Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Cheerleaders in Alabama (1960)
Een Amerikaanse vrouw, Nancy, vertelt hoe het was om rond 1960 in het conservatieve Alabama als meisje en als cheerleader op te groeien. Thuis en bij haar familie kreeg ze vaak op haar blote billen.
Haar school was verbonden aan de kerk. Billenkoek was een dagelijks gebeuren, waarbij de meisjes altijd op hun blote billen kregen. Dat gebeurde ook op de zondagschool.
Op haar High School werd ze geselecteerd voor de cheerleaders. Iedereen wist dat cheerleaders vaak straf op hun billen kregen. Dat bleek in de praktijk ook zo te zijn.
Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Bij de cheerleaders was het leuk, maar ook streng
Vroeger was het heel normaal dat een High School student in Alabama straf op de billen kreeg. Ook thuis was het ook streng.
Als je opgroeide kreeg je billenkoek van ouders en andere volwassenen. Er waren grote verschillen tussen jongens en meisjes. Meisjes moesten vooral gehoorzamen.
De school was vaak verbonden aan de kerk. Vooral bij meisjes en jonge vrouwen werd billenkoek aangemoedigd.
Veel meisjes vonden het bij cheerleaders heel erg leuk. Samen dansen en routines leren. Veel gezelligheid waar het anders saai is. Je moest echter wel gevraagd worden.
Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Meisjes kregen op hun billen, zonder discussie
Voor de meeste meisjes hoorde billenkoek er gewoon bij.
Thuis, op de lagere school en op de High School daarna. Daar hadden de meeste leraren een paddle klaarliggen. Meisjes moesten dan hun rok meestal omhoog doen.
Voor de rest was alles preuts, maar straf ging bij meisjes altijd op de blote billen. Volgens veel dominees zat de neiging van Eva om Adam over te halen tot de zondeval in alle meisjes. Een strenge aanpak was nodig om die zonde te beteugelen.
Die strenge aanpak was vooral belangrijk in de jaren dat de meisjes belangstelling kregen voor jongens, en andersom.
Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Voor cheerleaders was er een hogere standaard
Een vrouw vertelde over haar meisjesjaren rond 1960 in het cheerleading team van haar High School. Het hele team bestond uit 60 meisjes, allemaal geselecteerd door de schoolleiding.
De jaaropening was een feestavond. Daar werd al verteld dat het gedrag van cheerleaders aan hoge standaards moest voldoen.
De disciplinaire maatregel was altijd billenkoek. De regels werden streng en consequent toegepast.
Bij iedere repetitie kregen wel een paar meisjes straf. Ook bij wedstrijden was er altijd een paddle in de buurt.
Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Gewone meisjes kregen met de paddle
Op de High School was straf met de paddle volkomen alledags. Het was de normale straf voor alles. Ook voor meisjes.
De cheerleaders - die aan hogere eisen moesten voldoen - waren nog vaker aan de beurt. Op de High School waar deze vrouw vroeger op zat kregen de cheerleaders altijd op hun blote billen. Dat gebeurde dan in de lerarenkamer. Soms met de paddle, maar meestal over de knie.
Verder gebeurde het soms in de bus als ze naar wedstrijden ging.
Of in de kleedkamer. Ook de oudste cheerleaders van 18 of 19 kregen gewoon op hun blote billen.
Verhalen en ervaringen bij cheerleading
Cheerleaders kregen vaker billenkoek
Toch was de schooltijd heel leuk. Zeker in het team met de andere cheerleaders. Ze kwamen elke week 2 of 3 keer samen.
Een groep van 60 puberende meiden is geen kleinigheid. Ze vonden het ook niet merkwaardig dat er dan een paar meiden over de knie gingen omdat ze niet luisterden.
Ze vond het wel oneerlijk dat de andere meisjes veel minder vaak op hun billen kregen en dan ook minimaal hun onderbroek aan mochten houden, terwijl het bij de cheerleaders altijd op de blote billen ging.
Cheerleaders teams
Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders.
Het volgende voorbeeld over cheerleaders teams is ontleend aan forum over herinneringen over vroeger. Doordat alleen de laatste 10 pagina’s zichtbaar zijn, verdwijnen oudere onderwerpen geleidelijk uit beeld en dat is ook bij dit verhaal het geval.
Het speelde in het oerconservatieve Alabama.
Het is een verhaal over ongelijke behandeling, waarbij vooral de meisjes direct billenkoek kregen als daar een aanleiding voor was. Kleine aanleidingen waren reden genoeg om straf op de billen te geven. Een vice-directeur had hiervoor van de ouders verregaande bevoegdheden gekregen, en gebruikte die ook.
Een vrouw, Nancy, beschreef in haar herinneringen hoe het toen op haar school eraan toe ging.
Zelfs als dit verhaal gedeeltelijk fantasie is, het geeft toch een goed beeld hoe het was om rond 1960 in het conservatieve Alabama als meisje en als cheerleader op te groeien.
Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.
Mijn opvoeding als meisje in Alabama
Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf.
Ik, Nancy, ben opgegroeid in een middelgrote stad in Alabama, vlak bij een grote legerplaats. Ik ging naar de enige High School die daar was.
Dat was eind jaren 50, begin jaren 60.
Het was totaal anders dan nu. Voor bijna iedereen was het normaal dat als je iets verkeerds deed je een pak op je billen kreeg. A spanking, a whooping, a paddling, a whacking, er waren veel woorden voor. Het resultaat was hetzelfde.
Heel veel vaders werkten in het leger en bij dat soort mensen moest je niet aankomen met slappe praatjes. Bij mijn meeste vriendinnen was het thuis heel streng.
Jongens mochten meer, maar meisjes moesten zich netjes gedragen. Ze moesten vooral goed luisteren en doen wat de volwassenen zeiden. Meisjes moesten gehoorzaam zijn. Als meisjes ongehoorzaam of brutaal waren volgde er straf en dat ging meestal niet zachtzinnig. Met de paddle, een riem of gewoon met de hand kreeg het meisje bijbels (dus op de blote billen) straf.
Als je van je kinderen hield, zorgde je ervoor dat je de roede niet spaarde, vertelde de dominee tijdens de kerkdiensten. Billen waren door God bedoeld op straf op te geven en te krijgen. Dat deden de vaders en de moeders dan ook uit volle overtuiging, vooral bij hun dochters.
Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.
onderschrift
Bij mij thuis was het niet anders, maar ook als ik bij mijn opa en oma of bij ooms en tantes logeerde.
Zo was het, zo hoorde het en zo gebeurde het. Bij elke aanleiding was de beslissing dat je op je billen ging krijgen en die beslissing stelde je niet ter discussie.
