Cheerleaders teams

Cheerleaders teams

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders. Kennelijk vond men billenkoek goed bij cheerleaders passen. Cheerleaders hadden een voorbeeldfunctie. Men vond dat straf op de billen bij de meisjes een positief effect had.

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders.

Het volgende voorbeeld over cheerleaders teams is ontleend aan forum over herinneringen over vroeger. Doordat alleen de laatste 10 pagina’s zichtbaar zijn, verdwijnen oudere onderwerpen geleidelijk uit beeld en dat is ook bij dit verhaal het geval.

Het speelde in dezelfde periode als het vorige voorbeeld, maar op een andere plaats: het oerconservatieve Alabama. Het gaat over ongelijke behandeling, waarbij vooral de meisjes direct billenkoek kregen als daar een aanleiding voor was. Kleine aanleidingen waren reden genoeg om straf op de billen te geven. Een vice-directeur had hiervoor van de ouders verregaande bevoegdheden gekregen, en gebruikte die ook.

Een vrouw, Nancy, beschreef in haar herinneringen hoe het toen op haar school eraan toe ging. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

Mijn opvoeding als meisje in Alabama

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf. Nancy groeide op in de jaren vijftig en heeft hierover als volwassen vrouw haar verhaal verteld.

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf.

Ik ben opgegroeid in een middelgrote stad in Alabama, vlak bij een grote legerplaats, en ging naar de enige High School die daar was. Dat was eind jaren 50, begin jaren 60.

Het was totaal anders dan nu. Voor bijna iedereen was het normaal dat als je iets verkeerds deed je een pak op je billen kreeg. Heel veel vaders werkten in het leger en bij dat soort mensen moest je niet aankomen met slappe praatjes. Bij mijn meeste vriendinnen was het thuis heel streng.

Jongens mochten meer, maar meisjes moesten zich netjes gedragen. Ze moesten vooral goed luisteren en doen wat de volwassenen zeiden. Meisjes moesten gehoorzaam zijn. Als meisjes ongehoorzaam of brutaal waren volgde er straf en dat ging meestal niet zachtzinnig. Met de paddle, een riem of gewoon met de hand kreeg het meisje bijbels (dus op de blote billen) straf. Als je van je kinderen hield, zorgde je ervoor dat je de roede niet spaarde. Billen waren door God bedoeld op straf op te geven en te krijgen. Dat deden de vaders en de moeders dan ook uit volle overtuiging, vooral bij hun dochters.

Bij mij thuis was het niet anders, maar ook als ik bij mijn opa en oma of bij ooms en tantes logeerde. Zo was het, zo hoorde het en zo gebeurde het. Bij elke aanleiding was de beslissing dat je op je billen ging krijgen en die beslissing stelde je niet ter discussie. Soms gebeurde dat zelfs zonder aanleiding. Ik had een tante die regelmatig haar vier dochters, mijn nichtjes dus, bij het naar bed brengen over haar knie legde en een pak op hun billen gaf voor de dingen die ze ongetwijfeld wel uitgespookt maar niet verteld hadden. Als ik daar logeerde gebeurde dat bij mij ook. Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Toen Nancy in de jaren vijftig opgroeide was het normaal dat meisjes altijd en direct op hun blote billen kregen als daar een reden voor was. Dat was voor haar en haar vriendinnen niet anders.

Meisjes zoals Nancy kregen altijd en direct op hun blote billen als daar een reden voor was.

Thuis was het denk ik zo’n twee keer per maand maar soms ook wel twee keer per dag. Aanleiding was meestal dat ik te brutaal was, mijn kamer niet genoeg had opgeruimd, mijn taken niet goed had gedaan of te laat was thuisgekomen.

Mijn moeder was een “wacht maar tot je vader thuiskomt type”. Als mijn vader dan de zaak dicht had gedaan en zover was ging hij op een stoel midden in de kamer zitten. Ik moest voor hem staan en terwijl hij meestal gewoon met mijn moeder doorpraatte over de belevenissen van die dag tilde hij mijn rok omhoog en deed mijn onderbroek omlaag. Vervolgens ging ik over zijn knie, klemvast. Hij pakte mijn hand vast. Toen kreeg ik een hard pak op mijn billen. Meestal was ik stil en gingen mijn ouders gewoon verder praten. Als ik het echt niet kon houden stokte het gesprek tussen mijn vader en mijn moeder maar de klappen gingen gewoon door.

Als mijn vader vond dat het genoeg was mocht ik opstaan. Eventuele tranen veegde hij weg en mijn vader en mijn moeder knuffelden me. Daarna ging het leven gewoon weer over tot de orde van de dag. En zo was het ook. De klappen waren vreselijk, maar zodra die voorbij waren vond ik het niet zo erg. Voor mij was het ook iets dat er volledig bij hoorde. Het was gewoon goed luisteren, gehoorzamen en heel vaak op de billen krijgen. Voor bijna alles.

Mijn zusje Deborah, die drie jaar jonger was, kreeg precies dezelfde behandeling. Heel vaak kregen we samen straf en moesten we op elkaar wachten. Zo ging het tot we het huis uitgingen om te trouwen, wat bij mij tot mijn 25ste was.

Op de lagere school

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was het ook op de lagere school heel gewoon dat meisjes over de knie gingen en op hun billen kregen. Meestal werd alleen het rokje omhoog gedaan zodat de billenkoek op de onderbroek ging, maar er waren ook juffen en meesters die de onderbroek omlaag schoven en altijd billenkoek op de blote bips gaven.

In het verleden was het op Amerikaanse lagere scholen heel gewoon dat meisjes op hun billen kregen.

De school was verbonden aan de kerk. De straf op de lagere school was afhankelijk van de leraar of lerares. Sommigen straften nooit of hoogst zelden, anderen maakten er een punt van er steeds mee te dreigen en iedere gelegenheid aan te grijpen om hun dreigementen uit te voeren.

In principe was straf op de billen een dagelijks gebeuren. De kerk ondersteunde en stimuleerde het geven van lijfstraf. In de lagere klassen ging je vaak over de knie. Jongens kregen meestal voor hun broek en meisjes op hun onderbroek. De juf van de tweede klas had daar heel speciale regels voor. Ze zei dat jongens ondeugend waren en meisjes hardleers. Jongens moesten grenzen leren en meisjes moesten leren dat ze te ver zijn gegaan. We hadden evenveel jongens als meisjes in de klas. Als de jongens ondeugend waren moesten ze direct naar voren komen en kregen ze een paar tikken op hun broek, maar zeker niet al te veel.

Bij meisjes ging het anders. Het voordeel was dat wij eerst nog extra waarschuwingen kregen: “denk er om!, je gaat bijna billenkoek op je blote bips krijgen!” Het nadeel was dat als je dan doorging, je ook echt de pineut was omdat we dan ook echt op onze blote billen gingen krijgen. Je moest dan naar voren komen en of je huilde of niet, ze tilde je rokje omhoog en trok je onderbroek naar beneden waarbij ze ook altijd vertelde dat meisjes die stout waren op hun blote bips horen te krijgen omdat ze er anders niks van leerden. Je ging dan over haar knie en kreeg heel lang een pak op je blote billen tot ze helemaal in brand stonden.

In verreweg de meeste keren was ik één van de toeschouwers en was het een bijzonder gezicht om te zien hoe de juf onverstoorbaar billenkoek gaf. Het meisje spartelde, gilde en huilde terwijl de juf haar billen vuur- en vuurrood sloeg. Het zelf meemaken was echt geen pretje.

