Tennis in Oost-Europa

Billenkoek in de Oost-Europese cultuur

In een cultuur waar opofferingen en gehoorzaamheid aan gezag normaal zijn, zijn tennisscholen en tennisleraren ook soms streng. Billenkoek zit van oudsher verweven in de cultuur en wordt dan ook bij het tennis gebruikt.

Een team van een tennisschool.

In Oost-Europa wordt het veel vaker als normaal gezien dat je opofferingen moet doen en desnoods ook wat pijn moet lijden om op sportgebied het beste resultaat te bereiken breed geaccepteerd. Gezag is meestal meer geaccepteerd.

Dit komt terug in sporten en dan zeker niet alleen in tennis. Turnen is hierin ook toonaangevend. De benadering is dat meisjes die iets willen bereiken onderdanig en gehoorzaam aan hun coach moeten zijn komen. Dat is de beste manier om veel te bereiken en om ver te komen

Billenkoek zit van oudsher en ook nog steeds veel meer verweven in de cultuur. Meisjes kregen vaak straf op hun billen zolang ze thuis woonden en/of nog niet getrouwd waren. Dat is zeker niet alleen voorbehouden aan jonge meisjes. Het is echt niet lang geleden dat thuiswonende meiden en studentes van een jaar of 25 het rietje op haar blote billen kreeg als ze niet voldoende werkte of ongehoorzaam was. Dat ging ook niet zachtzinnig. Oudere meiden kregen dan 25 of 50 met een rietje op hun blote billen met striemen die lang zichtbaar en voelbaar bleven.

Zo’n 40 jaar geleden waren in landen als het toenmalige Tsjecho-Slowakije en Joegoslavië jeugdboeken voor tiener en adolescente meisjes populair met korte verhaaltjes waarin de hoofdrolspeelsters spannende, maar ook ondeugende avonturen beleefden. Het eind van ieder verhaaltje was altijd een flink pak slaag op hun blote billen kregen van de ouders of van docenten. De boekjes waren geïllustreerd met tekeningen, waarin vooral de momenten vlak voor de strafscenes waren uitgebeeld. De meisjes altijd met blote billen over de knie van veel grotere mannen of vrouwen, of voorgebogen over een tafel met iemand met een rietje in de aanslag ernaast. Deze boekjes waren in elke boekwinkel te koop en dus ook populair. Het was een soort Billie Turf en Bessie Turf, maar dan in verhaalvorm met expliciete tekeningen.

Het is niet merkwaardig dat met zo’n achtergrond tennisleraren en tenniscoaches die iets willen bereiken streng zijn en gehoorzaamheid verwachten. Ambitieuze ouders en hun dochters zullen ook op zoek gaan naar dergelijke tennisscholen. Dan is het tenslotte goed. Dat de meisjes dan soms streng aangepakt worden alleen maar volgens de verwachting. Bij een strenge aanpak hoort daar dan dat de billen bloot gaan en dat de meisjes iets voelen dat indruk maakt.

Hieronder is een groep aansprekende namen uitgelicht omdat ze gespeeld hebben op wereldtopniveau en omdat het duidelijk is dat ze – misschien nog wel meer dan andere meiden – op hun billen kregen. Het zijn zeker niet de enige Oost-Europese tennissterren die op de weg naar de top vaak op hun billen hebben gekregen.

Martina Navrátilová

Martina Navrátilová vertelt in haar biografie dat ze in haar jeugd door haar vader over de knie werd gelegd en op haar billen kreeg als ze ondeugend was. Hoewel het niet bekend is of dit ook rond tennis was, werd dit door commentaren wel aangenomen.

Martina Navrátilová kreeg van haar vader op haar billen.

De Tjechische / Amerikaanse tennisster en voormalig nummer 1 op de wereldranglijst Martina Navratilova is opgegroeid in het voormalige Tsjecho-Slowakije. Toen ze 19 was vluchtte ze naar de Verenigde Staten en werd Amerikaanse. Dat was in 1975.

In die tijd kregen heel veel Tsjechische meiden zolang ze thuis woonden van hun ouders op hun billen. Meestal ging het er ook wat harder aan toe dan in het westen het geval was. Waar Engelse meisjes misschien 6 of 12 met een rietje op hun billen kregen, was dat voor Tsjechische meisjes al snel 25 of 50.

Martina vertelt in haar biografie dat ze in haar jeugd door haar vader over de knie werd gelegd en op haar billen kreeg als ze ondeugend was. Hierbij gebruikte hij soms een liniaal.

De twee keer die het meeste indruk maakten waren toen ze na school naar het huis van een vriendin ging zonder haar ouders te vertellen. Toen ze later thuis kwam terwijl het al donker was kreeg ze een enorm pak slaag op haar billen.

Ook toen ze een van haar buren een koe noemde kreeg ze er enorm van langs. Overigens was het voor haar meeste vriendinnen niet veel anders en kregen zij ook regelmatig van hun ouders op hun billen.

Ze vertelt ook dat haar moeders soms op haar billen sloeg maar dat stelde niet zoveel voor “ze deed haar hand meer pijn dan mijn kont”.

Het is niet bekend of deze aanpak ook gevolgd werd rond het sportieve gedrag van Martina. Door commentatoren werd dat wel aangenomen.

Martina Hingis

Martina Hingis kreeg zeer regelmatig van haar moeder op haar billen. Dat gebeurde als ze zich te weinig inspande tijdens de training, zich slecht gedroeg op het speelveld of omdat ze een wedstrijd opgaf zonder echt te vechten.

Martina Hingis kreeg vaak van haar moeder op haar billen.

Tijdens een oud interview met Melanie Molitorová, de moeder en tevens de tenniscoach van Martina Hingis heeft deze gezegd dat ze Martina altijd een pak op haar billen geeft als ze niet goed genoeg haar best deed.

Martina Hingis begon met tennis toen ze 2 jaar was. Toen ze 14 was speelde ze op wedstrijden waar ze ook professionele speelsters tegenkwam. En waarvan ze regelmatig won.

Het was (en gedeeltelijk is) voor Tjechoslowaakse meisjes en vrouwen heel gebruikelijk om op hun billen te krijgen. Dat gold ook voor Marina.

Veel traditionele Tsjechische gezinnen leven bij de overtuiging dat billenkoek bij meisjes en jonge vrouwen goed voor hun gehoorzaamheid en dat bij alle vrouwen billenkoek goed is voor hun vruchtbaarheid.  Elk jaar is het tenslotte een onderdeel van de paastraditie, waarbij op tweede paasdag de vrouwen met een zweepje op hun billen krijgen om hun vruchtbaarheid te bevorderen.

Als een meisje voor straf billenkoek kreeg, waren het niet een paar klapjes. Ze kregen dan een intensief pak op hun blote billen dat minuten duurde. Met een rietje ging het vaak om 25 of 50 op de blote billen. Dit is goed te zien in de films die Rigid East en Lupus gemaakt hebben.

De moeder van Martina Hingis was ook van mening dat het voor meiden goed was als ze op hun billen kregen. Ze deed dit echter vaker dan incidenteel. Tot en met 1997, dus toen Martina 16 jaar was, kreeg ze zeer regelmatig van haar moeder op haar billen. Martina vertelde dat ze daarbij haar hand, een sandaal of een sportschoen gebruikte. Ze kreeg voor allerlei zaken een pak op haar billen. Als haar moeder vond dat ze zich te weinig inspande tijdens de training, zich slecht gedroeg op het speelveld of omdat ze een wedstrijd opgaf zonder echt te vechten, moest Martina haar billen bloot maken en kreeg ze straf.

Billenkoek na onsportief gedrag

Marina Hingis kreeg vaak van haar moeder op haar billen. Na de finale van de French Open in 1999, toen Martina verloor van Steffi Graf en uitgejouwd werd door het publiek om haar onsportief gedrag gaf haar moeder haar op haar blote billen met een switch. Martina vond zelf dat ze daar op haar negentiende te oud voor was en wilde vanaf dat moment haar moeder niet meer bij wedstrijden hebben. In artikelen liet haar moeder weten dat ze vond dat haar dochter veel vaker straf op haar billen had verdiend dan ze gekregen had. Er waren veel mensen die het daarmee eens waren.

Toen Martina Hingis 19 was ze van haar moeder met een switch op haar blote billen.

Na de finale van de French Open in 1999, toen Martina verloor van Steffi Graf en uitgejouwd werd door het publiek om haar onsportief gedrag, hadden Martina en haar moeder ruzie omdat haar moeder haar sinds een lange tijd weer een goed pak op haar billen wilde geven, dit keer met een switch.

Martina onderging de bestraffing, maar niet vrijwillig. Ze was toen 19 jaar. Ze vond zelf dat ze nu te oud was om op haar billen te krijgen.

Een paar weken later verscheen Martina op Wimbledon zonder haar moeder. Ze was duidelijk nog erg boos op haar moeder omdat zij tegen haar zin van haar op haar billen gekregen had en ook vond dat Martina billenkoek nog steeds nodig had en nodig bleef hebben.

Ook in eerdere instanties was er sprake van dat haar moeder erop stond Martina stevig met een switch op haar blote billen te geven als ze onvoldoende presteerde. Gewone billenkoek werkte kennelijk onvoldoende en haar moeder hoopte dat een switch meer indruk zou maken.

Dit is allemaal geen fantasie. Deze zaken zijn ondermeer besproken op een New Jersey radio station gedurende het U.S. Open Tournament van 2001. Twee commentatoren discussieerden “geruchten”, die een paar jaar eerder bekend waren geworden.

In het algemeen was er in de commentaren wel sympathie voor de moeder. Veel oudere mensen vonden Marina een verwend, provocerend en vervelend meisje. Ze konden zich goed voorstellen dat je als moeder daar wat tegen wilde doen. Als Marina hun dochter was geweest hadden ze precies hetzelfde gedaan en haar iedere keer een stevig pak billenkoek hebben gegeven. Andere mensen waardeerden juist het provocerende en rebelse gedrag van Martina.

Martina Hingis was in ieder geval een bekende verschijning.  Ze had een moeder die heel openlijk liet weten dat haar dochter veel vaker op haar billen zou moeten krijgen dan nu gebeurde. Er schijnt meerdere malen op TV gemeld te zijn dat de oorzaak van de ruzie tussen Martina en haar moeder was dat Martina niet meer accepteerde dat ze met de switch op haar billen kreeg.

Jelena Dokić

Jelena Dokić werd als jonge tennisster regelmatig door haar strenge vader en coach gestraft. Zij kreeg daarbij een pak voor haar blote billen wegens het gebrek aan inzet tijdens de training en slechte resultaten tijdens wedstrijden. In artikelen stond dat zij door haar vader meermalen over de knie zou zijn gelegd. In het geval van Jelena ging door tot ze 22 jaar was.

Jelena Dokić kreeg vaak van haar vader op haar billen.

