Basketbal
Basketbal is net zo Amerikaans als spanking
De meeste Amerikaanse basketbal coaches zijn met basketbal opgevoed. Zeker degenen die wat ouder zijn, zijn opgegroeid in een periode waarin prestatie en lijfstraf naadloos bij elkaar hoorden.
Vroeger was er meestal maar één straf: een pak op de billen. En dat gold zeker voor sport. Een dun sportbroekje bood weinig bescherming. In de kleedkamer en voor en na het douchen ging het meestal op de blote billen.
Er werd daarbij geen onderscheid gemaakt tussen jongens en meisjes. Straf was gewoon straf. Straf hoorde op billen en daar was niks seksueels aan.
Basketbal
De basketbalcoach is de schrik van de school
Op scholen in het zuiden van Amerika waar lijfstraf nog gebruikt wordt, brengt de coach vaak de straf ten uitvoer.
Dat betekent dat jongens en meiden naar de coach gestuurd worden om met de paddle op hun billen te krijgen.
Voor zo'n coach is het voor de hand liggend om leerlingen in de eigen klas direct een pak op de billen te geven als dat nodig is.
Meestal buiten alle rapportages om.
Soms worden voor stagiaires geen uitzonderingen gemaakt en krijgen zij ook op hun billen als ze regels overtreden.
Basketbal
Ouders wilden ook goede prestaties stimuleren
In het conservatieve zuiden van Amerika is het gebruikelijk dat ouders vooraf toestemming geven voor lijfstraf.
Veel coaches vinden een consequent pak op de billen vooral bij meiden een goede manier om teamspirit te versterken. Billenkoek zorgt ervoor dat er doorlopend goede prestaties worden geleverd, zowel op school als sportief.
De meeste ouders vinden dit ook belangrijk.
De jongens en de meiden van sportteams kunnen er dan op rekenen dat ze bij elke aanleiding en met volledige steun van hun ouders een stevig pak op hun billen krijgen.
Basketbal
Sportmeiden willen alles voor het goede doel
Voor coaches van volwassen sporters is het niet mogelijk om lijfstraf toe te passen. Dat is natuurlijk anders als zijzelf hiermee volledig instemmen.
Er zijn coaches die het zo regelen dat iedere speelster in het team akkoord gaat met fysieke straf.
Speelsters die al jarenlang lid zijn van het team leggen aan nieuwkomers uit hoe, waarom en wanneer ze van hun coach op hun billen kregen en hoe ze het vonden.
Iedere speelster ondertekent dan een verklaring waarmee ze instemt met correctie van de coach, waaronder billenkoek.
Basketbal
Een hele groep tegelijk krom voor de paddle
Vroeger gaf men soms een hele groep straf om een voorbeeld te stellen of om groepsdruk te bevorderen.
In korte tijd kregen dan 20 tot 40 meiden een pak op hun billen.
Een recent voorbeeld was in 2002 toen de hele eindexamen klas van de High School in Timpson (Texas) spijbelde. Alle 31 leerlingen kregen met de paddle op hun billen. Op deze school is het de norm dat leerlingen die straf verdiend hebben altijd de paddle krijgen. Ook als ze 17 of 18 zijn en thuis nooit straf krijgen.
Soms grijpen coaches naar de paddle om een heel team te straffen terwijl dit verboden is, blijkt uit de pers.
Basketbal
De ondoordachte weddenschap van Sue Bird
De professionele basketbal speelster Sue Bird maakte in 2003 een publieke weddenschap op de radio. Als ze zou verliezen, zou ze op de radio een pak op haar billen krijgen.
Er kwam er hierop veel kritiek.
De coach van Sue, Anne Donovan, wilde haar een lesje leren. Ze gaf Sue een stevig pak op haar blote billen. Ze had dat vaker gedaan in het sorority.
Sue trok zich toen publiekelijk terug uit de weddenschap, hoewel ze achteraf wel gewonnen zou hebben.
Uiteindelijk kwam alles goed. Er werden meer kaartjes verkocht dan ooit en de resultaten van het team waren prima.
