Cheerleaders teams

Cheerleaders teams

Een groep cheerleaders.

Bij sommige High Schools werd heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders.

Het volgende voorbeeld over cheerleaders teams is ontleend aan forum over herinneringen over vroeger. Doordat alleen de laatste 10 pagina’s zichtbaar zijn, verdwijnen oudere onderwerpen geleidelijk uit beeld en dat is ook bij dit verhaal het geval.

Het speelde in dezelfde periode als het vorige voorbeeld, maar op een andere plaats: het oerconservatieve Alabama. Het gaat over ongelijke behandeling, waarbij vooral de meisjes direct billenkoek kregen als daar een aanleiding voor was. Kleine aanleidingen waren reden genoeg om straf op de billen te geven. Een vice-directeur had hiervoor van de ouders verregaande bevoegdheden gekregen, en gebruikte die ook.

Een vrouw beschreef in haar herinneringen hoe het toen op haar school eraan toe ging. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

Mijn opvoeding als meisje in Alabama

Een Amerikaans meisje uit de jaren vijftig.

Vroeger moesten meisjes gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf.

Ik ben opgegroeid in een middelgrote stad in Alabama, vlak bij een grote legerplaats, en ging naar de enige High School die daar was. Dat was eind jaren 50, begin jaren 60.

Het was totaal anders dan nu. Voor bijna iedereen was het normaal dat als je iets verkeerds deed je een pak op je billen kreeg. Heel veel vaders werkten in het leger en bij dat soort mensen moest je niet aankomen met slappe praatjes. Bij mijn meeste vriendinnen was het thuis heel streng.

Jongens mochten meer, maar meisjes moesten zich netjes gedragen. Ze moesten vooral goed luisteren en doen wat de volwassenen zeiden. Meisjes moesten gehoorzaam zijn. Als meisjes ongehoorzaam of brutaal waren volgde er straf en dat ging meestal niet zachtzinnig. Met de paddle, een riem of gewoon met de hand kreeg het meisje bijbels (dus op de blote billen) straf. Als je van je kinderen hield, zorgde je ervoor dat je de roede niet spaarde. Billen waren door God bedoeld op straf op te geven en te krijgen. Dat deden de vaders en de moeders dan ook uit volle overtuiging, vooral bij hun dochters.

Bij mij thuis was het niet anders, maar ook als ik bij mijn opa en oma of bij ooms en tantes logeerde. Zo was het, zo hoorde het en zo gebeurde het. Bij elke aanleiding was de beslissing dat je op je billen ging krijgen en die beslissing stelde je niet ter discussie. Soms gebeurde dat zelfs zonder aanleiding. Ik had een tante die regelmatig haar vier dochters, mijn nichtjes dus, bij het naar bed brengen over haar knie legde en een pak op hun billen gaf voor de dingen die ze ongetwijfeld wel uitgespookt maar niet verteld hadden. Als ik daar logeerde gebeurde dat bij mij ook. Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Een meisje krijgt op haar blote billen.

Meisjes kregen gewoon op hun blote billen. Punt uit.

Thuis was het denk ik zo’n twee keer per maand maar soms ook wel twee keer per dag. Aanleiding was meestal dat ik te brutaal was, mijn kamer niet genoeg had opgeruimd, mijn taken niet goed had gedaan of te laat was thuisgekomen.

Mijn moeder was een “wacht maar tot je vader thuiskomt type”. Als mijn vader dan de zaak dicht had gedaan en zover was ging hij op een stoel midden in de kamer zitten. Ik moest voor hem staan en terwijl hij meestal gewoon met mijn moeder doorpraatte over de belevenissen van die dag tilde hij mijn rok omhoog en deed mijn onderbroek omlaag. Vervolgens ging ik over zijn knie, klemvast. Hij pakte mijn hand vast. Toen kreeg ik een hard pak op mijn billen. Meestal was ik stil en gingen mijn ouders gewoon verder praten. Als ik het echt niet kon houden stokte het gesprek tussen mijn vader en mijn moeder maar de klappen gingen gewoon door.

Als mijn vader vond dat het genoeg was mocht ik opstaan. Eventuele tranen veegde hij weg en mijn vader en mijn moeder knuffelden me. Daarna ging het leven gewoon weer over tot de orde van de dag. En zo was het ook. De klappen waren vreselijk, maar zodra die voorbij waren vond ik het niet zo erg. Voor mij was het ook iets dat er volledig bij hoorde. Het was gewoon goed luisteren, gehoorzamen en heel vaak op de billen krijgen. Voor bijna alles.

Mijn zusje, die drie jaar jonger was, kreeg precies dezelfde behandeling. Heel vaak kregen we samen straf en moesten we op elkaar wachten. Zo ging het tot we het huis uitgingen om te trouwen, wat bij mij tot mijn 25ste was.

Op de lagere school

Een groepje schoolmeisjes.

In het verleden was het op Amerikaanse lagere scholen heel gewoon dat meisjes op hun billen kregen.

De school was verbonden aan de kerk. De straf op de lagere school was afhankelijk van de leraar of lerares. Sommigen straften nooit of hoogst zelden, anderen maakten er een punt van er steeds mee te dreigen en iedere gelegenheid aan te grijpen om hun dreigementen uit te voeren.