De op 12 april 1983 geboren Joegoslavische tennisspeelster Jelena Dokic emigreerde in 1994 van Servië naar Australië. Vanaf dat moment kwam Jelena voor Australië uit in haar wedstrijden. In 2001 maakte haar vader tijdens het Australian Open grote stennis omdat hij dacht aan een complot tegen zijn dochter in de vorm van een zware loting. Daarom kwam Jelena daarna uit voor Joegoslavië. Later werd dit Servië en Montenegro, en vervolgens Servië.

Ook in Servië was het helemaal niet ongebruikelijk dat meisjes die ongehoorzaam waren straf op hun billen kregen. Dat ging dan  meestal niet zachtzinnig.

De vader van Jelena was een bekende in de tenniswereld. Door allerlei incidenten vond men het een moeilijk en ook wel nare man.

De man was niet alleen moeilijk, maar ook streng. In zijn ogen was Jelena vaak opstandig. Zijn reactie was daarop dat hij Jelena straf op haar billen gaf. Dat gebeurde behoorlijk vaak.

Haar vader was tegelijk ook haar tenniscoach. Zij kreeg daarbij in principe direct een pak voor haar blote billen wegens het gebrek aan inzet tijdens de training en slechte resultaten tijdens wedstrijden.

Er waren artikelen in tennisbladen waarin stond dat zij door haar vader meermalen over de knie zou zijn gelegd. Dat werd door andere tennisspeelsters verklaard die daar getuige van waren geweest. Jelena kreeg daarbij een stevig pak op haar blote billen, waarbij haar vader met zijn hand of met zijn riem sloeg. Jelena protesteerde niet en accepteerde wat er gebeurde. Ze was natuurlijk ook niet blij. Op vragen hierover wilde de vader geen commentaar geven. Dit gebeurde vooral tijdens de WTA junior tour van 1995-1998, en waarschijnlijk ook daarna.

Zeker in die tijd en al helemaal in Joegoslavië was het helemaal niet bijzonder dat een vader zijn dochter over de knie nam en billenkoek op de blote billen gaf. Het was ook niet heel bijzonder dat dit gebeurde in het bijzijn van andere meisjes, zodat die van dat voorbeeld konden leren.

In het geval van Jelena ging door tot ze 22 jaar was. Ze verbrak toen definitief de band met haar vader.

Maria Kirilenko

Maria Kirilenko is geboren in Moskou. Haar vader en haar tennisdocenten waren streng. De meisjes moesten instructies altijd direct opvolgen en opdrachten uitvoeren. Vertraging of ongehoorzaamheid was direct aanleiding voor straf op de billen.

Maria Kirilenko kreeg op haar billen van haar vader en van haar tennisdocenten.

Maria Kirilenko is geboren in 1987 in Moskou.Vooral bij de junioren was ze erg succesvol. Toen ze 15 was won ze de US Open.

In de jaren 2003 tot 2012 waren er veel successen. Ze was toen 16 tot 25 jaar.

Haar favoriete speelster is Jennifer Capriati, een tennisspeelster die ook (maar waarschijnlijk te weinig of niet lang genoeg) op haar billen heeft gekregen.

Zowel haar vader Yuri Kirilenko (die ook haar coach was) als de docenten op de diverse tennisscholen in Moskou en Ryazan, waar Maria tennislessen volgde, waren streng.

Vooral tennisdocent Elena Brioukhovets  had de reputatie uitermate streng te zijn. Opdrachten die ze als coach gaf moesten direct opgevolgd worden. Instructies, ook op het gebied van trainingstijden, voeding, bedtijden en dergelijk waren niet vrijblijvend. Zij stond erop dat de meisjes haar direct gehoorzaamden.

Elke geringe vertraging of zweem van ongehoorzaamheid was voor de strenge tennisdocent reden om de onachtzame tennisspeelster direct over de knie te leggen en een klinkend pak op de billen toe te dienen. Dat was gelijk een voorbeeld voor de anderen.

Ook haar vader Yuri kon duidelijk zijn en gaf haar dochter regelmatig op haar billen. Dat was ook in het kader van tennistraining en wedstrijden.

Alina Zjidkova

Alina Zjidkova is in 1980 in Moskou geboren en opgegroeid is met ouderwetse discipline. Thuis was een pak op de billen de normale remedie. Ze heeft altijd gezocht naar een harde en strenge coaches en die heeft ze ook gevonden. Dat gold zowel voor gymnastiek als voor tennis. Voor iedere kleinigheid kreeg ze van haar coach op haar billen en soms was haar achterwerk weken achter elkaar bont en blauw. Ze is van mening dat discipline en straf nuttig is en je kan stimuleren en bijsturen, maar dat het niet te veel moet worden. Straf op de billen is volgens haar zeker niet teveel.

Alina Zjidkova vindt straf op de billen zeker niet teveel.

Alina Zjidkova is geboren in 1980 in Moskou en inmiddels een succesvolle tenniscarrière achter de rug. Haar hoogste positie op de WAT-ranglijst is de 50e plaats. Dat was in 2003.

Inmiddels woont ze in Florida en coacht zelf tennisspeelsters. Ze deed ook veel aan turnen op hoog niveau.

Ze is begonnen met tennis toen ze 10 jaar was.

In een interview vertelt ze dat ze opgegroeid is met ouderwetse discipline.

Haar moeder was onderwijzeres van de oude stempel. Ze was gewend dat kinderen beleefd waren en direct gehoorzaamden. Zowel thuis als op school accepteerde ze ook geen ander gedrag. Haar moeder had er totaal geen moeite mee om kinderen die in de klas ongehoorzaam waren over de knie te nemen, ook al was dat officieel niet toegestaan.

Als zij of één van haar zusjes bij haar moeder in de klas kwamen werden ze dubbel zo vaak en hard gestraft dan de klasgenootjes. Ook thuis was een pak op de billen de normale remedie.

Ze vertelde in het interview ook dat ze, al terugkijkend, kennelijk harde en strenge coaches aantrekt. Waarschijnlijk had ze dat ook nodig. Ze was er in die tijd zich ook niet zo van bewust dat het anders kon. Dat gold zowel voor gymnastiek als voor tennis.

Voor iedere kleinigheid kreeg ze van de diverse coaches op haar billen.  Soms ging het met een riem. Ze had periodes dat haar achterwerk weken achter elkaar bont en blauw omdat de coach bij bijna iedere training wel een reden vond. Andere meisjes die met haar trainden kregen ook zo op hun billen. En thuis ook.

In het begin was het dat allemaal zeker met goedkeuring van haar moeder. Of eerder andersom. Haar moeder wilde juist dat Alina strak werd aangepakt. Later hebben ze er samen meer over gepraat en daarbij steeds afgesproken dat het blijft zoals het is.

Ze is van mening dat discipline en straf nuttig is en je kan stimuleren en bijsturen, maar als het teveel wordt negatieve effecten kan hebben. Straf op de billen is volgens haar zeker niet teveel. Daarom had ze daar niet zo veel problemen mee, toen ze zelf meer inspraak kreeg.

Volgens Alina ben je eerder te jong dan te oud van straf op de billen, maar als je ouder wordt moet je zelf daar wel de positieve invloed van zien.

Anikó Kapros

De vader van Anikó Kapros was tevens haar coach. Aniko kreeg op haar billen als ze niet goed presteerde omdat ze onvoldoende haar best deed. Volgens Aniko zijn er veel tennisspeelsters die in de kleedkamer van hun ouders of hun coaches op hun billen krijgen. Zeker Oost-Europese meisjes krijgen er soms stevig van langs. Ze krijgen dan bepaald niet zachtzinnig op hun billen en soms wordt daarbij ook gebruikt gemaakt van rotan rietjes.

Anikó Kapros kreeg op haar billen als ze onvoldoende haar best deed.

Ook in het geval van Anikó Kapros was haar vader Atilia tevens haar coach. Ze is geboren in 1983 en al sinds haar vijfde aan het tennissen. Haar ouders waren acrobaten en haar moeder nam ooit deel aan de Olympische spelen als turnster.

Ze heeft een aantal jaren geleden nogal actief geschreven op een Hongaars forum.

Aniko kreeg op haar billen als ze niet goed presteerde omdat ze onvoldoende haar best deed. Een andere veelvoorkomende aanleiding was dat ze zich niet kon beheersen.  Ze begon dat luid te vloeken of gooide haar tennisracket weg.

Ze deed er  ook niet moeilijk of dramatisch dat ze op haar billen kreeg. Het was meer iets dat er bij hoorde. Niet alleen voor haar, maar voor veel meisjes in het tennis.

Zoals ze zelf zegt: als je diep in je hart weet dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt, verdien je een pak op je billen. Als je wel je best gedaan hebt maar dat was onvoldoende om te winnen, is het heel ontmoedigend om straf te krijgen.

Anikó Kapros zegt zelf: als je diep in je hart weet dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt, verdien je een pak op je billen. Als je wel je best gedaan hebt maar dat was onvoldoende om te winnen, is het heel ontmoedigend om straf te krijgen.

Anikó Kapros zegt zelf: als je weet dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt, verdien je straf op je billen.

Volgens Aniko zijn er veel tennisspeelsters die in de kleedkamer van hun ouders of hun coaches op hun billen krijgen. Zeker Oost-Europese meisjes krijgen er soms stevig van langs. Billenkoek zit van oudsher en nog steeds veel meer in die cultuur.

Bovendien zijn de ouders van die meisjes ook heel ambitieus. Ze denken dat als ze hun dochters streng aanpakken en soms op hun billen geven, dat die dochters dan beter hun best doen. Daar hebben ze ook wel gelijk in. Een consistente en strenge aanpak werkt echt in de sport.

Als ervaringsdeskundige vindt Aniko: het is volkomen logisch is dat meisjes het niet leuk vinden om op hun blote billen te krijgen. Maar ze houden er wel rekening mee als dat een mogelijkheid is. Natuurlijk zijn er genoeg meisjes die dat soort dingen helemaal niet nodig hebben. Voor hen maakt het ook weinig verschil. Er zijn ook veel meisjes bij wie het weg degelijk iets verandert. Mentaal heeft het dan een positieve invloed. Ze gaan gemakkelijker en harder werken. Dat is voor meisjes uit Oost-Europa niet anders dan voor meisjes die ergens anders wonen. Daarom is het ook belangrijk en goed dat het er is.

Ze weet maar al te goed wat het voor die meisjes betekent als ze het dan even bepaald niet zachtzinnig op hun billen krijgen. Als er daarbij ook rotan rietjes gebruiken is dat op dat moment wel even sneu.

Modern tennis en discipline op het hoogste niveau

Jennifer Capriati

Jennifer Capriati en haar vader Stefano. Hij vond dat Jennifer een strakke hand en discipline nodig had. Jennifer ging vaak bij hem over de knie en kreeg dan een stevig pak billenkoek op haar blote billen. Dat gebeurde niet alleen thuis, ook wel in de kleedkamer na een tenniswedstrijd.