Basketbal: een oer-Amerikaanse kick-ass sport
De meeste coaches gaven les zoals zijzelf les gekregen hadden en dat was vaak met de paddle op de billen.
Op de meeste Amerikaanse High Schools, Colleges en Universities is American Football de meest belangrijke en aansprekende sport, op de voet gevolgd door Basketbal. Zowel voor jongens als voor meisjes is dit een belangrijke sport en een belangrijk instrument om de eer van de school en van zichzelf te bewijzen.
De meeste coaches zijn met basketbal opgevoed. Zeker degenen die wat ouder zijn. Voor hen was het normaal om op te groeien in een periode waarin prestatie en lijfstraf naadloos bij elkaar hoorden.
Van jongs af speelde basketbal een grote rol, zowel op school als binnen een selectie. Of je nu een jongen was of een meisje, over het algemeen werd door de ouders aan de coach duidelijk gemaakt dat hij expliciete toestemming had om zoon- of dochterlief een pak op de billen te geven als het gedrag dat noodzakelijk maakte. Dat was toen gebruikelijk en daar geloofde men ook echt in.
Straf op de billen bij basketbal was volkomen normaal
Zowel thuis als op school was er meestal maar één straf: een pak op de billen, en dat gold nog veel sterker voor sport.
Het resultaat van deze traditie en obsessie rond basketbal was dat iedereen die in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw in Amerika jong was en aan sport (voornamelijk Football en Basketball) deed, regelmatig straf kreeg.
In die periode was het logisch dat als je in de groei was en op school zat je straf kreeg. Zowel thuis als op school was er meestal maar één straf: een pak op de billen. En dat gold nog veel sterker voor sport.
Sommige coaches en sportdocenten liepen vanaf het begin van de training tot het einde met een paddle in de hand. Waar ze dat nodig vonden , werd de paddle direct gebruikt. Meestal één keer waarschuwen, en daarna was het krom staan en kreeg je een paar meppen met de paddle.
Als het menens was werd je even apart genomen in het kantoortje, waarbij meestal bleek dat een dun sportbroekje weinig bescherming bood. In de kleedkamer en voor en na het douchen gingen de klappen meestal op de blote billen.
Er werd daarbij geen onderscheid gemaakt tussen jongens en meisjes.
Er was wel aparte training en aparte teams voor jongens en meisjes. Hoewel er meestal een lichte voorkeur was dat jongens van een mannelijke docent of coach les kregen en meisjes van een vrouwelijke, was het in de praktijk ‘wat de pot schaft’.
Meisjes kregen ook gewoon van mannelijke coaches of docenten les en dus ook soms op hun billen. Als dat zo uitkwam waren de billen bloot. Straf was gewoon straf en daar was niks seksueels aan.
De paddle op High Schools was dagelijks in gebruik
In het verleden werd de paddle soms dagelijks gebruikt en dan vooral bij het sporten.
Daarom was het gebruik van lijfstraf een noodzakelijk onderdeel van de sportbeoefening.
Een vrouw vertelde op een Amerikaanse variant van Schoolbank, dat op haar christelijke High School in een klein stadje in Texas de paddle bijna dagelijks werd gebruikt.
Dat was rond 1970.
Als je echter aan sport, zoals basketbal wilde meedoen, waren er aparte regels.
In het jaarlijkse welkomstpakket zat een formulier over lijfstraf.
Het eerste gedeelte van het formulier ging over de voordelen en hoe belangrijk sport was, ook met een paar Bijbelteksten. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Maar ook dat het belangrijk was om te leren dat je je aan regels moest houden.
Sommige High Schools hadden regels voor 'biblical spanking'
Een jongedame krijgt een 'biblical spanking'- met de paddle op de blote billen.
In het conservatieve Amerika werd het gebruik van straf op de billen ook met de bijbel gerechtvaardigd. In 2 Timoteüs 2:5 stond tenslotte: "En als iemand aan een wedstrijd deelneemt, wordt hij niet gekroond, als hij niet volgens de regels heeft gestreden."