In principe was straf op de billen een dagelijks gebeuren. De kerk ondersteunde en stimuleerde het geven van lijfstraf. In de lagere klassen ging je vaak over de knie. Jongens kregen meestal voor hun broek en meisjes op hun onderbroek. De juf van de tweede klas had daar heel speciale regels voor. Ze zei dat jongens ondeugend waren en meisjes hardleers. Jongens moesten grenzen leren en meisjes moesten leren dat ze te ver zijn gegaan. We hadden evenveel jongens als meisjes in de klas. Als de jongens ondeugend waren moesten ze direct naar voren komen en kregen ze een paar tikken op hun broek, maar zeker niet al te veel.

Bij meisjes ging het anders. Het voordeel was dat wij eerst nog extra waarschuwingen kregen: “denk er om!, je gaat bijna billenkoek op je blote bips krijgen!” Het nadeel was dat als je dan doorging, je ook echt de pineut was omdat we dan ook echt op onze blote billen gingen krijgen. Je moest dan naar voren komen en of je huilde of niet, ze tilde je rokje omhoog en trok je onderbroek naar beneden waarbij ze ook altijd vertelde dat meisjes die stout waren op hun blote bips horen te krijgen omdat ze er anders niks van leerden. Je ging dan over haar knie en kreeg heel lang een pak op je blote billen tot ze helemaal in brand stonden.

In verreweg de meeste keren was ik één van de toeschouwers en was het een bijzonder gezicht om te zien hoe de juf onverstoorbaar billenkoek gaf. Het meisje spartelde, gilde en huilde terwijl de juf haar billen vuur- en vuurrood sloeg. Het zelf meemaken was echt geen pretje.

Tot overmaat van ramp ging ze na schooltijd meestal op bezoek bij de ouders om te vertellen wat er gebeurd was. Dat deed ze volgens mij ook alleen bij de meisjes. Mijn vader was dan in de zaak, dus mijn moeder zei dan tegen mij “wacht maar tot je vader thuiskomt’ en tegen de juf zei ze dat ze vooral niet moest aarzelen om de volgende keer hetzelfde te doen omdat bij meisjes zoals ik een pak op de blote billen nou eenmaal het beste was. En ze vertelde ook dat ze het op prijs stelde dat ze even langs was geweest om het te vertellen. Uiteraard dacht ik daar anders over.

Op de Middle en High School

Een Amerikaanse High School, rond 1960.

In principe was en bleef straf altijd op je billen, ook bij oudere meisjes. Dat was op school niet anders.

Op de Middle en High School hadden de meeste leraren hadden een paddle klaarliggen. Je moest dan mee de gang op en krom staan. Bij meisjes moest meestal de rok meestal omhoog. Sommige leraren stuurden je naar de directeur.

De dominee preekte soms over duivels gedrag en kastijding van het vlees. Goede ouders waren niet terughoudend hun kinderen billenkoek te geven. We hadden stichtelijke boekjes met plaatjes waarop een stout meisje door Jezus hoogstpersoonlijk over de knie ging en op haar billen kreeg.

In principe was en bleef straf altijd op je billen. Het deed er daarbij niet zo veel toe hoe oud je was. Bijna iedereen vond dat billenkoek de enige juiste en logische manier was om straf te geven. Alle ouders die het beste met hun kinderen voorhadden gaven billenkoek.

Je had billen om straf op te krijgen. Als een meisje straf had verdiend, waar meestal niet zo veel voor nodig was, kreeg ze per definitie billenkoek op haar blote billen. Het was de merkwaardige situatie dat preutsheid normaal was. Bij je benen of je schouders mocht er absoluut niet teveel bloot zijn. Een rok moest altijd over de knieën reiken, ook als je op een stoel zat. Als er echter straf nodig was vloog de preutsheid het raam uit. Vooral bij meisjes, in ieder geval tot en met de High School, ging straf bijna altijd op de blote billen.

Het verschil tussen jongens en meisjes

Meisjes en jongens op een stoep, rond 1950.

Jongens moesten leiding geven en grenzen stellen en meisjes moesten zich aanpassen en gehoorzamen.

De jongens leerden dat ze respectvol en voorzichtig met meisjes moesten omgaan. Meisjes waren gevoelig en breekbaarder dan jongens en als jongen was je verantwoordelijk voor het welbevinden van het meisje. De jongens moesten leiding te geven en grenzen stellen. Dat moest later als ze het hoofd van het gezin waren. Maar dat moest daarvoor, voordat er sprake was van een gezin. Daar tegenover stond dat meisjes zich moesten aanpassen en moesten gehoorzamen.

Al sinds de zondeval van Eva blijkt dat voor meisjes en vrouwen moeilijk te zijn met alleen maar narigheid als gevolg. Daarom moest je als man behalve zorgzaam ook steng zijn.

Een meisje dat ongehoorzaam was of op het punt stond een zonde te begaan moest daarom direct bescherming krijgen en discipline leren. Het meisje moest direct leren dat wat ze deed verkeerd was. Het middel bij uitstek daarvoor is een pak op de blote billen. Een aanvullend bewijs daarvoor was dat meisjes een stuk liever waren als ze net een goed pak op hun billen hadden gekregen. Bovendien trof deze straf de kern van het probleem: het zondige vlees.