Jennifer Capriati en haar vader Stefano.

Jennifer Capriati is geboren in 1976 in New York.

Jennifer was als tiener succesvol. Ze had ambitieuze ouders.

In een krantenartikel in de Daily Mail heeft gestaan dat de vader van de Amerikaanse tennisster Jennifer Capriati, Stefano, streng was.

Hij vond dat Jennifer een strakke hand en discipline nodig had. Iedere keer als ze in de ogen van haar vader onnodig een wedstrijd verloor legde hij haar na afloop van de wedstrijd in de kleedkamer over de knie en gaf haar een stevig pak op haar blote billen. Dit is ook wel door andere tennisspeelters bevestigd.

Maar ook thuis kreeg Jennifer vaak billenkoek. De school waar Jennifer op zat gebruikte geen lijfstraf maar informeerde de ouders bij gedragskwesties. Als er een bericht over een laag cijfer of een klacht over het gedrag van Jennifer van het hoofd der school binnenkwam, kreeg ze van haar vader op haar blote billen.

Ze was met 13 jaar de jongste deelneemster ooit aan een groot tennistoernooi, de Wightman Cup. Als 16-jarige tennisster won ze goud tijdens de Olypische Zomerspelen in Barcelona.

Ze kwam daarna in de problemen omdat ze de weelde van de roem moeilijk kon dragen en waarschijnlijk onvoldoende begeleid is.

Ze verdiende miljoenen aan prijzengeld, maar ze werd gearresteerd voor winkeldiefstal en het bezit van softdrugs. De voormalig nummer één stopte in 1994 met tennis. Twee jaar later maakte ze een geslaagde rentree.

Mary Pierce

De vader van Mary Pierce was tevens haar coach. Ze kreeg van hem straf op haar billen als ze onvoldoende presteerde tijdens de training of onbevredigende resultaten boekte tijdens wedstrijden. Dit ging door tot het midden van de jaren 90. Mary was toen begin twintig jaar.

Mary Pierce kreeg tot ze twintig was vaak straf op haar billen van haar vader en coach.

De Franse tennisspeelster Mary Pierce is geboren in 1975 in Canada. Omdat haar moeder een Française was, had ze ook de Franse nationaliteit.

Ze was actief in professioneel tennis van 1989 tot 2006.

Omdat ze als één van de eersten begon met het zogenaamde krachttennis kreeg ze als bijnaam The Body.

Haar vader vervulde tevens de rol van coach. Omdat hij gewend was zijn dochter billenkoek te geven als ze dat volgens hem verdiend was, ging hij daarmee door.

Mary kreeg van hem straf op haar billen als ze onvoldoende presteerde tijdens de training of onbevredigende resultaten boekte tijdens wedstrijden. Hij deed dat ook wel onmiddellijk na afloop in de kleedkamer.

Dit ging zeker door tot het midden van de jaren 90. Mary was toen begin twintig jaar.

Dat bleef ook niet onopgemerkt in de tenniswereld.

Dit werd bevestigd tijdens een WTA gebeurtenis in Hamburg. De commentator vertelde dat Mary Pierce zeer geregeld van haar vader en coach op haar billen kreeg bij matige prestaties.

Mary vond het niet leuk dat dit zo in de publiciteit kwam. Ze nam een andere coach en haar vader was niet meer welkom bij de wedstrijden.

In 2006 moest ze door een zware knieblessure stoppen met tennis.

Steffi Graf

Steffi Graf is gecoached door haar vader. Ze kreeg regelmatig van haar vader op haar billen als ze onder haar niveau presteerde. In het tijdschrift "Total Sport" heeft een artikel gestaan waarin stond dat haar vader haar beloonde als ze het goed deed en haar strafte als dat niet zo was.

Steffi Graf kreeg van haar vader op haar billen als ze onder haar niveau presteerde.

Ook Steffi Graf is gecoached door haar vader.

In het tijdschrift “Total Sport” heeft een artikel gestaan waarin stond dat haar vader haar beloonde als ze het goed deed en haar strafte als dat niet zo was. Hij noemde daarbij dat hij het “wortel en de stok” systeem gebruikte. Dat betekende dat hij Steffi beloonde bij goed presteren en dat hij haar met een stok (Rohrstock, een spaans rietje) op haar billen gaf als dat niet zo was.

In 1999 zijn er in meerdere tijdschriften, uitgegeven door Associated Press, artikelen verschenen over de relatie tussen Steffi Graf en haar vader. Daaruit bleek dat Peter Graf behoorlijk streng kon zijn. Hij stelde hoge eisen en als Steffi daar niet aan voldeed, kreeg ze een hard pak op haar billen. Dat ging in ieder geval door totdat Steffi 19 jaar was.

Waarschijnlijk kwam aan deze situatie een einde in 1990, toen Steffi 21 jaar was en er een schandaal in de pers kwam dat vader Peter een verhouding zou hebben met een naaktmodel.

Het bijzondere is dat het, zeker bij de gespecialiseerde tennisjournalisten, prima bekend was dat veel tennisspeelster regelmatig op hun billen kregen.  In het nummer van 28 augustus 1999 van het tijdschrift Sportstar stond “En wat je ook van Chris Evert kon zeggen, Graf gedroeg zich bij een pak slaag met een waardigheid en een klasse die Venus Williams, Martina Hingis, Monica Seles en Martina Navratilova zouden wensen dat ze het ook hadden.” Van al deze tennisspeelsters staat vast dat ze van hun ouders en/of hun trainers op hun billen kregen. Dat was destijds ook redelijk algemeen bekend.

Carling Bassett

Carling Bassett werd streng opgevoed. Als ze regels overtrad, ongehoorzaam of brutaal was kon ze direct bij haar vader over de knie komen om een pak op haar billen te krijgen. Voor dat ritueel naam haar vader altijd veel tijd. Hij gaf zijn dochter dan eerst op haar rok of op haar broek, na een tijdje werd de billenkoek vervolgd op de onderbroek en het slotstuk van de billenkoek kreeg Carling op haar blote billen. Dat gebeurde ook als er andere mensen bij waren.

Carling Bassett kreeg vaak op haar billen, ook waar anderen bij waren.

De Canadese tennisspeelster Carling Bassett (tachtiger en negentiger jaren), nu getrouwd met de mannelijke tennisspeler Andre Seguso. Haar vader was de miljonair en Canadese biermagnaat John Bassett.

John zorgde ervoor dat het zijn dochter Carling aan niets ontbrak. Tegelijk was hij heel streng voor Carling. Als ze regels overtrad, ongehoorzaam of brutaal was moest ze direct bij haar vader komen. Die gaf haar een strenge preek en legde haar over de knie om een pak op haar billen te geven.

Hoewel Carling daar niet uitgebreid over verteld heeft, zijn er wel mensen geweest die er getuige van waren. Hij deed het ook terwijl er mensen op bezoek waren en soms ook buitenshuis.

John Bassett nam dan steeds uitgebreid de tijd om zijn dochter de mantel uit te vegen en straf op haar billen te geven. Hij begon dan op de rok of de broek. Na een tijdje ging de rok omhoog of de broek omlaag en werd de billenkoek vervolgd op de onderbroek van Carling. Na weer een tijdje werd ook de onderbroek omlaag geschoven en kreeg Carling het slotstuk van de billenkoek op haar blote billen. Meestal ging dit door totdat Carling geen verzet meer had en huilde.

Dit ritueel heeft Carling heel wat keren ondergaan. Haar vader gaf Carling niet alleen thuis straf op deze manier, maar ook op andere plaatsen, bijvoorbeeld in restaurants of bij tennisbanen.

Billenkoek krijgen naast de tennisbaan

Carling Bassett kreeg van haar vader vaak op haar billen, ook wel bij het tennissen. Een aanleiding wa bijvoorbeeld als Carling haar zelfbeheersing verloor en haar racket wegsmeet. Dat was een uitgebreid pak billenkoek, tot en met op haar blote billen, dat ze direct na de wedstrijd, naast de tennisbaan, kreeg. Dit gebeurde in 1984 en Carling was toen 16 of 17 jaar. Cerling heeft dit in een interview met een tennistijdschrift zelf verteld.

Carling Bassett was één van de vele meisjes die direct na een wedstrijd van haar vader een stevig pak billenkoek kreeg.

In een tennistijdschrift rond 1990 vertelde Carling in een interview dat haar vaders allerlei regels had waaraan ze zich moest houden. Eén van die regels was dat haar vader absoluut niet toestond dat ze haar zelfbeheersing kwijtraakte als ze een wedstrijd verloor.

Carling heeft een keer van haar vader een uitgebreid pak op haar billen gekregen naast de tennisbaan toen ze haar racket wegsmeet. Met een begin op de rok, een middenstuk met de rok omhoog op de onderbroek en een afsluitend deel met de onderbroek omlaag op de blote billen, direct na de wedstrijd, naast het speelveld, ongeacht wie daar toen bij was.

Deze gebeurtenis was in 1984, Carling zal toen 16 of 17 zijn geweest. Op die leeftijd kreeg ze ongeveer 2 tot 3 keer per maand van haar vader op haar billen.

In die periode was een pak op de billen een veel meer geaccepteerde straf dan nu het geval was. Als daarover in een tennistijdschrift een artikel verscheen baarde dat niet veel opzien. Juist in de tennisgemeenschap was het toen minder vreemd dat meisjes direct en zonder uitstel een pak op hun blote billen  kregen als daar een goede aanleiding voor was.

Haar vader John Frederick Bassett overleed op 14 mei 1986.

Serena Williams

In 1999 werd in een artikel vermeld dat Serena Williams van haar vader op haar billen kreeg. <em>Haar achterwerk kreeg er van langs als ze iets opbiechtte waar hij niet zo van onder de indruk was.</em> Serena was toen 18 jaar. In die tijd was dat het helemaal niet opzienbarend dat gekleurde meiden thuis en op de High School stevig op hun billen kregen als de ouders of de docenten vonden dat ze dat verdiend hadden.

Serena Williams kreeg van haar vader op haar billen als hij vond dat ze dat verdiend had.

De Amerikaanse tenniskampioene Serena Williams (In 2003 nummer 1 op de wereldranglijst) kreeg van haar vader, tevens coach Richard op haar billen als ze zich niet goed gedroeg.

In een artikel op de Sports Illustrated Website van 31 Mei 1999 wordt vermeld dat haar achterwerk er van langs kreeg als ze iets opbiechtte waar hij niet zo van onder de indruk was. Serena was toen 18 jaar.

Het is niet duidelijk of haar zus Venus op dezelfde manier door hun vader werd behandeld, maar dat is wel waarschijnlijk.

In die tijd was dat het helemaal niet opzienbarend dat gekleurde meiden thuis en op de High School stevig op hun billen kregen (‘a whooping’) als de ouders of de docenten vonden dat ze dat verdiend hadden.