Daarom was het gebruik van lijfstraf een noodzakelijk onderdeel van de sportbeoefening.
De ouders konden op het inschrijvingsformulier uit twee mogelijkheden kiezen door er een kruisje voor te zetten.
De eerste mogelijkheid was billenkoek met de kleren aan (‘spanking over clothes’), waarbij vermeld stond dat dit tijdens de lessen plaats kon vinden.
De tweede variant was Bijbelse billenkoek (‘Biblical spanking’). Hier stond bij dat dit altijd in privé plaatsvindt.
Voor iedereen was duidelijk wat met de Bijbelse billenkoek bedoeld werd. Dat was een flink hard pak slaag met de paddle op blote billen. Gezien de zondeval was dit vooral voor meisjes bedoeld.
Iedereen ging naar de kerk en kende elkaar daar en bovendien werd er in vrijwel ieder gezin ook altijd billenkoek op de blote billen gegeven, dus alle ouders kruisten beide mogelijkheden aan.
Meestal was er een ‘same sex policy‘, dus de coach van de jongens was een man en bij de meisjes was het een vrouw. Dit beleid was er niet altijd. Vooral bij conservatief Christelijke scholen vond men het positief dat meisjes leerden dat billenkoek krijgen van mannen een normaal onderdeel van opvoeding en vaderschap was.
Op High Schools was de basketbal coach meestal het strengst
De docenten die tevens coach waren gaven meestal het vaakst straf op de billen.
De lerares geschiedenis van de vrouw uit de vorige paragraaf was ook basketbal coach.
Tijdens de geschiedenisles was ze ook al streng en regelmatig moest er iemand naar de gang om krom te staan en met de paddle te krijgen.
Als je niet oplette tijdens de basketbal training kon ze zeggen dat je na de les langs moest komen. Haar kantoor was naast de kleedkamer, dus zo privé was het niet.
Afhankelijk van haar humeur ging je over de knie of moest je over de tafel krom staan om met de paddle te krijgen. De sportbroek en de onderbroek gingen omlaag en je kreeg net als thuis gewoon op je blote billen. En ook goed hard.
Coaches letten ook op de overige schoolprestaties
Als een leerling weet dat ze voor lage prestaties op welk vak dan ook van de coach op haar billen krijgt, zal ze beter haar best doen.
Er zijn ook voorbeelden bekend waarbij de basketbal coach ook de paddle gebruikte als de prestaties op de andere schoolvakken onder de maat waren. Dat horen ze dan van andere college-docenten of tijdens rapport vergaderingen.
Voor veel oudere coaches in Amerika is dit de achtergrond.
Toen zij jong waren, was het een gangbare praktijk dat de coach een autoriteitsfiguur was met aanzienlijke invloed.
Die coach had niet alleen het onomstreden recht om fysieke straffen uit te delen, zoals billenkoek, maar maakte hier ook regelmatig gebruik van. Dit werd algemeen aanvaard als een effectieve manier om discipline, gehoorzaamheid en de juiste prestaties op school te handhaven. Niet alleen bij sport, maar ook bij andere vakken.
Zo'n coach wist zich wel degelijk te herinneren dat hij of zij zich beter inzette als er billenkoek op het spel stond. Dat zorgde ervoor dat de schoolprestaties aanzienlijk omhoog gingen.
Het is niet vreemd dat er coaches zijn die nu voor zich een vergelijkbare situatie willen creëren.
De basketbal coach in actie
Soms is er een wachtrij met studenten die naar de coach gestuurd zijn om billenkoek te krijgen.
Op High Schools in het zuiden van Amerika die vandaag de dag nog veelvuldig lijfstraf op de billen geven, is meestal de sportcoach degene die de straf ten uitvoer brengt.
Met voldoende pit en power een pak op de billen uitdelen kan ook wel beschouwd worden als een sportieve prestatie, zeker als het klassiek over de knie gebeurt en de dame in kwestie in bedwang moet worden gehouden.