Soms gebeurde dat zelfs zonder aanleiding. Ik had een tante die regelmatig haar vier dochters, mijn nichtjes dus, bij het naar bed brengen over haar knie legde en een pak op hun billen gaf voor de dingen die ze ongetwijfeld wel uitgespookt maar niet verteld hadden. Als ik daar logeerde gebeurde dat bij mij ook.
Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.
Thuis meestal 2 x per maand billenkoek van vader
Meisjes zoals Nancy kregen altijd en direct op hun blote billen als daar een reden voor was.
Thuis was het denk ik zo’n twee keer per maand maar soms ook wel twee keer per dag. Aanleiding was meestal dat ik te brutaal was, mijn kamer niet genoeg had opgeruimd, mijn taken niet goed had gedaan of te laat was thuisgekomen.
Mijn moeder was een “wacht maar tot je vader thuiskomt type”.
Als mijn vader dan de zaak dicht had gedaan en zover was ging hij op een stoel midden in de kamer zitten. Ik moest voor hem staan en terwijl hij meestal gewoon met mijn moeder doorpraatte over de belevenissen van die dag tilde hij mijn rok omhoog en deed mijn onderbroek omlaag. Vervolgens ging ik over zijn knie, klemvast. Hij pakte mijn hand vast. Toen kreeg ik een hard pak op mijn billen. Meestal was ik stil en gingen mijn ouders gewoon verder praten. Als ik het echt niet kon houden stokte het gesprek tussen mijn vader en mijn moeder maar de klappen gingen gewoon door.
Als mijn vader vond dat het genoeg was mocht ik opstaan. Eventuele tranen veegde hij weg en mijn vader en mijn moeder knuffelden me. Daarna ging het leven gewoon weer over tot de orde van de dag.
En zo was het ook. De klappen waren vreselijk, maar zodra die voorbij waren vond ik het niet zo erg. Voor mij was het ook iets dat er volledig bij hoorde. Het was gewoon goed luisteren, gehoorzamen en heel vaak op je billen krijgen. Voor bijna alles.
Mijn zusje Deborah, die drie jaar jonger was, kreeg precies dezelfde behandeling. Heel vaak kregen we samen straf en moesten we op elkaar wachten. Zo ging het tot we het huis uitgingen om te trouwen, wat bij mij tot mijn 25ste was.
Op de lagere school was billenkoek een dagelijks gebeuren
In het verleden was het op Amerikaanse lagere scholen heel gewoon dat meisjes op hun billen kregen.
De school was verbonden aan de kerk. De straf op de lagere school was afhankelijk van de leraar of lerares. Sommigen straften nooit of hoogst zelden, anderen maakten er een punt van er steeds mee te dreigen en iedere gelegenheid aan te grijpen om hun dreigementen uit te voeren.
In principe was straf op de billen een dagelijks gebeuren. De kerk ondersteunde en stimuleerde het geven van lijfstraf. De dominee vertelde dat vanaf de preekstoel tijdens de kerkdiensten en sprak daarover met de ouders tijdens de huisbezoeken.
In de lagere klassen ging je vaak over de knie. Jongens kregen meestal voor hun broek en meisjes op hun onderbroek. De juf van de tweede klas had daar heel speciale regels voor. Ze zei altijd:
"Boys are naughty and girls are hardy. Boys need to learn boundaries and girls need to learn that they have crossed them."
"Jongens zijn ondeugend en meisjes zijn hardleers. Jongens moesten grenzen leren en meisjes moesten leren dat ze te ver zijn gegaan. "
We hadden evenveel jongens als meisjes in de klas.
Als de jongens ondeugend waren moesten ze direct naar voren komen en kregen ze een paar tikken op hun broek, maar zeker niet al te veel en ook niet al te hard. Het waren maar 2 of drie klappen, maar sommige jongen moesten daar al van huilen. Daarna konden ze weer op hun plaats gaan zitten.
Meisjes leren alleen als ze op hun blote billen kregen
onderschrift
Bij meisjes ging het anders.
Het voordeel was dat wij eerst nog een extra waarschuwing kregen:
“Nancy, Mind yourself! You are about to get a spanking on your bare fanny! This is your last warning!"
“Nancy, denk er om! Je gaat bijna billenkoek op je blote bips krijgen!” Dit is je laatste waarschuwing!"
Het nadeel was dat als je dan doorging, of zij vond dat je doorging terwijl dat helemaal je bedoeling niet was, je ook echt de pineut was. De meisjes kregen ook echt onze blote billen.
Je moest dan naar voren komen en of je huilde of niet, ze tilde je rokje omhoog en ze trok je onderbroek naar beneden.
Ze vertelde dan ook altijd, iedere keer opnieuw, dat meisjes die stout waren op hun blote bips horen te krijgen omdat ze er anders niks van leerden.
Fascinerend om te zien, minder om het te ondergaan
onderschrift
Je ging dan over haar knie en kreeg heel lang een pak op je blote billen tot ze helemaal in brand stonden.
In verreweg de meeste keren was ik één van de toeschouwers en was het een bijzonder gezicht om te zien hoe de juf onverstoorbaar billenkoek gaf. Het meisje spartelde, gilde en huilde terwijl de juf haar billen vuur- en vuurrood sloeg. Alle jongens en meisjes zaten gebiologeerd toe te kijken.
Het zelf ondergaan was echt geen pretje.
Tot overmaat van ramp ging ze na schooltijd meestal op bezoek bij de ouders om te vertellen wat er gebeurd was. Dat deed ze volgens mij ook alleen bij de meisjes.
Mijn vader was dan in de zaak, dus mijn moeder zei dan tegen mij “wacht maar tot je vader thuiskomt’ en tegen de juf zei ze dat ze vooral niet moest aarzelen om de volgende keer hetzelfde te doen omdat bij meisjes zoals ik billenkoek op de blote billen nou eenmaal het beste was. En ze vertelde ook dat ze het op prijs stelde dat ze even langs was geweest om het te vertellen. Uiteraard dacht ik daar anders over.
Op de Middle en High School bleef straf op de billen
In principe was en bleef straf altijd op je billen, ook bij oudere meisjes. Dat was op school niet anders, dus op de Middle en High School was straf nog steeds op de billen.
Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes.
Dat was op Nancy haar school niet anders.
Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.
Op de Middle en High School hadden de meeste leraren hadden een paddle klaarliggen. Je moest dan mee de gang op en krom staan. Bij meisjes moest meestal de rok meestal omhoog. Sommige leraren stuurden je naar de directeur.
In principe was en bleef straf altijd op je billen. Het deed er daarbij niet zo veel toe hoe oud je was. Bijna iedereen vond dat billenkoek de enige juiste en logische manier was om straf te geven. Alle ouders die het beste met hun kinderen voorhadden gaven billenkoek.