Uit de statistieken blijkt ook nu nog dat op High Schools gekleurde studenten relatief veel vaker op hun billen krijgen dan andere studenten.

Het feit dat Serena en waarschijnlijk ook Venus van hun vader op hun billen kregen was in die tijd zeker niet uniek.

Ashley Harkleroad

Ashley Harkleroad vertelde dat haar moede ouderwetse coaching methoden toepaste. De basis van die methode waren duidelijk afspraken en direct een hard pak op de blote billen als de afspraken niet nagekomen werden. Dat ging in ieder geval door toen Ashley 18 jaar was en waarschijnlijk ook nog wel daarna.

Ashley Harkleroad vertelde dat ze vaak van moeder op haar blote billen kreeg als ze afspraken niet nakwam.

Ashley Harkleroad is een op en top Amerikaanse meid, geboren in 1985 in een heel klein stadje in Georgia. In die omgeving was billenkoek een volstrekt normaal verschijnsel. Ook op de plaatselijke High School was straf op de billen met de paddle de gebruikelijke disciplinaire maatregel.

Toen Ashley 15 jaar was speelde ze al op professioneel niveau.

Toen ze achttien was heeft ze in een interview verteld dat ze soms moeite had met alle aandacht. Ze merkte van zichzelf dat ze buiten haar schoenen ging lopen. Een spreuk van haar moeder was dat wie hoog steeg diep en hard kon vallen.

Ashley vertelde dat ze zo intensief bezig was met het volgen van de publiciteitsaandacht rond haar persoon, dat ze vergat dat ze moest trainen.

Haar moeder sprak haar daar op aan.

Ze vertelde dat haar moeder ouderwetse coaching methoden toepaste om haar weer bij zinnen te brengen. De basis van die methode waren duidelijk afspraken over leefregels, trainingstijden, voeding en dergelijke. Ze kreeg direct een hard pak op haar blote billen als ze de afspraken niet nakwam.

Ashley vertelde dat haar moeder zéér duidelijk had gemaakt wat ze precies moest doen om in vorm te blijven, om ernstig pijnlijke billen te voorkomen. Ze gaf toe dat haar moeder zeer bedreven was in het geven van billenkoek.

Het is niet duidelijk hoe lang dit regime tussen Ashley en haar moeder doorging. Het is waarschijnlijk dat dit zo doorging tot Ashley 19 was en voor de eerste keer trouwde. Twee jaar later ging ze scheiden en noodgedwongen weer thuis wonen. Het kan zijn dat dit weer op de oude voorwaarden ging. In 2009 ging Ashley voor de tweede keer trouwen met tennisser Chuck Adams, die tevens haar coach was geworden.

Haar moeder was lerares op de middelbare school en was tijdens haar universitaire studie zelf ook op hoog niveau actief met tennis.

In augustus 2008 poseerde Ashley voor Playboy Magazine. Toen was 23.

Traditioneel tennis en discipline

Sport voor kostschoolmeisjes

Juist voor 'de meisjes van betere komaf' was billenkoek een normaal onderdeel van de opvoeding en het onderricht.

Juist voor ‘de meisjes van betere komaf’ was billenkoek een normaal onderdeel van de opvoeding en het onderricht.

Zoals al op deze pagina is genoemd, was op de klassieke kostscholen voor meisjes van goede komaf was tennis een favoriete sport, naast hockey of lacrosse.

Dit waren tevens de scholen waarvan destijds bekend was of later gebleken is dat lijfstraf op de billen veel werk toegepast. Jongens en meisjes gingen apart naar school. Er was dus geen mogelijkheid dat een jongen zou zien dat een meisje op haar billen kreeg.

Het was een tijd waarin juist ook voor ‘de betere meisjes’ billenkoek een normaal onderdeel werd gezien van de opvoeding en het onderricht. Naast de directeur of de directrice en de ‘housemaster’, was de sportleraar of -lerares de aangewezen persoon om dit in de praktijk te brengen. Natuurlijk was er preutsheid, maar niet op het moment dat het over straf ging. Ook op (kost-)scholen waar de leerlingen alleen meisjes waren wel degelijk mannen werkzaam als docent, sportleraar en ook wel als directeur.

Men zag er geen enkel bezwaar in dat meisjes geconfronteerd werden met een mannelijk autoriteitsfiguur. Een autoriteit zonder de mogelijkheid om straf te geven was als een soldaat zonder wapens. Er waren uiteraard ook wel mensen die vonden dat beter was als een meisje van een vrouw op haar billen kreeg. Anderen vonden het juist passend en goed voor de ontwikkeling van opgroeiende meiden dat een vaderfiguur die rol uitoefende. Omdat een man sterker was, was hij ook beter in staat om oudere meiden die ondeugend of kattig waren een solide pak billenkoek te geven dat effect sorteerde.

Naast klassieke billenkoek over de knie, werd op de Engelse kostscholen ook vaak een rietje of een pantoffel gebruikt om straf te geven.

Tennis voor gewone en gegoede meisjes

Uit herinneringen blijkt dat veel meiden door hun tenniscoach over de knie werden gelegd. Ze waren soms ook wel daar naar op zoek Als het dan gebeurde vonden ze het absoluut niet erg.

Uit herinneringen blijkt dat veel meiden door hun tenniscoach over de knie werden gelegd.

Hoewel tennis een lange tijd enigszins een elitair karakter heeft gehouden, werd het steeds meer een volkssport. Steeds meer gewone meisjes gingen het ook doen. Het was niet direct goedkoop, dus betrof het vaak de betere middenklassen en daarboven.

Vroeger werd er heel anders dan nu gedacht over de rol van man en vrouw en het bijpassend gedrag. Blijkbaar voelden veel meisjes zich ook comfortabel in een positie waarin anderen een duidelijk voorbeeld geven en leiderschap ten toon spreiden, zeker als dat gebeurd door aantrekkelijke mannen.

Het aantal meiden en vrouwen dat verliefd op de tennisleraar geworden is, is enorm.

Het ging soms ook wel verder dan dat. In een situatie waarin het de norm is dat meisjes en vrouwen luisteren en van hen verwacht wordt dat ze doen wat er gezegd is, is de stap niet zo ver om straf te geven als dat niet gebeurd. Volgens verhalen, herinneringen en cartoons die uit die periode stammen kwam het wel voor dat de meiden door hun tenniscoach over de knie werden gelegd en een pak slaag op hun onderbroek of op hun blote billen kregen.

In veel gevallen ging daar veel uitdaging en provocatie aan vooraf en vonden de meiden het niet zo erg dat het gebeurde. Integendeel.

Althea Gibson

Althea Gibson groeide op als een eigenwijze en ongehoorzame meid en kreeg daarvoor vaak op haar billen.

Althea Gibson

Althea Gibson was de eerste zwarte tennisster die een grandslam toernooi won. Ze heeft daarmee ook alle mannelijke zwarte tennisspelers achter zich gelaten. Er is over Althea een biografie geschreven, die je hier kunt lezen.

Ze is geboren in 1927 in South Carolina, Amerika. Ze was al een stevige meid toen ze geboren werd en dat bleef ze ook. Het waren zware tijden. Crisisjaren en de Grote Depressie in Amerika. Op een gegeven moment verhuisde de familie naar New York, in de hoop om daar een hoger inkomen te kunnen verwerven. Ze gingen bij een tante wonen in Harlem, Manhattan. Alcohol was in die tijd verboden, maar deze tante verkocht illegaal drank. Dat betekende ook veel dronken mensen in en rond het huis. Omdat deze omgeving omgeving niet goed was voor een opgroeiend meisje, werd ze naar een andere tante gestuurd en ging in Philadelphia wonen.

Anthea was inmiddels een eigenwijze meid geworden die vaak weigerde om te doen wat haar gezegd werd. Ze haalde veel kattekwaad uit en vocht vaak met jongens. Omdat het niet goed ging bij deze tante, ging ze weer bij haar ouders wonen in New York.

In haar gedrag bleef Althea een probleem. Ze werd groot en sterk, sterker dan de andere kinderen. Als het om sport ging, was ze altijd de beste. Inmiddels spijbelde ze veel en als haar vader dat ontdekte kreeg ze een hard pak op haar billen. Ook kreeg ze wel eens in de klas een pak op haar billen, wat in die tijd helemaal niet ongebruikelijk was. Het gedrag werd niet beter en het leek ook dan de straf op haar billen niet goed leek te werken.

Boksen, basketbal en billenkoek

Althea Gibson met haar ouders Annie en Daniel. Ook al was Althea groter en sterker dan haar vriendinnen, ze kreeg van haar vader vaak op haar billen wegens ongehoorzaamheid en spijbelen.

Althea Gibson met haar ouders.

De volgende aanpak was dat Althea bokslessen kreeg. Het resultaat was in ieder geval dat ze goed voor zich op kon komen en respect kreeg van de straatbendes. Gaandeweg ging ze meer andere sporten doen, zoals basketbal. Ze won daarmee al veel prijzen. Ook later spijbelde ze toen ze op de High School zat en kreeg opnieuw van haar vader een stevig pak slaag.

Dat waren ook de jaren dat ze met tennis begon.

Uiteindelijk won ze vijf grandslam titels in het enkelspel: Roland Garros (1956), Wimbledon (1957 en 1958) en de US Open (1957 en 1958). In het dubbelspel won ze zes titels.

Ze schreef ook een autobiografie (“I always wanted to be somebody”) en werd nog in actief in de muziek, als actrice en als beroepsgolfspeelster. Ze overleed in 2003 op 76-jarige leeftijd.

 

 

Virginia Wade

In haar autobiografie vertelt de voormalige Britse tennisster Virginia Wade dat ze zolang ze thuis woonde door haar vader op haar blote billen gestraft werd met een militair rijzweepje. Dat was ook in de tijd dat ze op hoog niveau aan tennis deed.

Virginia Wade

Virginia Wade is geboren in 1945 en won verschillende Grand Slams.

Ze won in 1977 Wimbledon, doordat ze in de finale de Nederlandse tennisster Betty Stöve versloeg.

Sinds 2006 is ze actief als commentator bij de wedstrijden tijdens Wimbledon.

Ze woonde van haar eerste tot haar vijftiende in Zuid Afrika, waar ze tennis leerde.

In haar autobiografie vertelt de voormalige Britse tennisster Virginia Wade dat haar vader een militaire achtergrond had. Zolang ze thuis woonde kreeg ze van haar vader op haar billen straf. De aanleidingen waren uitlopend en konden met van alles te maken hebben. Meestal werd een vast ritueel gevolgd waarbij Virginia zich in de studeerkamer van haar vader moest melden. Na een indringend gesprek moest ze zich over het bureau buigen. Haar vader tilde haar rok omhoog en schoof haar onderbroek omlaag. Daarna gaf hij met een soort militair rijzweepje een vastgesteld aantal klappen. Dat waren er drie, zes of twaalf, afhankelijk van de ernst. Als dat voorbij was verliet haar vader de studeerkamer en had Virginia de gelegenheid om op adem te komen en haar kleren te fatsoeneren.