Dat geldt des te meer als er meerdere kandidaten zijn om straf te krijgen.
Tekst1
Tekst1
Vaak meerdere kandidaten op 1 dag voor billenkoek
Op sommige dagen zijn er meerdere kandidaten voor billenkoek.
Volgens de verhalen kwam het vaak voor dat er op één dag meerdere kandidaten zijn die naar de coach gestuurd werden om straf te krijgen en de statistieken lijken dat te bevestigen.
De gemiddelde studente die zich in een dergelijke situatie bevindt heeft over het algemeen respect voor de coach.
Ze zal herhaaldelijk meemaken dat iemand in het kantoortje apart wordt genomen om een goed pak op de billen te krijgen. Als het niet een team- of klasgenoot is, dan is het wel iemand anders die naar de coach gestuurd is. Bovendien zal bijna iedereen uit eigen ervaring ook weten hoe het is om van de coach op de billen te krijgen omdat ze dat zelf eens of vaker hebben meegemaakt.
Voor zo’n coach is het ook niet voor de hand liggend om iemand uit de klas te sturen. Het resultaat is uiteindelijk dat de studente toch weer naar de coach gestuurd wordt om de straf te krijgen. Dat kan efficiënter, dus zal de coach ervoor kiezen om iedereen die correctie nodig heeft direct uit eigen beweging een pak op de billen te geven, meestal buiten alle rapportages om.
Instemming van de ouders voor straf bij het sporten
Op conservatieve High Schools waar lijfstraf gegeven wordt, stemmen ouders hier vaak van harte mee in.
In het conservatieve zuiden van Amerika verandert er weinig. Ook de principes over goed en fout, beloning en straf zijn vaak rechtlijnig.
Zeker in kleine gemeenschappen waar iedereen elkaar kent. Vaak blijven mensen wonen waar ze zijn opgegroeid. Mensen die elders een opleiding gevolgd hebben keren ook weer vaak naar de geboortegrond terug.
Zodoende is het niet ongebruikelijk dat één of meerdere docenten van de school vroeger op dezelfde school gezeten heeft, samen met de ouders van de huidige leerlingen.
Maar ook als men elkaar niet van vroeger kent en zonder dat een gemeenschappelijke geschiedenis hebben de meeste mensen respect voor autoriteit.
Respect voor autoriteit
Op ieder moment kan een speelster te horen krijgen dat ze nu direct mee moet komen omdat ze op haar billen gaat krijgen.
Op conservatieve High Schools waar billenkoek gegeven wordt stemmen ouders hier vaak van harte mee in. Ook (of vooral) als er bij sportactiviteiten straf op de billen gegeven gaat worden.
Ze vinden het belangrijk dat er grenzen gesteld worden. Liever een stevige aanpak dan een halfzachte. Ze vinden het belangrijk dat de jeugd respect voor autoriteit leert.
Er is volgens die ouders nog nooit een meisje doodgegaan van gewone straf op hun billen. Ze zijn er alleen maar sterker door geworden. Dat zeggen ze uit eigen ervaring.
Op deze scholen is het gebruikelijk dat aan het begin van ieder jaar ouders aan docenten en coaches expliciet toestemming geven om lijfstraf te geven, dit in aanvulling op een formulier dat hiervoor ingevuld moet worden.
Dat betekent dat de coach op ieder moment kan besluiten dat een speler of een speelster straf op de billen gaat krijgen, zonder dat daar procedures voor nodig zijn.
Basketbal is vaak voor meiden één van de meest belangrijke teamsporten. Het is een voorrecht om daarbij te zitten en de naam en de eer van de school te verdedigen. Dat beseffen de meiden maar al te goed en ze zijn ook vaak bereid om zich volledig in te zetten. Het basketbalteam is dan een soort elite.
De basketbal coach zorgde voor discipline
Op High Schools waar billenkoek wordt gegeven voert de basketbal coach vaak de straf uit.
Het was niet ongebruikelijk dat de coach van het meisjes basketbalteam tevens de persoon is bij alle meiden van de school de verdiende lijfstraf ten uitvoer brengt.