Plaatjes met Jezus die een stout meisje billenkoek gaf
onderschrift
Dan was er ook nog de dominee. De dominee preekte soms over duivels gedrag en kastijding van het zondige vlees. Goede ouders waren niet terughoudend hun kinderen billenkoek te geven. We hadden stichtelijke boekjes met plaatjes waarop een stout meisje door Jezus hoogstpersoonlijk over de knie ging en op haar billen kreeg.
Je had billen om straf op te krijgen. Als een meisje straf had verdiend, waar meestal niet zo veel voor nodig was, kreeg ze per definitie billenkoek op haar blote billen.
Het was de merkwaardige situatie dat preutsheid normaal was. Bij je benen of je schouders mocht er absoluut niet teveel bloot zijn. Een rok moest altijd over de knieën reiken, ook als je op een stoel zat. Maar als er straf nodig was vloog de preutsheid het raam uit. Vooral bij meisjes, in ieder geval tot en met de High School, ging straf bijna altijd op de blote billen.
Het verschil tussen jongens en meisjes
Jongens moesten leiding geven en grenzen stellen en meisjes moesten zich aanpassen en gehoorzamen.
De jongens leerden dat ze respectvol en voorzichtig met meisjes moesten omgaan. Meisjes waren gevoelig en breekbaarder dan jongens en als jongen was je verantwoordelijk voor het welbevinden van het meisje. De jongens moesten leiding te geven en grenzen stellen. Dat was belangrijk voor later, als ze het hoofd van het gezin waren. Voordat het zover was, was het belangrijk om te oefenen met leiding geven en verantwoordelijkheid en initiatief nemen.
Daar tegenover stond dat meisjes zich moesten aanpassen en moesten gehoorzamen.
De uitleg was dat het al sinds de zondeval van Eva duidelijk is dat voor het meisjes en vrouwen moeilijk is om de juiste keuzes te maken. Als vrouwen hun gang gaan, leidt dat vooral tot zonde en narigheid . De Bijbel staat vol met voorbeelden hierover. In ieder geval wist het dominee dat op die manier uit te leggen.
Daarom moest je als man behalve zorgzaam ook steng zijn.
Als man had je de taak om te voorkomen dat een meisje iets deed wat zondig was. Bovendien moest je een meisje helpen zichzelf te beheersen.
Meisjes worden liever als ze op hun billen hebben gekregen
onderschrift
Een meisje dat ongehoorzaam was of op het punt stond een zonde te begaan moest daarom direct bescherming genomen worden. Je moet verhinderen dat ze de zonde beging. Tegelijk moest het meisje betere discipline leren. Ze moest beter leren zichzelf te beheersen. Dat doe je door het meisje direct te leren dat wat ze deed verkeerd was.
Het middel bij uitstek daarvoor is een pak op de blote billen.
Een aanvullend bewijs daarvoor was dat meisjes een stuk liever waren als ze net een goed pak op hun billen hadden gekregen. De kattigheid, of zo je wilt: de duivel, was dan verdwenen. Verjaagd.
Bovendien trof deze straf de kern van het probleem: het zondige vlees.
Op school, thuis en bij familie gebeurde het ook vaak genoeg dat jongens getuige waren dat één of meerdere meisjes billenkoek kregen. Ze wisten ook dat zij die taak later zelf moesten uitvoeren. Huilen, hoe dramatisch ook, bleek dan voor de opvoeder geen reden om te stoppen. Alleen maar dat er oprechte spijt was en dat de billen vuurrood waren. Dat was ook een reden waarom de billen beter bloot konden zijn.
Ook de schooljuf die de ondeugende jongens een paar tikken op de broek geeft maar bij de stoute meisjes pontificaal voor de klas de demonstratie geeft hoe je die over de knie legt en billenkoek op de blote billen geeft past daar volledig bij.
De zondagsschool voor de jongens
De zondagschool was meestal nog strenger.
Onze kerk had een zondagsschool en die was zo mogelijk nog strenger dan de gewone school. Als je ouder was dan 12 moest je elke week naar de jeugdgroep van de kerk. Jongens en meisjes hadden aparte bijeenkomsten op de zondagmiddag maar wel in hetzelfde zaaltje.
Aan de muur hing een indrukwekkende paddle, maar bij de jongens had deze paddle een andere rol dan bij de meisjes.
De dominee vertelden aan de jongens dat deze paddle er vooral voor de meisjes was. De jongens leerden dat je verantwoordelijk was en daarom bij meisjes duidelijk en steng moest zijn.
Als meisjes ongehoorzaam of dwars waren, moest je direct optreden en dat je dan het beste een pak op de billen kunt geven. Bijvoorbeeld met een paddle of met een riem.
De zondagsschool voor de meisjes
Bij de meisjes ging nooit een zondagsschool voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte om straf te geven.
Bij de bijeenkomst van de meisjes was het vaste ritueel dat de dominee eerst de paddle van de muur pakte en voor zich op tafel neerlegde.
Er ging eigenlijk nooit een middag voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte om straf te geven.
Soms was het direct bij het begin van de wekelijkse bijeenkomst, als de dominee wist (of dacht te weten) dat een meisje iets gedaan waarvoor ze nog geen straf had gekregen.
Of het was tijdens de bijeenkomst, als iemand een regel overtrad. De dominee vertelde herhaaldelijk dat we zolang we niet optimaal ons best deden, Godvrezend of gehoorzaam waren, we straf op onze billen zouden krijgen.
Soms moest je aan het eind van de bijeenkomst nablijven, en dan wist je zeker dat je met de paddle op je blote billen zou krijgen.
Uiteraard zei de dominee ook dat het allemaal bedoeld was om ons te beschermen. Uit zorg en voor onze bestwil.
Op bezoek bij de dominee
Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen eerst een preek en dan een pak op de blote billen.
Datzelfde gebeurde als je van de dominee uitgenodigd kreeg om bij hem op huisvisite te komen. Dat betekende dat je moest komen. Of je werd door je ouders gestuurd. Daar was niets vrijwilligs aan.
Meestal was er dan iets speciaals. Hij had dan het vermoeden dat je een oogje op een jongen had of andersom. Of er was ruzie met iemand die nog niet bijgelegd was.
Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden regelmatig bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt.
Soms werd ik samen met mijn zus Deborah naar de dominee gestuurd. Dat was dan ook vooraf door mijn ouders zo geregeld.
Je moest dan bij hem thuis komen en dan moest je naar zijn studeerkamer.
Hij had op zijn studeerkamer een sofa en daar moest je dan op zitten. Hij kwam dan naast je zitten. Op de salontafel voor je lagen altijd prominent een paddle en een haarborstel klaar.
Je kreeg dan een ‘vertrouwelijk gesprek’ en dat ging al snel over verleidingen en dat je die moest weerstaan. Het zondige vlees, de zondeval en dat je bij alles eerst je ouders om toestemming moest vragen.
