Cheerleading

Cheerleaders zijn gewone meiden

Er zijn veel clichés over Amerikaanse cheerleaders op High Schools. Ze zijn vooral luidruchtig, arrogant en niet al te slim.

Er zijn ook teams die cheerleading verhogen tot topsport en duizelingwekkende stunts uithalen met een hoog acrobatisch gehalte.

Er zijn genoeg voorbeelden van cheerleaders die net als gewone meiden op hun High School (of daarna) op hun billen krijgen. Dat kan zijn voor straf, voor motivatie en voor een combinatie van die twee.

Een coach die discipline belangrijk vond en niet bang was om billenkoek te geven bleek met het team goede resultaten te bereiken.

Cheerleading

Cheerleading is een gedisciplineerde sport

Vroeger waren er scholen waar je direct straf op je billen straf kreeg, soms meerdere keren per dag. Dat gold voor cheerleaders net zoals voor andere meiden.

Er zijn voorbeelden waar met de ouders en de meiden werd afgesproken dat het bij cheerleading hetzelfde gaat als thuis. Na een overtreding volgt altijd billenkoek. Dat had bij de meisjes altijd het gewenste effect en leidde tot de beste prestaties.

Tegenwoordig zijn er High Schools waar lijfstraf nog wordt toegepast, vooral bij sportactiviteiten. Dit is te lezen in diverse schoolhandboeken.

Net als bij gewone meiden bleek bij cheerleaders billenkoek goed te werken als het met inzicht en consequentheid werd toegepast.

Cheerleading

Spanks for loosing cheerleaders

Soms is voor cheerleaders billenkoek heel gewoon. Niet voor niets wordt hun onderbroek een "spankie" genoemd.

Op sommige plaatsen in Amerike is het traditie dat na grote wedstrijden de cheerleaders van het verliezende team de prijs daarvoor betalen. In de kleedkamer krijgen ze op hun billen. Dan is verliezen pas echt pijnlijk.

Dat kan in ludieke sfeer gebeuren door de jongens van het winnende team.

De coach van het winnende team kan het ook doen. Dan gebeurt het op de manier zoals hij altijd straf geeft. Ieder cheerleader van het verliezende team krijgt dan een paar gevoelige klappen met de paddle op haar billen.

Soms regelen de meiden het onderling.

Cheerleading

Amber Page werd óók uit het team gezet

Amber Page is een cheerleader die in 1999 uitgebreid de pers en de TV haalde. Ze was betrapt op roken en had daarom van de adjunct-directeur met de paddle op haar billen gekregen.

Ze was daarmee een bewijs dat cheerleaders net als andere meiden gewoon straf op hun billen kregen. Ook als ze 17 jaar of ouder waren.

Later bleek dat ze ook nog uit het cheerleadersteam verwijderd werd. Dat vond ze extra en oneerlijke straf. Daar protesteerde ze ook tegen.

Het feit dat ze met de paddle op haar billen had gekregen vond ze wel logisch en niet zo'n groot probleem.

Cheerleading
In de laatste twee studiejaren dat Jessica op haar High School bij de cheerleaders zat kreeg ze een nieuwe coach die lijfstraf met de paddle invoerde. Vanaf dat moment kregen de cheerleaders zeer regelmatig en hard met de paddle op hun onderbroek, wat bijna altijd leidde tot tranen. Soms ook vaker dan eens per dag.

Teenager Jessica: als cheerleader vaak rode billen

Jessica (SpankingTeenagerJessica) kreeg thuis en op school straf altijd direct en zonder omhaal op haar billen.

Vanaf haar 16de tot haar 18de kreeg ze als cheerleader van haar coach vaak en hard met de paddle op haar billen. Soms meerdere malen per training.

Voor kleine fouten kregen de meiden op hun billen tot er tranen kwamen.

Ook als 18-jarige meid kreeg ze op school regelmatig met de paddle op haar billen. Hierbij werd altijd hard geslagen. Vooral van de cheerleader coach kreeg ze, net als haar teamgenotes, vaak op haar billen.

Dat ging elke keer gepaard met huilen.

Cheerleading

Ook na de High School is er billenkoek

Er zijn aanwijzingen dat ook na High School cheerleaders een goed pak op hun billen kunnen krijgen.

Enkele jaren geleden brak er een vechtpartij uit tussen de Tampa Bay Buccaneers cheerleaders en de cheerleaders van verliezende partij en het publiek.

Officials moesten de kemphanen scheiden en in de bus krijgen.

Bij thuiskomst kregen alle cheerleaders die bij de vechtpartij betrokken waren een stevig pak slaag met de paddle op hun billen van de coach.

Het gebruik van billenkoek bij cheerleaders

Clichés over cheerleaders

Sommige cheerleader teams bereiken een hoog niveau - letterlijk en figuurlijk.

Sommige cheerleader teams bereiken een hoog niveau - letterlijk en figuurlijk.

Er zijn veel clichés over Amerikaanse cheerleaders op High Schools.

Blond of brunette, het lijkt vaak dat meisjes alleen bij de cheerleaders gaan zodat ze uitdagend korte rokjes aankunnen, ze kunnen flirten met de populaire jongens die in sportteams zitten en omdat ze zo populairder zijn. Ze schudden vervolgens een beetje met hun pom-poms, borsten en billen, springen wat op en neer, roepen wat yells en dat was het dan.

Het clichébeeld is verder dat deze dames niet vooraan lopen als het om sportieve of intellectuele prestaties gaat.

Op Youtube staat veel filmpjes met tenenkrommende stuntelige prestaties en bloopers van cheerleader teams.

Het kan ook anders.

Er zijn ook teams die cheerleading verhogen tot topsport en duizelingwekkende stunts uithalen met een hoog acrobatisch gehalte.

Ze doen mee aan wedstrijden en weten door training en doorzetten bijzondere resultaten neer te zetten.

Er zijn ook teams die cheerleading verhogen tot topsport en duizelingwekkende stunts uithalen met een hoog acrobatisch gehalte.

Deze teams hanteren vaak ook een minimum niveau aan beoordelingen in de andere schoolvakken om mee te mogen doen. De cheerleaders blijken dan opeens heel goed te kunnen presteren en helemaal niet dom te zijn.

Het hoge niveau dat van cheerleaders vereist wordt, komt ook terug in de verwachtingen omtrent gedrag. De cheerleaders zijn tenslotte de vertegenwoordigers en het uithangbord van de school. Ook op dit punt moeten de cheerleaders meestal aan hogere eisen voldoen dan de gewone studenten.

Veel mede-studenten vinden dat cheerleaders arrogant zijn. Waarschijnlijk is dat ook zo.

De spankies

De onderbroek van een cheerleader heet toepasselijk een 'spankie'. Dat is niet zonder redenen. Het is tegelijk optimistisch, omdat de naam er van uit gaat dat de meisjes bij eventuele billenkoek dat broekje mogen aanhouden. Natuurlijk zijn er ook ouders en coaches die vinden dat echte billenkoek op blote billen hoort. Dan is zo'n broekje altijd gemakkelijk omlaag geschoven.

De onderbroek van een cheerleader heet toepasselijk een ‘spankie’. Dat zou je kunnen vertalen met 'billenkoekopvangers' of 'billenkoeklokkers'.

Er zijn genoeg aanwijzingen en voorbeelden te vinden dat cheerleaders net als gewone meiden soms op hun billen krijgen. Dat kan zijn voor straf, voor motivatie en voor een combinatie van die twee.

De onderbroek van een cheerleader heet toepasselijk een ‘spankie’. Dat zou je kunnen vertalen met 'billenkoekopvangers' of 'billenkoeklokkers'.

In Amerika is het een lang bestaande traditie dat cheerleaders billenkoek kunnen krijgen en op sommige plaatsen is deze traditie nog steeds volop in leven.

Het begint gelijk bij het begin. Billenkoek is dan een onderdeel van de toelating tot het team (de ontgroening).

Bij zo’n ontgroening krijgt het nieuwe lid van het team van alle meiden een paar klappen op haar billen. De laatste klappen zijn van de coach of trainer. Dat is dan een wat steviger voorproefje van hoe het in de toekomst zal gaan.

Het is allemaal om te testen of het meisje een beetje stoer is en iets kan verdragen. Het doel is natuurlijk ook om aan de meisjes duidelijk te maken wat het betekent dat om cheerleader te zijn.

Eenmaal lid van het team is het zo goed als zeker dat ze vroeg of laat ook billenkoek gaan krijgen. Door de ontgroening gaan de meisjes dat goed beseffen. Ze kunnen zich dan nog bedenken voordat het te laat is

Billenkoek draagt bij aan de juiste spirit

Zeker voor deze cheerleaders in 1987 was het heel normaal om regelmatig op hun billen kregen.

Cheerleaders moeten enthousiast zijn en 'spirit' uitstralen. Tegelijk moeten ze gehoorzaam zijn en het goede voorbeeld geven. Billenkoek bleek een goede manier om de meisjes hiermee te helpen als ze dit moeilijk vonden.

Als de chearleader later een misstap begaat is het meest voor de hand liggende gevolg dat ze op haar billen krijgt. Uiteraard alleen als het geven een praktische mogelijkheid is. Dat was nog niet zo lang geleden bij heel veel Amerikaanse High Schools het geval. Nu is dat meer beperkt tot de zuidelijke staten van Amerika.

Van cheerleaders werd verwacht dat ze enthousiast waren en ‘spirit’ uitstraalden. Tegelijk moesten ze ook gehoorzaam zijn en het goede voorbeeld geven. En uiteraard goed presteren tijdens de uitvoeringen en de trainingen.

Bovendien wordt aan het gedrag van cheerleaders hoge eisen gesteld. Ze hebben een voorbeeldfunctie binnen én buiten de school.

Billenkoek past daar allemaal prima bij. Meisjes leren even een pijnlijk lesje als ze op hun billen krijgen. Het is even 'a short sharp shock', even kort en hevig schrikken. Maar cheerleaders zijn gezonde meiden en absoluut niet van suiker. Zoals alle gezonde meiden kunnen ze prima tegen een beetje billenkoek.

Bij cheerleaders werkt het net zo als bij andere gezonde meiden die even op hun billen hebben gekregen. Ze worden er leuker van. Als het voorbij is, voelen ze zich meestal vrijer en gedragen zich sprankelender.

Meestal kregen de cheerleaders hun billenkoek op hun onderbroek (de ‘spankie’). Er zijn ook ouders en coaches die vinden dat meisjes en dus ook cheerleaders hun billenkoek per definitie op hun blote billen horen te krijgen. 'A spanking is not a spanking when it is not on the bare'. Dan is zo’n broekje altijd gemakkelijk omlaag geschoven.

Natuurlijk was het gebruik van billenkoek in het verleden veel algemener dan nu. Zeker in het verleden was het heel normaal en volledig geaccepteerd dat cheerleaders vaak op hun billen kregen.

Hun onderbroeken heetten niet voor niets ‘spankies’, om aan te geven dat ze vooral gebruikt werden om billenkoek op te geven. Het is tegelijk optimistisch, omdat het er van uit gaat dat de meisjes bij eventuele billenkoek dat broekje mogen aanhouden. In de praktijk was dat lang niet altijd het geval.

Billenkoek was vanzelfsprekend en soms nodig om beter te worden

Nog niet zo lang geleden was billenkoek een normaal deel van het leven. Dat was zeker bij cheerleaders zo.

Nog niet zo lang geleden was billenkoek een normaal deel van het leven.

Als enkele tientallen jaren geleden een Amerikaans meisje cheerleader werd, was billenkoek krijgen voor haar een vanzelfsprekend deel van het leven. Dat was thuis zo, maar ook op school. En bij het cheerleader team was het niet anders. Integendeel.

Inmiddels is daarin veel veranderd.

In de zuidelijke staten van Amerika zijn er veel High School waar de traditie van billenkoek nog leeft.

Bij de cheerleader teams van deze High Schools zal er vast bij de repetities altijd een paddle klaarliggen om cheerleaders op het gewenste moment op hun billen te kunnen corrigeren. Het zal dan gaan om zaken als niet goed opletten, teveel kletsen of onvoldoende oefenen.

Ook nieuwkomers in het team moesten soms verschillende rituelen ondergaan om deel uit te maken van het team.

Er zijn ook cheerleader teams waar de meisjes niet alleen op hun billen krijgen voor straf, maar ook om te verbeteren. Een pak op de billen is dan een 'opportunities for improvement'.

De Banquete High School is een voorbeeld waar dit (in 2021) op deze manier is vastgelegd in de Cheer Constitution. Een meisje kan alleen maar lid als van het team toetreden als zijzelf en haar ouders akkoord gaan met het gebruik van billenkoek als straf, maar ook om beter te worden.

In de praktijk betekent het soms dat cheerleaders bepaalde routines foutloos moeten aanleren. Ze kunnen dan op hun billen krijgen zolang dat nog niet het geval is, zeker als dat komt door te weinig oefenen.

Door het foutloos uitvoeren van de routines verdienen ze dan hun eigen en echte “spankie”, het broekje dat cheerleaders onder hun rokje dragen.

Dat is in ieder geval een traditie die op deze High School, en waarschijnlijk ook bij de andere High Schools in dezelfde regio, nog steeds doorgaat.

Uiteraard allemaal met schriftelijke instemming van de ouders. Hoe die toestemming werkt, wordt onder op deze pagina uitgelegd.

Cheerleader zijn is in veel gezinnen belangrijk

Een goede cheerleader zijn is een erezaak. De verwachtingen van de ouders zijn hoog gespannen. Vaak is het

Een goede cheerleader zijn is een erezaak voor de school, maar ook voor sommige gezinnen.

Vaak is cheerleader zijn een kwestie van “zo moeder, zo dochter”. De verwachting is vaak dat de dochter op dit gebied in de voetsporen van de moeder treedt.

Natuurlijk zijn er genoeg ouders die er volledig neutraal over zijn of hun dochter wel of niet bij de cheerleaders wil. Het is één van de sportactiviteiten die ze op school kunnen doen en de keuze laten deze ouders volledig aan hun dochter over.

Het kan ook helemaal anders liggen. Het lidmaatschap van het cheerleader team kan ook erezaak zijn.

Er zijn gezinnen waarin de betreffende moeder, en meerdere generaties voor haar, tijdens haar eigen schooljaren uitgekozen is om lid te zijn van de cheerleaders van de school.

Er zijn gezinnen waarin de betreffende moeder tijdens haar eigen schooljaren uitgekozen is om lid te zijn van de cheerleaders van de school.

Als de cheerleader-tradities generaties terug gaat, en de familie met trots terug kan kijken op meerdere succesvolle cheerleading voorbeelden, is cheerleading niet zomaar een willekeurige hobby. Dan hangt er veel van af.

Cheerleading van generatie op generatie

Al generaties lang zijn veel cheeerleader coaches niet terughoudend in het geven van billenkoek.

Al generaties lang zijn veel cheeerleading coaches niet terughoudend in het geven van billenkoek.

De moeder en de oma's die het meegemaakt hebben, weten wat het betekende om cheerleader te zijn.

Dat zijn positieve herinneringen aan de gezelligheid en de vriendschap met de andere meisjes. Het feit dat je als cheerleader altijd een apart positie hebt. Het succes dat je kunt hebben als je met je team een mooie oefening neerzet. Het applaus van de vele mensen die dat waarderen. Zo’n moeder zal zeker druk op haar dochter uitoefenen om ook bij de cheerleaders te gaan.

De kans is groot dat de betreffende moeder in haar schooljaren op haar billen kreeg. Dat geldt helemaal voor generaties terug, omdat billenkoek toen veel meer een onderdeel van het dagelijks leven was.

Als de moeder opgegroeid is met billenkoek thuis en op school en daar niets vervelends van over heeft gehouden, zal ze haar dochter ook opvoeden met billenkoek.

Als dan die dochter, net als zijzelf, ook als cheerleader soms op haar billen krijgt, ziet ze dat niet als een probleem.

Dan zijn er nog de moeders die niet alleen op de High School, maar ook daarna op college of universiteit tijdens hun eigen studie bij de cheerleaders waren. De moeders met dit soort ervaring worden vaak later de coach van cheerleaders teams op High Schools.

Als je dan de pech hebt om in een conservatief deel van Amerika te wonen, waar het heel normaal is dat meisjes gedurende de hele High School periode gewoon op hun billen krijgen als ze dat verdienen, dan is het echt wel duidelijk wat er gaat gebeuren als je bij de cheerleaders gaat. Zeker als de cheerleader coach die je dan tegenkomt niet terughoudend is om billenkoek te gebruiken.

Voorbereidend familiefeest

Sommige meisjes krijgen als ze bij de cheerleaders zijn veel vaker en harder op hun billen dan ze thuis van hun ouders krijgen.

Sommige meisjes krijgen als ze bij de cheerleaders zijn vaker en harder op hun billen dan thuis.

Er zijn families die een soort voorbereidend feest organiseren op het moment dat de dochter dan daadwerkelijk bij de cheerleaders kon komen.

Deze feesten of vieringen vinden in huiselijke kring plaats en gaan dus aan de ontgroening bij het cheerleaderteam vooraf.

Het is dan een soort familiefeestje, waarbij tantes, moeders, zusters en vriendinnen aan deelnemen. Allemaal meisjes en vrouwen onder elkaar, maar wel verschillende generaties.

Iedere bezoeksters neemt een cadeautje mee voor de gelukkige.

Om geselecteerd te worden voor het cheerleaderteam van de school is mijlpaal en een belangrijk moment.

Het is het begin van een cheerleaderscarrière waarbij de eer van de school, maar vooral ook de eer van de familie centraal staat.

Maar het is ook het begin van een nieuwe periode met veel billenkoek.

Een 16-jarige studente op een High School vertelde dat in haar familie het HEEL belangrijk was om cheerleader te zijn.

Toen mijn zus tot het team werd toegelaten, hadden we een all-girl soiree in ons huis. Mijn tantes, nichten en vriendinnen van mijn moeder waren uitgenodigd. Ze waren met twaalf en ze waren allemaal actief of actief geweest als cheerleader. Met m'n zus en mij erbij waren we met veertien.

Iedereen had cadeautjes voor de gelukkige meid, die haar nieuwe cheerleader uniform al aan had.

Maar ze kreeg ook een soort birthday spanking, om haar voor te bereiden op de toekomst die voor haar lag. Die spanking werd behoorlijk intens. Onze familie is nogal pro-spanking.

Ze moest eerst bij mijn moeder over de knie. Die deed haar rokje omhoog en trok gelijk haar onderbroek naar beneden en helemaal uit. "Zo, die heb je voorlopig niet nodig." Daarna gaf ze klappen op haar billen, terwijl ze haar feliciteerde met haar toelating. Maar ze waarschuwde haar ook dat ze heel erg moest opletten en goed haar best moest doen. Dat ze vanaf nu vooral alleen maar op een positieve manier moest opvallen. Bij dit gedeelte waren de klappen harder, zoals we gewend waren als we straf kregen. Toen ze klaar was moest mijn zus opstaan en bij de volgende in de kring over de knie. Haar billen waren toen al een beetje rood.

Dat ging zo het hele gezelschap door. Bij iedereen over de knie, wat felicitaties en een paar waarschuwingen. Bij de meesten waren het meer speelse klapjes met aan het einde een paar harde. Een paar tantes ontpopten zich als gemene krengen. Die gingen enorm door met vertellen dat het heel belangrijk was om bij de cheerleaders goed te luisteren en goed je best te doen. En dat het belangrijk is voor meisjes om te beseffen dat er altijd billenkoek achter de deur staat, omdat meisjes van deze leeftijd heel regelmatig billenkoek nodig hebben. Daarbij keken ze veelbetekenend naar hun dochters die ook in de kamer zaten. Al die tijd gaven ze mijn zus echt hard op haar billen. Die vond dat helemaal niet leuk.

Aan het eind van de kring zaten mijn nichten en ikzelf. Mijn nichten waren 16, 17 of 18 en zaten zelf in het cheerleader team van hun High School. Dat was in de regio en met sommigen zaten we in dezelfde poule. Dus bij wedstrijden komen we elkaar tegen.

Het was dus heel duidelijk dat zij thuis en op school - en dus ook bij cheerleading - op hun billen kregen. Dit was dan de kans om te geven wat ze tot nu toe alleen maar krijgen. Ze zeiden dat m'n zus maar heel erg erop moest rekenen dat dit, en dit, en dit (harde klappen op de billen en dijbenen) de komende tijd vaak zal gebeuren. Eentje ging wel heel enthousiast door en die werd door haar moeder gestopt, "zo is het genoeg". Natuurlijk stopte ze direct.

Ik was als laatste. Mijn zus was echt niet blij. Ik had haar wel vaker met rode billen gezien, maar dit was echt vuurrood. En intens gloeiend. We hadden elkaar vroeger wel eens over de knie gehad toen we schooltje speelden, maar dit was heel anders. Ik gaf maar een paar kleine klapjes en wenste haar vooral heel veel succes. Daarna mocht ze opstaan en haar onderbroek weer aandoen en werd ze door iedereen geknuffeld.

Ik moet volgend seizoen meedoen aan de auditie en ik ben er behoorlijk zenuwachtig voor. Ik weet wie de cheerleader coaches zijn. Dat zijn twee moeders van vriendinnen. Van hen weet ik dat ze beiden aanhangers zijn van "First Time Obedience". Direct en volledig gehoorzamen. Dat betekent dat ze uitbundig worden toegejuicht als ze iets goed doen en direct straf krijgen als ze niet voor 100 % luisteren of gehoorzaam zijn. De straf is dan altijd spanking. Soms doen ze thuis een 'boot camp', dat betekent dat wat ze doen onder de microscoop ligt en dat ze voor de kleinste kleinigheid op hun billen krijgen. Dat kan wel een paar keer per dag zijn. Dat klinkt allemaal niet heel fijn.

Mijn zus zit nu twee jaar in het cheerleader team. Ze zegt dat ze veel vaker en veel en veel harder op haar billen krijgt dan thuis. En dat terwijl we thuis echt wel wat gewend zijn.

In mijn familie is het absoluut ondenkbaar dat ik niet aan de auditie meedoe en dat ik niet door de selectie heen kom.

Het blijkt dat cheerleader teams waar discipline belangrijk is en waar de meiden op hun billen kunnen krijgen vaak goede resultaten halen. Dat is ook de belangrijkste rechtvaardiging om dit zo te doen. Dat dit zo werkt, blijkt uit persoonlijke verhalen en anekdotes. Soms blijkt uit schoolhandboeken of krantenartikelen dat het geen fantasieverhalen zijn, maar in werkelijkheid zo gebeurde. En op sommige plaatsen nog steeds.

High School regels en praktijk

Tegenwoordig wordt op High Schools billenkoek meestal op de bedekte billen gegeven. Ook bij cheerleaders.

Tegenwoordig krijgen ook de cheerleaders de paddle meestal op hun bedekte billen.

Vroeger werd in alle Amerikaanse staten lijfstraf op school toegepast.Hoewel het per school verschilde, was het toch niet weg te denken uit het schoolleven.

Nu is dat nog in 22 staten het geval. In alle gevallen was de straf een pak op de billen met de hand of met een paddle. Tegenwoordig gebeurt het minder met de hand en blijven de billen (bijna) altijd bedekt.

Er zijn wel scholen waar de ouders kunnen kiezen op welke manier studenten hun straf krijgen.

De keuze is dan tussen ‘regular’, wat betekent dat de student een vastgesteld aantal klappen met een houten paddle op de billen krijgt. Het alternatief is ‘family style’. Of op Christelijke High Schools: 'Biblical spanking'. Dat alternatief is dan klassieke billenkoek. Over de knie met de hand maar wel op de blote billen.

Als ouders bang zijn dat de klappen met de paddle te hard zijn, kunnen voor de tweede mogelijkheid kiezen. Of als het hun voorkeur heeft dat de 'modus operandi' op school hetzelfde is als thuis.

Nog niet zo heel lang geleden werd straf op de billen zeer regelmatig toegepast. Het was niet ondenkbaar dat je meerdere keren per dag op je billen kon krijgen.

Er waren scholen waar bepalingen in de schoolregels stonden dat een student niet vaker dan vijf keer per dag straf op de billen kon krijgen.

Er waren docenten of coaches die consequent en rechtlijnig voor elke overtreding een pak op de billen gaven. Als je meerdere van dat soort docenten achter elkaar had, kun het kennelijk nogal oplopen.

Billenkoek hoort op de blote billen

Vroeger waren er docenten die principieel straf op de blote billen gaven. Nu mag dat niet meer.

Vroeger waren er docenten die principieel straf op de blote billen gaven. Nu mag dat niet meer.

Er waren ook docenten die van mening waren dat meisjes die straf hebben verdiend hun billenkoek per definitie op de blote billen moeten krijgen.

De uitspraak 'a spanking is not a spanking when it is not on the bare' is hierover een bekende uitspraak.

Waarschijnlijk zijn die docenten er nog wel, maar voor hen is de uitvoering in de hedendaagse praktijk een stuk lastiger.

Vroeger was dat allemaal meer geaccepteerd. Toen was het makkelijker om iets wat thuis gebeurde op school op dezelfde manier te doen. Men maakte thuis in het gezin en op school in de klas aan meisjes en zeker aan cheerleaders duidelijk dat billenkoek altijd als mogelijkheid op tafel ligt en dat billenkoek altijd op de blote billen is. 'A spanking is always on the table and always on the bare'.

Deze docenten en ouders deden dit ook uit de overtuiging dat voor meisjes een pak op de blote billen nou eenmaal de beste straf was. Ze zagen hun overtuiging in de praktijk bevestigd omdat meisjes heel sterk reageerden nadat ze op hun blote billen hadden gekregen.

Deze kwestie had in de praktijk niet zoveel met preutsheid te maken. Natuurlijk waren er vastomschreven normen voor lengtes van de rok en hoe meisjes zich dienden te gedragen. Maar als het op straf aankwam ging de preutsheid het raam uit. Dan kregen meisjes op hun blote billen. Juist op de conservatieve en Christelijke scholen was men hiervan de grootste voorstander.

Een benadering met strakke discipline

Meiden passen hun gedrag aan en presteren meer als ze straf op hun billen kunnen krijgen.

Meiden passen hun gedrag aan en presteren meer als ze straf kunnen krijgen.

Het is ook interessant om te kijken naar situaties waarin binnen een High School een omwenteling plaatsvindt van een situatie waarin een cheerleader team een lachertje is naar een situatie waarin het een indrukwekkend en presterend team werd.

Meestal transformeert een middelmatig cheerleader team naar een succesvol team door een nieuwe coach die een andere benadering gaat toepassen. Deze nieuwe trainer legt dan veel meer nadruk op discipline, in vergelijking met de voorganger.

Zeker in het zuiden van de Verenigde Staten zijn er voorbeelden waar zo'n nieuwe benadering strakke discipline en consequente toepassing van straf met zich meebracht. Dit had dan wel een spectaculair effect.

Met een gedisciplineerde aanpak blijken dan dezelfde meisjes opeens veel meer te bereiken.

Meestal ging de coach eerst met de ouders in overleg. De uitkomst was dan meestal dat het bij de cheerleading training op dezelfde manier ging als de meiden thuis gewend waren en dat er volledig gebruik maakt van de bestaande School Policies. Dat betekende dat cheerleading volledig vrijwillig was, maar dat de optie van 'corporal punishment' volledig ter beschikking stond. Dat betekent dat iedere cheerleader die het daarnaar maakte direct een pak op haar billen zou krijgen.

Ook aan de meiden werd duidelijk gemaakt dat ze zelf mochten weten of ze bij het team wilden blijven of wilden vertrekken. Als ze zouden blijven was dat in het besef dat iedere overtreding onmiddellijk tot een pak op de billen zou leiden.

De verwachting was dat iedere cheerleader zich vanaf dat moment loyaal, enthousiast en hardwerkend zou gedragen. Ze moesten bij elke training aanwezig zijn zonder te laat te komen, zich volledig inzetten en thuis moesten oefenen. Bovendien werden de prestaties bij de andere vakken goed in de gaten gehouden.

Het was dan niet ongebruikelijk dat zeker gedurende de eerste periode bij iedere training één of meerdere meiden op hun (vooral vroeger: blote) billen kregen. En dat gedurende drie trainingen per week.

Klagen bij de ouders had geen zin, omdat die volledig achter het beleid stonden. Bovendien konden ze de verandering ten goede in houding en gedrag duidelijk waarnemen.

Ook ouders die aanvankelijk helemaal niet gewend waren om hun dochters te straffen waren onder de indruk van de resultaten en gingen het ook zelf meer toepassen.

Klagen bij de ouders had geen zin

Cheerleaders doen wel eens dingen die ze niet zouden moeten doen. Het gaat dan om dingen die heel normaal zijn voor de leeftijd, zoals spijbelen, brutaal zijn of teveel kletsen met de vriendinnen. Vroeger vonden ouders het geen probleem wanneer hun dochter dan gecorrigeerd werd op een manier die ook heel normaal was voor de leeftijd, dus met billenkoek. Ook nu zijn er genoeg ouders die het prima vinden als hun dochter soms bij de cheerleaders een welverdiend lesje op haar billen leert. Als dat gebeurd is heeft ook nu het klagen over zere billen geen zin.

Ook nu heeft klagen over zere billen geen zin.

Als een cheerleader op haar billen had gekregen was het zinloos om bij haar ouders te klagen.

Ten eerste was dat zinloos omdat de meeste moeders zelf vroeger ook cheerleader waren geweest. Ze wisten uit eigen ervaring hoe het voelde maar ook dat het erbij hoorde en dat je ervan leert.

Voor de meeste moeders was spanking de eerste disciplinaire actie die ze meemaakten toen ze zelf een meisje. Ze hebben het zelf vroeger vaak genoeg meegemaakt dat dat ze over de knie gelegd werden of krom moesten staan en een flink pak op hun blote billen kregen.

Wegens gebleken succes gebruiken de meeste van deze moeders deze aanpak ook bij dochters, bijvoorbeeld als ze ongehoorzaam of brutaal waren. Deze moeders hadden ook absoluut geen medelijden als hun dochters op school ook billenkoek kregen. Daar hadden ze vooraf ook toestemming voor gegeven.

Voor cheerleaders hoorde billenkoek krijgen er gewoon helemaal bij en dat vonden hun ouders ook.

Als we kijken naar de huidige situatie, kunnen we op internet zien dat er nog veel High Schools lijfstraf in de vorm van een pak op de billen met de paddle toepassen. Dat is geen fictie of fantasie, dat staat op de website van de betreffende High Schools vermeld. Bij deze scholen staat dat ook duidelijk in de schoolhandboeken en de ‘Code of Conduct’ vermeld. Dat is tegenwoordig ook een wettelijke vereiste. Scholen die billenkoek als disciplinaire maatregel hanteren moeten dat van te voren publiceren. Tevens is het een wettelijk vereiste dat er bij de uitvoering altijd een getuige aanwezig moet zijn.

Meestal kunnen de ouders toestemming geven om die lijfstraf wel of niet bij hun kinderen uit te voeren. Het blijkt dan dat de meeste ouders toestemming geven, mede omdat de andere disciplinaire maatregelen meer nadelen heeft.

Het blijkt ook in de tegenwoordige tijd nog zo te zijn dat meiden prima floreren als er een mogelijkheid is dat ze een pak op hun billen kunnen krijgen. Een consequent pak billenkoek als het verdiend is geeft onmiskenbare duidelijkheid over de juiste prioriteiten. Ook nu zijn er genoeg ouders die het prima vinden als hun dochter soms bij de cheerleaders een welverdiend lesje op haar billen leert.

Losing team’s cheerleaders are spanked (for fun)

Een traditie was dat cheerleaders van het verliezende team na de wedstrijd op hun billen krijgen. Op sommige plaatsen is deze traditie er nog steeds. Deze meisjes zien tijdens de wedstrijd al aankomen dat de afloop deze keer niet goed is en dat ze op hun billen gaan krijgen.

Een traditie was (en soms nog: is) dat cheerleaders van het verliezende team na de wedstrijd op hun billen krijgen.

Het is dus zeker dat cheerleaders niet immuun waren (en zijn) om op hun billen te krijgen. Integendeel. Niet voor niets heten de onderbroekjes van cheerleaders “spankies”.

Het is (of in ieder geval: was) in sommige gebieden in Amerika bij onderlinge Football wedstrijden een traditie dat na afloop van de wedstrijd de cheerleaders van het verliezende team in de kleedkamer een pak op hun billen krijgen. Hier zijn drie varianten van.

In de eerste variant gaan de verliezende cheerleaders bij de jongens die gewonnen hebben over de knie of moeten ze over een stoel bukken.

Na de wedstrijd gaan de cheerleaders van het verliezende team onder begeleiding van hun coach naar de kleedkamer van de jongens van het winnende team om ze te feliciteren met het behaalde resultaat. Uiteraard worden ze met gejoel ontvangen.

Nadat de cheerleaders een korte felicitatie-yell gedaan hebben, wordt er “spanking, spanking” geroepen. Ieder meisje gaat dan bij één van de tegenstanders over de knie liggen of ze gaan na elkaar, om de beurt, over een stoel buigen.

De rok gaat dan omhoog en vervolgens geeft een jongens van het winnende team met een paddle een tik op hun onderbroek.

Meestal doen de meisjes dan heel verontwaardigd dat ze het oneerlijk vinden, maar ze vinden het eigenlijk ook wel een leuke traditie. Het gaat ook allemaal niet al te hard en het doet zeker geen pijn. Alles gaat in een vrolijke sfeer. De aanwezige coaches zorgen er ook voor dat het niet teveel is en uit de hand loopt.

Na nog wat gelach en gejoel is het voorbij en gaan de meisjes naar hun eigen kleedkamer.

Misschien vinden de meisjes het ook wel spannend en een beetje gênant, omdat het rokje omhoog gaat. En omdat ze de jongens niet echt kennen. Maar gelukkig blijft de onderbroek aan en doet het allemaal niet zeer.

Het blijkt ook in de tegenwoordige tijd nog zo te zijn dat meiden prima floreren als er een mogelijkheid is dat ze een pak op hun billen kunnen krijgen. Een consequent pak billenkoek als het verdiend is geeft onmiskenbare duidelijkheid over de juiste prioriteiten. Ook nu zijn er genoeg ouders die het prima vinden als hun dochter soms bij de cheerleaders een welverdiend lesje op haar billen leert.

Losing team’s cheerleaders are spanked (for real)

In sommige gebieden is het traditie dat de cheerleaders van het verliezende team een pak op hun billen krijgen. Ze weten van tevoren niet of het een paar vrolijke klapjes zijn of een echt ouderwets serieus pak billenkoek op hun blote billen. Dat gaat dan natuurlijk even heel erg zeer doen.

In sommige gebieden is het traditie dat de cheerleaders van het verliezende team een pak op hun billen krijgen.

De tweede variant heeft een heel ander verloop.

Hierbij krijgen de cheerleaders van het verliezende team in hun kleedkamer bezoek van de coach of de schooldirecteur van de cheerleaders van het winnende team. Hij of zij is daar om iedere cheerleader van het verliezende team een echt pak billenkoek te geven. Dat gaat dan gebeuren op precies dezelfde manier zoals ze gewend zijn om cheerleaders straf te geven.

Dan gaat het minder lollig, vrolijk en voorzichtig dan in de eerste variant.

Het gaat dan serieus en echt. Of eigenlijk, een gewoon pak billenkoek zoals men vindt dat billenkoek hoort te zijn.

Zeker in het verleden kwam het voor dat de verliezende cheerleaders stuk voor stuk over de knie gingen voor een klinkend pak billenkoek.

Als op de winnende school de gewoonte is om dan klassieke billenkoek op de blote billen te geven, gebeurde dat nu ook.

Als op de winnende school de gewoonte is om studenten krom te laten staan voor een harde paddling, zoals tegenwoordig op de meeste scholen gebruikelijk is, gebeurde het op die manier.

Het idee is dat de verliezende cheerleaders hiermee het voorrecht hebben om eens te voelen wat de eigen cheerleaders soms meemaken.

Het maakt het verliezen tot iets wat je absoluut wilt vermijden. Dat is precies de bedoeling.

Het enige dat cheerleaders kunnen doen om dit te vermijden is het eigen team aan te moedigen alsof hun leven - of in ieder geval een pijnlijk achterwerk - ervan afhangt.

RavenHill heeft een film gemaakt die op deze traditie gebaseerd is.

Losing team’s cheerleaders are spanked (by the winning cheerleader girls)

In het gunstigste geval krijgen de verliezende cheerleaders een zacht klapje van de cheerleaders van het winnende team.

In het gunstigste geval krijgen de verliezende cheerleaders een paar speelse zachte klapjes van de cheerleaders van het winnende team.

In de derde variant is het helemaal een kwestie van meisjes onder elkaar.

Nu krijgt elke cheerleader van het verliezende team (meestal: een beetje symbolische) billenkoek van de cheerleaders van het winnende team.

Meestal gaan de verliezende cheerleaders naast elkaar krom staan en tillen ze hun rokje op. De cheerleaders van het winnende team lopen dan er achter langs en geven ieder meisje in het voorbijgaan een tik op de billen. Iedere verliezende cheerleader krijgt dus van alle winnende cheerleaders één tik.

Ze kunnen natuurlijk zelf kiezen hoe ze die klap geven.

De winnende cheerleaders kunnen voorzichtig en beleefd zijn en ieder meisje een zacht klapje geven.

Ze kunnen ook uitdagender zijn en hun terughoudenheid laten vallen en ieder meisje een klinkende klap geven.

Als er echt rivaliteit tussen de beide teams leeft, zal dit het meest logisch zijn. Als je dan de kans hebt ze een klap te geven, laat het dan een harde zijn.

Dat heeft natuurlijk als risico dat ze met klinkende munt kunnen terugkrijgen als bij de revanche het verliezende team dan opeens de winnaar is.

Dan zijn zij degenen die krom moeten staan en de klappen op hun billen in ontvangst moeten nemen.

Of nog erger, misschien besluit de coach of de directeur van het nu verliezende en dan winnende team wel dat ze dan een echt pak op hun billen hebben verdiend.

Iedere wedstrijd wordt extra spannend

Iedere sportwedstrijd wordt een stuk spannender als de uitslag bepaalt welke cheerleaders er na afloop op hun billen gaan krijgen. Het enige dat de cheerleaders kunnen doen is met al het enthousiasme dat in hen zit het eigen team aanmoedigen. Als het eigen team wint zijn ze veilig. Als het eigen team verliest is het extra spannend hoe de verliezende cheerleaders hun traditionele billenkoek gaan krijgen. Blijft het bij een paar frivole tikjes, of krijgt ieder meisje een echt klassiek pak billenkoek op haar blote billen?

Iedere wedstrijd wordt spannender als de uitslag bepaalt wie er op haar billen krijgt, en hoe.

Een sportwedstrijd wordt natuurlijk opeens een stuk spannender als door de uitslag ook wordt bepaald wie er na afloop op hun billen gaan krijgen.

Natuurlijk weet vooraf niemand wie er gaat winnen. Maar als de verliezende cheerleaders op hun billen gaan krijgen, worden de belangen voor alle cheerleaders opeens heel groot. Natuurlijk willen ze voorkomen dat zij degenen zijn die na afloop de pineut zijn.

Het enige dat ze kunnen doen is met al het enthousiasme dat in hen zit het eigen team aanmoedigen om vooral te winnen. De spelers en iedereen in het publiek weet ook wat er op het spel staat en wat de achterliggende reden is dat de cheerleaders zo hard hun eigen team aanmoedigen.

Dit is ook precies de sfeer die in dergelijke wedstrijden gezocht wordt en de reden waarom deze traditie bestaat.

Het gaat hier meestal om wedstrijden in regioverband. Het zijn teams van High School die jaar na jaar tegen elkaar spelen omdat ze in dezelfde regiocompetitie zitten. Ze komen ieder jaar elkaar twee keer tegen, uit en thuis.

Dit hele gebeuren met “Losing team’s cheerleaders are spanked” kan natuurlijk alleen maar in een regio waar billenkoek geaccepteerd is en ook op school wordt toegepast.

Wat precies de afloop voor de cheerleaders is en welke gevolgen dat heeft, blijft tot de laatste minuut spannend. Als het eigen team gewonnen heeft is het feest. Als het andere team gewonnen heeft wordt het extra spannend hoe de nabije toekomst eruit gaat zien. En hoe die gaat voelen, met name op de billen.

Het lot na de wedstrijd ligt in de handen van de coaches

De beslissing hoe de verliezende cheerleaders na de wedstrijd hun traditionele billenkoek gaan krijgen, wordt door de gezamenlijke coaches en/of schooldirecteuren in overleg genomen. Daar hebben de meisjes zelf geen invloed op. Het kan bij een paar vrolijke en lichtvoetige klapjes blijven. Er kunnen allerlei redenen zijn om te besluiten dat echte billenkoek passender is. Elke cheerleader van het verliezende team gaat dan serieus en klassiek billenkoek op haar blote billen krijgen van de coach of schooldirecteur van het winnende team. Dat is dan natuurlijk wel even schrikken.

Het is schrikken als je na de wedstrijd krijgt te horen dat je een echt pak billenkoek gaat krijgen.

De beslissing wat er aan het eind van de wedstrijd met de verliezende cheerleaders gaat gebeuren, wordt door de coaches en/of schooldirecteuren van beide teams in overleg genomen.

Daar hebben de meisjes zelf geen invloed op.

Veel factoren spelen bij zo’n beslissing mee.

Er zijn natuurlijk coaches die iets met billenkoek hebben. Ze zijn erdoor gefascineerd, of ze geloven heel erg in het nut ervan.

Het zijn de coaches die bij hun eigen trainingen op zoek naar de gelegenheid om een meisje billenkoek te geven. Ze hebben een reputatie dat ze streng zijn en niet bang zijn om harde billenkoek te geven. Deze coaches willen deze reputatie graag in stand houden.

Het vooruitzicht om dan een heel team van de tegenstanders billenkoek te geven is dan wel heel aantrekkelijk. De coach van de verliezende team moet daar dan wel mee eens zijn.

Als de wedstrijd van goede kwaliteit en spannend was en beide teams aan elkaar gewaagd waren, is het niet gebruikelijk de verliezende cheerleaders hard aan te pakken.

Maar soms is het juist een extra reden om dat wél te doen, om het verlies er nog wat in te wrijven.

Als verliezers van de vorige keer nu opeens de winnaars zijn, en als de verliezers toen echte billenkoek hebben gekregen, ligt het voor de hand om de verliezers van nu, de winnaars van toen, hetzelfde te laten voelen. Er zijn dan onbetaalde rekeningen die nog afgehandeld moeten worden.

Als de coaches van mening zijn dat de verliezende cheerleaders zich bij het aanmoedigen te weinig ingespannen hebben en te weinig enthousiast zijn geweest, ligt het voor de hand om de meisjes met een echt pak op hun billen goed wakker te schudden. Dat gaat dan ook gebeuren.

Al deze mogelijkheden maakt het voor cheerleaders bij dit soort wedstrijden extra spannend en extra belangrijk om hun eigen team goed aan te moedigen.

Als het misgaat en je team verliest kan dat in het slechtste geval betekenen dat je samen met je teamgenotes een echt pak op je billen gaat krijgen van een vreemd iemand: de coach of schooldirecteur van het winnende team. Dat is dan ook iemand die daar heel ervaren in is.

Amber Page

Cheerleader Amber Page haalde uitgebreid het nieuws nadat ze betrapt was op roken. Ze kreeg met de paddle op haar billen. Dat was allemaal correct en eerlijk. Bovendien had ze zelf voor die straf gekozen. Later bleek dat ze ook uit het cheerleaders-team verwijderd was. Dat vond ze oneerlijk. Een extra straf die alleen voor cheerleaders gold. Alle training en voorbereiding waren dan voor niks geweest. Daar heeft zij samen met haar vader tegen geprotesteerd, helaas voor haar zonder succes.

Amber Page en haar vader.

Amber Page is een cheerleader die in 1999 uitgebreid de pers en de TV haalde.

Ze was daarmee een duidelijk bewijs dat cheerleaders net als andere meiden gewoon op hun billen kregen als ze dat verdienden. Dat geldt ook voor meiden op de High School die 17 of 18 jaar oud waren.

Amber Page zat op de South Grand Prairie High School.

Deze school is volgens de statistieken één van de recordhouders als het gaat om het gebruik lijfstraf op de billen. Dat was toen zo en dat is nog steeds zo.

Amber was tevens lid van de cheerleaders-squad. Amber werd op 30 april 1999 betrapt op roken op de parkeerplaats van de High School.

Net als alle andere studenten op haar High School kon ze kiezen: 2 dagen interne schorsing of 2 klappen met de paddle op haar billen. Amber koos de laatste optie.

Op 7 mei 1999 kreeg Amber twee keer met de paddle op haar billen van een mannelijke Assistant Principal, met een andere mannelijke Assistant Principal als getuige. Dat was geheel volgens de regels van de school.

Tot zover geen enkel probleem. Volgens Amber en haar vader was alles correct en eerlijk.

Het probleem was helemaal niet dat Amber op haar billen had gekregen. Dat had ze verdiend, daar had ze voor gekozen en dat was allemaal prima.

Later bleek dat ze ook nog uit het cheerleaders-team verwijderd werd.

Dat was de aanleiding voor haar protest.

Om op haar billen te krijgen was niet zo’n punt, daar had ze tenslotte ook zelf voor gekozen. Die straf zou voor iedereen op haar school hetzelfde zijn geweest.


Om daarboven geen cheerleader meer te mogen zijn, dat had ze niet verwacht en vond ze ook niet rechtvaardig. Dan was alle training en voorbereiding voor niks geweest.

Bovendien was het oneerlijk. Als een jongen die lid was van een sportteam een regel had overtreden, kon hij ook kiezen voor de paddle. Maar daarmee was het geheel afgehandeld en kon hij gewoon lid blijven van het sportteam.

Daar heeft zij samen met haar vader tegen geprotesteerd, helaas voor haar zonder succes.

De jeugd van Jessica

Jessica is een spankingmodel. Ze groeide op in een klein stadje in een Christelijk en traditioneel gezin. Voor iedere overtreding, hoe klein ook, was er thuis maar één straf en dat was over de knie en een pak op de blote billen. Net als thuis was ook op school een pak op de billen de eerste straf. Bij sport en cheerleading werd de straf altijd, hoe oud je ook was, in het bijzijn van het hele team gegeven.

Jessica gaat op haar billen krijgen.

Jessica is het model van de website SpankingTeenagerJessica.com.

Ze is opgegroeid in een klein stadje in een Christelijk en traditioneel gezin. Haar vader was dominee.

Voor iedere overtreding, hoe klein ook, was er thuis maar één straf en dat was over de knie en een pak op de blote billen.

Meestal kreeg zij en haar zus elke week zo op hun blote billen en soms wel meerdere keren per dag. In die gemeenschap werd dat volledig geaccepteerd en als normaal gezien.

Vanuit de kerk werd deze aanpak ook vanaf de preekstoel aangemoedigd. In dit geval, door haar eigen vader.

Ook als ze bij een vriendin op bezoek was hadden die ouders het recht om zo straf te geven als zij dat nodig vonden. Omgekeerd gold hetzelfde als een vriendin bij haar op bezoek was.

Het was simpel. Houd je aan de regels en dan is er niks aan de hand. Als je een regel overtrad, hoe miniem ook, kreeg je straf op je billen.

Omdat haar ouders geloofden dat slecht gedrag nooit onbestraft mag blijven, kwam het heel vaak voor dat zij, haar zus en/of vriendinnen een pak op hun blote billen kregen met de hand, haarborstel of paddle. Ook als het om relatief geringe overtredingen ging.

Ze vertelt ook dat zij op school zeer regelmatig op haar billen kreeg. Dat was tijdens de hele schoolcarrière, dus tot en met de laatste klas van de High School. Natuurlijk was dat voor haar vriendinnen precies hetzelfde.

Net als thuis was ook op school een pak op de billen de eerste straf. Er was geen maximum en iedere leraar mocht het toepassen. In feite deed ook iedere leraar dat ook. Als je van een leraar straf kreeg werd dat niet gedocumenteerd. Het kon ook meerdere keren per dag. Het was onbelangrijk of het een mannelijke of een vrouwelijke docent was en of een jongen of een meisje op de billen kreeg.

De regel was helder. Als er iets was kreeg je op je billen. En als er weer iets was kreeg je weer op je billen.

Er werd altijd uit volle kracht met een paddle geslagen en de straf varieerde alleen maar in het aantal klappen dat gegeven werd.

In de eerste schooljaren werd de kinderen gewoon in de klas over de knie gelegd. Vanaf een jaar of 12 werd de straf meer formeel en moest je meekomen naar de gang en daar krom gaan staan.

Gedurende een gemiddelde schooldag kreeg zo 2 tot 10 keer een student(e) een pak op de billen.

Een uitzondering op dat gemiddelde was sport en cheerleading. Hierbij werd de straf altijd, hoe oud je ook was, in het bijzijn van het hele team gegeven. Bovendien kwam het veel vaker voor.

Jessica bij de cheerleaders

In de laatste twee studiejaren dat Jessica op haar High School bij de cheerleaders zat kreeg ze een nieuwe coach die lijfstraf met de paddle invoerde. Vanaf dat moment kregen de cheerleaders zeer regelmatig en hard met de paddle op hun onderbroek, wat bijna altijd leidde tot tranen. Soms ook vaker dan eens per dag.

Jessica krijgt als cheerleader met de paddle.

Net als veel andere meiden is Jessica gedurende de laatste drie jaar, van haar 16de tot haar 18de bij de cheerleaders geweest. Gedurende het eerste jaar had ze een coach die door iedereen geliefd werd en ook nooit straf gaf.

In haar Junior jaar, dus toen ze 16 en 17 was, kwam er een nieuwe coach en werd het anders.

Omdat de cheerleaders niet blij waren met deze nieuwe coach kwam de slop erin en begonnen ze met te laat komen en andere overtredingen. Dat ging een hele tijd zo door en werd van kwaad tot erger.

Op een dag liet de nieuwe coach weten dat vanaf dat moment iedereen die te laat kwam drie keer met de paddle zou krijgen. Dat was dezelfde regel zoals die ook op school gold.

Bovendien vertelde ze dat na die drie keer bij te laat komen net zoveel ‘swats’ zou geven als het aantal keer dat je te laat was geweest. Gedurende een jaar kon dat lekker oplopen, en dat was anders dan de normale schoolregels.

En een beetje te laat was helemaal te laat.

Vanaf dat moment kregen de cheerleaders zeer regelmatig en hard met de paddle op hun onderbroek, wat bijna altijd leidde tot tranen. Soms ook vaker dan eens per dag of meerdere keren per training.

Jessica vertelt in haar biografie / introductiepagina dat ze ook in haar Senior jaar, het examenjaar waarin ze 17 en 18 was, ze ontelbaar vaak en enorm hard als cheerleader op haar billen heeft gekregen. Ook al was ze heel wat gewend, elke keer ging dit gepaard met huilen.

De cheerleader coach deed haar uiterste best om indruk te maken door elke keer zo hard mogelijk te slaan. Jessica vertelt dat ze enorm blij was dat op haar High School het verboden was om straf op blote billen te geven. Ze was er zeker van dat de coach dan elke keer de onderbroek naar beneden had gedaan. Dan was het allemaal nog veel erger geweest.

Nu was Jessica iemand die veel met spanking had. Ze is later een zeer actief spanking model geworden. Dan is het misschien allemaal wat minder erg omdat het kennelijk ook heel goed bij de persoonlijkheid past.

Haar mede-cheerleaders hebben precies hetzelfde meegemaakt. Daar waren ook meisjes bij die thuis nooit straf kregen, maar toch heel graag cheerleader wilden zijn.

Als je bij deze coach straf had verdiend kreeg je met de paddle op je billen, dat was de norm. En goed hard ook.

Banquete High School, Texas

Voor deze cheerleaders van de Banquete High School in Texas is billenkoek niet iets uit het verleden. Ook vandaag de dag is het krijgen van billenkoek een alledaagse mogelijkheid.

In sommige teams krijgen cheerleaders ook nu op hun billen.

Banquete High School staat positief bekend. De prestaties zijn bovengemiddeld. Veel studenten gaan naar goed aangeschreven colleges.

Studenten en ouders zijn positief over de Banquete High School, ook al kunnen studenten in het algemeen en cheerleaders in het bijzonder op hun billen krijgen.

Op de website Niche.com staan veel positieve beoordelingen en enquête resultaten over deze High School. Zo vinden 88 % van de studenten en hun ouders dat studenten op deze school athletisch zijn en 91 % vindt dat de docenten echt om hun studenten geven. Er zijn reviews te lezen als “My experience at Banquete High School is just wonderful. The teachers are well educated and are very good at their jobs. Their methods of teaching are great and fun to learn“, “coaches are more like second parents. they will always be there for you” en “i love banquete high school. the teachers are always so helpful. everyone is friendly. its a small town. the students are like a big family“.

Er zijn zeker nog High Schools waar cheerleaders op hun billen krijgen. Dat weten we omdat ze dit zelf op hun website schrijven. Meestal gaat dat in de vorm van een handboek of teamregels die iedere cheerleader en haar ouders moeten ondertekenen als ze lid worden van het cheerleader team.

Banquete, Texas, is een kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent.

Banquete High School in Banquete heeft zo’n 300 leerlingen en staat positief bekend. De school heeft, zoals alle Public High Schools in Amerika, een bepaald verzorgingsgebied. Woon je in een bepaalde postcode, dan ga je naar de bijbehorende High School.

Studenten en ouders zijn positief over de Banquete High School, een school waar studenten in het algemeen en cheerleaders in het bijzonder op hun billen krijgen.

Op Banquete High School wordt de paddle nog goed gebruikt

Op de Banquete High School kunnen in principe alle studenten met de paddle op hun billen krijgen, maar voor cheerleaders en studenten die aan sport doen gelden strengere regels. Zij kunnen eerder met de paddle geconfronteerd worden.

Studenten van de Banquete High School

In het Student Handbook 2018-2019 staat duidelijk lijfstraf met de paddle vermeld.

Ouders kunnen jaarlijks aan de school verbieden dat hun kinderen voor straf op hun billen krijgen. De school houdt daar dan ook rekening mee.

De consequente is dan meestal dat er ISS de straf is. Dit is een soort interne schorsing waardoor de student lessen, activiteiten en toetsmomenten mist. Daarom vinden de meeste studenten en hun ouders ISS een minder aantrekkelijke alternatief. De meesten hebben dan liever straf op hun billen. Dat doet uiteraard even zeer, maar dat neemt ook veel minder tijd.

De regels en de teksten in het ‘Student Handbook’ zijn standaard teksten. Iedere High School in dit gebied in Texas gebruikt meestal dezelfde teksten.

Het is duidelijk dat de paddle nog steeds een mogelijke disciplinaire maatregel is.

Deze High School bestaat al heel lang. Waarschijnlijk is vanaf het begin straf op de billen gebruikt. Dit staat ook nu nog steeds beschreven in het Student Handbook, omdat er geen reden is om dit af te schaffen.

De indruk is dat er van deze mogelijkheid de laatste tijd minder vaak gebruikt wordt gemaakt. Kennelijk is de discipline achteruit gegaan. De verklaart recente reviews als “I liked the fact that it’s so small and everyone knows each other, but the students could use a little bit more discipline” en ” Students could be more disciplined by teachers when needed, but overall it’s a great school“.

Het bijzondere is dat voor de studenten die aan sport doen, athletes, er aanvullende regels zijn. Nog veel opmerkelijker is dat er voor de cheerleaders heel veel aparte regels zijn.

In het Athletes Handbook 2018-2019 en in het Banquete Cheer Constitution 2017-2018 zijn alle regels opgenomen waar de athletes en de cheerleaders zich aan moeten houden. Dat zijn er bijzonder veel. Elke overtreding leidt tot strafpunten (demerits). Als er een aantal demerits verzameld zijn, leidt dit tot uitsluiting bij één of meerdere wedstrijden. Bij 30 demerits is het over en uit en mag je niet meer meedoen met het team.

Banquete High School: paddling is een buitenkans voor beter te worden

Op Banquete High School High School in Texas krijgen de cheerleaders met de paddle op hun billen niet alleen voor straf, maar ook met het doel om prestaties te verbeteren.

Deze cheerleaders kunnen met de paddle krijgen om beter te presteren.

Op de Banquete High School is er ook nog een andere manier om gedrag te corrigeren en te verbeteren.

Dat zijn de OFI’s. Opportunities For Improvement. Buitenkansen om beter te worden.

Dit zijn oefeningen om bij teamleden het bewustzijn te vergroten van het belang en de consequenties van teamregels. Ze zijn ontworpen als een stevige herinnering aan de verwachtingen die aan de cheerleaders gesteld worden en op het zelfde moment kracht, uithoudingsvermogen en trots vergroten.

Als voorbeelden van deze buitenkansen om te verbeteren worden genoemd:

  • rondjes hardlopen rond het stadion
  • de trappen van de tribunes op en af rennen
  • behendigheidsoefeningen
  • met de paddle op de billen krijgen
  • of combinaties hiervan.

Dit betekent dat een pak op de billen wordt gezien als een goede manier om verbetering te bereiken.

Vanuit Daphne weten we dat dit maar al te waar is. Natuurlijk zijn er ook veel meiden vanuit zichzelf alles doen om zichzelf te verbeteren. Zij hebben dit soort Opportunities For Improvementd helemaal niet nodig.

Het is ook een feit dat veel meiden hun echte potentie pas bereiken met de hulp van een regelmatig pak op de billen. Het is bijzonder dat dit op deze High School ook zo gezien wordt.

Banquete High School: spanking om binnen en buiten de sport

De regels die op dit moment op de Banquete High School gelden gaan ervan uit dat deze cheerleaders ook buiten de cheerleading training voor overtredingen tijdens de andere lessen op hun billen krijgen.

Deze cheerleaders krijgen ook buiten de training op hun billen.

De sporters en cheerleaders lopen niet alleen tijdens training en wedstrijden het risico om strafpunten te verzamelen of tegen OFI's aan te lopen.

Ook als je tijdens de gewone schooltijd kun je de demerits krijgen. Dit kan dan gebeuren bij het overtreden van allerlei regels, zoals telaat komen of het niet maken van huiswerk.

Veel aandacht is er voor ISS (schorsing in de school). Dat is de meest voorkomende straf als de student, of de ouders van de student, tegen lijfstraf zijn. ISS leidt tot 5 demerits.

Atleten die te maken hebben gekregen met ISS worden ook geconfronteerd met de OFI’s, zoals hierboven beschreven. Bij herhalingen worden de OFI’s intenser. Waarschijnlijk betekent dit dat er meer gerend moet worden en dat er meer en hardere klappen op de billen gegeven worden.

In het uiterste geval kan dan het teamlid tijdelijk of definitief uit het team verwijderd worden.

Banquete High School: ouders en cheerleaders geven toestemming

Voordat een cheerleader kan beginnen geven de ouders toestemming om billenkoek te geven en de paddle te gebruiken, ook voor het verbeteren van de prestaties.

Voordat een cheerleader lid kan worden van het team geven de ouders aanvullende toestemming om de paddle te gebruiken.

In de Banquete Cheer Constitution is vastgelegd dat voordat een cheerleader lid kan worden, haar ouders een verklaring moeten ondertekenen dat zij alle regels gelezen hebben en begrijpen.

Ze moeten ermee akkoord gaan dat een overtreding van welke regel dan ook zal leiden tot de beschreven disciplinaire actie van de coach (hier sponsor genoemd) of de schoolleiding.

Feitelijk betekent dit ook dat alle ouders van cheerleaders toestemming geven dat hun dochters van de coaches of de schoolleiding op hun billen krijgen.

Ook de cheerleader zelf moet een verklaring ondertekenen dat ze graag cheerleader wil worden en alle risico’s daarvan aanvaardt. Dat is dus inclusief eventuele risico’s voor haar billen.

De aankomende cheerleader moet ook verklaren dat ze zich aan alle regels en bepalingen zal houden. Ze moet ook beloven dat ze zal samenwerken en alle opdrachten van de cheerleader coaches zal opvolgen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de ouders van de cheerleader moeten ondertekenen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de ouders moet ondertekenen. Ze begrijpen dat hun dochter, de cheerleader, zich aan de regels moet houden. Ze kennen de regels en begrijpen dat overtreding zal leiden tot disciplinaire actie, zoals straf op de billen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de cheerleader moet ondertekenen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de cheerleader moet ondertekenen. Ze belooft dat zich aan de regels zal houden en dat ze de instructies van de cheerleading coach zal volgen en daaraan mee zal werken. Dat omvat ook het krijgen van straf op de billen.

Voordat een cheerleader kan beginnen verklaart ze dat ze de risico's begrijpt, dat ze zich aan de regels zal houden en de instructies van de coach zal opvolgen. Van elke cheerleader is een verklaring van de ouders aanwezig dat de meisjes billenkoek met de paddle mogen krijgen. Niet alleen als straf maar ook ter motivatie.

Voordat een cheerleader kan beginnen verklaart ze dat ze de risico’s begrijpt, zich aan de regels zal houden en de instructies van de coach zal opvolgen.

De paddle voor vechtende professionele cheerleaders