Dat was ook in de tijd dat ze op hoog niveau aan tennis deed. Toen ze 23 was won ze haar eerste grandslamtitel, het US Open.

Sue Barker

Sue Barker is een voormalig Engels tennisster. Ze kreeg regelmatig van haar tennis coach op haar billen als ze slecht presteerde in trainingen of wedstrijden.

Sue Barker

Sue Barker (Paignton, Engeland, 19 april 1956) is een voormalig Engels tennisster. Barker tenniscarrière begon in 1973 met het winnen van haar eerste enkeltoernooi in Eastbourne.

Het hoogtepunt van haar carrière was in 1976 met het winnen van Roland Garros. Ze was toen 20 jaar.

In die periode werd ze gezien als één van de meest sterke vrouwen in het deelnemersveld en vooral haar forehand werd gevreesd.

Na haar actieve tenniscarrière is ze sportcommentator voor de BBC geworden.

Er werd in krantenartikelen geschreven dat zij regelmatig van haar tennis coach op haar billen kreeg als ze slecht presteerde in trainingen of wedstrijden. Ze werkte al lang samen met haar coach, die haar gebracht had waar ze toen was. Billenkoek zou daar een grote rol bij hebben gespeeld. Sue werd dan door haar coach op de klassieke manier over de knie gelegd en kreeg regelmatig een solide pak billenkoek.  Hierbij zou onder meer gebruik zijn gemaakt van haar eigen haarborstel en haar eigen tennisracket.

In die periode gaf dat weinig consternatie. Er waren in die periode wel meer tennisspeelsters die op hun billen kregen of waarvan het publiek vond dat dit vooral moest gebeuren.

Jaren erna, in de beginperiode van internet, was er een actieve discussiegroep over de vraag of het terecht was dat Sue Barker op haar billen kreeg. De meningen liepen uiteen van ‘niet’, omdat ze te oud was en al op topniveau speelde, tot ‘wel’, omdat ze juist zo veel aan de billenkoek had gehad en daarom er vooral mee door moest gaan.

Bovendien was het een aantrekkelijke gedachte dat een mooie, succesvolle tennisspeelster heel regelmatig over de knie gaat om op haar billen te krijgen. En daar natuurlijk mee instemt, want anders zou dat zeker niet gebeuren op het moment dat ze grandslam titels wint.

Chris Evert

Chris Evert heeft verteld dat haar vader streng was. Ze vertelde in interviews dat ze net als haar zus Jeanne heel vaak door hun vader over de knie werden gelegd en op hun blote billen kregen, bijvoorbeeld omdat ze hadden gevochten of omdat hun kamer niet netjes was.

Chris Evert kreeg, net als haar zus, vaak op haar blote billen.

Als er over één tennisspeelster van wereldformaat geen twijfel is dat ze vaak op haar billen heeft gekregen, is het wel Chris Evert.

Chris heeft het in meerdere interviews genoemd. Het staat in een biografie over haar. Ze heeft erover verteld in een autobiografie, dat ze samen met een auteur geschreven heeft. Er zijn artikelen in de Engelse persoon verschenen dat ze dringend een pak op haar billen nodig heeft.

Bill Smith, haar vader, was ongetwijfeld iemand die het goed voor had met zijn twee dochters, Jeanne en Chris. Helemaal in de geest van de tijd was hij ook soms streng. Als één van de meisjes – of beide meisjes – ondeugend of ongehoorzaam waren kregen ze straf. Ze gingen dan over de knie en kregen billenkoek op hun blote bips. Dat was in die tijd helemaal niet bijzonder. Het was ook niet bijzonder dat een recalcitrante teenager op haar billen kreeg.

Het is wellicht onduidelijk in hoeverre de billenkoek die Chris Evert kreeg te maken had met tennis. Het verhaal in de autobiografie wijkt dan af van eerdere interviews. Waarschijnlijk zal het zo zijn dat tijdens het vroegere van haar tenniscarrière, toen ze nog een teenager was, dat ze voor een brede reeks aan onderwerpen op haar billen heeft gekregen. Daar zal een tennis-gerelateerd onderwerp ook wel eens bijgezeten hebben. Naarmate ze meer op wereldniveau presteert en uiteindelijke ook beste van de wereld wordt, zal dat niet meer het geval zijn geweest.

Vader Bill Smith met zijn dochters Jeanne en Chris Evert. De beide meiden hebben heel wat keren van hun vader billenkoek op hun blote billen gekregen.Vader Bill Smith met zijn dochters Jeanne en Chris Evert. De beide meiden hebben heel wat keren van hun vader billenkoek op hun blote billen gekregen.

Vader Bill Smith met zijn dochters Jeanne en Chris Evert.

Chris werd geboren in 1954 en is voormalig nummer 1 van de wereldranglijst.

Everts heeft het hoogste percentage winstpartijen in het gehele professionele tennis: 90% (1309 tegen 146). Steve Finck noemt haar in zijn boek The Greatest Tennis Matches of the Twentieth Century de op twee na beste tennisster van de twintigste eeuw na Steffi Graf en Martina Navratilova.

Evert kreeg vanaf haar vijfde jaar tennislessen van haar vader, Jimmy Evert, een professioneel tenniscoach, die zelf in 1947 de titel had gewonnen van de Canadian Championship.

In de Daily Mail verscheen 25 juni 1976 een artikel waarin de voormalige tennisster Christine Truman geciteerd werd. Zij was van mening dat Chris Evert en iedere andere tennisser die meer geld wil een goed pak op haar billen verdient.

Het vonnis voor Chris Evert: “Ze heeft een goed pak op haar billen nodig”.

In 1976 was er veel commotie in de Engelse pers omdat een aantal vrouwelijke tennissters protesteerden dat het prijzengeld op Wimbledon voor de vrouwen veel lager was dan voor de mannen. Zij wilden dat dit gelijk getrokken werd. Chris Evert had hier een belangrijke rol in. In de Daily Mail verscheen een artikel waarin Christine Truman (een andere tennisster die onlangs gestopt was met tennis) geciteerd werd. Zij was van mening dat Chris Evert en iedere andere tennisser die meer geld wil een goed pak op haar billen verdient.

In een biografie over Chris Evert wordt vermeld dat haar vader soms een “harde hand” toepaste op haar achterwerk.

In een Tennis Magazine van omstreeks 1980 wordt Chris gevraagd of ze toen ze jong was op haar billen had gekregen, waarop ze antwoordde: “Oh ja, heel vaak”.

Uit het boek "Chrissie, My Own Story" blijkt dat haar vader streng was en Chris en haar zusje Jeanne op hun billen gaf voor vechten of als hun kamer te rommelig was. Anders dan in eerdere interviews vertelde Chris niet dat ze ook bij tennislessen van haar vader op haar billen kreeg.

Het boek “Chrissie, My Own Story”.

In het boek “Chrissie, by Chris Evert” met auteur Neil Amdur staat op pagina 38 (hardcover edition): “Nadat mijn zuster Jeanne en mijn broer John geboren waren, realiseerde mijn ouders zich dat het gezin het eerste huis ontgroeid was. In augustus 1961 verhuisde we naar een beschaafde groen en wit huis in Ranch stijl op 1628 Northeast Seventh Place. Daar wonen we nog steeds. Mijn vader was streng. We kregen op onze kop als de kamer rommelig was en een pak op onze billen als we vochten. Ik was heel netjes met mijn huiswerk, maar ik deelde de kamer met Jeanne en dat was een ramp. Zelfs een harde klap op onze bips hielp uitsluitend om de kamer maar een dag per keer netjes te houden.”

Op pagina 46 wordt de rol van haar vader als tennis coach besproken: “Ik denk niet dat ik tegen een intensieve training en verwachtingen van een coach als Jean Hoxie had gekund, waardoor Peaches Bartkowicz getraind werd. Mijn vader was iemand die streng straf gaf, maar op een gevoelige liefderijke manier. Als hij ooit tegen me geschreeuwd had na een wedstrijd of mij op mijn billen had gegeven voor iets dat met tennis te maken had, was ik zeker in opstand gekomen.”

Dit wijkt af van eerdere interviews, waarbij ze vertelde dat haar vader behoorlijk strenge coach was. Het kwam ook wel voor dat ze van hem tijdens de training een pak op haar billen kreeg.

Discipline en tennis

Tijdens de coaching moet veel nadruk liggen op discipline en doorzetten omdat deze eigenschappen doorslaggevend zijn voor succes en billenkoek is een prima manier om dat te benadrukken.

Tijdens tenniscoaching is discipline en doorzetten belangrijk en billenkoek helpt daarbij.

Discipline en doorzetten werd vroeger en nu als cruciaal gezien om in tennis succesvol te zijn.

Daarom moet hierop tijdens de tenniscoaching ook alle nadruk gelegd worden.

Dit is een onderwerp waarover veel discussies gingen op forums die gericht waren op tennis en coaching. De korte samenvatting was dat techniek en conditie weliswaar belangrijk was, maar de mentale kant en discipline minstens evenzeer.

Een goede coach moest daar dan ook veel nadruk op leggen.

De belangrijke aspecten die een coach dan aan een tennis speelster bij moest brengen zijn:

  1. leren hoe je een gestructureerde wedstrijd speelt met een begin, een midden en een eind
  2. het initiatief naar je toe trekken en daardoor scoren
  3. schuine ballen slaan en daardoor scoren
  4. consistent zijn zonder je creativiteit te verliezen
  5. niet met iedere slag willen winnen, maar opbouwen en kansen creëren om de tegenstander op het gekozen moment te raken
  6. geduldig te zijn en jezelf en je technieken in vorm te houden door regelmatige training
  7. helder en rustig te blijven met een volhardende houding, gericht op een specifiek doel dan aangepast kan worden als de omstandigheden dat noodzakelijk maken
  8. niet halsstarrig vasthouden aan een bepaalde taktiek maar tijdig een verliezen strategie laten varen om te winnen
  9. een professionele houding te hebben met regelmatig slapen en eten en zonder verstoringen van het slaappatroon
  10. veel feesten, roken, drinken en andere uitspattingen passen niet in het leven van iemand die sport belangrijk vindt

Het op de juiste manier stellen van grenzen werd en wordt gezien als een belangrijke competentie voor (tennis-)coaches.

Billenkoek is en blijft een goede manier om grenzen te handhaven.

Tennis

Tennis met traditie

In het verleden kregen de meisjes op Engelse kostscholen standaard billenkoek als straf. Omdat op een aantal kostscholen tennis onderdeel uitmaakte van het programma, gebeurde dat dus ook bij tennis.

In het verleden kregen de meisjes op Engelse kostscholen standaard billenkoek als straf.

