Vechtsport en discipline horen bij elkaar

Vechtsport en discipline maakt je sterk

Op ons fotoblog staan ook berichten over vechtsport.

Niet voor watjes

Meiden die aan vechtsport en aan spanking doen zijn geen watje.

Meiden die aan vechtsport en aan spanking doen zijn geen watje.

Veel meiden die aan vechtsporten doen staan sympathiek positief tegenover spanking.

Er hebben in de loop der jaren opmerkelijk veel meiden bij Daphne begeleiding gekregen die op verdienstelijk niveau aan vechtsport deden. Judo, jiu-jitsu, karate, boksen, kick-boksen en schermen, het kwam allemaal voor. Het waren vaak stevige meiden die confrontaties niet uit de weg gingen. Meiden die wisten dat je je moest inzetten om iets te bereiken en er voor gingen. Dat je soms onderweg één of meerdere klap moet incasseren, maar dat dat vooral afhangt van jezelf en hoe je verdediging is.

Tegelijk waren er ook afspraken, door de dame zelf gemaakt in haar eigen belang. Het niet nakomen van zo’n afspraak leidde bij Stichting Daphne altijd tot dezelfde conclusie: een goed pak op de blote billen. Zeker bij deze meiden moest dat goed consequent en indringend zijn om het beoogde effect te bereiken, en dat gebeurde dan ook.

Vechtsporten en spanking is niet geschikt voor watjes. Het past beide voortreffelijk bij meiden die bereid zijn een confrontatie aan te gaan.

Fysieke aanpak is passend

Billenkoek past op veel manieren bij vechtsport.

Billenkoek past op veel manieren bij vechtsport.

Daarnaast voelden de meiden het gewoon als passend dat ze voor straf op hun billen kregen als ze dat verdienden. Niet fijn, maar wel terecht! Dat ze daarnaast op hoog niveau aan karate of boksen deden had daarmee niet zoveel te maken.

Het waren ook meiden die zichzelf kenden. Wisten dat het voor hen beter werkt als er een kracht buiten henzelf is die recht overeind blijft waar ze zelf door welke oorzaak dan ook liever even zouden willen toegeven.

De simpele constatering dat je met de hulp van een begeleider veel meer voor jezelf kan bereiken, zeker als deze begeleider op kan treden zoals dat van te voren afgesproken is.

Hoe het werkt voor deze meiden is als volgt. Als je iets wilt, dan wil je dat. Neem jezelf serieus! Waarom dan geen afspraken erover maken? Als je bang bent dat het misschien misgaat, dat je je misschien toch niet aan de afspraak gaat houden kun je beter eerst goed nadenken wat je zelf wilt. Misschien wil je het niet echt, of will je iets anders. Als je iets echt wilt moet je dat onder ogen zien en daarnaar handelen. Simpel.

Afspraken maken is dan altijd goed. Als je je vervolgens aan de afspraak houdt is het irrelevant of die afspraak nodig was of niet. Het resultaat is immers daar, gefeliciteerd en geniet ervan! Als je je vervolgens niet aan de afspraak heb je inderdaad straf verdiend. Hou dann op met zeuren, onderga je terechte straf en leer ervan. De meest passende en werkzame straf is nou eenmaal een pak op je blote billen. Op het moment dat je het krijgt inderdaad even vervelend.

Overigens zijn er ook andere redenen waarom billenkoek binnen de vechtsport toegepast wordt.Er zijn sportscholen, waar leden die geslaagd zijn voor een nieuwe band door een erehaag moeten kruipen waarbij ze op hun billen krijgen. Aan het einde wordt dan de nieuwe band uitgereikt. Hierbij wordt de billenkoek gebruikt zowel als felicitatie en als test of je kunt incasseren.

Strijd met jezelf vereist incasseren en een consequente aanpak

Het grootste gevecht is altijd tegen jezelf.

Het grootste gevecht is altijd tegen jezelf.

Hoe goed je in vechtsport ook bent, de zwaarste strijd is vaak met jezelf. Een consequente aanpak is dan altijd het beste.

Consequenties durven aanvaarden is een uiting van kracht. Het tegenovergestelde immers is weglopen voor consequenties, de gevolgen van je eigen daden en keuzes niet willen zien, laat staan ondervinden.

Intensieve sport, uitdagende ambities en een gezonde spanning of het lukt maakt het leven waard om geleefd te worden. Er gebeurt tenminste wat!

Een belangrijk onderdeel van succesvol zijn in vechtsport is dat je kunt incasseren. Ook tijdens wedstrijden moet je tegen een paar klappen kunnen omdat je anders nooit wat zult winnen. Als je ergens leert te incasseren is dat door spanking. Door harde klappen op je billen te krijgen. Het doet behoorlijk zeer – daarom is het tenslotte eeuwenlang als straf gebruikt – terwijl je billen optimaal geschikt zijn om klappen te kunnen incasseren. Je kunt beter klappen op je billen krijgen dan klappen tegen je hoofd. Je billen zijn daar veel beter op voorbereid en er is geen enkele kans op hersenbeschadiging. Daarom is het krijgen van klappen op je billen de beste manier om te leren incasseren.