Als het gesprek in zijn ogen klaar was pakte hij je kin, keek je diep in je ogen en zei “en wat gebeurt er als je zondig of stout bent?” en ik moest dan zeggen “dan krijg ik straf”. Hij zei dan “dat is precies wat er gaat gebeuren” en trok je dan over zijn knie, deed je rok omhoog en je onderbroek omlaag en je kreeg dan een flink pak op je billen. Eerst met de hand en daarna met de haarborstel of de paddle.
Op bezoek bij de dominee
Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen een preek en een pak op de blote billen.
Soms kwam zijn vrouw zelfs binnen met een kopje thee voor hem, terwijl je bezig was een pak op je blote billen te krijgen. Het was niet alleen normaal op straf op de billen te krijgen, de meeste mensen vonden het noodzakelijk. Je ouders wisten dat zo gebeurde en vonden het prima.
Die strenge aanpak gold vooral in de jaren dat de jongens belangstelling kregen voor de meisjes en andersom.
De jongens werden verantwoordelijk gehouden. Ze moesten begrijpen dat het hun taak was om ervoor te zorgen dat een meisje als maagd in het huwelijk arriveerde. De jongens kregen deze boodschap vaak genoeg te horen in ernstige gesprekken. Maar daarna was er wel vertrouwen.
Als meisjes werden we juist kort gehouden. De meisjes leerden dat ze zich precies aan de regels moesten houden en goed moesten luisteren naar wat volwassenen zeiden. Die boodschap werd overgebracht door als eerste reactie op een overtreding altijd direct en consequent een pak op de blote billen te geven. Dit gebeurde ook vaak in de jaren waarin ik bij de cheearleaders zat.
Geselecteerd voor de cheerleaders
Het was een eer om voor de cheerleaders geselecteerd te worden.
Op mijn High School was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo’n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo’n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar.
Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.
Aan het einde van klas 8 koos de schoolleiding wie ze komend jaar zouden uitnodigen om als nieuwe aanwas bij het team te komen.
Een verrassing met verschillende kanten
onderschrift
Je wist dat de kans erin zat, je wist dat het streng was, je was er bang voor was maar toch hoopte je dat je er bij zat. Althans, dat gold voor mij. Voor sommigen was het een complete verrassing dat ze geselecteerd waren.
Kennelijk vond de schoolleiding het dan een goed idee en die werden daarbij volledig door de ouders gesteund.
Tijdens de eerste schooldag na de zomervakantie kreeg je dan een officiële brief van de school uitgereikt, waarin stond dat jij geselecteerd was om als lid van het cheerleader team de school op de best mogelijke manier te vertegenwoordigen.
Als je de uitnodiging wilde aannemen, werd je verzocht om samen met je ouders aanwezig te zijn op een speciale avond.
De jaaropening en de feestelijke foto's
Voor veel ouders was het belangrijk dat hun dochter bij de cheerleaders zat.
Op de avond van de jaaropening was er een buffet met eten.
De cheerleaders voor het komend jaar, zowel de nieuwe meisjes als de ouderejaars, de ouders van de betreffende meisjes, de schoolleiding, het schoolbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders uit de stad waren daar. Zo waren de burgemeester en directeuren van bedrijven die geld aan de school gaven aanwezig.
Ook was er een fotograaf en een journalist van het plaatselijke dagblad en de dag erna stonden er foto’s in de krant. Van iedere cheerleader werd de naam genoemd samen met de namen van de ouders. Die kregen later ook een mooie grote foto die op die avond gemaakt was, waarop je samen met je ouders poseerde.
De code voor cheerleaders
Mijn ouders waren er trots op dat ik en mijn zus steeds uitgekozen werd om cheerleader te zijn . Mijn vader hing deze foto ieder jaar in zijn kapperszaak. Zo lang als de zaak heeft bestaan, hingen de 4 foto’s van mij en de 4 foto’s van mijn zus waarop we naast onze ouders poseerden, naast elkaar aan de muur.
Behalve de foto’s en het eten waren er uiteraard ook toespraken.
Naast alle successen van vorig jaar en het belang van de toonaangevende kwaliteit van het cheerleader team, kwam ook altijd de code ter sprake.
Er was een speciaal reglement voor de cheerleaders, een soort erecode. Hierin stond dat de cheerleaders de vertegenwoordigers waren van de school en dat er daarom van hen een hogere standaard op het gebied van gedrag verwacht werd. De cheerleaders dienden als een rolmodel voor alle andere studenten op school. Er stond ook in de code dat deze regels tijdens schooldagen gelden, maar ook tijdens alle activiteiten inclusief reizen. Dus eigenlijk altijd behalve zondag.
De disciplinaire maatregelen voor cheerleaders
onderschrift
Het lijstje met de disciplinaire maatregelen die op ons cheerleaders van toepassing waren was kort:
“Counseling, corporal punishment (limited to spanking or paddling and administered only by the principal, assistant principal or a teacher), suspension, expulsion”.
"Een goed gesprek, een pak op je billen van de directeur, vice directeur of een leraar, schorsing of van school gestuurd worden".
De opties weken niet af van de standaard disciplinaire maatregelen, ze waren alleen minder.
In de praktijk was voor ons cheerleaders billenkoek de enige disciplinaire maatregel waarmee je te maken had.
De voorbeeldfunctie van cheerleaders
Cheerleaders moesten een inspirerende voorbeeldfunctie hebben.
De schooldirecteur vertelde elk jaar opnieuw dat de cheerleaders en hun ouders het belang van de code goed moesten beseffen. Over de inspirerende voorbeeldfunctie die cheerleaders hebben. Dat aan het hoge niveau van onze cheerleaders nooit een concessie gedaan wordt. Hij had het elk jaar over de gemeenschappelijke afspraak om er strikt de hand aan te houden. Het enige dat acceptabel is, is perfectie. Minder is onvoldoende.
Toonaangevende en voorbeeldige discipline is de drijfveer van het succes. Iedereen begreep dat perfectie niet eenvoudig te bereiken was bij zo’n grote groep wilskrachtige en levenslustige meisjes.
Een strenge en consequente aanpak met gepaste straf waar nodig heeft in het verleden bewezen dat deze hoge standaard toch bereikbaar is en het komend jaar zou dat niet anders zijn.
De gepaste straf voor cheerleaders was altijd op de billen
onderschrift
Tijdens de avond werd het reglement ceremonieel ondertekend door iedere cheerleader en haar ouders en vervolgens ingeleverd bij de schooldirecteur.
Hij vroeg ieder meisje dat voor het eerste jaar bij het team kwam of ze besefte dat er nu meer op haar gelet zou worden dan wanneer ze gewoon leerlinge was omdat nu de verwachtingen veel hoger waren. En dat er daarom waarschijnlijk ook meer correctie nodig was.