Tot overmaat van ramp ging ze na schooltijd meestal op bezoek bij de ouders om te vertellen wat er gebeurd was. Dat deed ze volgens mij ook alleen bij de meisjes. Mijn vader was dan in de zaak, dus mijn moeder zei dan tegen mij “wacht maar tot je vader thuiskomt’ en tegen de juf zei ze dat ze vooral niet moest aarzelen om de volgende keer hetzelfde te doen omdat bij meisjes zoals ik een pak op de blote billen nou eenmaal het beste was. En ze vertelde ook dat ze het op prijs stelde dat ze even langs was geweest om het te vertellen. Uiteraard dacht ik daar anders over.

Op de Middle en High School

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

In principe was en bleef straf altijd op je billen, ook bij oudere meisjes. Dat was op school niet anders.

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

Op de Middle en High School hadden de meeste leraren hadden een paddle klaarliggen. Je moest dan mee de gang op en krom staan. Bij meisjes moest meestal de rok meestal omhoog. Sommige leraren stuurden je naar de directeur.

Dan was er ook nog de dominee. De dominee preekte soms over duivels gedrag en kastijding van het zondige  vlees. Goede ouders waren niet terughoudend hun kinderen billenkoek te geven. We hadden stichtelijke boekjes met plaatjes waarop een stout meisje door Jezus hoogstpersoonlijk over de knie ging en op haar billen kreeg.

In principe was en bleef straf altijd op je billen. Het deed er daarbij niet zo veel toe hoe oud je was. Bijna iedereen vond dat billenkoek de enige juiste en logische manier was om straf te geven. Alle ouders die het beste met hun kinderen voorhadden gaven billenkoek.

Je had billen om straf op te krijgen. Als een meisje straf had verdiend, waar meestal niet zo veel voor nodig was, kreeg ze per definitie billenkoek op haar blote billen. Het was de merkwaardige situatie dat preutsheid normaal was. Bij je benen of je schouders mocht er absoluut niet teveel bloot zijn. Een rok moest altijd over de knieën reiken, ook als je op een stoel zat. Als er echter straf nodig was vloog de preutsheid het raam uit. Vooral bij meisjes, in ieder geval tot en met de High School, ging straf bijna altijd op de blote billen.

Het verschil tussen jongens en meisjes

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide werd aan de jongens geleerd dat ze leiding moesten geven en grenzen moesten stellen. De meisjes leerden juist dat ze zich moesten aanpassen en gehoorzamen.

Jongens moesten leiding geven en grenzen stellen en meisjes moesten zich aanpassen en gehoorzamen.

De jongens leerden dat ze respectvol en voorzichtig met meisjes moesten omgaan. Meisjes waren gevoelig en breekbaarder dan jongens en als jongen was je verantwoordelijk voor het welbevinden van het meisje. De jongens moesten leiding te geven en grenzen stellen. Dat moest later als ze het hoofd van het gezin waren. Maar dat moest daarvoor, voordat er sprake was van een gezin. Daar tegenover stond dat meisjes zich moesten aanpassen en moesten gehoorzamen.

Al sinds de zondeval van Eva blijkt dat voor meisjes en vrouwen moeilijk te zijn met alleen maar narigheid als gevolg. Daarom moest je als man behalve zorgzaam ook steng zijn.

Een meisje dat ongehoorzaam was of op het punt stond een zonde te begaan moest daarom direct bescherming krijgen en discipline leren. Het meisje moest direct leren dat wat ze deed verkeerd was. Het middel bij uitstek daarvoor is een pak op de blote billen. Een aanvullend bewijs daarvoor was dat meisjes een stuk liever waren als ze net een goed pak op hun billen hadden gekregen. Bovendien trof deze straf de kern van het probleem: het zondige vlees.

Op school, thuis en bij familie gebeurde het ook vaak genoeg dat jongens getuige waren dat één of meerdere meisjes billenkoek kregen. Ze wisten ook dat zij die taak later zelf moesten uitvoeren. Huilen, hoe dramatisch ook, bleek dan voor de opvoeder geen reden om te stoppen. Alleen maar dat er oprechte spijt was en dat de billen vuurrood waren. Dat was ook een reden waarom de billen beter bloot konden zijn.

De zondagsschool

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was de zondagsschool meestal nog strenger dan de gewone High School. Jongens en meisjes hadden per leeftijd aparte bijeenkomsten. Er ging bijna nooit een bijeenkomst voorbij zonder dat de dominee de paddle gebruikte om een meisje op haar billen te geven.

De zondagschool was meestal nog strenger.

Onze kerk had een zondagsschool en die was zo mogelijk nog strenger dan de gewone school. Als je ouder was dan 12 moest je elke week naar de jeugdgroep van de kerk. Jongens en meisjes hadden aparte bijeenkomsten maar wel in hetzelfde zaaltje. Aan de muur hing een indrukwekkende paddle, maar bij de jongens had deze paddle een andere rol dan bij de meisjes.

De dominee vertelden aan de jongens dat deze paddle er vooral voor de meisjes was. De jongens leerden dat je verantwoordelijk was en daarom bij meisjes duidelijk en steng moest zijn. Als meisjes ongehoorzaam of dwars waren, moest je direct optreden en dat je dan het beste een pak op de billen kunt geven. Bijvoorbeeld met een paddle of met een riem.

Bij de bijeenkomst van de meisjes was het vaste ritueel dat de dominee eerst de paddle van de muur pakte en voor zich op tafel neerlegde. Er ging eigenlijk nooit een avond voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte of straf te geven.

Soms direct bij het begin van de wekelijkse bijeenkomst, als de dominee wist (of dacht te weten) dat een meisje iets gedaan waarvoor ze nog geen straf had gekregen. Of als iemand een regel overtrad tijdens de avond. De dominee vertelde herhaaldelijk dat we zolang we niet optimaal ons best deden, Godvrezend of gehoorzaam waren, we straf op onze billen zouden krijgen.

Soms moest je aan het eind van de avond nablijven, en dan wist je zeker dat je met de paddle op je blote billen zou krijgen.

Uiteraard zei de dominee ook dat het allemaal bedoeld was om ons te beschermen. Uit zorg en voor onze bestwil.

Op bezoek bij de dominee

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide moest ze soms bij de dominee thuis komen om een preek en een pak op de blote billen te krijgen. Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden zo bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt. Soms werd Nancy samen met haar zus Deborah naar de dominee gestuurd.

Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen een preek en een pak op de blote billen.

Datzelfde gebeurde als je van de dominee uitgenodigd kreeg om bij hem op huisvisite te komen. Dat betekende dat je moest komen. Of je werd door je ouders gestuurd. Daar was niets vrijwilligs aan.

Meestal was er dan iets speciaals. Hij had dan het vermoeden dat je een oogje op een jongen had of andersom. Of er was ruzie met iemand die nog niet bijgelegd was.

Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden regelmatig bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt.

Soms werd ik samen met mijn zus Deborah naar de dominee gestuurd. Dat was dan ook vooraf door mijn ouders zo geregeld.

Je moest dan bij hem thuis komen en dan moest je naar zijn studeerkamer. Hij had op zijn studeerkamer een sofa en daar moest je dan op zitten. Hij kwam dan naast je zitten. Op de salontafel voor je lagen altijd prominent een paddle en een haarborstel klaar. Je kreeg dan een ‘vertrouwelijk gesprek’ en dat ging al snel over verleidingen en dat je die moest weerstaan. Het zondige vlees, de zondeval en dat je bij alles eerst je ouders om toestemming moest vragen.

Als het gesprek in zijn ogen klaar was pakte hij je kin, keek je diep in je ogen en zei “en wat gebeurt er als je zondig of stout bent?” en ik moest dan zeggen “dan krijg  ik straf”. Hij zei dan “dat is precies wat er gaat gebeuren” en trok je dan over zijn knie, deed je rok omhoog en je onderbroek omlaag en je kreeg dan een flink pak op je billen. Eerst met de hand en daarna met de haarborstel of de paddle. Soms kwam zijn vrouw zelfs binnen met een kopje thee voor hem, terwijl je bezig was een pak op je blote billen te krijgen. Het was niet alleen normaal op straf op de billen te krijgen, de meeste mensen vonden het noodzakelijk. Je ouders wisten dat zo gebeurde en vonden het prima.