Iedere leraar stuurt dan een meisje dat een overtreding heeft begaan en straf moet krijgen met een briefje naar de basketbal coach, die vervolgens de dame een vastgesteld aantal klappen met de paddle geeft. Zodoende is de coach van het meisjes basketbal team voor alle meiden iemand waar je goed naar luistert.
Dat geldt helemaal voor de meiden die tot het basketbalteam zelf hebben kunnen toetreden. Er zijn coaches die het belangrijk vinden dat de meiden samen een hecht team vormen.
Daarnaast zijn goede prestaties essentieel, zowel met basketbal als bij de overige schoolvakken. Tevens zijn ze van mening dat het consequent gebruik van straf een probaat middel is om dit te bewerkstelligen.
De coach houdt actief toezicht op de schoolprestaties
Soms houdt een coach actief toezicht op alle schoolprestaties en kan, als dat nodig is, een student op de billen eraan herinneren dat het verstandig is om zich volop in te zetten.
Meestal moeten studenten aan bepaalde voorwaarden voldoen om lid te kunnen worden van het basketbal team. Deze regels en voorwaarden omvatten vaak ook de minimale schoolprestaties die gehaald moeten worden om lid te kunnen blijven van het team.
De coach spreekt dan af wat er gaat gebeuren bij overtreding van de regels en ook als er incidenteel een te laag cijfer wordt gehaald. In de conservatieve gebieden van Amerika is de uitkomst vaak dat er dan straf op de billen kan worden gegeven.
Een aantal jaren geleden, toen billenkoek veel meer geaccepteerd was dan nu, was dit helemaal vaak de uitkomst van deze gesprekken.
Juist omdat dit de ouders ontlast van het controleren van schoolprestaties zijn de meesten het met deze aanpak meer dan eens.
Dit leidt er toe dat gedurende dat schooljaar de meiden van het basketteam erop kunnen rekenen dat ze bij elke aanleiding en met volledige steun van hun ouders een stevig pak op hun billen zullen krijgen. Net zoals het bij de vorige generaties ook het geval was. Een no-nonsense aanpak die ook ook bij de meiden van tegenwoordig nog steeds respect afdwingt.
Studentes schrijven op Twitter: op je billen krijgen doet zeer
Iedereen mag het weten: bij basketbal op de billen gekregen en daardoor doet mijn kont zeer.
Een Twitter bericht van een High School studente: ik heb bij basketbal op mijn billen gekregen en nu doet mijn kont zeer.
Sommige High School studenten die met de paddle op hun billen hebben gekregen schrijven daarover op Twitter.
Ze vinden het volkomen normaal dat ze straf op hun billen krijgen. Dat gebeurt soms als je op de High School zit en dus niks om geheimzinnig over te doen.
Op je billen krijgen op de High School is gewoon iets dat je meemaakt. Dus schrijf je daarover op Twitter.
Het betekent ook dat niemand in haar omgeving vreemd opkijkt dat ze straf op haar billen heeft gekregen. Misschien vinden ze het sneu, zijn ze nieuwsgierig wat er precies gebeurd is en leven ze even mee, maar daar blijft het ook bij.
Er is geen enkele reden voor verontwaardiging.
Soms is het duidelijk dat een meisje bij het basketballen van haar coach met de paddle op haar billen heeft gekregen. Ze mocht haar basketbalbroekje aanhouden, maar dat biedt tegen een harde paddle natuurlijk weinig bescherming.
Op 24 april 2015 schrijft een basketbal speelster “Got swats in basketball shorts today. my ass hurts“. Vandaag in mijn basketball broekje met de paddle op mijn billen gekregen. mijn kont doet zeer.
Een paar dagen later zet ze een foto samen met een vriendin op Twitter. We zien gewone, stevige meiden die dus van de basketbal coach op hun billen krijgen.
Het zal niet de eerste en ook niet de laatste keer zijn dat ze op haar billen krijgt. En als dat gebeurt, dan doet je kont zeer. Dat klopt.