De directeur vroeg dan: "je weet toch wat dit betekent?"
Ik knikte dan. Ik wisdit betekende wat en ik voelde de vlinders al in mijn buik.
De gepaste straf voor cheerleaders was altijd op de billen
onderschrift
Dezelfde bevestiging vroeg hij ook aan de ouders. Dat de verwachtingen die nu aan hun dochter gesteld werd hoog waren, dat het voor zo'n grote groep in het begin lastig blijkt om daaraan te voldoen. Maar de ervaring heeft uitgewezen dat met de juiste regels en de juiste handhaving veel bereikt kan worden.
Kortom, je wist waar je aan begon en alle ouders wisten dat ook. Die vonden het in ieder geval geen probleem.
Bij dat soort gelegenheden zeiden mijn ouders ook altijd tegen de directeur dat voor terughoudendheid volstrekt geen reden is. Ik zou donders goed weten hoe ik me moet gedragen. Voer ieder verkeerd gedrag en iedere ongehoorzaamheid kreeg ik uitzondering een stevig pak op de blote billen. Zo was het thuis en zo moest het ook op school zijn.
Het is knap gênant als je ouders, terwijl je er bij bent, tegen de schooldirecteur of een leraar vertellen dat je bij ongehoorzaamheid op je blote billen krijgt en je bent al 14. Of ouder. De schooldirecteur of de leraar knikken dan begrijpend en geven de ouders groot gelijk. Ze vertellen dat ze hetzelfde doen in hun eigen gezin en dat ze in dezelfde geest op het welbevinden van de scholieren zullen letten.
De eerste repetitie
Bij de trainingen moest je goed je best doen.
Afgezien van de evenementen en de wedstrijden waren er elke week minimaal twee repetities. Dat was tegelijk voor het hele team waarbij bepaalde oefeningen per jaargroep gedaan werden.
Soms waren er ook extra trainingen om ons voor te bereiden op evenementen. Of er waren extra trainingen als de coach van mening was dat het niveau onvoldoende was. Er waren dan meer oefeningen.
Sommige oefeningen waren ook best gevaarlijk dus het was logisch dat iedereen goed haar best moest doen.
De cheerleader coach was een leuk mens, en vrouw van een jaar of 35. Ze was ook cheerleader geweest op de universiteit waar ze gestudeerd had. Ze was streng en duidelijk, maar ook altijd veel grappen en vrolijkheid. Maar je moest natuurlijk goed opletten en steeds je best doen. Volgens mij heeft zij nooit een tik uitgedeeld. Dat was haar taak ook niet.
Heel anders was dat met de vice schooldirecteur, die bij elke repetitie aanwezig was. Soms was hij de hele tijd in de gymnastiekzaal, maar meestal zat hij in zijn kantoor te werken. Hij kwam dan regelmatig en onverwacht langs om te kijken hoe het ging.
Het werd je bij de eerste repetitie duidelijk gemaakt dat je op deze vice-directeur moest letten. Het was ook niet zo dat niks mocht, maar als er bijvoorbeeld teveel gekletst werd of niet goed meegedaan werd, kon hij opeens optreden en 1 of meerdere namen noemen.
Heel vaak hadden we niet eens door dat hij in de hoek van de zaal stond toe te kijken.
Al bij de eerste training moesten een paar meisjes meekomen
onderschrift
Ook tijdens die eerste avond moesten al een paar meisjes met hem meekomen. Het waren een stel seniors, meiden uit de examenklas. Meiden die toen dus voor het vierde jaar bij de cheerleaders zaten.
Toen de meisjes later terugkwamen, was het wel duidelijk wat er gebeurd was. Hun ogen waren rood en je kon zien dat ze zojuist gehuild hadden. Ze moesten direct weer meedoen met de training.
Later in de kleedkamer was iedereen begaan met de slachtoffers en wilde meer details weten. Vooral de meisjes voor wie het nu de eerste keer was dat ze een cheerleader training hadden waren nieuwsgierig.
Ze hadden inderdaad een pak op hun billen gekregen. “Ja natuurlijk op de blote, wat dacht je dan?”.
Het deed er kennelijk niet toe hoe oud je was of hoe lang je al bij de cheerleaders zat. Als je straf kreeg, ging dat op je blote billen. Eigenlijk was dat ook niks nieuws, maar ik herinnerde me het toch wel als iets schokkends om daar zo mee geconfronteerd te worden.
Die eerste repetitie verliep verder voor mij zonder problemen.
De tweede repetitie, de eerste billenkoek
Voor veel cheerleaders was het niet vreemd om bij training straf op hun blote billen te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde.
Tijdens de tweede repetitie had ik er even geen erg in en toen werd opeens vanuit de hoek mijn naam genoemd. De vice-directeur had al een tijdje staan meekijken en dat had ik niet door. Ik had kennelijk niet helemaal opgelet en was een beetje weggedroomd.
Het gevoel in mijn maag kan ik me nog als gisteren herinneren.
De vice-directeur had toen vijf meisjes te pakken, 2 seniors, 1 sophomore en mijn vriendin Kathleen en ik.
We moesten meekomen.
Zwijgend liepen we voor hem uit en de ouderejaars wisten precies waar ze naar toe moesten. Voor Kathleen en mijzelf was dit allemaal nieuw.
Op zijn kamer aangekomen, moesten we naast elkaar tegen de muur staan.
Hij pakte het oudste meisje het eerst bij haar arm.
Het ging gelijk op de blote billen
onderschrift
Ik keek intensief naar de muur en durfde niet om te kijken,
Er werd geen woord gezegd maar ik hoorde het geluid van haar rokje en haar onderbroek en direct daarna het overbekende geluid van keiharde klappen op blote billen.
Hier! Bij hem! De verhalen waren dus toch waar! En zelfs bij de oudste meisjes! En het ging hard. Serieus hard! Echt hard! En lang! Het geroep van het meisje ging over in gehuil maar de klappen gingen gewoon door.
Uiteindelijk moest ze opstaan en werd ze weer naar haar plek bij de muur gebracht en nam hij nummer twee mee. Er werd ook geen woord gesproken.
Alle meisjes reageerden verschillend
onderschrift
Het was duidelijk dat zij ook niet voor de eerste keer in deze kamer was. Ze ging direct over de knie, rokje omhoog, onderbroek omlaag en een minuten lang pak billenkoek.
Toen zij klaar was en weer op haar plek bij de muur stond werd mijn buurvrouw bij de arm gepakt en mee genomen. Waar het vorige meisje hooguit een ‘oww’ en een ‘hmmpf’ lieten horen begon zijn al bij de eerste klappen te roepen en te gillen. Niet dat het iets uitmaakte, hij ging gewoon door.