Die strenge aanpak gold vooral in de jaren dat de jongens belangstelling kregen voor de meisjes en andersom. De jongens werden verantwoordelijk gehouden. Ze moesten begrijpen dat het hun taak was om ervoor te zorgen dat een meisje als maagd in het huwelijk arriveerde. De jongens kregen deze boodschap vaak genoeg te horen in ernstige gesprekken. Maar daarna was er wel vertrouwen.

Als meisjes werden we juist kort gehouden. De meisjes leerden dat ze zich precies aan de regels moesten houden en goed moesten luisteren naar wat volwassenen zeiden. Die boodschap werd overgebracht door als eerste reactie op een overtreding altijd direct en consequent een pak op de blote billen te geven. Dit gebeurde ook vaak in de jaren waarin ik bij de cheearleaders zat.

Geselecteerd voor de cheerleaders

Op de High School van Nancy was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo'n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo'n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar. Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Het was een eer om voor de cheerleaders geselecteerd te worden.

Op mijn High School was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo’n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo’n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar.

Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Aan het einde van klas 8 koos de schoolleiding wie ze komend jaar zouden uitnodigen om als nieuwe aanwas bij het team te komen.

Je wist dat de kans erin zat, je wist dat het streng was, je was er bang voor was maar toch hoopte je dat je er bij zat. Althans, dat gold voor mij. Voor sommigen was het een complete verrassing dat ze geselecteerd waren. Kennelijk vond de schoolleiding het dan een goed idee en die werden daarbij volledig door de ouders gesteund.

Tijdens de eerste schooldag kreeg je dan een officiële brief van de school uitgereikt, waarin stond dat jij geselecteerd was om als lid van het cheerleader team de school op de best mogelijke manier te vertegenwoordigen.

Als je de uitnodiging wilde aannemen, werd je verzocht om samen met je ouders aanwezig te zijn op een speciale avond.

De jaaropening en de code voor cheerleaders

Toen Nancy op cheerleading zat was billenkoek de enige disciplinaire maatregel die ze kon verwachten. Dat gebeurde ook volop.

In de praktijk was billenkoek de enige disciplinaire maatregel.

Op de avond van de jaaropening was er een buffet met eten.

De cheerleaders voor het komend jaar, zowel de nieuwe meisjes als de ouderejaars, de ouders van de betreffende meisjes, de schoolleiding, het schoolbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders uit de stad waren daar. Zo waren de burgemeester en directeuren van bedrijven die geld aan de school gaven aanwezig.

Ook was er een fotograaf en een journalist van het plaatselijke dagblad en de dag erna stonden er foto’s in de krant. Van iedere cheerleader werd de naam genoemd samen met de namen van de ouders. Die kregen later ook een mooie grote foto die op die avond gemaakt was, waarop je samen met je ouders poseerde.

Mijn ouders waren er trots op dat ik steeds uitgekozen werd om cheerleader te zijn en hingen deze foto ieder jaar in hun kapperszaak. Zo lang als de zaak heeft bestaan, hingen de 4 foto’s van mij en de 4 foto’s van mijn zus naast elkaar aan de muur.

Behalve de foto’s en het eten waren er uiteraard ook toespraken.

Naast alle successen van vorig jaar en het belang van de toonaangevende kwaliteit van het cheerleader team, kwam ook altijd de code ter sprake. Er was een speciaal reglement voor de cheerleaders, waarin stond dat zij de vertegenwoordigers waren van de school en dat er daarom van hen een hogere standaard op het gebied van gedrag verwacht werd. De cheerleaders dienden als een rolmodel voor alle andere studenten op school. Er stond ook in dat deze regels tijdens schooldagen gelden, maar ook tijdens alle activiteiten inclusief reizen. Dus eigenlijk altijd behalve zondag.

Het lijstje met de disciplinaire maatregelen die op ons cheerleaders van toepassing waren was kort: “counseling, corporal punishment (limited to spanking or paddling and administered only by the principal, assistant principal or a teacher), suspension, expulsion”. Een goed gesprek, een pak op je billen van de directeur, vice directeur of een leraar, schorsing of verwijdering. De opties weken niet af van de standaard disciplinaire maatregelen, ze waren alleen minder.

In de praktijk was voor ons cheerleaders billenkoek de enige disciplinaire maatregel waarmee je te maken had.

De voorbeeldfunctie van cheerleaders en het belang van billenkoek

Toen Nancy bij de cheerleaders zat vertelde de schooldirecteur tijdens het jaarlijkse openingsbuffet iedere keer dat de cheerleaders en de ouders de gedragscode goed moesten beseffen. Cheerleaders hadden een inspirerende voorbeeldfunctie. Alleen perfectie is acceptabel. Toonaangevende en voorbeeldige discipline was de drijfveer van het succes. Iedereen wist dat dit in de praktijk betekende dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

Iedereen wist dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

De schooldirecteur vertelde elk jaar opnieuw dat de cheerleaders en hun ouders het belang van de code goed moesten beseffen. Over de inspirerende voorbeeldfunctie die cheerleaders hebben. Dat aan het hoge niveau van onze cheerleaders nooit een concessie gedaan wordt. Hij had het elk jaar over de gemeenschappelijke afspraak om er strikt de hand aan te houden. Het enige dat acceptabel is, is perfectie. Minder is onvoldoende.

Toonaangevende en voorbeeldige discipline is de drijfveer van het succes. Iedereen begreep dat perfectie niet eenvoudig te bereiken was bij zo’n grote groep wilskrachtige en levenslustige meisjes. Een strenge en consequente aanpak met gepaste straf waar nodig heeft in het verleden bewezen dat deze hoge standaard toch bereikbaar is en het komend jaar zou dat niet anders zijn. Het was voor iedereen duidelijk wat die gepaste straf was. We zouden dan een pak op de billen krijgen. Als meisjes zaten we er altijd wat ongemakkelijk bij als het hier over ging. Voor de ouders was dat echter een extra reden waarom ze trots waren op hun dochter en de school en ze waren ervan overtuigd dat de hele ervaring bijzonder belangrijk was voor de opvoeding van hun dochter.

Tijdens de avond werd het reglement ceremonieel ondertekend door iedere cheerleader en haar ouders en vervolgens ingeleverd bij de schooldirecteur. Hij vroeg ieder meisje dat voor het eerste jaar bij het team kwam of ze besefte dat er nu meer op haar gelet zou worden dan wanneer ze gewoon leerlinge was omdat nu de verwachtingen veel hoger waren. En dat er daarom waarschijnlijk ook meer correctie nodig was. Dezelfde bevestiging vroeg hij ook aan de ouders. Kortom, je wist waar je aan begon en alle ouders wisten dat ook. Die vonden het in ieder geval geen probleem.

Bij dat soort gelegenheden zeiden mijn ouders ook altijd tegen de directeur dat voor terughoudendheid volstrekt geen reden is en dat ik er donders goed wist dat verkeerd gedrag of ongehoorzaamheid zonder uitzondering leidde tot een pak op de blote billen. Zo was het thuis en zo mocht het ook op school. Het is knap gênant als je ouders terwijl je er bij bent tegen de schooldirecteur of een leraar vertellen dat je bij ongehoorzaamheid op je blote billen krijgt en je bent al 14. Of ouder.

De eerste repetitie

Het was natuurlijk ook heel belangrijk dat iedereen goed haar best deed.

Bij de trainingen moest je goed je best doen.

Afgezien van de evenementen en de wedstrijden waren er elke week minimaal twee repetities. Dat was tegelijk voor het hele team waarbij bepaalde oefeningen per jaargroep gedaan werden.