Instemming van de sportmeiden
Er zijn basketbal teams waar de regel is dat de coach persoonlijke fouten met een spanking kan afhandelen.
Als de studenten ouder zijn gaat het niet meer om instemming van de ouders maar om de instemming van de sportmeiden zelf. Dat geldt zeker op universiteiten en hogescholen.
In sommige Aziatische landen is het nog wel denkbaar dat er lijfstraf toegepast wordt ongeacht de instemming van de studenten.
Er zijn ook staten in Amerika waar High Schools altijd zelfstandig kunnen beslissen om straf op de billen te geven, zonder dat daarvoor de voorafgaande toestemming nodig is van ouders of van de studenten zelf.
In het algemeen is het voor coaches en docenten van volwassen studenten niet mogelijk om lijfstraf toe te passen tegen hun zin.
Er zijn veel basketbal coaches die geloven in de kracht van straf
Er zijn in Amerika veel basketbal teams met strenge coaches die geloven discipline en als dat nodig is, straf op de billen.rift
Het geven van straf aan oudere en volwassen studenten is anders als dit het met volledige instemming van de studenten zelf gebeurd.
Er zijn basketbal teams met volwassen meiden die ermee instemmen dat eventuele bestraffingen voor verloren wedstrijden of voor P’s (persoonlijke fouten) door de coach via een spanking afgehandeld worden.
Sommige coaches van High School teams maken aan het begin van het seizoen duidelijk dat speelsters die regels overtreden of straf verdienen altijd met de paddle op hun billen gaan krijgen.
Meestal komt zo’n mededeling niet onverwacht omdat corporal punishment op school is toegestaan, maar in het algemeen valt het in de praktijk reuze mee omdat niet iedere coach een voorstander is het geven van straf op de billen.
Maar er zijn ook andere coaches en docenten, die juist enorm geloven in het positieve effect van straf op de billen.
Deze coaches en docenten zullen wellicht elke gelegenheid aangrijpen om van die optie gebruik van maken. Voor de speelsters in zo'n team is het toch even schrikken, omdat het waarschijnlijk een basketbal seizoen wordt met vaak pijnlijke billen.
Een hele groep straf op de billen als één lid een fout maakt
Soms krijgt een heel team straf op de billen als één teamlid een regel heeft overtreden, bijvoorbeeld te laat komen op de training,
Vroeger was het niet ongebruikelijk om een heel sportteam of een hele klas straf te geven.
Soms om een voorbeeld te stellen. Maar ook om de groepsdruk te bevorderen of om een hecht team te smeden.
Als bijvoorbeeld één teamlid te laat kwam op de training, kreeg het hele team daarvoor een paar klappen met de paddle op hun billen. De bedoeling hierbij was dat alle teamleden op elkaar druk zouden uitoefenen om zich aan de regels te houden.
Het was dan niet belangrijk of het eerlijk is dat ieder lid van een team of een klas straf krijgt omdat één persoon zich misdragen had. Het ging erom dat het werkte. Dat deed het wel. Het maakte altijd indruk.
Ook heel recent zijn er voorbeelden bekend geworden waar een heel met de paddle op de billen kreeg omdat één teamlid een overtreding maakte.
De coach of docent moest dan ook even hard werken, om in korte tijd 10, 20 tot 40 meiden een pak op de billen te geven.
Een variant hierop is dat als een coach een teamlid een straf geeft wegens een overtreding, de teamcaptain altijd dezelfde straf krijgt.
De examenklas van 2002 op de Timpson High School
Op Timpson High School werd de paddle veel gebruikt
Wat ook wel gebeurde was dat daadwerkelijk een hele klas een regel overtrad.
Een bekend voorbeeld dat op ruime schaal de publiciteit gehaald heeft is de eindexamen klas van de High School in Timpson (Texas) in oktober 2002.
Op deze High School werd de paddle regelmatig gebruikt voor zowel jongens als meisjes. Dat gold ook voor leerlingen die thuis geen billenkoek krijgen, hoewel dat waarschijnlijk in die tijd al zeldzaam was.
