Vrouwenvoetbal gaat beter met de juiste discipline

Team, ouders en coach

Er zijn voetbalteams in Amerika waar de coach met instemming van de ouders en/of de meiden zaken met een pak op de billen afhandelt.

Er zijn voetbalteams waar de coach met instemming van de ouders en/of de meiden zaken met een pak op de billen afhandelt.

Er zijn voorbeelden, juist rond vrouwenvoetbal, waarbij het gebruik van billenkoek als logisch wordt gezien. Deze voorbeelden komen vooral uit Amerika, waar meisjes- en vrouwenvoetbal echt een grote sport is.

In samenspraak tussen ouders, coach en sportmeiden is het dan kennelijk logisch dat een coach zaken met een pak op de billen af kan handelen. De sportmeiden accepteren dit en de ouders ondersteunen het. De belangrijkste argumenten zijn dat het past en dat het werkt, zowel voor het individu als voor het team.

Voor sommige overtredingen is het passender om rode billen als straf te krijgen dan een rode kaart.

Voor sommige overtredingen is het passender om met rode billen gestraft te worden dan met een rode kaart.

Er zijn overtredingen waarvan bijna iedere toeschouwer vindt die niet ongestraft kan blijven. Overtredingen die extreem onsportief en ongepast zijn. De vraag is dan natuurlijk hoe die straf zou moeten zijn. Een gele of een rode kaart is wel heel gemakkelijk. In sommige gevallen is een klassiek pak billenkoek als straf waarschijnlijk echt een heel goed idee. Maar in onze tijd en in ons land ook een ongebruikelijk idee.

Dat ligt toch een beetje anders in Amerika, waar billenkoek – zeker bij meisjes – toch een stuk gebruikelijker is dan bij ons in Nederland.

Amerika is in veel opzichten een conservatief land. Zeker op het platteland en in kleine steden was het leven voor de meeste meiden duidelijk en overzichtelijk. Als je je misdroeg kreeg je een pak op je billen, zowel thuis als op school. Andere straffen zoals kamerarrest of vroeger thuiskomen hadden als bezwaar dat het dagschema in de war werd gegooid. Dat geldt helemaal als de agenda vol staat met activiteiten en teamsporten, zoals voetbal. Dat geldt de straf niet alleen voor degene die het verdiend heeft, maar als de dame in kwestie op haar kamer moet blijven, wordt iedereen in het team ook geraakt.

Vrouwenvoetbal is een teamsport waarbij alle teamleden belangrijk zijn. Voor veel actieve meiden blijft zo straf op de billen de meest praktische mogelijkheid, en dit wordt dan ook vaak gedurende High School en ook soms daarna volgehouden. Voor dit alles is het natuurlijk wel noodzakelijk dat de betreffende High School straf op de billen als disciplinaire maatregel hanteert.

Billenkoek is een onderdeel van sport

Ook bij het meidenvoetbal en vrouwenvoetbal past billenkoek goed en in Amerika zijn er zeker teams waar billenkoek gebruikt wordt.

Ook bij het meidenvoetbal en vrouwenvoetbal past billenkoek goed.

In een omgeving waar billenkoek een volkomen normaal en geïntegreerd onderdeel van het leven is, kan dit ook een onderdeel van sport worden.

Op een school waarbij het schoolhandboek voorschrijft dat als disciplinaire maatregel straf op de billen wordt gegeven, ligt het voor de hand dat dit ook (juist) binnen de sportteams zal gebeuren.

Maar ook zonder dat er een schoolbeleid met lijfstraf is, schijnen er sportteams te zijn waarbij straf op de billen toegepast wordt. Bij jongere meisjes kan en moet dit met toestemming van de ouders. Als de meiden ouder worden is hun eigen acceptatie en instemming noodzakelijk.

Het gebruik van billenkoek werkt dan positief voor de teamvorming, voor de inzet en voor het resultaat.

In 2004 werd op een school in Lousianna waar op aandrang van de ouders de paddle werd afgeschaft als disciplinaire maatregel een rechtstreeks verband gelegd met de vrouwenvoetbal training. Gegeven de beperkte financiële middelen was het niet mogelijk om extra trainers aan te stellen. In de oude situatie was de aanwezigheid van de trainers noodzakelijk om in voorkomende gevallen de lijfstraf ten uitvoer te brengen. Bij de nieuwe regels was dit niet meer nodig. Bovendien was het onder de nieuwe regels voor trainers ook tijdens de trainingen niet meer mogelijk om als dat nodig was een pak op de billen te geven. Zodoende, concludeerde de school, werden de vrouwenvoetbal trainingen gestopt.

Ook in andere landen (zoals Singapore en Maleisië) waar straf op de billen een mogelijkheid is wordt dit juist ook bij voetbal gebruikt. Ernstige en/of gewelddadige overtredingen worden dan niet alleen met een rode kaart, maar ook met rode billen bestraft.

We kennen ook verhalen dat spelers van nationale voetbalteams soms met de zweep gestraft zijn omdat de prestatie onvoldoende werden geachte (Irak ten tijden van Hussain) of omdat het gedrag ‘moreel corrupt’ werd geacht (Iran, 2002).

Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie

De Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen.

De Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie van 1999.

Er wordt gezegd dat gedurende een periode binnen de Amerikaanse nationale damesvoetbal selectie rond 1999 een traditie ontstaan was dat overtredingen in de pauze en na de wedstrijd door de coach bestraft werden.

Om de beurt werden de sportvrouwen die in de ogen van de coach gecorrigeerd moesten worden streng toegesproken, waarna ze krom moesten staan. Ze moesten hun sportbroekje en hun onderbroek omlaag doen, waarna de coach een aantal stevige meppen op de blote billen van de sportvrouw gaf. Natuurlijk deed dat behoorlijk zeer, maar de speelsters wilden ermee doorgaan omdat het goed werkte.

In interviews waren de sportvrouwen zelf altijd zeer tevreden over het team. Ook de sportieve resultaten in die periode waren overweldigend goed.

De meesten sportmeiden in dit nationale Amerikaanse elftal, misschien wel allemaal, werden ook gedurende hun jeugd op hun billen gestraft. Sommigen totdat ze ruim in de twintig waren. Een aantal van hen kregen ook nog wel met de paddle op hun billen terwijl ze ouder dan 30 waren.

Mia Hamm

Mia Hamm was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 26 jaar. Ze was geboren en opgegroeid in Alabama en daar was billenkoek de gebruikelijke straf. Thuis kreeg ze altijd op haar blote billen, hoe oud ze ook was. Vanaf het moment dat Mia op voetballen ging, had haar moeder de coach toestemming gegeven om billenkoek te geven. Later ging dit met instemming van Mia zelf, ook toen ze deel werd van het nationale team. Ook als 35-jarige sportvrouw kreeg Mia soms met de paddle op haar blote billen wegens onsportief gedrag.

Mia Hamm

Mia Hamm groeide op in een klein stadje waar veel mensen haar kende met de daarbij horende sociale controle.

Zowel op school als thuis was een pak op de billen de toegepaste straf. Het was gewoon iets dat erbij hoorde en zeker geen reden om het leven minder leuk te vinden. Juist ook omdat het efficiënt en snel gegeven kon worden, kreeg Mia vooral van haar moeder straf als ze iets gedaan had wat ze beter niet had kunnen doen. Aanvankelijk over de knie en toen ze ouder werd moet Mia over een stoel of bed krom staan. Wat niet veranderde was dat het altijd op de blote billen was en indruk maakte.

Vanaf het moment dat Mia op voetballen ging, had haar moeder de coach toestemming gegeven om billenkoek te geven.

Later ging dit met instemming van Mia zelf, ook toen ze deel werd van het nationale team.

Ook als 35-jarige sportvrouw kreeg Mia soms met de paddle op haar blote billen wegens onsportief gedrag.

Joy Fawcett

Joy Fawcett was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Toen ze een keer zeer ongehoorzaam was als een teenager van 14 jaar, kreeg ze een week huisarrest. De coach legde uit dat nu ook de teamgenotes gestraft werden terwijl die niks hadden gedaan. Het resultaat was dat Joy krom moest staan en sinds jaren weer eens op haar billen kreeg. Vanaf dat moment werd er weer op ouderwetse manier straf gegeven als dat nodig was.

Joy Fawcett

Toen Joy Fawcett jong was, deed ze haar naam geen onrecht aan. Plezier was belangrijk, maar Joy hield zich daarbij over het algemeen goed aan de regels.

Toen ze een keer zeer ongehoorzaam was als een teenager van 14 jaar, kreeg ze een week huisarrest. Dat betekende dat ze twee trainingen en twee wedstrijden moest missen. Joy moest naar de coach bellen om te zeggen dat ze niet kon komen en toen wilde de coach graag met de moeder overleggen. De coach legde uit dat nu ook de teamgenotes gestraft werden terwijl die niks hadden gedaan. Het resultaat was dat Joy krom moest staan en sinds jaren weer eens op haar billen kreeg. Vanaf dat moment werd er weer op ouderwetse manier straf gegeven als dat nodig was.

In de periode dat Joy in het nationale team speelde was ze zelf ook moeder van drie dochters.

Er wordt gezegd dat Joy ermee instemde dat de coach de paddle gebruikte om ernstige fouten en overtredingen af te straffen. Dat deze de coach overigens ook bij de andere teamleden.

Zodoende kreeg Joy in de kleedkamer met de andere teamgenotes als getuige regelmatig hard met de paddle op haar blote billen, als vrouw van 37. Dit bleek veel indruk te maken en zijn effect niet te missen.

Brandi Chastain

Brandi Chastain was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Ook als volwassen jonge vrouw kreeg Brandi van haar moeder op haar billen. De laatste keer was toen Brandi 30 jaar oud was.

Brandi Chastain

Brandi Chastain is geboren in 1968. Het was voor haar ook redelijk normaal om straf op de billen te krijgen. Ook als volwassen jonge vrouw werd Brandi door haar moeder gewaarschuwd dat ze op haar billen ging krijgen en soms werd dat ook doorgezet. Brandi moest dan zelf van takjes een switch maken die haar moeder dan op haar blote billen en dijbenen gebruikte. De laatste keer was toen Brandi 30 jaar oud was.

Ze was, net als de anderen volwaardig lid van het team en kreeg dus ook van de coach met de paddle op haar blote billen.

Tijdens de kwart finale van het FIFA wereldkampioenschap in 1999 tegen Duitsland scoorde ze een eigen goal in de vijfde minuut. Gelukkig lukte het om met een tweede score gelijk te maken in de 49ste minuut, uit een voorzet vanuit een corner genomen door Mia Hamm.

Cindy Parlow

Cindy Parlow was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 27 jaar. Cindy is geboren in Memphis, Tennessee, in het zuiden van de USA. Een pak op de billen was dan altijd de normale straf, zowel thuis als op school. Thuis moest Cindy als ze regels overtreden had meestal een paar twijgjes (een switch) verzamelen waarmee ze dan op haar blote billen kreeg. Ze In de laatste klas van de High School spijbelde soms waarvoor ze op school met de paddle kreeg en thuis met een switch.

Cindy Parlow en Joy Fawcett

Cindy Parlow is geboren en opgegroeid in Memphis, Tennessee, in het zuiden van de USA. Een pak op de billen was dan altijd de normale straf, zowel thuis als op school. Thuis moest Cindy als ze regels overtreden had meestal een paar twijgjes (een switch) verzamelen waarmee ze dan op haar blote billen kreeg.

In de laatste klas van de High School spijbelde ze soms waarvoor ze op school met de paddle kreeg en thuis met een switch.

Ze was, net als de anderen volwaardig lid van het team en kreeg dus ook van de coach met de paddle op haar blote billen.

Kristine Lilly

Kristine Lilly was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Ze kreeg haar hele middelbare schooltijd op haar billen als ze overtredingen beging. Vanaf het Kristine toegelaten werd tot het nationale jeugd vrouwenvoetbalteam, kreeg de coach expliciete toestemming van Kristine's moeder om haar over de knie te leggen als dat nodig was. Dat was in 1987. Toen was Kristine 16 jaar en ze zat nog op de High School. Kristine heeft dan ook regelmatig met de paddle gekregen als ze op de trainingen beneden de maat presteerde.

Kristine Lilly

Ook voor Kristine Lilly was er in haar jeugd altijd één uitkomst voor ondeugendheid – een pak op de billen.

Ze kreeg haar hele middelbare schooltijd op haar billen als ze overtredingen beging. Op de middelbare school kon straf op de billen toegepast worden als de ouders daar toestemming voor gaven, en net zoals de meeste ouders deden de ouders van Kristine dit ook.

Vanaf het Kristine toegelaten werd tot het nationale jeugd vrouwenvoetbalteam, kreeg de coach expliciete toestemming van Kristine’s moeder om haar over de knie te leggen als dat nodig was. Dat was in 1987. Toen was Kristine 16 jaar en ze zat nog op de High School.

Kristine heeft dan ook regelmatig met de paddle gekregen als ze op de trainingen beneden de maat presteerde.