Soms waren er ook extra trainingen om ons voor te bereiden op evenementen. Of er waren extra trainingen als de coach van mening was dat het niveau onvoldoende was. Er waren dan meer oefeningen.

Sommige oefeningen waren ook best gevaarlijk dus het was logisch dat iedereen goed haar best moest doen.

De cheerleader coach was een leuk mens, en vrouw van een jaar of 35. Streng en duidelijk, maar ook altijd veel grappen en vrolijkheid. Maar je moest natuurlijk goed opletten en steeds je best doen.  Volgens mij heeft zij nooit een tik uitgedeeld. Dat was haar taak ook niet.

Heel anders was dat met de vice schooldirecteur, die bij elke repetitie aanwezig was. Soms was hij de hele tijd in de gymnastiekzaal, maar meestal zat hij in zijn kantoor te werken. Hij kwam dan regelmatig en onverwacht langs om te kijken hoe het ging.

Het werd je bij de eerste repetitie duidelijk gemaakt dat je op deze vice-directeur moest letten. Het was ook niet zo dat niks mocht, maar als er bijvoorbeeld teveel gekletst werd of niet goed meegedaan werd, kon hij opeens optreden en 1 of meerdere namen noemen.

Heel vaak hadden we niet eens door dat hij in de hoek van de zaal stond toe te kijken.

Ook tijdens die eerste avond moesten al een paar meisjes met hem meekomen. Het waren een stel seniors, meiden uit de examenklas. Meiden die toen dus voor het vierde jaar bij de cheerleaders zaten.

Toen de meisjes later terugkwamen, was het wel duidelijk wat er gebeurd was. Hun ogen waren rood en je kon zien dat ze zojuist gehuild hadden. Ze moesten direct weer meedoen met de training.

Later in de kleedkamer was iedereen begaan met de slachtoffers en wilde meer details weten. Vooral de meisjes voor wie het nu de eerste keer was dat ze een cheerleader training hadden waren nieuwsgierig.

Ze hadden inderdaad een pak op hun billen gekregen. “Ja natuurlijk op de blote, wat dacht je dan?”.

Het deed er kennelijk niet toe hoe oud je was of hoe lang je al bij de cheerleaders zat. Als je straf kreeg, ging dat op je blote billen. Eigenlijk was dat ook niks nieuws, maar ik herinnerde me het toch wel als iets schokkends om daar zo mee geconfronteerd te worden.

Die eerste repetitie verliep verder voor mij zonder problemen.

De tweede repetitie, de eerste billenkoek

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor haar en veel cheerleaders helemaal niet vreemd om bij training billenkoek te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde. Het was ook niet vreemd dat de billen dan bloot gingen, omdat dat zo hoorde. Billenkoek ging niet op een rokje, dat ging op billen.

Voor veel cheerleaders was het niet vreemd om bij training straf op hun blote billen te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde.

En tijdens de tweede repetitie had ik er even geen erg in en toen werd opeens vanuit de hoek mijn naam genoemd. De vice-directeur had al een tijdje staan meekijken en dat had ik niet door. Het gevoel in mijn maag kan ik me nog wel herinneren.

De vice-directeur had toen vijf meisjes te pakken, 2 seniors, 1 sophomore en mijn vriendin Kathleen en ik.

We moesten meekomen.

Zwijgend liepen we voor hem uit en de ouderejaars wisten precies waar ze naar toe moesten. Op zijn kamer aangekomen, moesten we naast elkaar tegen de muur staan. Hij pakte het oudste meisje het eerst bij haar arm. Er werd geen woord gezegd maar ik hoorde het geluid van haar rokje en haar onderbroek en direct daarna het overbekende geluid van keiharde klappen op blote billen. Hier! Bij hem! De verhalen waren dus toch waar! En zelfs bij de oudste meisjes! En het ging hard. Serieus hard! Echt hard! En lang! Het geroep van het meisje ging over in gehuil maar de klappen gingen gewoon door.

Uiteindelijk moest ze opstaan en werd ze weer naar haar plek bij de muur gebracht en nam hij nummer twee mee. Er werd ook geen woord gesproken. Het was duidelijk dat zij ook niet voor de eerste keer in deze kamer was. Ze ging direct over de knie, rokje omhoog, onderbroek omlaag en een minuten lang pak billenkoek.

Toen zij klaar was en weer op haar plek bij de muur stond werd mijn buurvrouw bij de arm gepakt en mee genomen. Waar het vorige meisje hooguit een ‘oww’ en een ‘hmmpf’ lieten horen begon zijn al bij de eerste klappen te roepen en te gillen. Niet dat het iets uitmaakte, hij ging gewoon door.

Ik durfde toen wel even opzij te kijken en zag hoe de twee oudsten met hun neus tegen de muur en hun handen op hun hoofd stonden. Hun rokjes zaten opgeslagen in de tailleband gestopt en de onderbroeken lag op hun enkels. De meisjes leken groot en klein tegelijk. Een stuk groter dan ikzelf met een vrouwelijk postuur met een taille en grote volle billen, waar ik mezelf nog maar een meisje voelde. Maar ook klein en beteuterd, gehoorzaam staand met hun blote vuurrode billen naar achteren gericht.

Uiteindelijk werd mijn buurvrouw huilend en snotterend op haar plaats gezet, handen op het hoofd, rokje in de band.

Op de blote billen krijgen van vreemde mannen

Toen dit meisje in Amerika in de jaren vijftig opgroeide en op cheerleading zat was het in het begin wel vreemd om van allerlei mannen, zoals de vice-schooldirecteur en allerlei docenten, billenkoek te krijgen.

Van allerlei mannen op de billen krijgen.

Toen was ik aan de beurt. Ik ging voor de eerste keur over de knie bij de vice-directeur.

Hij pakte mij bij de arm. Ook weer zonder een woord te zeggen maar dat was ook helemaal niet nodig. Hij ging zitten op de stoel en zette mij voor zich, tussen zijn benen. Terwijl hij me strak in de ogen keek gingen zijn twee handen onder mijn rokje en trokken mijn onderbroek naar beneden, onder mijn knieën. Het rokje dat we als uniform hadden was blauw geplooid en ging tot halverwege je dijbeen en vormde kennelijk geen enkel beletsel. Vervolgens ging met één beweging dat rokje omhoog, drukte hij me in de rug over zijn ene knie en ging zijn andere been over mijn benen. Ingesloten. Vervolgens werd mijn rechterhand gepakt en zette hij zijn linkervoet op een soort steun waardoor mijn billen nog meer ophoog getild werden.

Toen begon het.

Nou had ik al heel vaak op mijn billen gehad en ik weet dat het pijn als de hel doet, en ik weet ook dat het wel goed komt. Ik wilde me net als de oudste 2 niet laten kennen. De gedachte dat je met je blote billen omhoog bij een man over de knie ligt die nauwelijks kent en misschien alles kan zien ben je snel vergeten als de klappen beginnen. Tjonge, wat sloeg die man hard en wat ging het lang door. Hij had me in een soort bankschroef vastgeklemd. De klappen gingen maar door.

Op zo’n moment vergeet je ook volledig dat je eigenlijk bij een vreemde man over de knie ligt.

Ik wist me stil te houden en dat vond ik al een hele prestatie. Maar ik had wel tranen in mijn ogen.

Toen het klaar wat werd ik op mijn benen gezet en nog steeds zwijgend naar mijn plekje aan de muur gebracht met zijn hand in mijn nek. Mijn neus werd tegen de muur gedrukt, mijn beide handen op mijn hoofd gelegd en mijn rokje werd ook in de taillerand geklemd.

Op de blote billen krijgen was volkomen alledaags

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor de vice-directeur van de school volkomen alledaags om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Als je dat klaar was moest ze direct weer met de training meedoen.

Soms werden meisjes direct over de knie gelegd.