Dat zorgt ervoor dat het voor deze meiden uitermate logisch is dat ze op het ene moment vol vuur een karate wedstrijd uitvechten of in het geheel niet bang zijn als ze alleen ‘s avonds in een donker straatje lopen, terwijl ze op een ander moment een hard en langdurig pak op hun blote billen krijgen omdat ze zich niet aan hun afspraken hebben gehouden. Of omdat ze moeten leren incasseren. Of beide.

Liever wel, dan geen klappen op je billen.

Liever consequentheid en duidelijkheid, dan vrijblijvendheid, halfzachtheid en weglopen.

Shaolin Kung Fu

Lijfstraf bij Shaolin Kung Fu

Lijfstraf bij Shaolin Kung Fu

De Shaolin tempels zijn een groep Chinese Boeddhistische tempels die bekend zijn vanwege hun lange traditie met de zelfverdedigingskunsten.

Traditioneel, ontwikkelden de Shaolin monniken hun expertise in zelfverdedigingskunsten als antwoord op de aanvallen van bandieten, en als een manier om lichamelijk in conditie te blijven, en ook om mentale en fysieke discipline te krijgen. Shaolin monniken reisden vaak veel door het land om het boeddhisme te prediken, en waren daardoor regelmatig doelwit bij roofovervallen.

Nog steeds wordt deze Chinese vechtkunst als een goede manier gezien om meer zelfvertrouwen te krijgen, discipline te kweken, zich van spanningen te ontdoen en te ontstressen.

In China zelf wordt ook tuchtiging gebruikt tijdens het leerproces. Hetzelfde kennen we ook van marital arts scholen in Japan en Korea.

 

Sanaz Shahbazi

Sanaz Shahbazi geeft een achterwaartse trap aan een paspop

Sanaz Shahbazi in actie

Geboren in Teheran, de hoofdstad van Iran in 1982. Toen ze 6 was is ze begonnen met Tae Kwondo. Toen woonde ze met haar familie in Californië, gevlucht nadat in Iran de Islamitische revolutie zich had voltrokken. Sindsdien heeft ze ook op hoog niveau aan  turnen, zwemmen, judo, worstelen, boksen, kickboksen en andere vechtsporten. Ze heeft veel gouden medailles gewonnen, waaronder de Dutch Open in 2002. Haar vader, Ahmad, was in 1966 wereldkampioen vrij worstelen. Hij was favoriet om Olympisch kampioen namens Iran in vrij worsten in 1968, maar hij brak vlak daarvoor zijn hand tijdens een training.

In februari 2003 werd er door Mercury News een interview gepubliceerd tussen Elliott Almond en Sanaz Shahbazi, die toen 21 jaar was. Ze beschrijft daarin hoe ze via China en Turkije gevlucht waren. Ze vertelde hoe ze als klein meisje met vechtsport begon en iedere dag trainde. Natuurlijk moest ze ook huiswerk maken, maar dat deed ze op de vloer van de sportschool. Haar vader ging vaak met haar mee naar trainingen en wedstrijden. Maar, ze deed alles uit vrije wil.

Haar vader was echter traditioneel en hechtte aan oude Iraanse waarden. Thuis had ze wel eens ruzie met haar vader. Toen ze 16 was hadden ze bijvoorbeeld ruzie met elkaar omdat ze teveel geld zou uitgeven. Sanaz vertelde dat haar vader haar in het gezicht sloeg en met een metalen cane op haar billen sloeg.

 

Sanaz Shahbazi

Sanaz Shahbazi is blij dat ze van haar vader op haar billen kreeg om discipline te leren.

Ze beschuldigde haar vader er ook van dat hij haar dwong om te braken om haar gewicht naar beneden te krijgen voor een komende competitie. Later heeft ze die beschuldiging weer teruggetrokken en dat ze daar spijt van had. Ze verklaarde dat ze helemaal niet mishandeld werd, maar dat ze gewoon wat vrijheid wilde en dat ze het daarom verzon Dat kwam omdat ze haar hele leven thuis was geweest en weinig gelegenheid heeft gehad om met mensen te praten.

Door de publiciteit veroorzaakt door de aangifte en de daarop volgende rechtszaak, verhuisde het gezin naar Sacramento. Volgens haar vader is het kennelijk verboden om je kinderen discipline bij te brengen. Een kind hoeft maar bij een docent te klagen dat ze een geduwd is door een ouder en je wordt zo voor de rechter gesleurd.