Op school, thuis en bij familie gebeurde het ook vaak genoeg dat jongens getuige waren dat één of meerdere meisjes billenkoek kregen. Ze wisten ook dat zij die taak later zelf moesten uitvoeren. Huilen, hoe dramatisch ook, bleek dan voor de opvoeder geen reden om te stoppen. Alleen maar dat er oprechte spijt was en dat de billen vuurrood waren. Dat was ook een reden waarom de billen beter bloot konden zijn.

De zondagsschool

Meisjes wachtend voor de kerk.

De zondagschool was nog strenger.

Onze kerk had een zondagsschool en die was zo mogelijk nog strenger dan de gewone school. Als je ouder was dan 12 moest je elke week naar de jeugdgroep van de kerk. Jongens en meisjes hadden aparte bijeenkomsten maar wel in hetzelfde zaaltje. Aan de muur hing een indrukwekkende paddle, maar bij de jongens had deze paddle een andere rol dan bij de meisjes.

De dominee vertelden aan de jongens dat deze paddle er vooral voor de meisjes was. De jongens leerden dat je verantwoordelijk was en daarom bij meisjes duidelijk en steng moest zijn. Als meisjes ongehoorzaam of dwars waren, moest je direct optreden en dat je dan het beste een pak op de billen kunt geven. Bijvoorbeeld met een paddle of met een riem.

Bij de bijeenkomst van de meisjes was het vaste ritueel dat de dominee eerst de paddle van de muur pakte en voor zich op tafel neerlegde. Er ging eigenlijk nooit een avond voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte of straf te geven.

Soms direct bij het begin van de wekelijkse bijeenkomst, als de dominee wist (of dacht te weten) dat een meisje iets gedaan waarvoor ze nog geen straf had gekregen. Of als iemand een regel overtrad tijdens de avond. De dominee vertelde herhaaldelijk dat we zolang we niet optimaal ons best deden, Godvrezend of gehoorzaam waren, we straf op onze billen zouden krijgen.

Soms moest je aan het eind van de avond nablijven, en dan wist je zeker dat je met de paddle op je blote billen zou krijgen. Uiteraard zei de dominee ook dat het allemaal bedoeld was om ons te beschermen. Uit zorg en voor onze bestwil.

Op bezoek bij de dominee

Twee meisjes op bezoek

Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen een preek en een pak op de blote billen.

Datzelfde gebeurde als je van de dominee uitgenodigd kreeg om bij hem op huisvisite te komen. Dat betekende dat je moest komen. Daar was niets vrijwilligs aan. Meestal was er dan iets speciaals. Hij had dan het vermoeden dat je een oogje op een jongen had of andersom. Of er was ruzie met iemand die nog niet bijgelegd was. Je moest dan bij hem thuis komen en dan moest je naar zijn studeerkamer. Hij had op zijn studeerkamer een sofa en daar moest je dan op zitten. Hij kwam dan naast je zitten. Op de salontafel voor je lagen altijd prominent een paddle en een haarborstel klaar. Je kreeg dan een ‘vertrouwelijk gesprek’ en dat ging al snel over verleidingen en dat je die moest weerstaan. Het zondige vlees, de zondeval en dat je bij alles eerst je ouders om toestemming moest vragen.

Als het gesprek in zijn ogen klaar was pakte hij je kin, keek je diep in je ogen en zei “en wat gebeurt er als je zondig of stout bent?” en ik moest dan zeggen “dan krijg  ik straf”. Hij zei dan “dat is precies wat er gaat gebeuren” en trok je dan over zijn knie, deed je rok omhoog en je onderbroek omlaag en je kreeg dan een flink pak op je billen. Eerst met de hand en daarna met de haarborstel of de paddle. Soms kwam zijn vrouw zelfs binnen met een kopje thee voor hem, terwijl je bezig was een pak op je blote billen te krijgen. Het was niet alleen normaal op straf op de billen te krijgen, de meeste mensen vonden het noodzakelijk. Je ouders wisten dat zo gebeurde en vonden het prima.

Die strenge aanpak gold vooral in de jaren dat de jongens belangstelling kregen voor de meisjes en andersom. De jongens werden verantwoordelijk gehouden. Ze moesten begrijpen dat het hun taak was om ervoor te zorgen dat een meisje als maagd in het huwelijk arriveerde. De jongens kregen deze boodschap vaak genoeg te horen in ernstige gesprekken. Maar daarna was er wel vertrouwen.

De meisjes werden juist kort gehouden. De meisjes leerden dat ze zich precies aan de regels moesten houden en goed moesten luisteren naar wat volwassenen zeiden. Die boodschap werd overgebracht door als eerste reactie op een overtreding altijd direct en consequent een pak op de blote billen te geven. Dit gebeurde ook vaak in de jaren waarin ik bij de chearleaders zat.

Geselecteerd voor de cheerleaders

Een groep cheerleaders.

Het was een eer om voor de cheerleaders geselecteerd te worden.

Op deze High School was cheerleading belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders die samengesteld was uit zo’n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo’n 60 meisjes. Het was op onze school echt een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidaat aangewezen door de schoolleiding.