Toen was mijn vriendinnetje aan de beurt. Hoewel zij thuis ook heel vaak op haar billen kreeg (dat vertelde ze altijd wel, ik was altijd precies op de hoogte) was ze meer van het drama. Hard huilen en schreeuwen en smeken dat het alsjeblieft ophield. Het maakte allemaal geen verschil. Hij was totaal doof voor alle protesten en smeekbedes. Na een tijdje had zij haar behandeling ook gehad en stonden er vijf meiden doodstil of nasnikkend naast elkaar met hun blote rode billen naar achteren gericht. Hij zat achter zijn bureau, soms hoorde je papier omslaan of het gekras van een pen.

Het was duidelijk dat voor hem volkomen alledaags was om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Na een tijdje zei hij simpel dat we onze kleren goed moesten doen en daarna werden we weer naar het veld of de zaal gemarcheerd waar we weer met de oefeningen mee moesten doen. Alsof er niks gebeurd was. In ieder geval: alsof er niks speciaals gebeurd was.

Vanaf dat moment zou ik nog heel vaak op mijn blote billen krijgen van mannen die ik nauwelijks kende. Vooral de vice-directeur. Hij vond kennelijk dat hij het onbeperkte recht had om mij en de andere meiden op onze blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van. Maar ook de andere docenten vonden kennelijk nu ook dat de cheerleaders hun straf altijd op hun blote billen moesten krijgen.

Billenkoek daarna

Toen Nancy op cheerleading zat kregen bij iedere training wel een paar meisjes op hun billen.

Bij iedere training kregen wel een paar meisjes op hun billen.

Ikzelf ben zo tot en met de laatste klas heel wat keren in dat kamertje geweest om billenkoek op mijn blote billen krijgen en hetzelfde gold voor alle andere meiden in het team.

Ik was een heel gewoon gemiddeld meisje. Achteraf denk ik dat ik gemiddeld bij één op de 10 bijeenkomsten mee moest komen.

Meestal ging hij 2 tot 3 keer per avond naar zijn kamer en kregen in totaal tussen de 5 en de 10 meisjes op hun billen. Soms meer, soms minder.

Als je geluk had werd je zonder veel poespas en omhaal van woorden over de knie gelegd, ging je rokje omhoog en je onderbroek naar beneden en kreeg je van hem het bekende formidabele pak billenkoek op je blote billen. Meestal eerst met de hand en daarna met een haarborstel die hij daarvoor klaar had liggen. Ik kon me meestal wel stilhouden en het stoïcijns over me heen laten komen, maar er waren ook veel meisjes die het uitgilden en zich los probeerden te worstelen. Kansloos, want de vice directeur was sterk.

Als je pech had moest je krom staan over zijn bureau. De rok ging omhoog en uiteraard ging je onderbroek naar beneden. Hij pakte dan een grote paddle en daar kreeg je uit alle macht klappen mee op je billen waardoor je voeten bijna van de vloer kwamen. Soms kon je echt merken dat hij boos was. Meestal vijf maar soms ook vaker, acht of tien. Bij de tweede of de derde kon ik het ook niet meer stilhouden.

Zeldzaam maar helemaal vreselijk was als je over de knie werd gelegd, en hij van begin tot eind de paddle gebruikte om te slaan. Dan waren je billen niet rood maar blauw.

Als je met meerderen was moest je met je neus tegen de muur staan tot je aan de beurt was en tot iedereen klaar was en nog een tijdje daarna.

Uitgelaten maar beheerst

Toen Nancy op cheerleading zat vertegenwoordigde de vice-directeur van de High School de absolute autoriteit om straf te geven. Het deed er niet toe of een meisje 14 of 18 jaar was, straf betekende altijd dat de rok omhoog en de onderbroek omlaag ging, dat je over zijn knie ging en billenkoek op je blote billen kreeg. Achteraf was dat altijd wel met een terechte aanleiding.

Mensen met autoriteit konden straf geven. Sommigen deden dat heel vaak.

Het ingewikkelde was dat we wel cheerleaders waren en ook ons dus ook zo moesten gedragen. Dus vrolijk, levendig, uitgelaten en blij. We moesten onze yells gillen en schreeuwen vol overtuiging en bezieling. Dat deden we ook. Maar er waren wel grenzen. Als je die grens overging, kon het zijn dat je naam genoemd werd.

Als je naam genoemd werd dan was je de klos. Dan moest je je bij de vice directeur melden en dan wist je wat er ging gebeuren.

De vice directeur vertegenwoordigde toen echt de absolute totale autoriteit. We keken echt naar hem op. We wisten dat als je niet deed wat hij zei, je zo over de knie werd gelegd. Of je nou 14 of 18 jaar was, je wist dan zeker dat je rok omhoog ging en je onderbroek naar je knieën om voor de zoveelste keer een pak billenkoek op je blote billen te krijgen. Daarin werd hij ook gesteund, zowel door de ouders als door het schoolbestuur.

Aan de andere kant, als het ECHT onrechtvaardig of onterecht was dat hij jouw naam noemde, dan kon je protesteren. Kennelijk deden was dat altijd zo oprecht (en meestal vielen andere meiden je ook bij) dat hij dat geloofde en je liet gaan.

Ik heb in die periode vaak op mijn billen gekregen maar volgens mij heb ik nooit straf gekregen zonder dat er een terechte aanleiding voor was.

De paddle hoorde er voor iedereen bij

Op de High School van Nancy was de paddle een normale en veel voorkomende straf. De meeste meisjes kregen met de paddle omdat ze teveel in de klas kletsten of omdat ze te laat in de les kwamen. Maar dat was altijd op de bedekte billen. Voor de cheerleaders lag dat echter anders.

De paddle was de normale en veel voorkomende straf.

Ik had voordat ik bij de cheerleaders kwam nooit gehoord dat een gewone student of studente bij ons op de High School op de blote billen kreeg. De normale straf was om de paddle te krijgen terwijl de broek of rok gewoon aanbleef. Meestal werd je naar de gang gestuurd en de leraar liep er dan achteraan met een paddle. Het was dan ‘assume the position’ en er volgden een aantal meppen. We konden het wel horen maar niet zien.

Wat ook regelmatig voorkwam was dat je bij de vice-directeur of bij de sportcoach moest komen. Hier ging het om vastgelegde zaken. Bijvoorbeeld, als je voor de derde keer te laat kwam moest je bij de vice-directeur komen en kreeg je met de paddle. Er waren ook docenten die zelf geen straf gaven, maar ervoor zorgden dat je je moest melden.

De paddle was in die dagen een heel gewone en veel voorkomende straf. Heel veel meisjes – ik ook – kreeg wel eens met de paddle omdat we teveel kletsten. Of omdat we te laat kwamen in de les door we teveel treuzelden, vooral na de pauze of na de lunch. Het kwam op die manier voor dat je drie, vijf of tien met de paddle kreeg. Dat deed natuurlijk zeer, maar we wisten ook dat het zo werkte. Het hoorde erbij.

Maar het was altijd op de bedekte billen. Oók bij de vice-directeur die ook het toezicht op de cheerleaders deed.

Tijdens schooluren billenkoek in de lerarenkamer

Op de High School waar Nancy op zat was straf op de billen vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen. Bij de andere meisjes en ook bij de jongens ging het altijd op de bedekte billen.

Straf op de billen was vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen.

Dat bleek echter voor ons anders te zijn. Terwijl de andere meisjes en ook de jongens de paddle altijd op de bedekte billen kregen, was het voor ons cheerleaders juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.

Als één van ons straf kreeg van een gewone leraar of van iemand anders dan de vice-directeur – wat weinig voorkwam omdat we braaf én voorzichtig waren – was het kennelijk voor alle leraren vanzelfsprekend dat bij ons straf op de blote billen hoorde omdat bij ons de standaard hoger was.