Tennis bestaat al enkele eeuwen en is waarschijnlijk ‘uitgevonden’ door monniken. Er zijn aanwijzingen dat het met name in de 14de eeuw populair was. Ook op het Franse hof werd tennis gespeeld, nog steeds zonder racket maar met de hand. Dit betreft dan de periode tussen de 16de en de 18de eeuw. Een Engelse majoor verwierf in 1874 het patent op spelmateriaal en regels die lijken op het hedendaagse tennis.

Inmiddels breidde de sport zich wereldwijd uit. Hoewel de sport breed toegankelijk is, zijn er nog veel gebieden en verenigingen waar tennis een elitaire sport is.

In 1877 vond de eerste wedstrijd op Wimbledon plaats. Aanvankelijk alleen voor heren en vanaf 1884 werden er ook wedstrijden voor dames georganiseerd.

Het tenniskampioenschap van Wimbledon staat bol van de tradities. Nog steeds gras, zoals vroeger. Nog steeds is het traditionele voedsel aardbeien met room.

De ontwikkeling van tennis in Engeland heeft zich met name in de 19 de eeuw ontwikkeld, parallel aan het onderwijssysteem.

De scholen en de principes waarmee de nieuwe generaties werden opgevoed en gevormd, hadden toen al een hele ontwikkeling achter de rug. Inmiddels was het al zo dat zowel meisjes als jongens naar school gingen. Het beoefenen van een geschikte sport vond men zeer belangrijk. Mens sana in corpore sano.

Naast hockey was tennis voor de meisjes een logische keuze.

Tennis op kostscholen

Als een meisje bij tennis straf op haar billen kreeg, werd dat niet uitgebreid in de administratie vastgelegd. Meisjes kregen gewoon straf op hun billen en daarna ging het leven en de tennisactiviteit weer verder.

Straf bij tennis werd niet uitgebreid geadministreerd.

De betere kostscholen in Engeland waren alleen maar toegankelijk voor de elite. Voor gewone mensen was dit simpelweg te duur.

Tennis was daarmee ook een geschikt sport voor een dergelijk elitair instituut. Tegenwoordig ligt dat allemaal heel andes, maar zeker in het verleden waren goede manieren bovenmatig belangrijk. Niet elke vorm van sportbeoefening paste bij die goede manieren. Maar tennis voldeed aan alle eisen.

Op diezelfde traditionele kostscholen was lijfstraf belangrijk. Dat werd gedurende een lange tijd als een soort cultureel erfgoed beschouwd.

In het verleden kregen de meisjes op Engelse kostscholen standaard billenkoek als straf. Zeker voor de  ‘boarders‘, jongens en meisjes die op een kostschool verbleven, was het regime streng en was straf op de billen volkomen normaal. Dat wil niet zeggen dat op ‘gewone’ scholen er geen billenkoek werd gegeven of dat er geen rietje werd gebruikt. Integendeel. Maar op de elitaire kostscholen gebeurde het in ieder geval.

Uit “Punishment Books” van diverse kostscholen blijkt dat iedere dag wel een paar leerlingen billenkoek kregen. Meestal legde alleen de hoofdmeester de formele straffen vast in het Punishment Book.

Wat de andere docenten deden kwam niet altijd in de administratie terecht. Ook straffen die uitgedeeld werden bij het sporten of op de slaapzalen bij het opstaan en het naar bed gaan werden nooit vastgelegd.

Er waren ook een paar kostscholen waar tennis een belangrijk onderdeel van het programma was. Op die scholen werd natuurlijk ook vaak bij tennisactiviteiten billenkoek gegeven.

Ook voor gewone, hedendaagse meiden billenkoek

Voor veel gewone, hedendaagse meiden is billenkoek een prima aanpak. Kiezen voor deze aanpak of begeleidingsvorm waarin je accepteert dat je een goed pak op je billen krijgt als je je niet aan je afspraken houdt is een zelfbewuste, moderne en moedige keuze.

Voor veel gewone, hedendaagse meiden is billenkoek een prima aanpak.

De gedachte dat bij tennis alleen vroeger of alleen op strenge elitaire kostscholen straf op de billen voorkwam is niet juist.

Het is juist zo dat de combinatie tennis en spanking relatief veel voorkomt.

Waarschijnlijk gebeurde het vroeger meer zonder instemming.

Uiteraard is het een volkomen geaccepteerd standpunt dat dwang tegenwoordig niet meer acceptabel is. Het is allang niet meer van deze tijd om volwassen vrouwen en meiden tegen hun zin op hun billen te slaan. Natuurlijk is het zo dat instemming iets ingewikkelds is vol met subtiele en ambivalente gevoelens  (“ik wil het wel en ik wil het niet“). Toch is het alom geaccepteerd dat er sprake moet zijn van instemming.

Het is tegenwoordig mogelijk en noodzakelijk dat meiden zelfstandig beslissen en kiezen. Het is ook van deze tijd dat meiden boven rolpatronen en cliché ’s staan. Er is geen enkele noodzaak meer om dingen zwart-wit of simpel te zien. Je kunt meerdere rollen combineren. Als je het fijn vindt om thuis even geen verantwoordelijkheid te hoeven dragen omdat je dat al zo veel op je werk doet, is dat prima.

Als je tot de conclusie komt dat je onder bepaalde omstandigheden of met een speciale aanpak tot betere prestaties komt is dat uiteraard prima. Dat die speciale aanpak misschien bij andere mensen hun wenkbrauwen laat optrekken doet niet terzake.

Vroeger maakten we onze acties afhankelijk van wat anderen daarvan vonden. Het is logischer dan ooit om te verwachten dat moderne meiden daar boven staan. Voor veel meiden (naar onze schatting ong. 7 %) is een aanpak met duidelijke consequenties en straf het beste. Het is dus ook heel logisch dat er meiden zijn die dat van zichzelf herkennen en overeenkomstig handelen.

Kiezen voor een aanpak of begeleiding waarin je accepteert dat je een goed pak op je billen krijgt als je je niet aan je afspraken houdt is een zelfbewuste, moderne en moedige keuze. De “techniek” (dat je voor straf op je billen krijgt) is eeuwenoud, super menselijk en voor heel veel meiden één van de meest effectieve mogelijkheden om tot gedragsverandering en tot prestatieverbetering te komen.

Tegenwoordig moeten deze meiden ook zelf tot de onderkenning komen dat dit zo is en dat dit ook bij hen zo werkt. Dit proces kan versneld worden doordat deze meiden bepaalde mensen tegenkomen. Bijvoorbeeld, een coach die gelooft in een strakkere aanpak bij mensen die dat nodig hebben.

 

Meer dan sport

Consequente straf op de billen is nog steeds een uitstekende manier om gedragsverandering te bereiken.

Consequente straf op de billen is een uitstekende manier om gedragsverandering te bereiken.

Het is opvallend dat veel herinneringen en beschrijvingen van het toepassen van straf op de billen bij tennisspeelsters vooral te maken met het gedrag en het mentale gedeelte. Dat is ook wel logisch. Je wordt technisch niet beter als je straf krijgt. Het kan wel veranderen hoe je “erin zit”.

Natuurlijk is het noodzakelijk om de juiste technieken te beheersen, voldoende conditie en spelervaring te hebben. Meestal is dat voor sporters die op een bepaald niveau spelen vergelijkbaar. Het gaat er dan ook vooral om hoe je in staat bent om met spanning om te gaan. Ben je impulsief en driftig, of blijf je berekenend. Om dit soort dingen bij te sturen is het vooral belangrijk om te praten. Het kan zijn dat dit voldoende is en dat de speelster specifieke situaties beter aankan en zich adequater gedraagt.

Voor sommige mensen is praten alleen onvoldoende om de gewenste verandering te bewerkstelligen. De reactie is dan “het zal wel, maar zo ben ik nou eenmaal, ik kan niet anders”. Dat blijkt dus niet het geval te zijn.

Als praten en belonen van gewenst gedrag onvoldoende werkt, is er altijd nog de mogelijkheid van straf. In de geschiedenis is gebleken dat het consequent toepassen van straf op de billen bij veel meiden een uitstekende manier is om gedragsverandering te bewerkstelligen.

Competitie is gezond

Competitie is gezond en winnen helemaal. Het komt alleen niet vanzelf.

Competitie is gezond en winnen helemaal.

Er is veel wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van eventuele angst en stress die gepaard gaat met competitieve sport.

Dit onderzoek richtte zich met name op kinderen, omdat de de veronderstelling is dat zij het meest gevoelig zouden zijn voor deze stress.

Uit deze onderzoeken is weinig gekomen. Er is feitelijk geen enkel nadelig psychosociaal effect van intensieve of langdurige training. Incidenteel zijn er voorbeelden van verhoogd risico van ‘burnout’ van psychische en emotionele stress, gemiste sociale of opleidingskansen en verstoringen in het gezinsleven.

Niet realistische verwachtingen van de ouders of de uitbuiting van jonge atleten om daar winst mee te behalen kunnen bijdragen aan negatieve psychologische consequenties van het op relatief jonge leeftijd sporten op topniveau. Onderzoek wijst uit dat dit slechts zeer sporadisch voorkomt.

Verreweg het grote merendeel van de sporters op hoog niveau is zeer positief en vindt het een positieve ervaring. Zij hebben waardering voor de mensen en de middelen die hierbij bijgedragen hebben.

Het belang van coaching

Het is belangrijk om te kiezen voor een coach waar je echt wat van leert. Vroeger was het dam heel normaal dat je van die coach ook wel eens straf kreeg. Nu is dat juist bijzonder.

Het is belangrijk om te kiezen voor een coach waar je echt wat van leert.

Voor sporters op topniveau is het niet ongebruikelijk om heel erg selectief te zijn als het om de coach gaat. Het kiezen van de coach is een belangrijke en bewuste keuze waar ook een aantal offers voor gebracht mogen worden. Honderden kilometers verhuizen om bij de gewenste keuze te kunnen trainen is daar een voorbeeld van. Ook bij tennisspeelsters op topniveau zijn hier veel voorbeelden van.

Over het algemeen zit het verschil tussen de coaches niet in de speltechnieken. Hoewel de ene coach dit misschien beter uit kan leggen dan een andere, is dit toch iets dat bij de meeste coaches op vergelijkbaar niveau verondersteld mag worden.

Het verschil zit vooral in andere aspecten. De onderlinge ‘klik’, de interactie, het vertrouwen en de bejegening en de werkstijl zijn dan de belangrijke zaken die het verschil maken. Niet iedere tennisspeelsters functioneert op topniveau en zal bereid zijn om te verhuizen om met een specifieke coach samen te kunnen werken. Een ander extreem (wat overigens heel veel voorkomt) is hierop totaal niet te selecteren en de eerste mogelijkheid voor definitief te aanvaarden.