Ik durfde toen wel even opzij te kijken en zag hoe de twee oudsten met hun neus tegen de muur en hun handen op hun hoofd stonden. Hun rokjes zaten opgeslagen in de tailleband gestopt en de onderbroeken lag op hun enkels. De meisjes leken groot en klein tegelijk. Een stuk groter dan ikzelf met een volwassen vrouwelijk postuur, een vrouwelijke taille en grote volle billen, waar ik mezelf nog maar een meisje voelde. Maar ook klein en beteuterd, gehoorzaam staand met hun blote vuurrode billen naar achteren gericht.
Uiteindelijk werd mijn buurvrouw huilend en snotterend op haar plaats gezet, handen op het hoofd, rokje in de band.
Over de knie, vastgeklemd, met de blote billen omhoog
Onderschrift
Toen was ik aan de beurt. Ik ging voor de eerste keur over de knie bij de vice-directeur.
Hij pakte mij bij de arm. Ook weer zonder een woord te zeggen maar dat was ook helemaal niet nodig.
Hij ging zitten op de stoel en zette mij voor zich, tussen zijn benen. Terwijl hij me strak in de ogen keek gingen zijn twee handen onder mijn rokje en trokken mijn onderbroek in één haal naar beneden, onder mijn knieën. Het rokje dat we als uniform hadden ging tot halverwege je dijbeen en vormde kennelijk geen enkel beletsel.
Vervolgens ging met één beweging dat rokje omhoog, drukte hij me in de rug over zijn ene knie en ging zijn andere been over mijn benen. Ingesloten.
Daarna pakte hij mijn rechterhand en zette hij zijn linkervoet op een soort steun waardoor mijn billen nog meer ophoog kwamen.
Helemaal vastgeklemd lag ik daar, met mijn blote billen kwetsbaar omhoog.
Op de blote billen krijgen van vreemde mannen
Het zou niet de eerste keer zijn dat ik van vreemde mannen op mijn billen kreeg.
Toen begon het.
Nou had ik al heel vaak op mijn billen gehad en ik weet dat het pijn als de hel doet, en ik weet ook dat het wel goed komt. Ik wilde me net als de oudste 2 niet laten kennen. De gedachte dat je met je blote billen omhoog bij een man over de knie ligt die nauwelijks kent en misschien alles kan zien ben je snel vergeten als de klappen beginnen. Tjonge, wat sloeg die man hard en wat ging het lang door. Hij had me in een soort bankschroef vastgeklemd. De klappen gingen maar door.
Ik wist me stil te houden en dat vond ik al een hele prestatie. Maar ik had wel tranen in mijn ogen.
Op zo’n moment vergeet je ook volledig dat je eigenlijk bij een vreemde man over de knie ligt.
Toen het klaar wat werd ik op mijn benen gezet en nog steeds zwijgend naar mijn plekje aan de muur gebracht met zijn hand in mijn nek. Mijn neus werd tegen de muur gedrukt, mijn beide handen op mijn hoofd gelegd en mijn rokje werd ook in de taillerand geklemd.
Hard huilen maakte geen verschil
onderschrift
Toen was mijn vriendinnetje aan de beurt. Hoewel zij thuis ook heel vaak op haar billen kreeg (dat vertelde ze altijd wel, ik was altijd precies op de hoogte) was ze meer van het drama. Hard huilen en schreeuwen en smeken dat het alsjeblieft ophield.
Het maakte allemaal geen verschil. Hij was totaal doof voor alle protesten en smeekbedes.
Na een tijdje had zij haar behandeling ook gehad en stonden er vijf meiden doodstil of nasnikkend naast elkaar met hun blote rode billen naar achteren gericht.
Hij zat achter zijn bureau, soms hoorde je papier omslaan of het gekras van een pen.
Op de blote billen krijgen was volkomen alledaags
De vice-directeur vond dat hij het onbeperkte recht had om de meiden op hun blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van.
Het was duidelijk dat voor hem volkomen alledaags was om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven.
Na een tijdje zei hij simpel dat we onze kleren goed moesten doen en daarna werden we weer naar het veld of de zaal gemarcheerd waar we weer met de oefeningen mee moesten doen. Alsof er niks gebeurd was. In ieder geval: alsof er niks speciaals gebeurd was.
Vanaf dat moment zou ik nog heel vaak op mijn blote billen krijgen van mannen die ik nauwelijks kende. Vooral de vice-directeur. Hij vond kennelijk dat hij het onbeperkte recht had om mij en de andere meiden op onze blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van.
Maar ook de andere docenten vonden kennelijk nu ook dat de cheerleaders hun straf altijd op hun blote billen moesten krijgen.
Tot en met de laatste klas over de knie
Bij iedere training kregen wel een stel meiden op hun billen.
Ikzelf ben zo tot en met de laatste klas heel wat keren in dat kamertje geweest om billenkoek op mijn blote billen krijgen en hetzelfde gold voor alle andere meiden in het team.
Ik was een heel gewoon gemiddeld meisje. Achteraf denk ik dat ik gemiddeld bij één op de 10 bijeenkomsten mee moest komen.
Meestal nam hij 2 tot 3 keer per avond meiden mee naar zijn kamer en kregen in totaal tussen de 5 en de 10 meisjes op hun billen. Soms meer, soms minder.
Als je geluk had werd je zonder veel poespas en omhaal van woorden over de knie gelegd, ging je rokje omhoog en je onderbroek naar beneden en kreeg je van hem het bekende formidabele pak billenkoek op je blote billen.
Meiden in de examenklas waren 17 of 18 jaar en zagen er eerder uit als een jonge vrouw dan een meisje. Maar dat maakte allemaal niks uit. Hij schoof de onderbroek omlaag, legde ze over de knie en klemvast en gaf billenkoek.
Meestal eerst met de hand en daarna met een haarborstel die hij daarvoor klaar had liggen.
Als je pech had werd het de paddle
onderschrift
Ik kon me meestal wel stilhouden en het stoïcijns over me heen laten komen, maar er waren ook veel meisjes die het uitgilden en zich los probeerden te worstelen. Dat was totaal kansloos, want de vice directeur was sterk.
Als je pech had moest je krom staan over zijn bureau. De rok ging omhoog en uiteraard ging je onderbroek naar beneden. Hij pakte dan een grote paddle en daar kreeg je uit alle macht klappen mee op je billen waardoor je voeten bijna van de vloer kwamen. Soms kon je echt merken dat hij boos was. Meestal vijf maar soms ook vaker, acht of tien. Bij de tweede of de derde kon ik het ook niet meer stilhouden.
Zeldzaam maar helemaal vreselijk was als je over de knie werd gelegd, en hij van begin tot eind de paddle gebruikte om te slaan. Dan waren je billen niet rood maar blauw.