De school hoefde vooraf niet te overleggen met de ouders. De schoolleiding kon zelfstandig besluiten om een student straf op de billen te geven, als ze dat nodig vonden.
Wegens een examenstunt kreeg de hele klas met de paddle
Texas is nog steeds de Amerikaanse staat waar jaarlijks het hoogste aantal studenten van High Schools straf op hun billen krijgen. Vooral bij de oudere studenten gaat dat op volle kracht.
Wegens het uithalen van een examenstunt en daardoor te laat komen werd destijds besloten dat alle betrokkenen (16 jongens en 15 meisjes van 17 of 18 jaar) straf met de paddle op hun billen moesten krijgen.
De schoolleiding vond dat de studenten willens en wetens regels hadden overtreden in het besef dat dit consequenties zou hebben. Het feit dat dit een examenstunt was deed niet ter zake.
De jongens moesten zich bij de sportcoach melden en de meisjes moesten naar de schooldirecteur.
De directeur was van mening dat áls het dan zover was dat studenten op hun billen gaan krijgen, dat ze ook iets daarvan moesten leren. Dat lukt alleen als ze de billenkoek goed voelen en daar een gezond respect voor ontwikkelen. Daarom gaf hij vooral de oudere studenten altijd goed hard ook op hun billen. Deze keer was daar geen uitzondering op.
Omdat de meisjes al hun mooiste (maar ook vaak een dunne) jurk aanhadden voor een feest die avond met daaronder meestal een string, voelde het voor hen alsof ze de klappen op hun blote billen kregen.
Het indienen van klachten heeft geen zin
Op Timpson High School kunnen studenten nog steeds van de eerste tot de laatste school straf op hun billen krijgen. Het indienen van klachten heeft niet zoveel zin.
Achteraf werden er klachten ingediend omdat enkele meiden blauwe plekken op hun billen opgelopen hadden.
In het onderzoek daarna werd de schoolleiding in de genomen beslissing bevestigd. Ze hadden correct gehandeld en ze hadden het volste recht om de straffen op te leggen.
De klacht dat er te hard is geslagen werd ongegrond verklaard. Dat de billen van een student of studente rood of blauw zijn nadat hij of zij de paddle gekregen heeft, is een logisch gevolg van de straf. Het was helemaal geen bewijs dat er te hard geslagen is.
Ook het verzoek om de regels aan te passen werd afgewezen. In dit geval hadden de meiden van de mannelijke directeur op hun billen gekregen zonder dat er een vrouwelijke getuige bij was. Ook op dat punt werd de schoolleiding in hun gelijk gesteld.
Misplaatste solidariteit op de Walter Cohen High School (2003)
Sommige basketbal coaches vinden dat alle teamleden op hun billen moeten krijgen als één lid een regel overtreedt.
De Walter Cohen High School werd niet in het gelijk gesteld toen er geprotesteerd werd tegen de manier waarop de paddle bij de basketbal training werd gebruikt.
Recentelijk (november 2003) kwam deze school in de publiciteit omdat de coach van het meisjes basketbal team te gemakkelijk met de paddle omging.
Het probleem was niet eens dat de basketbal meiden van de coach straf op hun billen kregen als ze iets verkeerds hadden gedaan.
Dat is opmerkelijk, omdat op deze school lijfstraf niet was toegestaan. Toch gebruikte de coach het vaak.
De meiden zeiden dat vanaf het begin van het schooljaar ze van de coach een flink pak op hun billen kregen als ze bijvoorbeeld gespijbeld hadden.
Misplaatste solidariteit op de Walter Cohen High School (2003)
Een coach werd geschorst omdat ze bij een overtreding van één teamlid alle meiden van het team met de paddle gaf.
Het ging echter mis toen de coach een nieuwe regel invoerde en ook toepaste.
De nieuwe regel was dat ieder teamlid met de paddle zou krijgen als één van hen zich misdroeg.