Iedere tennisspeelsters zou zich bewust moeten zijn van de werkstijl en de bejegening van een coach die het beste past bij haar persoonlijkheid en waarbij de kans het grootste is dat er uit komt wat er potentieel inzit. Van de andere kant zou een coach perceptief en ontvankelijk moeten zijn voor de behoeftes van zijn leerlingen.

Billenkoek is een goede methode

Billenkoek was vroeger en is nog steeds een prima methode - voor de meisjes bij wie het past. Het is altijd de uitdaging voor zowel coach als speelster om de ideale en passende trainingsomgeving te creëren.

Billenkoek was vroeger en is nog steeds een prima methode.

Zowel vroeger als nu zijn er veel meiden voor wie billenkoek een goede methode is.

Het is onze schatting dat bij één op de zeven meiden een duidelijke aanpak waarbij het van te voren duidelijk is wanneer er straf kan volgen (en waarbij die straf dan ook daadwerkelijk ten uitvoer wordt gebracht) absoluut de beste werkvorm is, terwijl er waarschijnlijk het waarschijnlijk ook voor één à twee meiden op elke zeven een mogelijke aanvulling is.

Tegelijktijd zijn er net zoveel meiden waarbij het absoluut geen optie is en alleen maar negatief zou uitwerken.

Het is in feite de uitdaging waar zowel coach als speelster om de ideale en passende trainingsomgeving moeten creëren.

Het is een feit dat in die situatie meer meiden dan nu het geval is regelmatig een verdiend en (ook door henzelf gewaardeerd) pak op hun billen zouden krijgen dan nu het geval is.

Sommige meiden hebben billenkoek nodig

Sommige meiden hebben billenkoek nodig. Dat geldt ook voor tennismeisjes. Dat was vroeger zo en dat is nog steeds zo.

Sommige meiden hebben billenkoek nodig. Dat was vroeger zo en dat is nog steeds zo.

Juist omdat billenkoek minder een geaccepteerd onderdeel van het leven is zoals vroeger, moet de ook meer moeite doen om er op een goede manier aandacht voor te vragen. Je hebt daarvoor mensen nodig die durven. Durven om het ter sprake te brengen.

Sommige meiden hebben billenkoek nodig. Dat was vroeger zo en dat is nog steeds zo.

Er zijn veel meisjes die rondlopen met het idee billenkoek aantrekkelijk zou zijn en dat ze het eigenlijk nodig hebben, maar ze durven het tegen niemand te zeggen. Ze zijn bang dat iemand zou denken dat ze gestoord zijn of iets dergelijks. De kwestie is dat dit meer zegt over de mensen die dat soort dingen denken dan over de mensen op wie het betrekking heeft.

Er zijn ook mensen die zien hoe het met een meisje helemaal niet goed gaat en dan denken dat een paar keer een pak billenkoek daar een hele verandering in zou kunnen aanbrengen. Waarschijnlijk hebben ze gelijk omdat het nou eenmaal zo werkt.

Deze twee mensen zouden bij elkaar moeten komen en dat begint altijd met een eerste stap. Een eerste gesprek. Beide partijen hebben altijd de kans om dat gesprek te beginnen.

Billenkoek bij tennis

Een beeld dat in het verleden vaker bij de tennisbaan voorkwam dan tegenwoordig. Een tennisster staat op het punt om op haar billen te krijgen van haar coach. Haar billen zijn al bloot gemaakt zoals dat gebruikelijk was. Misschien was ze ongehoorzaam of uitdagend geweest. Misschien lette ze niet goed op of deed ze niet haar best. We weten het niet. Wat we wel weten is dat ze over de knie ging en een klassiek pak billenkoek op haar blote billen kreeg.

Klaar om over de knie te gaan.

Het blijkt dat er veel tenniscoaches zijn geweest – en misschien nog wel zijn – die belang hechten aan billenkoek.

Een mogelijke verklaring hiervoor is het feit dat tennis aanvankelijk vooral binnen de wat meer elitaire kringen beoefend werd. Dit waren ook de kringen waarvan de jongens naar kostscholen gestuurd werden. In de toekomst werden deze jongens geacht leidinggevende of notabele posities in te nemen. Voordat het zover was moesten er nog heel wat (kost-)schooljaren doorgemaakt worden. Zeker in Engeland werden de jongens tijdens hun kostschooljaren ook geconfronteerd met lijfstraf. Voor kattenkwaad, ondeugendheid, ongehoorzaamheid en slechte schoolprestaties gingen zij ook over de knie of moesten krom staan voor ‘six of the best’. Daarmee hebben ze echter wel geleerd waarom en hoe je moet doorzetten om iets te bereiken.

Het is heel goed te begrijpen dat ze dan die les – je moet doorzetten om iets te bereiken en je krijgt straf als je te snel opgeeft of niet je best doet – willen doorgeven aan anderen. En vooral: aan hun eigen kinderen. Bij de succesvolle en beroemde tennisspeelsters die zelf hebben gezegd dat ze vaak op hun billen hebben gekregen, begon dat in het gezin. De vader of de moeder was zelf actief met tennis bezig, ze herkenden het talent in hun kinderen en gingen aanvankelijk zelf les geven, begeleiden en coachen. En als in de rest van het gezinsleven billenkoek een normale reactie is op ongewenst gedrag, is dat natuurlijk ook zo op de tennisbaan.

Als het niveau dan omhoog gaat en de dochter qua tennis de ouders overtreft, is het als coachende moeder of vader steeds moeilijker een toegevoegde waarde te zijn. Dan komt er een professionele tenniscoach bij, waarvan het dan weer heel logisch is dat hij past bij het gedachtegoed van de ouders. Voor meisjes die willen en moeten leren is billenkoek een prima hulpmiddel.

Tenniskleding maakt billenkoek goed mogelijk

In een periode dat billenkoek bij meisjes volledig geaccepteerd was en veel voorkwam maakte de kleding op de tennisbaan het ook goed mogelijk om meisjes direct op hun billen te geven. De billen waren altijd uitstekend bereikbaar. De meisjes waren zich ook er vast van bewust dat het erg gemakkelijk was om billenkoek te krijgen.

De kleding maakte billenkoek goed mogelijk.

Het tenue maakt het dan ook wel heel erg gemakkelijk. Met een kort rokjes zijn de billen altijd uitstekend bereikbaar om billenkoek te geven. De constructie waarbij het broekje en het rokje één geheel vormen kwam pas later. Ook dat kan omlaag geschoven worden om de billen bloot te maken.

Zo rond de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw was billenkoek voor meisjes binnen de betere milieus heel erg geaccepteerd. Het was toen voor heel veel meisjes een onderdeel van het leven dat op hun billen konden krijgen, maar binnen sommige kringen werd dat breder toegepast dan binnen andere.

Natuurlijk begon in die periode ook de bevrijding van preutsheid en de opmars van een nieuwe seksuele moraal, maar een feit is dat op dat moment nog veel meisjes op hun billen kregen binnen het gezin en op school.

In die periode dat billenkoek bij meisjes volledig geaccepteerd was en veel voorkwam maakte de kleding op de tennisbaan het ook goed mogelijk om meisjes direct op hun billen te geven. De billen waren altijd uitstekend bereikbaar. Soms werd daar gretig gebruik van gemaakt en de meisjes beseften dat maar al te goed.

Het is ook wel duidelijk dat er vanuit de meisjes die tennislessen volgden vaak sprake was van uitdagend gedrag.

De meisjes gingan dan op zoek naar de grens. Kijken hoe ver je kunt gaan. Dat brengt dan natuurlijk bepaalde risico’s met zich mee en dat beseften die meisjes heel goed. Wie de bal kaatst moet hem terug verwachten. What goes around, comes around.

Het is dan helemaal niet verwonderlijk dat een coach die daar op in mag en durft te gaan het antwoord geeft dat passend is. Een gewoon goed pak billenkoek op blote meisjesbillen. Op het moment zelf doet dan even heel zeer, maar daarna is alles weer goed. Beter dan dat het was.

 

Geïnstitutionaliseerde billenkoek op de betere kostscholen

Op de betere kostscholen kregen alle meisjes op dezelfde manier straf. Het was geïnstitutionaliseerd. Dat ging door zo lang je eer verbleef. Ook de meisjes van in de 'Upper Sixth Form' gingen over de knie om op hun billen te krijgen. Of ze moesten krom staan en kregen dan met een rietje. Het maakte daarbij niet uit of een meisje 12 of 18 jaar was.

Op de betere kostscholen kregen alle meisjes op dezelfde manier straf.

Voor meisjes (en jongens, trouwens) op de betere kostscholen binnen de Engelse traditie was ‘lawn tennis’, naast atletiek, de individuele sport die beoefend kon worden.

Op die betere kostscholen was straf op de billen de gebruikelijke manier om te corrigeren en als het om sport ging, aanvullend te motiveren.

Dat was niet alleen in Engeland het geval, maar nog veel in (voormalige) kolonies zoals India, Zuid-Afrika en Hong Kong. Zo rond 1980 raakte op het Engelse vasteland het gebruik van lijfstraf in diskrediet, terwijl (kost)scholen in de voormalige kolonies daar nog dagelijks mee doorgingen.

Vaak was de normale correctie in de groep of in de klas een pak op de billen met een ‘slipper’ of een ‘strap’. Als het meisje apart werd genomen gebeurde het steevast op de blote billen met de hand of met de cane.

Leeftijd maakte geen verschil. Het ging door zolang je er verbleef. Zowel voor de meisjes van 8 als de meiden van 18 in de ‘Upper Sixth Form’ was een pak op de billen de enige straf die direct en zonder terughoudendheid toegepast werd. Ook bij tennislessen.

Opmerkelijk is dat juist bij scholen die door nonnen geleid werden het verschijnsel preutsheid voor meisjes onderling kennelijk helemaal niet bestaat. Straf werd daar per definitie en altijd op de blote billen van de meisjes gegeven, ongeacht de leeftijd van de meisjes en ongeacht wie er bij was.

Dit zijn situaties waar het feit dat je billenkoek krijgt afhankelijk is van waar je bent. Het is geïnstitutionaliseerd. Je hoeft het niet meer zelf te regelen, het wordt voor je geregeld. Of je dat nou wilt of niet.

Zeker bij tennis is het gebruik van billenkoek meer het gevolg van individuele keuzes. Dat kan beginnen met een keus van de ouders, de coach of de speelster zelf.

Drie vervolgpagina’s over billenkoek en tennis

Omdat er veel voorbeelden zijn aan bekende tennisspeelsters waarvan het duidelijk is dat ze in het kader van tennis op hun billen hebben gekregen, zijn er drie vervolgpagina’s met informatie.

Tradities achter tennis

Traditioneel is tennis een setting waar vaak billenkoek werd gegeven.

Traditioneel is tennis een setting waar vaak billenkoek werd gegeven.

De eerste pagina gaat wat dieper in op de traditie achter tennis.