Als je met meerderen was moest je met je neus tegen de muur staan tot je aan de beurt was en tot iedereen klaar was en nog een tijdje daarna.
Uitgelaten maar beheerst
Mensen met autoriteit konden straf geven. Sommigen deden dat heel vaak.
Het ingewikkelde was dat we wel cheerleaders waren en ook ons dus ook zo moesten gedragen. Dus vrolijk, levendig, uitgelaten en blij. We moesten onze yells gillen en schreeuwen vol overtuiging en bezieling. Dat deden we ook. Maar er waren wel grenzen. Als je die grens overging, kon het zijn dat je naam genoemd werd.
Als je naam genoemd werd dan was je de klos. Dan moest je je bij de vice directeur melden en dan wist je wat er ging gebeuren.
De vice directeur vertegenwoordigde toen echt de absolute totale autoriteit. We keken echt naar hem op. We wisten dat als je niet deed wat hij zei, je zo over de knie werd gelegd. Of je nou 14 of 18 jaar was, je wist dan zeker dat je rok omhoog ging en je onderbroek naar je knieën om voor de zoveelste keer een pak billenkoek op je blote billen te krijgen. Daarin werd hij ook gesteund, zowel door de ouders als door het schoolbestuur.
Aan de andere kant, als het ECHT onrechtvaardig of onterecht was dat hij jouw naam noemde, dan kon je protesteren. Kennelijk gebeurde die protesten altijd zo oprecht dat hij dat geloofde en je liet gaan. Meestal werd je dan ook bijgevallen door andere meiden die ook riepen dat je helemaal niks gedaan had. Kennelijk hadden we met z'n allen best wel rechtvaardigheidsgevoel, want in het overgrote merendeel gingen we zonder protest akkoord en was het dus wel terecht. Of in ieder geval: verklaarbaar.
Ik heb in die periode vaak op mijn billen gekregen maar volgens mij heb ik nooit straf gekregen zonder dat er een terechte aanleiding voor was.
De paddle hoorde er voor iedereen bij
De paddle was de normale en veel voorkomende straf.
Ik had voordat ik bij de cheerleaders kwam nooit gehoord dat een gewone student of studente bij ons op de High School op de blote billen kreeg.
De normale straf was om de paddle te krijgen terwijl de broek of rok gewoon aanbleef. Meestal werd je naar de gang gestuurd en de leraar liep er dan achteraan met een paddle. Het was dan ‘assume the position’ en er volgden een aantal meppen. We konden het wel horen maar niet zien.
Wat ook regelmatig voorkwam was dat je bij de vice-directeur of bij de sportcoach moest komen. Hier ging het om vastgelegde zaken. Bijvoorbeeld, als je voor de derde keer te laat kwam moest je bij de vice-directeur komen en kreeg je met de paddle.
Er waren ook docenten die zelf geen straf gaven, maar ervoor zorgden dat je je moest melden.
De paddle was in die dagen een heel gewone en veel voorkomende straf.
Heel veel meisjes – ik ook – kreeg wel eens met de paddle omdat we teveel kletsten. Of omdat we te laat kwamen in de les door we teveel treuzelden, vooral na de pauze of na de lunch. Het kwam op die manier voor dat je drie, vijf of tien met de paddle kreeg. Dat deed natuurlijk zeer, maar we wisten ook dat het zo werkte. Het hoorde erbij.
Maar het was altijd op de bedekte billen. Oók bij de vice-directeur die ook het toezicht op de cheerleaders deed.
Dat veranderde allemaal toen ik bij de cheerleaders kwam.
Tijdens schooluren billenkoek in de lerarenkamer
Straf op de billen was vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen.
Toen ik toegelaten was tot de cheerleaders, bleek dat voor ons allemaal anders te zijn.
Terwijl de andere meisjes en ook de jongens de paddle altijd op de bedekte billen kregen, was het voor ons cheerleaders juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.
Als één van ons straf kreeg van een gewone leraar of van iemand anders dan de vice-directeur – wat weinig voorkwam omdat we braaf én voorzichtig waren – was het kennelijk voor alle leraren vanzelfsprekend dat bij ons straf op de blote billen hoorde omdat bij ons de standaard hoger was.
We werden dus niet meer naar de gang gestuurd om straf op onze billen te krijgen, wat normaal was.
Bij mij en ook de andere meisjes van het team ging het anders. Wij kregen dan ‘straf voor echte meisjes’, zo noemde sommige leraren het ook. Kennelijk was het belangrijk dat we als cheerleaders heel goed moesten beseffen dat we altijd op ons best moesten gedragen. Alleen perfectie is acceptabel.
Tegelijk was het idee bij de docenten dat cheerleaders heel goed in de gaten gehouden moesten worden.
De minste of geringste overtreding was een reden of een aanleiding om straf te krijgen.
Als er zoiets gebeurde en het was weer zover, dan werden we bij de arm gepakt en soms bij het oor en naar de lerarenkamer gebracht.
Een hogere standaard vereiste een speciale behandeling
Voor de cheerleader was het juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.
Daar aangekomen moesten we onze onderbroek omlaag doen onder onze rok. Nadat we onze billen bloot hadden gemaakt werden we weer over de knie gedrapeerd of we moesten over een tafel buigen. De leraar hoefde alleen maar de rok omhoog te slaan en op onze rug te leggen. Vervolgens kregen we weer het zoveelste pak op de blote billen.
De docenten zeiden ook wel dat juist nadat we een pak op onze billen hadden gekregen, we op ons best waren.
Soms was er in de lerarenkamer nog een andere leraar toevallig aanwezig. Het was zodoende voor alle docenten duidelijk dat de cheerleaders – anders dan de gewone studenten – altijd straf op hun blote billen kregen.
Nadat de leraar vond dat de billenkoek met de hand genoeg was, werd ook regelmatig de paddle erbij gepakt. We kregen dan ook nog een aantal klappen, maar dan op onze blote billen.
Bij uitwedstrijden maar ook thuis
Als een meisje straf op haar billen kreeg, waren de teamgenoten daar meestal gewoon bij.
Net zoals de meeste leraren, was ook de vice-directeur van mening dat je niet zoveel recht op privacy had.
Bij de uitwedstrijden ging altijd hij mee in de bus.
Hij zat dan voorin in een speciale stoel. Als hij vond dat je te luidruchtig of ongehoorzaam was werd je geroepen en moest je naar voren komen. Je kreeg je ter plekke, in de bus, een fiks pak op je blote billen. Het hele team was daar bij, maar dat vond hij kennelijk de gewoonste zaak van de wereld.