Sanaz legt uit dat het in de Iraanse cultuur allemaal anders is, dat je daar een hard pak op je billen krijgt. Ze vindt dat de kinderen tegenwoordig veel meer discipline nodig hebben. Achteraf is Sanaz blij dat ze van haar vader op haar billen kreeg om gedisciplineerd te worden.

Sanaz legt ook uit dat er wel meer verschillen zijn. Bijvoorbeeld, in de Iraanse cultuur wordt niet verwacht dat je als vrouw aan sport doet of dat je veel van jezelf laat zien.

Tijdens het interview wordt ook veel over de sporttoekomst van Sanaz gesproken. Nog steeds is Sanaz op topniveau bezig met Tae Kwondo.

Lauren Burns

Australia's Lauren Burns celebrates her win in the final of the women's 49 kilogram Taekwondo division, in the arms of her coach Jin Tae Jeong, at the Olympic Games in Sydney Wednesday September 27, 2000. Burns defeated Urbia Melendez Rodriguez of Cuba to take the gold medal. (AP Photo/Russell McPhedran)

Australia’s Lauren Burns celebrates her win in the final of the women’s 49 kilogram Taekwondo division, in the arms of her coach Jin Tae Jeong, at the Olympic Games in Sydney Wednesday September 27, 2000. Burns defeated Urbia Melendez Rodriguez of Cuba to take the gold medal. (AP Photo/Russell McPhedran)

Lauren Burns maakte geschiedenis door als eerste vrouw Olympisch goud te winnen toen Tae Kwondo in 2000 voor het eerst meedeed aan de Olympische spelen.

De coach van de Australische Lauren Burns, Jin Tae Jeong,  maakte gebruik van de cane. Toen ze samen met andere sporters onvoldoende inzet toonde tijdens een training in Korea en teveel achter bleek tijdens een duurloop, werd de dames opgedragen te gaan liggen in push-up positie. Ze dacht nog even “oh nee, geen push ups”, maar toen kregen ze 10 slagen uit volle kracht met een bamboe cane op hun billen. “En de pijn – ik heb nog nooit zulke pijn gevoeld”.

Dit is door Lauren Burns verklaard in een artikel op het Australische ABC Online.

Haar moeder Maggie verklaarde: dat is mijn kind, nog nooit een klets voor haar billen gehad. En nu kreeg ze ervan langs met een bamboo cane. Ik kon het niet geloven.

Lauren vertelde nog: “het was grappig, omdat we toen in Korea waren helemaal in de sfeer van “Ja! Helemaal fantastisch allemaal! We kunnen ons meten met de beste vechters” Ik kan het zo in mijn dagboek nalezen. En dan is het opeens: “we hebben een pak slaag gekregen. Ik haat het hier. Het is verschikkelijk, het is vreselijk”. En ik voelde me volledig van slag.

Lauren: “Weet je, ze hadden een filosofie van: als je met het spaanse riet op je billen krijgt, proberen we de stok te breken. Het is jouw taak om jezelf bijelkaar te grijpen. Je moet vechten tegen de stok. Breek de stok. Loop sneller. Loop harder, allemaal van dat soort dingen.”

In Tae Kwondo zijn meer voorbeelden van het gebruik van straf bekend, met name in Korea. De leden van een dames Tae Kwondo team kregen regelmatig met een spaans riet op hun billen. Ze moesten krom staan in aanwezigheid van de klas, de billen werden blootgemaakt en uit volle kracht werden ze met een rietje getuchtigd. Een Koreaans TV kanaal rapporteerde meerdere keren dat na een slechte prestatie op een toernooi alle meisjes poedelnaakt onder de douche weggemarcheerd werden, naast elkaar krom moesten staat en ieder meisje een indrukwekkend pak slaag met een rietje op haar blote billen kreeg.

Bij karate soms de cane op de blote billen

Een jonge vrouw die bezig is met karate.

Er zijn ook karate-scholen waarbij de cane soms op de blote billen gebruikt wordt bij gevorderde leerlingen en beginnende instructeurs.

Op een Amerikaans forum schreef een karateka van 22 jaar die inmiddels ook instructie aan beginners gaf, dat het wel eens voorkwam dat de hoofdinstructeur besluit om iemand straf op de billen te geven.

Het was haar een paar keer overkomen omdat ze bij een techniek verkeerd lesgaf. De straf werd soms ook toegediend als studenten herhaaldelijk dezelfde fouten maakten, maar alleen in de groep met de bruine of zwarte band.

De manier waarop het gebeurde was altijd hetzelfde. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen geslacht, vrouwen en mannen werden gelijk behandeld. De karatebroek en slip moeten omlaag, het slachtoffer moet dan opdrukken en meetellen (in het Japans) terwijl de hoofdinstructeur 10 snoeiharde meppen met een rotan cane op de blote billen geeft.

Natuurlijk kon je op ieder moment opzeggen en de groep verlaten als je het niet wilde maar iedereen had respect voor de sensei en accepteerde de straf.