We werden dus niet meer naar de gang gestuurd om straf op onze billen te krijgen, wat normaal was.

Bij mij en ook de andere meisjes van het team ging het anders. Wij kregen dan ‘straf voor echte meisjes’, zo noemde sommige leraren het ook. Kennelijk was het belangrijk dat we als cheerleaders heel goed moesten beseffen dat we altijd op ons best moesten gedragen. Alleen perfectie is acceptabel. Tegelijk was het idee bij de docenten dat cheerleaders heel goed in de gaten gehouden moesten worden.

De minste of geringste overtreding was een reden of een aanleiding om straf te krijgen.

Als er zoiets gebeurde en het was weer zover, dan werden we bij de arm gepakt en soms bij het oor en naar de lerarenkamer gebracht.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen. Ze moesten aan een hogere standaard voldoen dan de andere studenten. Een geringe aanleiding was voldoende om billenkoek te krijgen.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen.

Daar aangekomen moesten we onze onderbroek omlaag doen onder onze rok. Nadat we onze billen bloot hadden gemaakt werden we weer over de knie gedrapeerd of we moesten over een tafel buigen. De leraar hoefde alleen maar de rok omhoog te slaan en op onze rug te leggen. Vervolgens kregen we weer het zoveelste pak op de blote billen.

De docenten zeiden ook wel dat juist nadat we een pak op onze billen hadden gekregen, we op ons best waren.

Soms was er in de lerarenkamer nog een andere leraar toevallig aanwezig. Het was zodoende voor alle docenten duidelijk dat de cheerleaders – anders dan de gewone studenten – altijd straf op hun blote billen kregen.

Nadat de leraar vond dat de billenkoek met de hand genoeg was, werd ook regelmatig de paddle erbij gepakt. We kregen dan ook nog een aantal klappen, maar dan op onze blote billen.

Bij uitwedstrijden maar ook thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat waren de teamgenoten er meestal gewoon bij als een meisje over de knie ging en op haar blote billen kreeg.

Als een meisje straf op haar billen kreeg, waren de teamgenoten daar meestal gewoon bij.

Net zoals de meeste leraren, was ook de vice-directeur van mening dat je niet zoveel recht op privacy had.

Bij de uitwedstrijden ging altijd hij mee in de bus.

Hij zat dan voorin in een speciale stoel.  Als hij vond dat je te luidruchtig of ongehoorzaam was werd je geroepen en moest je naar voren komen. Je kreeg je ter plekke, in de bus, een fiks pak op je blote billen. Het hele team was daar bij, maar dat vond hij kennelijk de gewoonste zaak van de wereld.

Hetzelfde gebeurde ook wel in de kleedkamer. Voor zover ik weet is er echter behalve het team en de coach nooit iemand anders bij aanwezig geweest. Behalve de buschauffeur dan, maar die moest op de weg letten.

Onder de douche was trouwens iedereen toch bloot en dan kon je goed zien wie recentelijk straf had gekregen. Het was dan duidelijk dat bijna ieder meisje regelmatig straf kreeg en niet alleen van de vice-directeur maar ook thuis of elders.

Ook de oudste meiden hadden regelmatig sporen op hun billen terwijl ze die week niet in het kamertje bij de vice-directeur waren geweest. Kennelijk kregen ook die oudste meiden thuis nog gewoon op hun billen.

Het team als ons thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat had ze ook veel voorrechten. Als cheerleader was je automatisch populair. Als er in de stad iets gebeurde werden de cheerleaders uitgenodigd en als prinsesjes behandeld.

Als cheerleader had je ook veel voorrechten.

Het lijkt allemaal heel erg, maar toch bleven de meeste meiden tijdens de hele schooltijd bij het team. Soms viel er iemand af door verhuizing of doordat ze te zwaar werd, of het echt niet leuk vond en zich niet in het team thuis voelde.

Het was heel leuk om bij de cheerleaders te zijn. Eigenlijk was er niks leukers denkbaar, ook omdat we bijna niks anders mochten doen. Ondanks de strenge vice-directeur en de invloed van de Fundamentele Baptistenkerk was het bij de cheerleaders toch altijd een vrolijk geheel.

Onderling hadden we een heel goede band. De andere cheerleaders waren echt mijn beste vriendinnen en ik denk daar ook regelmatig aan terug.

Je werd ook met eer behandeld. Als je bij de cheerleaders zat, was je automatisch populair. Als er in de stad iets specials gebeurde waren wij erbij om om het extra feestelijk te maken en werden we eigenlijk doorlopend als prinsesjes behandeld. We kregen de mooiste plekjes. Bij optochten liepen we vooraan of zaten op de mooiste auto’s.

Bij wedstrijden was er een speciale bus voor ons en wij kregen ereplaatsen.

Kortom, als cheerleader had je ook heel veel voorrechten en daar genoten we ook van.

Andere teams

Toen Nancy bij de cheerleaders zat het voor haar ook wel duidelijk dat cheerleaders van andere scholen ook van hun coach billenkoek kregen. Soms konden ze dat in de pauze of na afloop van wedstrijden duidelijk horen. Het was dus helemaal niet zo bijzonder.

Billenkoek was geaccepteerd en kwam ook bij andere teams voor.

Vergeleken met cheerleaders van andere scholen uit de staat waren we ook heel goed. Mensen kwamen niet alleen voor de wedstrijd, maar ook om naar ons te kijken.

Andere scholen hadden dan soms 10 cheerleaders bij zich die de standaard dingen deden. Die standaard oefeningen en trucjes deden ze dan ook niet bijzonder goed.

Bij ons waren het er altijd rond de 50 meiden met een spectaculaire voorstelling die liep als een trein. Zeker het groepje seniors had dan bijna 4 jaar lang elke week 2 of 3 keer samen geoefend en dan kun je ook wel wat. En we hadden een goede coach. Plus een enorme gedrevenheid en discipline. Al die klappen op onze billen hebben beslist geholpen om te bereiken wat we bereikt hebben. Daarom accepteerden we die klappen ook wel.

Bij die ontmoetingen met cheerleaders van andere scholen kwamen we er ook wel achter dat het voor die meiden ook heel normaal was om op hun billen kregen. Meestal kregen ze het niet zo vaak en met de paddle op de gewone manier. Dat het bij ons heel vaak gebeurde en dat wij daarbij altijd op onze blote billen kregen hielden we voor ons want dat was te gênant om over te praten.

Toch was het wel duidelijk dat we niet de enigen waren, omdat we een keer de vrouwelijke coach van een ander team er in de kleedkamer mee hoorden dreigen “Stilte! Of ik geef jullie allemaal op je blote kont ervan langs!” Het was toen wel direct stil in die kleedkamer! Het was duidelijk dat die meiden wisten dat hun coach dat dreigement serieus nam.

Meisjes bij elkaar

Toen Nancy bij de cheerleaders zat was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij. Ze waren met 50 tot 60 meisjes van 14 tot 18 jaar bij elkaar dus niemand vond het gek dat er elke dag wel een paar meisjes billenkoek kregen.

Het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis, het hoorde er helemaal bij.

Toch is was het ook heel bijzonder. Vijftig of zestig puberende meiden bij elkaar, dat zijn een heleboel!Het is dan soms ook heel moeilijk om gehoorzaam en braaf te zijn.

We wisten allemaal dat we zo over de knie konden gaan en dat gebeurde ook vaak genoeg. Maar voor de meesten was het thuis niet anders. Daarin bleven we meisjes.

Eigenlijk hadden we ook wel het gevoel dat het bij ons paste. Het was eerder prettig spannend dan vervelend en naar.

De momenten dat je echt op je billen kreeg waren vreselijk en het deed ook enorm zeer, maar als de klappen voorbij waren werd de pijn ook snel minder. Maar altijd als je dat naar het kamertje was geweest en zeker als je op je billen had gekregen waar de anderen bij waren, werd je opgevangen en getroost door de andere meisjes en had je een beetje de heldinnenstatus, ook al duurde dat maar die dag.