Aan het einde van klas 8 koos de schoolleiding wie ze komend jaar zouden uitnodigen om als nieuwe aanwas bij het team te komen. Je wist dat de kans erin zat, je wist dat het streng was, je was er bang voor was maar toch hoopte je dat je er bij zat. Althans, dat gold voor mij. Voor sommigen was het een complete verrassing dat ze geselecteerd waren. Kennelijk vond de schoolleiding het dan een goed idee en die werden daarbij volledig door de ouders gesteund.

Tijdens de eerste schooldag kreeg je dan een officiële brief van de school uitgereikt, waarin stond dat jij geselecteerd was om als lid van het cheerleader team de school op de best mogelijke manier te vertegenwoordigen. Als je de uitnodiging wilde aannemen, werd je verzocht om samen met je ouders aanwezig te zijn op een speciale avond.

De jaaropening en de code voor cheerleaders

Een groepje cheerleaders.

In de praktijk was billenkoek de enige disciplinaire maatregel.

Op die avond was er dan een buffet met eten. De cheerleaders voor het komend jaar, zowel de nieuwe meisjes als de ouderejaars, de ouders van de betreffende meisjes, de schoolleiding, het schoolbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders uit de stad waren daar. Zo waren de burgemeester en directeuren van bedrijven die geld aan de school gaven aanwezig. Ook was er een fotograaf en een journalist van het plaatselijke dagblad en de dag erna stonden er foto’s in de krant. Van iedere cheerleader werd de naam genoemd samen met de namen van de ouders. Die kregen later ook een mooie grote foto die op die avond gemaakt was, waarop je samen met je ouders poseerde.

Mijn ouders waren er trots op dat ik steeds uitgekozen werd om cheerleader te zijn en hingen deze foto ieder jaar in hun kapperszaak. Zo lang als de zaak heeft bestaan, hingen de 4 foto’s van mij en de 4 foto’s van mijn zus naast elkaar aan de muur.

Behalve de foto’s en het eten waren er uiteraard ook toespraken. Naast alle successen van vorig jaar en het belang van de toonaangevende kwaliteit van het cheerleader team, kwam ook altijd de code ter sprake. Er was een speciaal reglement voor de cheerleaders, waarin stond dat zij de vertegenwoordigers waren van de school en dat er daarom van hen een hogere standaard op het gebied van gedrag verwacht werd. De cheerleaders dienden als een rolmodel voor alle andere studenten op school. Er stond ook in dat deze regels tijdens schooldagen gelden, maar ook tijdens alle activiteiten inclusief reizen. Dus eigenlijk altijd behalve zondag.

Het lijstje met de disciplinaire maatregelen die op ons cheerleaders van toepassing waren was kort: “counseling, corporal punishment (limited to spanking or paddling and administered only by the principal, assistant principal or a teacher), suspension, expulsion”. Een goed gesprek, een pak op je billen van de directeur, vice directeur of een leraar, schorsing of verwijdering. De opties weken niet af van de standaard disciplinaire maatregelen, ze waren alleen minder.

In de praktijk was voor ons cheerleaders billenkoek de enige disciplinaire maatregel waarmee je te maken had.

De voorbeeldfunctie van cheerleaders en het belang van billenkoek

Een groepje cheerleaders.

Iedereen wist dat cheerleaders straf op hun billen konden krijgen.

De schooldirecteur vertelde elk jaar opnieuw dat de cheerleaders en hun ouders het belang van de code goed moesten beseffen. Over de inspirerende voorbeeldfunctie die cheerleaders hebben. Dat aan het hoge niveau van onze cheerleaders nooit een concessie gedaan wordt. Hij had het elk jaar over de gemeenschappelijke afspraak om er strikt de hand aan te houden. Het enige dat acceptabel is, is perfectie. Minder is onvoldoende.

Toonaangevende en voorbeeldige discipline is de drijfveer van het succes. Iedereen begreep dat perfectie niet eenvoudig te bereiken was bij zo’n grote groep wilskrachtige en levenslustige meisjes. Een strenge en consequente aanpak met gepaste straf waar nodig heeft in het verleden bewezen dat deze hoge standaard toch bereikbaar is en het komend jaar zou dat niet anders zijn. Het was voor iedereen duidelijk wat die gepaste straf was. We zouden dan een pak op de billen krijgen. Als meisjes zaten we er altijd wat ongemakkelijk bij als het hier over ging. Voor de ouders was dat echter een extra reden waarom ze trots waren op hun dochter en de school en ze waren ervan overtuigd dat de hele ervaring bijzonder belangrijk was voor de opvoeding van hun dochter.

Tijdens de avond werd het reglement ceremonieel ondertekend door iedere cheerleader en haar ouders en vervolgens ingeleverd bij de schooldirecteur. Hij vroeg ieder meisje dat voor het eerste jaar bij het team kwam of ze besefte dat er nu meer op haar gelet zou worden dan wanneer ze gewoon leerlinge was omdat nu de verwachtingen veel hoger waren. En dat er daarom waarschijnlijk ook meer correctie nodig was. Dezelfde bevestiging vroeg hij ook aan de ouders. Kortom, je wist waar je aan begon en alle ouders wisten dat ook. Die vonden het in ieder geval geen probleem.