Hetzelfde gebeurde ook wel in de kleedkamer. Voor zover ik weet is er echter behalve het team en de coach nooit iemand anders bij aanwezig geweest. Behalve de buschauffeur dan als het tijdens de reis gebeurde, maar die moest op de weg letten.
Onder de douche was trouwens iedereen toch bloot en dan kon je goed zien wie recentelijk straf had gekregen. Het was dan duidelijk dat bijna ieder meisje regelmatig straf kreeg en niet alleen van de vice-directeur maar ook thuis of elders.
Ook de oudste meiden hadden regelmatig sporen op hun billen terwijl ze die week niet in het kamertje bij de vice-directeur waren geweest. Kennelijk kregen ook die oudste meiden thuis nog gewoon op hun billen.
Het team als ons thuis
Als cheerleader had je ook veel voorrechten.
Het lijkt allemaal heel erg, maar toch bleven de meeste meiden tijdens de hele schooltijd bij het team.
Soms viel er iemand af door verhuizing of doordat ze te zwaar werd, of het echt niet leuk vond en zich niet in het team thuis voelde. Eigenlijk was dat een zeldzaamheid.
Het was heel leuk om bij de cheerleaders te zijn. Eigenlijk was er niks leukers denkbaar, ook omdat we bijna niks anders mochten doen. Ondanks de strenge vice-directeur en de invloed van de Fundamentele Baptistenkerk was het bij de cheerleaders toch altijd een vrolijk geheel.
Onderling hadden we een heel goede band. De andere cheerleaders waren echt mijn beste vriendinnen en ik denk daar ook regelmatig aan terug.
Je werd ook met eer behandeld. Als je bij de cheerleaders zat, was je automatisch populair. Als er in de stad iets specials gebeurde waren wij erbij om om het extra feestelijk te maken en werden we eigenlijk doorlopend als prinsesjes behandeld. We kregen de mooiste plekjes. Bij optochten liepen we vooraan of zaten op de mooiste auto’s.
Bij wedstrijden was er een speciale bus voor ons en wij kregen ereplaatsen.
Kortom, als cheerleader had je ook heel veel voorrechten en daar genoten we ook van.
Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik die periode meegemaakt heb. Volgens mij de andere meiden die in het team zaten ook niet.
Vergeleken met andere teams waren we heel goed
Bij de Daphne Methode krijg op je billen zodra daar een reden voor is. Daar zijn je billen ook voor bedoeld.
Vergeleken met cheerleaders van andere scholen uit de staat waren we ook heel goed. Mensen kwamen niet alleen voor de wedstrijd, maar ook om naar ons te kijken.
Andere scholen hadden dan soms 10 cheerleaders bij zich die de standaard dingen deden. Die standaard oefeningen en trucjes deden ze dan ook niet bijzonder goed.
Bij ons waren het er altijd rond de 50 meiden met een spectaculaire voorstelling die liep als een trein. Zeker het groepje seniors had dan bijna 4 jaar lang elke week 2 of 3 keer samen geoefend en dan kun je ook wel wat. En we hadden een goede coach. Plus een enorme gedrevenheid en discipline. Al die klappen op onze billen hebben beslist geholpen om te bereiken wat we bereikt hebben. Daarom accepteerden we die klappen ook wel. Van onze regio waren wij de abolute top.
Bij die ontmoetingen met cheerleaders van andere scholen kwamen we er ook wel achter dat het voor die meiden ook heel normaal was om op hun billen te kijgen.
Meestal kregen ze het bij de andere teams niet zo vaak als wij. Het ging ook met de paddle op de gewone manier.
Dat het bij ons heel vaak gebeurde en dat wij daarbij altijd op onze blote billen kregen hielden we voor ons want dat was te gênant om over te praten.
Toch was het wel duidelijk dat we ook daarmee niet de enigen waren. We hoorden een keer de vrouwelijke coach van een ander team er in de kleedkamer mee hoorden dreigen “Stilte! Of ik geef jullie allemaal op je blote kont ervan langs!” Het was toen wel direct stil in die kleedkamer! Het was duidelijk dat die meiden wisten dat hun coach dat dreigement serieus nam.
Meisjes bij elkaar
Je bent nooit te oud om te veranderen, en dat gaat gemakkelijker als je het op je billen voelt.
Toch is was het ook heel bijzonder. Vijftig of zestig puberende meiden bij elkaar, dat zijn een heleboel! Het is dan soms ook heel moeilijk om gehoorzaam en braaf te zijn.
We wisten allemaal dat we zo over de knie konden gaan en dat gebeurde ook vaak genoeg. Maar voor de meesten was het thuis niet anders. Daarin bleven we meisjes.
Eigenlijk hadden we ook wel het gevoel dat het bij ons paste. Het was eerder prettig spannend dan vervelend en naar.
De momenten dat je echt op je billen kreeg waren vreselijk en het deed ook enorm zeer, maar als de klappen voorbij waren werd de pijn ook snel minder.
Altijd als je dat naar het kamertje was geweest en zeker als je op je billen had gekregen waar de anderen bij waren, werd je opgevangen en getroost door de andere meisjes. Dan had je een beetje de heldinnenstatus, ook al was dat maar voor die ene dag.
We waren eigenlijk heel jong in onze ontwikkeling, vergeleken met de jonge mensen die nu opgroeien, maar we voelden ons ook jong.
Het helpt ook niet om je volwassen te voelen als je als achttienjarig meisje over de knie gaat en een pak billenkoek op je blote billen krijgt waarvan je moet huilen.
Je weet dan dat veertienjarige meisjes met belangstelling toekijken hoe dat in zijn werk gaat en hoe je het verdraagt. Je weet ook dat er op dit punt geen verschil is tussen hen en jou.
Maar een volgende keer waren de rollen weer omgedraaid en dan zijn zij degenen die op hun billen krijgen.
Billenkoek was een alledaagse gebeurtenis
Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis.
Samen voelden we ons bij de cheerleaders ook helemaal thuis. Anders waren we niet jaar na jaar gebleven. Het was een beschermde omgeving die alles voor ons betekende. We waren steeds samen met onze vriendinnen en we hadden enorm veel plezier.
Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij en het gebeurde heel vaak. Of je nou bij de cheerleaders zat of niet. Het enige verschil was dat we als cheerleader op school op onze blote billen kregen en de andere meiden niet. Natuurlijk waren we daarom wel eens jaloers op die andere meiden. Maar misschien waren zij weer jaloers op ons.
En natuurlijk waren er de ontelbare keren dat de vice directeur ons over de knie legde. Dat maakten die andere meiden ook niet mee. Dat was wel oneerlijk.
Toch hoopte je dat je ieder jaar opnieuw uitgekozen zou worden om cheerleader te blijven.
Na het afstuderen was vooral het afscheid van het cheerleaderteam één van de zwaarste dingen.