We waren eigenlijk heel jong in onze ontwikkeling, vergeleken met de jonge mensen die nu opgroeien, maar we voelden ons ook jong.

Het helpt ook niet om je volwassen te voelen als je als achttienjarig meisje over de knie gaat en een pak billenkoek op je blote billen krijgt waarvan je moet huilen terwijl veertienjarige meisjes met belangstelling toekijken hoe dat in zijn werk gaat en hoe je het verdraagt.

Maar een volgende keer waren de rollen weer omgedraaid en dan zijn zij degenen die op hun billen krijgen.

Billenkoek was een alledaagse gebeurtenis

Samen voelden we ons bij de cheerleaders ook helemaal thuis. Anders waren we niet jaar na jaar gebleven. Het was een beschermde omgeving die alles voor ons betekende. We waren steeds samen met onze vriendinnen en we hadden enorm veel plezier.

Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij en het gebeurde heel vaak. Of je nou bij de cheerleaders zat of niet. Het enige verschil was dat we als cheerleader op school op onze blote billen kregen en de andere meiden niet. Natuurlijk waren we daarom wel eens jaloers op die andere meiden. Maar misschien waren zij weer jaloers op ons.

En natuurlijk waren er de ontelbare keren dat de vice directeur ons over de knie legde. Dat maakten die andere meiden ook niet mee. Dat was wel oneerlijk.

Toch hoopte je dat je ieder jaar opnieuw uitgekozen zou worden om cheerleader te blijven.

Na het afstuderen was vooral het afscheid van het cheerleaderteam één van de zwaarste dingen.

Cheerleaders en discipline

Het gebruik van billenkoek bij cheerleaders

Clichés over cheerleaders

Sommige cheerleader teams bereiken een hoog niveau - letterlijk en figuurlijk.

Sommige cheerleader teams bereiken een hoog niveau.

Er zijn veel clichés over Amerikaanse cheerleaders op High Schools.

Blond of brunette, het lijkt vaak dat meisjes alleen bij de cheerleaders gaan zodat ze uitdagend korte rokken aankunnen, ze kunnen flirten met de populaire jongens die in sportteams zitten en omdat ze zo populairder zijn. Ze schudden vervolgens een beetje met hun pom-poms, borsten en billen en dat was het dan.

Over het algemeen lopen deze dames niet vooraan als het om sportieve of intellectuele prestaties gaat.

Op Youtube staat veel filmpjes met tenenkrommende stuntelige prestaties van dit soort cheerleader teams.

Het kan ook anders.

Er zijn ook teams die cheerleading verhogen tot topsport en duizelingwekkende stunts uithalen met een hoog acrobatisch gehalte. Ze doen mee aan wedstrijden en weten door training en doorzetten bijzondere resultaten neer te zetten.

Deze teams hanteren vaak ook een minimum niveau aan beoordelingen in de andere schoolvakken om mee te mogen doen. De cheerleaders blijken dan opeens heel goed te kunnen presteren en helemaal niet dom te zijn.

Veel mede-studenten vinden dat cheerleaders arrogant zijn,. Waarschijnlijk is dat ook zo.

De spankies

De onderbroek van een cheerleader heet toepasselijk een 'spankie'. Dat is niet zonder redenen. Het is tegelijk optimistisch, omdat de naam er van uit gaat dat de meisjes bij eventuele billenkoek dat broekje mogen aanhouden. Natuurlijk zijn er ook ouders en coaches die vinden dat echte billenkoek op blote billen hoort. Dan is zo'n broekje altijd gemakkelijk omlaag geschoven.

De onderbroek van een cheerleader heet toepasselijk een ‘spankie’.

Er zijn genoeg voorbeelden te vinden dat cheerleaders net als gewone meiden soms op hun billen krijgen. Dat kan zijn voor straf, voor motivatie en voor een combinatie van die twee.

In Amerika is het een lang bestaande traditie dat cheerleaders billenkoek kunnen krijgen en op sommige plaatsen is deze traditie nog steeds volop in leven.

Het begint gelijk bij het begin. Billenkoek is dan een onderdeel van de toelating tot het team (de ontgroening).

Bij zo’n ontgroening krijgt het nieuwe lid van het team van alle meiden een paar klappen op haar billen. De laatste klappen zijn van de coach of trainer. Dat is dan een wat steviger voorproefje van hoe het in de toekomst zal gaan.

Het is allemaal om te testen of het meisje een beetje stoer is en iets kan verdragen. Het doel is natuurlijk ook om aan de meisjes duidelijk te maken wat het betekent dat om cheerleader te zijn. Eenmaal lid van het team is het zo goed als zeker dat ze vroeg of laat ook billenkoek gaan krijgen. Door de ontgroening gaan de meisjes dat goed beseffen. Ze kunnen zich dan nog bedenken voordat het te laat is.

Billenkoek draagt bij aan de juiste spirit

Zeker voor deze cheerleaders in 1987 was het heel normaal om regelmatig op hun billen kregen.

Zeker voor deze cheerleaders in 1987 was het heel normaal om regelmatig op hun billen kregen.

Als de chearleader later een misstap begaat is het meest voor de hand liggende gevolg dat ze op haar billen krijgt.

Van cheerleaders werd verwacht dat ze enthousiast waren en ‘spirit’ uitstraalden. Tegelijk moesten ze ook gehoorzaam zijn en het goede voorbeeld geven. En uiteraard goed presteren tijdens de uitvoeringen en de trainingen.

Billenkoek past daar allemaal prima bij. Meisjes leren even een pijnlijk lesje als ze op hun billen krijgen, maar cheerleaders zijn niet van suiker. Ze kunnen prima tegen een beetje billenkoek. Als het voorbij is, voelen ze zich meestal vrijer en gedragen zich sprankelender.

Meestal kregen de meisjes hun billenkoek op hun onderbroek (de ‘spankie’), maar ook er zijn ook ouders en coaches die vinden dat meisjes en dus ook cheerleaders hun billenkoek per definitie op hun blote billen horen te krijgen. En dat ook doen.

Natuurlijk gebeurde dit in het verleden veel meer dan nu. Zeker in het verleden was het heel normaal en volledig geaccepteerd dat cheerleaders vaak op hun billen kregen.

Hun onderbroeken heetten niet voor niets ‘spankies’, om aan te geven dat ze vooral gebruikt werden om billenkoek op te geven. Het is tegelijk optimistisch, omdat het er van uit gaat dat de meisjes bij eventuele billenkoek dat broekje mogen aanhouden.

Natuurlijk zijn er ook ouders en coaches die vinden dat echte billenkoek op blote billen hoort en dat dus ook zo doen. Dan is zo’n broekje altijd gemakkelijk omlaag geschoven.

Billenkoek was vanzelfsprekend

Nog niet zo lang geleden was billenkoek een normaal deel van het leven. Dat was zeker bij cheerleaders zo.

Nog niet zo lang geleden was billenkoek een normaal deel van het leven.

Als in het midden van de vorige eeuw een meisje cheerleader werd, was billenkoek krijgen een vanzelfsprekend deel van het leven. Dat was thuis zo, maar ook op school. En bij het cheerleader team was het niet anders. Integendeel. Inmiddels is daarin veel veranderd.

Bij de teams waar deze traditie nog leeft, ligt er bij repetities altijd een paddle klaar om cheerleaders die niet de juiste dansstappen doen op het gewenste moment op hun billen te kunnen corrigeren.

Ook nieuwkomers moesten soms verschillende rituelen ondergaan om deel uit te maken van het team.