De pagina begint met het feit dat tennis, naast sporten als hockey en lacrosse, op veel kostscholen een belangrijk deel van het programma vormde. Voor de meisjes die naar deze relatief elitaire scholen gingen was billenkoek ook een normaal onderdeel van het schoolleven.

Daarna gaan we in op de verschuiving van een elitaire sport naar meer een volkssport.

Een aantal aansprekende voorbeelden komen aan bod van vrouwen die in een wat verder verleden aan tennis deden en tegelijk open waren over de rol die billenkoek voor hen speelde.

De eerste is Althea Gibson, geboren in 1927 in Amerika. Het was een zwarte dame die een grandslam toernooi won. Er is over haar een biografie geschreven. Daaruit blijkt dat ze in haar jonge jaren een wildebras was. Veel groter en sterker dan andere kinderen. Zowel van haar vader als op school in de klas kreeg ze vaak op haar billen. Ze overleed in 2003.

De tweede is Virginia Wade, die o.a. in 1977 Wimbledon won en daarbij in de finale de Nederlandse tennisster Betty Stöve versloeg. Ze is opgegroeid in Zuid-Afrika. Daar woonde ze tot haar vijftiende en was heel actief en op hoog niveau met tennis bezig. Na haar verhuizing bleef ze bij haar ouders wonen. Toen ze 23 was won ze haar eerste grandslamtitel, het US Open.

De derde is Sue Barker, een voormalige Engelse tennisster. Ze won in 1976 het toernooi op Roland Garros. Ze was toen 20 jaar. Ze kreeg regelmatig van haar tennis coach op haar billen als ze slecht presteerde in trainingen of wedstrijden.

De vierde is Chris Evert, een voormalig nummer 1 van de wereldranglijst, die vertelde dat ze vaak op haar billen heeft gekregen.

Recente billenkoek in het tennis

Ook meer recentelijk kregen tennisspeelsters op hun billen. Dat gebeurde niet alleen bij 'gewone' meiden, maar ook bij tennisspeelsters die de beste van de wereld waren.

Ook meer recentelijk kregen tennisspeelsters op hun billen.

Op de tweede pagina komen naast alle gewone meisjes die bij het tennissen op hun billen kregen, een paar bekende recente tennisspeelsters van wereldformaat aan bod.

De eerste dame is Jennifer Capriati. Haar ouders warren ambitieur en vooral haar vader Stefano was streng. Hij vond dat Jennifer een strakke hand en discipline nodig had. Jennifer ging vaak bij hem over de knie en kreeg dan een stevig pak billenkoek op haar blote billen. Dat gebeurde niet alleen thuis, ook wel in de kleedkamer na een tenniswedstrijd.

Mary Pierce kreeg tot ze twintig was vaak straf op haar billen van haar vader en coach. Ze kreeg van hem straf op haar billen als ze onvoldoende presteerde tijdens de training of onbevredigende resultaten boekte tijdens wedstrijden. Dit ging door tot het midden van de jaren 90. Mary was toen begin twintig jaar.

Steffi Graf is gecoacht door haar vader. Ze kreeg regelmatig van haar vader op haar billen als ze onder haar niveau presteerde. In het tijdschrift “Total Sport” heeft een artikel gestaan waarin stond dat haar vader haar beloonde als ze het goed deed en haar strafte als dat niet zo was.

Carling Bassett werd streng opgevoed. Als ze regels overtrad, ongehoorzaam of brutaal was kon ze direct bij haar vader over de knie komen om een pak op haar billen te krijgen. Voor dat ritueel naam haar vader altijd veel tijd. Hij gaf zijn dochter dan eerst op haar rok of op haar broek, na een tijdje werd de billenkoek vervolgd op de onderbroek en het slotstuk van de billenkoek kreeg Carling op haar blote billen. Dat gebeurde ook als er andere mensen bij waren. Carling Bassett kreeg van haar vader ook wel bij het tennissen op haar billen. Een aanleiding was bijvoorbeeld als Carling haar zelfbeheersing verloor en haar racket wegsmeet. Dat leidde een uitgebreid pak billenkoek, tot en met op haar blote billen, dat ze direct na de wedstrijd, naast de tennisbaan, kreeg. Dit gebeurde in 1984 en Carling was toen 16 of 17 jaar. Cerling heeft dit in een interview met een tennistijdschrift zelf verteld.

In 1999 werd in een artikel vermeld dat Serena Williams van haar vader op haar billen kreeg. Haar achterwerk kreeg er van langs als ze iets opbiechtte waar hij niet zo van onder de indruk was. Serena was toen 18 jaar. In die tijd was dat het helemaal niet opzienbarend dat gekleurde meiden thuis en op de High School stevig op hun billen kregen als de ouders of de docenten vonden dat ze dat verdiend hadden.

Ashley Harkleroad vertelde dat ze vaal van moeder een hard pak op de blote billen als de afspraken niet nakwam. Dat ging in ieder geval door toen Ashley 18 jaar was en waarschijnlijk ook nog wel daarna.

Billenkoek bij tennis in Oost-Europa

Op de derde pagina gaat het over de tennisspeelsters in het Oost-Europa, het voormalige oostblok.

In Oost-Europa is het besef dat je opofferingen moet doen en desnoods ook wat pijn moet lijden om op sportgebied het beste resultaat te bereiken breed geaccepteerd. Gezag is meestal meer geaccepteerd. De benadering dat meisjes die iets willen bereiken onderdanig en gehoorzaam aan hun coach moeten zijn komen hier vandaan. Omdat vervolgens blijkt dat deze aanpak aantoonbaar meer succes oplevert, wordt het ook in andere landen overgenomen.

Billenkoek zit van oudsher en ook nog steeds veel meer verweven in de cultuur. Meisjes kregen vaak straf op hun billen zolang ze thuis woonden en/of nog niet getrouwd waren. Dat was vaak niet zachtzinnig. Oudere meisjes kregen dan 25 of 50 met een rietje op hun blote billen.

Zo’n 40 jaar geleden waren in landen als het toenmalige Tsjecho-Slowakije en Joegoslavië jeugdboeken voor tiener en adolescente meisjes populair met korte verhaaltjes waarin de hoofdrolspeelsters spannende, maar ook ondeugende avonturen beleefden. Het eind van ieder verhaaltje was altijd een flink pak slaag op hun blote billen kregen van de ouders of van docenten. De boekjes waren geïllustreerd met tekeningen, waarin vooral de momenten vlak voor de strafscenes waren uitgebeeld. De meisjes altijd met blote billen over de knie van veel grotere mannen of vrouwen, of voorgebogen over een tafel met iemand met een rietje in de aanslag ernaast. Deze boekjes waren in elke boekwinkel te koop en dus ook populair..

Het is niet merkwaardig dat met zo’n achtergrond tennisleraren en tenniscoaches die iets willen bereiken streng zijn en gehoorzaamheid verwachten. Ambitieuze ouders en hun dochters zullen ook op zoek gaan naar dergelijke tennisscholen. Dan is het tenslotte goed. Dat de meisjes dan soms een pak slaag op hun billen krijgen is alleen maar volgens de verwachting.

Beroemde tennisspeelsters uit Oost-Europa

Van Anna Kournikova weten we het niet, maar van Martina Hingis is het absoluut zeker dat ze heel vaak van haar moeder op haar billen heeft gekregen bij tennistrainingen en -wedstrijden.

Anna Kournikova en Martina Hingis.

Er is een groep aansprekende namen in dit kader wat meer aandacht krijgen omdat ze gespeeld hebben op wereldtopniveau en omdat het duidelijk is dat ze – misschien nog wel meer dan andere meiden – op hun billen kregen. Er zijn veel meer vrouwelijke tennisgrootheden die op de weg naar de top vaak op hun billen hebben gekregen. Monica Seles wordt ook vaak genoemd in dat verband.

Martina Navrátilová vertelt in haar biografie dat ze in haar jeugd door haar vader over de knie werd gelegd en op haar billen kreeg als ze ondeugend was. Hoewel het niet bekend is of dit ook rond tennis was, werd dit door commentaren wel aangenomen.

Martina Hingis kreeg zeer regelmatig van haar moeder op haar billen. Dat gebeurde als ze zich te weinig inspande tijdens de training, zich slecht gedroeg op het speelveld of omdat ze een wedstrijd opgaf zonder echt te vechten. Na de finale van de French Open in 1999, toen Martina verloor van Steffi Graf en uitgejouwd werd door het publiek om haar onsportief gedrag gaf haar moeder haar op haar blote billen met een switch. Martina vond zelf dat ze daar op haar negentiende te oud voor was en wilde vanaf dat moment haar moeder niet meer bij wedstrijden hebben. In artikelen liet haar moeder weten dat ze vond dat haar dochter veel vaker straf op haar billen had verdiend dan ze gekregen had. Er waren veel mensen die het daarmee eens waren.

Jelena Dokić werd als jonge tennisster regelmatig door haar strenge vader en coach gestraft. Zij kreeg daarbij een pak voor haar blote billen wegens het gebrek aan inzet tijdens de training en slechte resultaten tijdens wedstrijden. In artikelen stond dat zij door haar vader meermalen over de knie zou zijn gelegd. In het geval van Jelena ging door tot ze 22 jaar was.

Maria Kirilenko is geboren in Moskou. Haar vader en haar tennisdocenten waren streng. De meisjes moesten instructies altijd direct opvolgen en opdrachten uitvoeren. Vertraging of ongehoorzaamheid was direct aanleiding voor straf op de billen.

Alina Zjidkova is in 1980 in Moskou geboren en opgegroeid is met ouderwetse discipline. Thuis was een pak op de billen de normale remedie. Ze heeft altijd gezocht naar een harde en strenge coaches en die heeft ze ook gevonden. Dat gold zowel voor gymnastiek als voor tennis. Voor iedere kleinigheid kreeg ze van haar coach op haar billen en soms was haar achterwerk weken achter elkaar bont en blauw. Ze is van mening dat discipline en straf nuttig is en je kan stimuleren en bijsturen, maar dat het niet te veel moet worden. Straf op de billen is volgens haar zeker niet teveel.

De vader van Anikó Kapros was tevens haar coach. Aniko kreeg op haar billen als ze niet goed presteerde omdat ze onvoldoende haar best deed. Ze zegt zelf: als je diep in je hart weet dat je niet hard genoeg geprobeerd hebt, verdien je een pak op je billen. Als je wel je best gedaan hebt maar dat was onvoldoende om te winnen, is het heel ontmoedigend om straf te krijgen. Volgens Aniko zijn er veel tennisspeelsters die in de kleedkamer van hun ouders of hun coaches op hun billen krijgen. Zeker Oost-Europese meisjes krijgen er soms stevig van langs. Ze krijgen dan bepaald niet zachtzinnig op hun billen en soms wordt daarbij ook gebruikt gemaakt van rotan rietjes.