Bij dat soort gelegenheden zeiden mijn ouders ook altijd dat voor terughoudendheid volstrekt geen reden is en dat ik er donders goed wist dat verkeerd gedrag of ongehoorzaamheid zonder uitzondering leidde tot billenkoek. Zo was het thuis en zo mocht het ook op school. Het is knap gênant als je ouders dat tegen de schooldirecteur of een leraar vertellen waar je bij bent en je bent al 14. Of ouder.

De eerste repetitie

Cheerleaders die aan het oefenen zijn.

Bij de trainingen moest je goed je best doen.

Afgezien van de evenementen en de wedstrijden waren er elke week minimaal twee repetities. Dat was tegelijk voor het hele team waarbij bepaalde oefeningen per jaargroep gedaan werden.

Soms waren er ook extra trainingen om ons voor te bereiden op evenementen. Of er waren extra trainingen als de coach van mening was dat het niveau onvoldoende was. Er waren dan meer oefeningen.

De cheerleader coach was een leuk mens, en vrouw van een jaar of 35. Streng en duidelijk, maar ook altijd veel grappen en vrolijkheid. Maar je moest natuurlijk goed opletten en steeds je best doen.  Volgens mij heeft zij nooit een tik uitgedeeld. Dat was haar taak ook niet. Heel anders was dat met de vice schooldirecteur, die bij elke repetitie aanwezig was.

Het werd je bij de eerste repetitie duidelijk gemaakt dat je op de vice-directeur moest letten. Het was ook niet zo dat niks mocht, maar als er bijvoorbeeld teveel gekletst werd of niet goed meegedaan werd, kon hij opeens optreden en 1 of meerdere namen noemen. Ook tijdens die eerste avond moesten al een paar meisjes met hem meekomen. Het waren een stel seniors, meiden uit de examenklas.

Toen de meisjes later terugkwamen, was het wel duidelijk wat er gebeurd was. Hun ogen waren rood en je kon zien dat ze zojuist gehuild hadden. Later in de kleedkamer was iedereen begaan met de slachtoffers en wilde meer details weten. Ze hadden inderdaad een pak op hun billen gekregen. “Ja natuurlijk op de blote, wat dacht je dan?”. Het deed er kennelijk niet toe hoe oud je was, als je straf kreeg, ging dat op je blote billen, hoe oud je ook was.

De tweede repetitie, de eerste billenkoek

Een groep cheerleaders.

Voor veel cheerleaders was het niet vreemd om bij training straf op hun billen te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde.

En tijdens de tweede repetitie had ik er even geen erg in en toen werd opeens mijn naam genoemd. Het gevoel in mijn maag kan ik me nog wel herinneren. De vice-directeur had toen vijf meisjes te pakken, 2 seniors, 1 sophomore en mijn vriendin en ik.

Zwijgend liepen we voor hem uit en de ouderejaars wisten precies waar ze naar toe moesten. Op zijn kamer aangekomen, moesten we naast elkaar tegen de muur staan. Hij pakte het oudste meisje het eerst bij haar arm. Er werd geen woord gezegd maar ik hoorde het geluid van haar rokje en haar onderbroek en direct daarna het overbekende geluid van keiharde klappen op blote billen. Hier! Bij hem! De verhalen waren dus toch waar! En zelfs bij de oudste meisjes! En het ging hard. Serieus hard! Echt hard! En lang!

Uiteindelijk moest ze opstaan en werd ze weer naar haar plek bij de muur gebracht en nam hij nummer twee mee. Er werd ook geen woord gesproken. Het was duidelijk dat zij ook niet voor de eerste keer in deze kamer was. Toen zij klaar was en weer op haar plek bij de muur stond werd mijn buurvrouw bij de arm gepakt en mee genomen. Waar de vorige twee hooguit een ‘oww’ en een ‘hmmpf’ lieten horen begon zijn al bij de eerste klappen te roepen en te gillen. Niet dat het iets uitmaakte, hij ging gewoon door.

Ik durfde toen wel even opzij te kijken en zag hoe de twee oudsten met hun neus tegen de muur en hun handen op hun hoofd stonden. Hun rokjes zaten opgeslagen in de tailleband gestopt en de onderbroeken lag op hun enkels. De meisjes leken groot en klein tegelijk. Een stuk groter dan ikzelf met een vrouwelijk postuur met een taille en grote volle billen, waar ik mezelf nog maar een meisje voelde. Maar ook klein en beteuterd, gehoorzaam staand met hun blote vuurrode billen naar achteren gericht. Uiteindelijk werd mijn buurvrouw huilend en snotterend op haar plaats gezet, handen op het hoofd, rokje in de band.

Op de blote billen krijgen van vreemde mannen

Een meisje krijgt op haar blote billen.

Van allerlei mannen op de billen krijgen.

Toen was ik aan de beurt. Hij pakte mij bij de arm. Ook weer zonder een woord te zeggen maar dat was ook helemaal niet nodig. Hij ging zitten op de stoel en zette mij voor zich, tussen zijn benen. Terwijl hij me strak in de ogen keek gingen zijn twee handen onder mijn rokje en trokken mijn onderbroek naar beneden, onder mijn knieën. Het rokje dat we als uniform hadden was blauw geplooid en ging tot halverwege je dijbeen en vormde kennelijk geen enkel beletsel. Vervolgens ging met één beweging dat rokje omhoog, drukte hij me in de rug over zijn ene knie en ging zijn andere been over mijn benen. Ingesloten. Vervolgens werd mijn rechterhand gepakt en begon het.