Omdat die dag één meisje gespijbeld had, begon ze één voor één alle 16 meisjes van het team met de paddle te geven. Ieder meisje moest naar voeren komen, krom staan en met de vingers de tenen aanraken. Omdat de meisjes gewend waren om te gehoorzamen deden ze dat ook, zodra hun naam werd genoemd. Als het meisje goed krom stond, kreeg ze van de coach drie harde meppen met de paddle op haar billen.
Toen Mydia Casimier, één van de teamcaptains, aan beurt was weigerde ze naar voren te komen om de klappen te in ontvangst te nemen. “Het was niet eerlijk”, volgens haar. “ik doe altijd mijn huiswerk. Ik heb goede cijfers en spijbel nooit.”
Ze werd vervolgens door de coach uit het team gezet.
Hierdoor werd vervolgens de kwestie geëscaleerd en dit leidde tot schorsing van de betreffende coach.
Ook de ouders van Mydia Casimier steunden hun dochter volledig.
Ze lieten desgevraagd aan de plaatselijke krant weten dat ze er helemaal niet op tegen waren dat hun (toen zeventien jarige) dochter op haar billen kreeg, maar niet omdat een andere student zich misdragen had. “`Natuurlijk, als er sprake van is dat zij zelf een regel overtreedt of straf verdient krijgt ze een pak op haar billen, en dan ben ik degene die dat doe”, zei Kevin Casimier, Mydia’s vader.
De weddenschap van Sue Bird (2003)
Sue Bird was een rolmodel voor veel meiden die aan basketbal deden.
De professionele Amerikaanse basketbal speelster Sue Bird maakte in 2003 een publieke weddenschap op de radio. Tijdens een talk show werd er een weddenschap afgesloten dat er bepaalde statistische resultaten bereikt zouden worden (Bird’s assist-to-turnover ratio zou aan het eind van het seizoen hoger moeten dan zijn 2-1).
Als Sue de weddenschap zou verliezen, zou ze van Mitch Levy, de interviewer, op de radio een pak op haar billen krijgen, waarbij ze “harder, pappa, harder” zou roepen.
Als Sue zou winnen, zou Levy het hele seizoen kaartjes kopen en naar de wedstrijden gaan.
Hoewel de weddenschap in een sfeer van lol en vrolijkheid was afgesloten, kwam er toch veel kritiek. Met name van docenten Vrouwenstudies op universiteiten en politici vonden dat zoiets niet fatsoenlijk was.
De reactie van de coach van Sue Bird
Sue Bird was inderdaad niet bang en sloot tijdens een radio interview een weddenschap af waarbij ze op haar billen zou krijgen.
De toenmalige coach van Sue Bird, Anne Donovan, riep na het betreffende interview op de radio alle speelsters van het team bijeen in de kleedkamer.
Ze stak een donderpreek af over publieke uitspraken en het effect daarvan. Vervolgens richtte ze zich tot Sue Bird; "jij wil toch zo graag een pak op je billen?" Ze legde Sue over haar knie en gaf haar een stevig pak op haar blote billen. Daarna pakte de coach een oude sorority paddle en gaf 10 harde meppen op de al rode en pijnlijke billen.
Volgens sommige teamgenoten was het een indrukwekkende gebeurtenis en liet Sue het gelaten en gehoorzaam over zich heen komen. Het was duidelijk dat hun coach in de periode dat ze lid was van een sorority veel ervaring had opgedaan met het geven van billenkoek.
Hoewel Sue de weddenschap achteraf overduidelijk gewonnen zou hebben, trok ze zich toch publiekelijk terug. Namens haar basketbal team verklaarde ze: “hoe oprecht mijn bedoelingen ook waren, ik realiseer nu dat er ook negatieve gevolgen zijn van deze weddenschap en daarom bied ik mijn verontschuldigingen aan”.
Uiteindelijk kwam alles goed. Er werden aanzienlijk meer kaartjes verkocht en de resultaten van het team waren prima.
Als je verder wilt komen en denkt dat billenkoek daarbij kan helpen:
