Tennis

Tennis met traditie

In het verleden kregen de meisjes op Engelse kostscholen ook bij het tennis wel eens billenkoek.

In het verleden kregen de meisjes op Engelse kostscholen ook bij het tennis wel eens billenkoek.

Tennis bestaat al enkele eeuwen en is waarschijnlijk ‘uitgevonden’ door monniken. Er zijn aanwijzingen dat het met name in de 14de eeuw populair was. Ook op het Franse hof werd tennis gespeeld, nog steeds zonder racket maar met de hand. Dit betreft dan de periode tussen de 16de en de 18de eeuw. Een Engelse majoor verwierf in 1874 het patent op spelmateriaal en regels die lijken op het hedendaagse tennis. Inmiddels breidde de sport zich wereldwijd uit.

In 1877 vond de eerste wedstrijd op Wimbledon plaats. Aanvankelijk alleen voor heren en vanaf 1884 werden er ook wedstrijden voor dames georganiseerd.

Het tenniskampioenschap van Wimbledon staat bol van de tradities. Nog steeds gras, zoals vroeger. Nog steeds is het traditionele voedsel aardbeien met room.

De ontwikkeling van tennis in Engeland heeft zich met name in de 19 de eeuw ontwikkeld, parallel aan het onderwijssysteem. De scholen en de principes waarmee de nieuwe generaties werden opgevoed en gevormd, hadden toen al een hele ontwikkeling achter de rug. Inmiddels was het al zo dat zowel meisjes als jongens naar school gingen. Het beoefenen van een geschikte sport vond men zeer belangrijk. Mens sana in corpore sano. Naast hockey was tennis voor de meisjes een logische keuze.

Net zo logisch was de traditionele toepassing van lijfstraf. Zeker voor de  ‘boarders‘, jongens en meisjes die op een kostschool verbleven, was het regime streng en was straf op de billen volkomen normaal. Uit “Punishment Books” van diverse kostscholen blijkt dat iedere dag wel een paar leerlingen billenkoek kregen. Meestal legde alleen de hoofdmeester dit vast in het Punishment Book. Wat de andere docenten deden kwam niet altijd in de administratie terecht.

Er waren ook een paar kostscholen waarbij alle activiteiten gecentreerd waren rondom tennis.

Ook voor moderne meiden

De gedachte dat straf op je billen niet meer passend is in de huidige tijd, is onjuist. Er zijn nog steeds veel meisjes bij wie billenkoek prima past. Deze meisjes moet dat echter nu meer van zichzelf onderkennen.

De gedachte dat straf op je billen niet meer passend is in de huidige tijd, is onjuist.

De gedachte dat straf op je billen niet meer passend is in de huidige tijd, is onjuist.

Uiteraard is het een volkomen geaccepteerd standpunt dat het tegenwoordig niet meer acceptabel is en niet meer van deze tijd als volwassen vrouwen meiden tegen hun zin geslagen worden. In het besef dat ook dit subtiele en ambivalente gevoelens kunnen zijn (“ik wil het wel en ik wil het niet“), is het alom geaccepteerd dat er sprake moet zijn van instemming.

Het is tegenwoordig mogelijk en noodzakelijk dat meiden zelfstandig beslissen en kiezen. Het is ook van deze tijd dat meiden boven rolpatronen en cliché ‘s staan. Er is geen enkele noodzaak meer om dingen zwart-wit of simpel te zien. Je kunt meerdere rollen combineren. Als je het fijn vindt om thuis even geen verantwoordelijkheid te hoeven dragen omdat je dat al zo veel op je werk doet, is dat prima.

Als je tot de conclusie komt dat je onder bepaalde omstandigheden of met een speciale aanpak tot betere prestaties komt is dat uiteraard prima. Dat het misschien een aanpak is waarbij andere mensen hun wenkbrauwen optrekken doet niet terzake. Vroeger maakten we onze acties afhankelijk van wat anderen daarvan vonden. Het is logischer dan ooit om te verwachten dat moderne meiden daar boven staan. Voor veel meiden (naar onze schatting ong. 7 %) is een aanpak met duidelijke consequenties en straf het beste. Het is dus ook heel logisch dat er meiden zijn die dat van zichzelf herkennen en overeenkomstig handelen. Kiezen voor een aanpak of begeleiding waarin je accepteert dat je een goed pak op je billen krijgt als je je niet aan je afspraken houdt is een zelfbewuste, moderne en moedige keuze. De “techniek” (dat je voor straf op je billen krijgt) is eeuwenoud, super menselijk en voor heel veel meiden één van de meest effectieve mogelijkheden om tot gedragsverandering en tot prestatieverbetering te komen.

Tegenwoordig moeten deze meiden ook zelf tot de onderkenning komen dat dit zo is en dat dit ook bij hen zo werkt.

Meer dan sport

Consequente straf op de billen is nog steeds een uitstekende manier om gedragsverandering te bereiken.

Consequente straf op de billen is een uitstekende manier om gedragsverandering te bereiken.

Het is opvallend dat veel herinneringen en beschrijvingen van het toepassen van straf op de billen bij tennisspeelsters vooral te maken met het gedrag en het mentale gedeelte. Dat is ook wel logisch. Je wordt technisch niet beter als je straf krijgt. Het kan wel veranderen hoe je “erin zit”.

Natuurlijk is het noodzakelijk om de juiste technieken te beheersen, voldoende conditie en spelervaring te hebben. Meestal is dat voor sporters die op een bepaald niveau spelen vergelijkbaar. Het gaat er dan ook vooral om hoe je in staat bent om met spanning om te gaan. Ben je impulsief en driftig, of blijf je berekenend. Om dit soort dingen bij te sturen is het vooral belangrijk om te praten. Het kan zijn dat dit voldoende is en dat de speelster specifieke situaties beter aankan en zich adequater gedraagt.

Voor sommige mensen is praten alleen onvoldoende om de gewenste verandering te bewerkstelligen. De reactie is dan “het zal wel, maar zo ben ik nou eenmaal, ik kan niet anders”. Dat blijkt dus niet het geval te zijn.

Als praten en belonen van gewenst gedrag onvoldoende werkt, is er altijd nog de mogelijkheid van straf. In de geschiedenis is gebleken dat het consequent toepassen van straf op de billen bij veel meiden een uitstekende manier is om gedragsverandering te bewerkstelligen.

Competitie is gezond

Competitie is gezond en winnen helemaal. Het komt alleen niet vanzelf.

Competitie is gezond en winnen helemaal.

Er is veel wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van eventuele angst en stress die gepaard gaat met competitieve sport.

Dit onderzoek richtte zich met name op kinderen, omdat de de veronderstelling is dat zij het meest gevoelig zouden zijn voor deze stress.

Uit deze onderzoeken is weinig gekomen. Er is feitelijk geen enkel nadelig psychosociaal effect van intensieve of langdurige training. Incidenteel zijn er voorbeelden van verhoogd risico van ‘burnout’ van psychische en emotionele stress, gemiste sociale of opleidingskansen en verstoringen in het gezinsleven.

Niet realistische verwachtingen van de ouders of de uitbuiting van jonge atleten om daar winst mee te behalen kunnen bijdragen aan negatieve psychologische consequenties van het op relatief jonge leeftijd sporten op topniveau. Onderzoek wijst uit dat dit slechts zeer sporadisch voorkomt.

Verreweg het grote merendeel van de sporters op hoog niveau is zeer positief en vindt het een positieve ervaring. Zij hebben waardering voor de mensen en de middelen die hierbij bijgedragen hebben.

Het belang van coaching

Het is belangrijk om te kiezen voor een coach waar je echt wat van leert. Vroeger was het dam heel normaal dat je van die coach ook wel eens straf kreeg. Nu is dat juist bijzonder.

Het is belangrijk om te kiezen voor een coach waar je echt wat van leert.

Voor sporters op topniveau is het niet ongebruikelijk om heel erg selectief te zijn als het om de coach gaat. Het kiezen van de coach is een belangrijke en bewuste keuze waar ook een aantal offers voor gebracht mogen worden. Honderden kilometers verhuizen om bij de gewenste keuze te kunnen trainen is daar een voorbeeld van. Ook bij tennisspeelsters op topniveau zijn hier veel voorbeelden van.

Over het algemeen zit het verschil tussen de coaches niet in de speltechnieken. Hoewel de ene coach dit misschien beter uit kan leggen dan een andere, is dit toch iets dat bij de meeste coaches op vergelijkbaar niveau verondersteld mag worden.

Het verschil zit vooral in andere aspecten. De onderlinge ‘klik’, de interactie, het vertrouwen en de bejegening en de werkstijl zijn dan de belangrijke zaken die het verschil maken. Niet iedere tennisspeelsters functioneert op topniveau en zal bereid zijn om te verhuizen om met een specifieke coach samen te kunnen werken. Een ander extreem (wat overigens heel veel voorkomt) is hierop totaal niet te selecteren en de eerste mogelijkheid voor definitief te aanvaarden.

Iedere tennisspeelsters zou zich bewust moeten zijn van de werkstijl en de bejegening van een coach die het beste past bij haar persoonlijkheid en waarbij de kans het grootste is dat er uit komt wat er potentieel inzit. Van de andere kant zou een coach perceptief en ontvankelijk moeten zijn voor de behoeftes van zijn leerlingen.

Billenkoek een goede methode

Zowel vroeger als nu zijn er veel meiden voor wie billenkoek heel goed is. Vroeger was dat ook veel duidelijker omdat veel meer meiden op hun billen kregen.

Zowel vroeger als nu zijn er veel meiden voor wie billenkoek heel goed is.

Zowel vroeger als nu zijn er veel meiden voor wie billenkoek een goede methode is.

Het is onze schatting dat bij één op de zeven meiden een duidelijke aanpak waarbij het van te voren duidelijk is wanneer er straf kan volgen (en waarbij die straf dan ook daadwerkelijk ten uitvoer wordt gebracht) absoluut de beste werkvorm is, terwijl er waarschijnlijk het waarschijnlijk ook voor één à twee meiden op elke zeven een mogelijke aanvulling is.

Tegelijktijd zijner net zoveel meiden waarbij het absoluut geen optie is en alleen maar negatief zou uitwerken.

Het is in feite de uitdaging waar zowel coach als speelster om de ideale en passende trainingsomgeving te creëren.

Het is een feit dat in die situatie meer meiden dan nu het geval is regelmatig een verdiend en (ook door henzelf gewaardeerd) pak op hun billen zouden krijgen dan nu het geval is.

Op de betere kostscholen

Op de betere kostscholen kregen alle meisjes op dezelfde manier straf. Ook de meisjes van in de 'Upper Sixth Form' gingen over de knie om op hun billen te krijgen. Of ze moesten krom staan en kregen dan met een rietje. Het maakte daarbij niet uit of een meisje 12 of 18 jaar was.

Op de betere kostscholen kregen alle meisjes op dezelfde manier straf.

Voor meisjes (en jongens, trouwens) op de betere kostscholen binnen de Engelse traditie was ‘lawn tennis’, naast atletiek, de individuele sport die beoefend kon worden.

Op die betere kostscholen was straf op de billen de gebruikelijke manier om te corrigeren en als het om sport ging, aanvullend te motiveren.

Dat was niet alleen in Engeland het geval, maar nog veel in (voormalige) kolonies zoals India, Zuid-Afrika en Hong Kong. Zo rond 1980 raakte op het Engelse vasteland het gebruik van lijfstraf in diskrediet, terwijl (kost)scholen in de voormalige kolonies daar nog dagelijks mee doorgingen.

Vaak was de normale correctie in de groep of in de klas een pak op de billen met een ‘slipper’ of een ‘strap’. Als het meisje apart werd genomen gebeurde het steevast op de blote billen met de hand of met de cane. Leeftijd maakte geen verschil. Zowel voor de meisjes van 8 als de meiden van 18 in de ‘Upper Sixth Form’ was een pak op de billen de enige straf die direct en zonder terughoudendheid toegepast werd. Ook bij tennislessen.

Opmerkelijk is dat juist bij scholen die door nonnen geleid werden het verschijnsel preutsheid voor meisjes onderling kennelijk helemaal niet bestaat. Straf werd daar per definitie en altijd op de blote billen van de meisjes gegeven, ongeacht de leeftijd van de meisjes en ongeacht wie er bij was.