Nou had ik al heel vaak op mijn billen gehad en ik weet dat het pijn als de hel doet, en ik weet ook dat het wel goed komt. Ik wilde me net als de oudste 2 niet laten kennen. De gedachte dat je met je blote billen omhoog bij een man over de knie ligt die nauwelijks kent en misschien alles kan zien ben je snel vergeten als de klappen beginnen. Tjonge, wat sloeg die man hard en wat ging het lang door. Ik wist me stil te houden maar ik had wel tranen in mijn ogen. Toen het klaar wat werd ik op mijn benen gezet en nog steeds zwijgend naar mijn plekje aan de muur gebracht met zijn hand in mijn nek. Mijn neus werd tegen de muur gedrukt, mijn beide handen op mijn hoofd gelegd en mijn rokje werd ook in de taillerand geklemd.

Op de blote billen krijgen was volkomen alledaags

Een meisje is over de knie gelegd en krijgt op haar billen.

Soms werden meisjes direct over de knie gelegd.

Toen mijn vriendinnetje. Hoewel die thuis ook heel vaak op haar billen kreeg (dat vertelde ze altijd wel, ik was altijd precies op de hoogte) was ze meer van het drama. Het maakte allemaal geen verschil. Hij was totaal doof voor alle protesten en smeekbedes. Na een tijdje had zij haar behandeling ook gehad en stonden er vijf meiden doodstil naast elkaar met hun blote rode billen naar achteren gericht. Hij zat achter zijn bureau, soms hoorde je papier omslaan of het gekras van een pen.

Het was duidelijk dat voor hem volkomen alledaags was om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Na een tijdje zei hij simpel dat we onze kleren goed moesten doen en daarna werden we weer naar het veld of de zaal gemarcheerd waar we weer met de oefeningen mee moesten doen. Alsof er niks gebeurd was. In ieder geval: alsof er niks speciaals gebeurd was.

Vanaf dat moment zou ik nog heel vaak op mijn blote billen krijgen van mannen die ik nauwelijks kende. Vooral de vice-directeur. Hij vond kennelijk dat hij het onbeperkte recht had om mij en de andere meiden op onze blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van. Maar ook de andere docenten vonden kennelijk nu ook dat de cheerleaders hun straf altijd op hun blote billen moesten krijgen.

Billenkoek daarna

Een rij cheerleaders.

Bij iedere training kregen wel een paar meisjes op hun billen.

Ikzelf ben zo tot en met de laatste klas heel wat keren in dat kamertje geweest om billenkoek op mijn blote billen krijgen en hetzelfde gold voor alle andere meiden in het team. Ik was een heel gewoon gemiddeld meisje. Achteraf denk ik dat ik gemiddeld bij één op de 10 bijeenkomsten mee moest komen. Meestal ging hij 2 tot 3 keer per avond naar zijn kamer en kregen in totaal tussen de 5 en de 10 meisjes op hun billen. Soms meer, soms minder.

Als je geluk had werd je zonder veel poespas en omhaal van woorden over de knie gelegd, ging je rokje omhoog en je onderbroek naar beneden en kreeg je van hem het bekende formidabele pak billenkoek op je blote billen. Meestal eerst met de hand en daarna met een haarborstel die hij daarvoor klaar had liggen. Ik kon me meestal wel stilhouden en het stoïcijns over me heen laten komen, maar er waren ook veel meisjes die het uitgilden en zich los probeerden te worstelen. Kansloos, want de vice directeur was sterk.

Als je pech had moest je krom staan over zijn bureau. De rok ging omhoog en uiteraard ging je onderbroek naar beneden. Hij pakte dan een grote paddle en daar kreeg je uit alle macht klappen mee op je billen waardoor je voeten bijna van de vloer kwamen. Soms kon je echt merken dat hij boos was. Meestal vijf maar soms ook vaker, acht of tien. Bij de tweede of de derde kon ik het ook niet meer stilhouden. Zeldzaam maar helemaal vreselijk was als je over de knie werd gelegd, en hij van begin tot eind de paddle gebruikte om te slaan. Dan waren je billen niet rood maar blauw.

Als je met meerderen was moest je met je neus tegen de muur staan tot je aan de beurt was en tot iedereen klaar was en nog een tijdje daarna.

Uitgelaten maar beheerst

Een schooldirecteur spreekt een groep meisjes toe.

Mensen met autoriteit konden straf geven.

Het ingewikkelde was dat we wel cheerleaders waren en ook ons dus ook zo moesten gedragen. Dus vrolijk, levendig, uitgelaten en blij. We moesten onze yells gillen en schreeuwen vol overtuiging en bezieling. Dat deden we ook. Maar er waren wel grenzen. Als je die grens overging, kon het zijn dat je naam genoemd werd.

Als je naam genoemd werd moest je je bij de vice directeur melden.

De vice directeur vertegenwoordigde toen echt de absolute totale autoriteit. We keken echt naar hem op. We wisten dat als je niet deed wat hij zei, je zo over de knie werd gelegd. Of je nou 14 of 18 jaar was, je wist dan zeker dat je rok omhoog ging en je onderbroek naar je knieën om voor de zoveelste keer een pak billenkoek op je blote billen te krijgen. Daarin werd hij ook gesteund, zowel door de ouders als door het schoolbestuur.

Aan de andere kant, als het onrechtvaardig of onterecht was dat hij jouw naam noemde, dan protesteerde je ook en kennelijk was dat altijd zo oprecht (en meestal vielen andere meiden je ook bij) dat hij dat geloofde en je liet gaan. Ik heb in die periode vaak op mijn billen gekregen maar volgens mij heb ik nooit straf gekregen zonder dat er een terecht aanleiding voor was.

De paddle hoorde er voor iedereen bij

Een studente krijgt met de paddle op haar billen.

De paddle was de normale en veel voorkomende straf.

Ik had voordat ik bij de cheerleaders kwam nooit gehoord dat een gewone student of studente bij ons op de High School op de blote billen kreeg. De normale straf was om de paddle te krijgen terwijl de broek of rok gewoon aanbleef. Meestal werd je naar de gang gestuurd en de leraar liep er dan achteraan met een paddle. Het was dan ‘assume the position’ en er volgden een aantal meppen. We konden het wel horen maar niet zien.

Wat ook regelmatig voorkwam was dat je bij de vice-directeur of bij de sportcoach moest komen. Hier ging het om vastgelegde zaken. Bijvoorbeeld, als je voor de derde keer te laat kwam moest je bij de vice-directeur komen en kreeg je met de paddle. Er waren ook docenten die zelf geen straf gaven, maar ervoor zorgden dat je je moest melden.

De paddle was in die dagen een heel gewone en veel voorkomende straf. Heel veel meisjes – ik ook – kreeg wel eens met de paddle omdat we teveel kletsten. Het kwam op die manier voor dat je drie, vijf of tien met de paddle kreeg. Dat deed natuurlijk zeer, maar we wisten het ook. Het hoorde erbij.

Maar het was altijd op de bedekte billen. Oók bij de vice-directeur die ook het toezicht op de cheerleaders deed.

Tijdens schooluren billenkoek in de lerarenkamer

Cheerleaders met vlaggen.

Straf op de billen was vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het soms op de blote billen.

Dat bleek echter niet zo te blijven. Voor ons cheerleaders was het juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.

Als één van ons straf kreeg van een gewone leraar of van iemand anders dan de vice-directeur – wat weinig voorkwam omdat we braaf én voorzichtig waren – was het kennelijk voor alle leraren vanzelfsprekend dat bij ons straf op de blote billen hoorde omdat bij ons de standaard hoger was. We werden dus niet meer naar de gang gestuurd om straf op onze billen te krijgen, wat normaal was.

Bij mij en ook de andere meisjes van het team ging het anders. Wij kregen dan ‘straf voor echte meisjes’, zo noemde sommige leraren het ook. Kennelijk was het idee dat we heel goed in de gaten gehouden moesten worden. Het was belangrijk dat we heel goed moesten beseffen dat we altijd op ons best moesten gedragen.

Het minste of geringste was een reden of een aanleiding om straf te krijgen. Als er zoiets gebeurde en het was weer zover, dan werden we bij de arm gepakt en soms bij het oor en naar de lerarenkamer gebracht. Daar moesten we onze onderbroek omlaag doen onder onze rok. Nadat we onze billen bloot hadden gemaakt werden we weer over de knie gedrapeerd of we moesten over een tafel buigen. De leraar hoefde alleen maar de rok omhoog te slaan en op onze rug te leggen. Vervolgens kregen we weer het zoveelste pak op de blote billen. Ze zeiden ook wel dat juist nadat we een pak op onze billen hadden gekregen, we op ons best waren.

Soms was er nog een andere leraar toevallig aanwezig. Het was zodoende voor alle docenten duidelijk dat de cheerleaders – anders dan de gewone studenten – altijd straf op hun blote billen kregen.

Nadat het gewone pak op de billen klaar was, werd ook regelmatig de paddle erbij gepakt. We kregen dan ook nog een aantal klappen, maar dan op onze blote billen.

Bij uitwedstrijden maar ook thuis

Een rij cheerleaders.

Er was altijd wel een paddle in de buurt.

Ook de vice-directeur was van mening dat je niet zoveel recht op privacy had.

Bij de uitwedstrijden ging altijd hij mee in de bus. Hij zat dan voorin in een speciale stoel.  Als hij vond dat je te luidruchtig of ongehoorzaam was werd je geroepen en moest je naar voren komen. Je kreeg je ter plekke, in de bus, een fiks pak op je blote billen. Het hele team was daar bij, maar dat vond hij kennelijk de gewoonste zaak van de wereld. Hetzelfde gebeurde ook wel in de kleedkamer. Voor zover ik weet is er echter behalve het team en de coach nooit iemand anders bij aanwezig geweest. Behalve de buschauffeur dan, maar die moest op de weg letten.

Onder de douche was trouwens iedereen toch bloot en dan kon je goed zien wie recentelijk straf had gekregen. Het was dan duidelijk dat bijna ieder meisje regelmatig straf kreeg en niet alleen van de vice-directeur maar ook thuis of elders.

Ook de oudste meiden hadden regelmatig sporen op hun billen terwijl ze die week niet in het kamertje waren geweest. Kennelijk kregen ook die oudste meiden thuis nog gewoon op hun billen.

Het team als ons thuis

Cheerleaders op een jeep.

Als cheerleader had je ook voorrechten.

Het lijkt allemaal heel erg, maar toch bleven de meeste meiden tijdens de hele schooltijd bij het team. Soms viel er iemand af door verhuizing of doordat ze te zwaar werd, of het echt niet leuk vond en zich niet in het team thuis voelde.

Het was heel leuk om bij de cheerleaders te zijn. Eigenlijk was er niks leukers denkbaar, ook omdat we bijna niks anders mochten doen. Ondanks de strenge vice-directeur en de invloed van de Fundamentele Baptistenkerk was het bij de cheerleaders toch altijd een vrolijk geheel.

Onderling hadden we een heel goede band. De andere cheerleaders waren echt mijn beste vriendinnen en ik denk daar ook regelmatig aan terug.

Je werd ook met eer behandeld. Als je bij de cheerleaders zat, was je automatisch populair. Als er in de stad iets specials gebeurde waren wij erbij om om het extra feestelijk te maken en werden we eigenlijk doorlopend als prinsesjes behandeld.

Bij wedstrijden was er een speciale bus voor ons en wij kregen ereplaatsen. Kortom, als cheerleader had je ook heel veel voorrechten en daar genoten we ook van.

Andere teams

Een groepje cheerleaders.

Billenkoek was toen geaccepteerd.

Vergeleken met cheerleaders van andere scholen uit de staat waren we ook heel goed. Mensen kwamen niet alleen voor de wedstrijd, maar ook om naar ons te kijken.

Andere scholen hadden dan 10 cheerleaders bij zich die de standaard dingen deden en ook niet bijzonder goed.

Bij ons waren het er altijd rond de 50 meiden met een spectaculaire voorstelling die liep als een trein. Zeker het groepje seniors had dan bijna 4 jaar lang elke week 2 of 3 keer samen geoefend en dan kun je ook wel wat. En we hadden een goede coach. Plus een enorme gedrevenheid en discipline. Al die klappen op onze billen hebben beslist geholpen om te bereiken wat we bereikt hebben. Daarom accepteerden we die klappen ook wel.

Bij die ontmoetingen met cheerleaders van andere scholen kwamen we er ook wel achter dat het voor die meiden ook heel normaal was om op hun billen kregen. Meestal was het niet zo vaak en met de paddle op de gewone manier. Dat het bij ons heel vaak gebeurde en dat wij daarbij altijd op onze blote billen kregen hielden we voor ons want dat was te gênant om over te praten.

Toch was het wel duidelijk dat we niet de enigen waren, omdat we een keer de vrouwelijke coach van een ander team er in de kleedkamer mee hoorden dreigen “Stilte! Of ik geef jullie allemaal op je blote kont ervan langs!” Het was toen wel direct stil in die kleedkamer! Het was duidelijk dat die meiden wisten dat hun coach dat dreigement serieus nam.

Meisjes bij elkaar

Een groepje cheerleaders.

Het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis, het hoorde er helemaal bij.

Toch is was het ook heel bijzonder. Vijftig of zestig meiden bij elkaar, dat zijn een heleboel! We wisten allemaal dat we zo over de knie konden gaan en dat gebeurde ook vaak genoeg. Maar voor de meesten was het thuis niet anders. Daarin bleven we meisjes. Eigenlijk hadden we ook wel het gevoel dat het bij ons paste. Het was eerder prettig spannend dan vervelend en naar. De momenten dat je echt op je billen kreeg waren vreselijk en het deed ook enorm zeer, maar als de klappen voorbij waren werd de pijn ook snel minder. Maar altijd als je dat naar het kamertje was geweest en zeker als je op je billen had gekregen waar de anderen bij waren, werd je opgevangen en getroost door de andere meisjes en had je een beetje de heldenstatus, ook al duurde dat maar die dag.

We waren eigenlijk heel jong in onze ontwikkeling, vergeleken met de jonge mensen die nu opgroeien, maar we voelden ons ook jong. Het helpt ook niet dat je als achttienjarig meisje over de knie gaat en een pak billenkoek op je blote billen krijgt waarvan je moet huilen terwijl veertienjarige meiden toekijken hoe dat in zijn werk gaat. Maar een volgende keer waren de rollen weer omgedraaid. Samen voelden we ons er ook helemaal thuis. Anders waren we niet jaar na jaar gebleven. Het was een beschermde omgeving die alles voor ons betekende.

Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij en het gebeurde heel vaak. Of je nou bij de cheerleaders zat of niet. Het enige verschil was dat we als cheerleader op school op onze blote billen kregen en de andere meiden niet. En natuurlijk de ontelbare keren dat de vice directeur ons over de knie legde.

Je hoopte dat je ieder jaar opnieuw uitgekozen zou worden om cheerleader te blijven. Na het afstuderen was vooral het afscheid van het cheerleaderteam één van de zwaarste dingen.