Er zijn ook teams waar de meisjes niet alleen op hun billen krijgen voor straf, maar ook om te verbeteren. Een pak op de billen is dan een opportunities for improvement. De Banquete High School is een voorbeeld waar dit op deze manier is vastgelegd in de Cheer Constitution. Een meisje kan alleen maar lid als van het team toetreden als zijzelf en haar ouders hiermee akkoord gaan.

In de praktijk betekent het soms dat cheerleaders bepaalde routines foutloos moeten aanleren en flink op hun billen krijgen zolang dat nog niet het geval is. Door het foutloos uitvoeren van de routines verdienen ze dan hun eigen en echte “spankie”, het broekje dat cheerleaders onder hun rokje dragen. Dat is in ieder geval een traditie die nog steeds doorgaat.

Cheerleader zijn is in veel gezinnen belangrijk

Een goede cheerleader zijn is een erezaak. De verwachtingen van de ouders zijn hoog gespannen. Vaak is het "zo moeder, zo dochter". Een moeder die vroeger als cheerleader op haar billen kreeg en daar positieve herinneringen aan heeft, vindt het prima dat bij haar dochter hetzelfde gebeurt.

Een goede cheerleader zijn is een erezaak.

Vaak is cheerleader zijn een kwestie van “zo moeder, zo dochter”. De verwachting is vaak dat de dochter op dit gebied in de voetsporen van de moeder treedt.

Natuurlijk zijn er genoeg ouders die er volledig neutraal over zijn of hun dochter wel of niet bij de cheerleaders wil. Het is één van de sportactiviteiten die ze op school kunnen doen en de keuze is voor hen volledig aan haar.

Het kan ook helemaal anders liggen.

Het kan ook zijn dat de betreffende moeder tijdens haar eigen schooljaren bij de cheerleaders is geweest en daar allerlei herinneringen aan heeft. Dat kunnen herinneringen zijn aan de gezelligheid en de vriendschap met de andere meisjes. Het feit dat je als cheerleader toch een apart positie hebt. Het succes dat je kunt hebben als je met je team een mooie oefening neerzet. Het applaus van de vele mensen die dat waarderen. Zo’n moeder zal zeker druk op haar dochter uitoefenen om ook bij de cheerleaders te gaan.

Als de betreffende moeder in haar schooljaren op haar billen kreeg, is de verwachting ook logisch dat het voor de dochter niet anders zal zijn. Als moeder daar niets vervelends van over heeft gehouden, zal dat voor de dochter niet anders zijn.

Dan zijn er nog de moeders die niet alleen op de High School, maar ook daarna op college of universiteit tijdens hun eigen studie bij de cheerleaders waren. Dit soort moeders met dit soort ervaring zijn vaak later de coach van cheerleaders teams op High Schools.

Als je dan de pech hebt om in een conservatief deel van Amerika te wonen, waar het heel normaal is dat meisjes gedurende de hele High School periode gewoon op hun billen krijgen als ze dat verdienen, dan is het echt wel duidelijk wat er gaat gebeuren.

Voorbereidend familiefeest

Sommige meisjes krijgen als ze bij de cheerleaders zijn veel vaker en harder op hun billen dan ze thuis van hun ouders krijgen.

Sommige meisjes krijgen als ze bij de cheerleaders zijn vaker op hun billen dan thuis.

Er zijn families die een soort voorbereidend feest organiseren op het moment dat de dochter dan daadwerkelijk bij de cheerleaders kon komen.

Deze feesten of vieringen vinden in huiselijke kring plaats en gaan dus aan de ontgroening bij het cheerleaderteam vooraf.

Het is dan een soort familiefeestje, waarbij tantes, moeders, zusters en vriendinnen aan deelnemen. Allemaal meisjes en vrouwen onder elkaar, maar wel verschillende generaties. Het is de mijlpaal en een belangrijk moment. Het is het begin van een cheerleaderscarrière waarbij de eer van de school en de familie centraal staat. Maar het is ook het begin van een nieuwe periode met veel billenkoek.

Een 16-jarige studente op een High School vertelde dat in haar familie het HEEL belangrijk was om cheerleader te zijn.

Toen mijn zus tot het team werd toegelaten, hadden we een all-girl soiree in ons huis en mijn tantes, nichten en vriendinnen waren uitgenodigd. Ze waren allemaal actief of actief geweest als cheerleader. Er waren cadeautjes voor de gelukkige meid, maar ook een soort birthday spanking, die behoorlijk intens werd. Ik moet volgend seizoen meedoen aan de auditie en ik ben er behoorlijk zenuwachtig voor. Mijn zus zegt dat ze bij het cheerleader team veel vaker en veel en veel harder op haar billen krijgt dan thuis. En dat terwijl we thuis echt wel wat gewend zijn. In mijn familie is het absoluut ondenkbaar dat ik niet aan de auditie meedoe en dat ik niet door de selectie heen kom.

Het blijkt dat cheerleader teams waar discipline belangrijk is en waar de meiden op hun billen kunnen krijgen vaak goede resultaten halen. Dat blijkt uit persoonlijke verhalen en anekdotes. Soms blijkt uit schoolhandboeken of krantenartikelen dat het geen fantasieverhalen zijn maar in werkelijkheid zo gebeurd zijn.

Op de pagina over het gebruik van billenkoek bij het coachen van sportteams is een interessant voorbeeld te vinden.

High School regels en praktijk

Tegenwoordig wordt op High Schools billenkoek op de bedekte billen gegeven. Ook bij cheerleaders.

Tegenwoordig krijgen ook de cheerleaders de paddle op hun bedekte billen.

Vroeger werd in alle Amerikaanse staten lijfstraf op school toegepast.Hoewel het per school verschilde, was het toch niet weg te denken uit het schoolleven.

Nu is dat nog in 22 staten het geval. In alle gevallen was de straf een pak op de billen met de hand of met een paddle. Tegenwoordig gebeurt het minder met de hand en blijven de billen (bijna) altijd bedekt.

Er zijn wel scholen waar de ouders kunnen kiezen op welke manier studenten hun straf krijgen. De keuze is dan tussen ‘regular’, wat betekent dat de student een vastgesteld aantal klappen met een houten paddle op de billen krijgt. Het alternatief is ‘family style’. Dat laatste is dan klassiek, over de knie met de hand maar wel op de blote billen. Als ouders bang zijn dat de klappen met de paddle te hard zijn, kunnen voor de tweede mogelijkheid kiezen.

Nog niet zo heel lang geleden werd straf op de billen zeer regelmatig toegepast. Het was niet ondenkbaar dat je meerdere keren per dag op je billen kon krijgen.

Er waren scholen waar bepalingen in de schoolregels stonden dat een student niet vaker dan vijf keer per dag straf op de billen kon krijgen. Er waren docenten of coaches die consequent en rechtlijnig voor elke overtreding een pak op de billen gaven.

Billenkoek hoort op de blote billen

Vroeger waren er docenten die principieel straf op de blote billen gaven. Nu mag dat niet meer.

Vroeger waren er docenten die principieel straf op de blote billen gaven. Nu mag dat niet meer.

Er waren ook docenten die van mening waren dat meisjes die straf hebben verdiend hun billenkoek per definitie op de blote billen moeten krijgen. Waarschijnlijk zijn die docenten er nog wel, maar voor hen is de uitvoering in de hedendaagse praktijk een stuk lastiger.

Vroeger was dat allemaal meer geaccepteerd. Toen was het makkelijker om iets wat thuis gebeurde op school op dezelfde manier te doen. Ze maakten thuis in het gezin en op school in de klas aan meisjes en zeker aan cheerleaders duidelijk dat billenkoek altijd als mogelijkheid op tafel ligt en dat billenkoek altijd op de blote billen is. Deze docenten en ouders deden dit ook uit de overtuiging dat voor meisjes een pak op de blote billen nou eenmaal de beste straf was. Ze zagen hun  overtuiging in de praktijk bevestigd omdat meisjes heel sterk reageerden nadat ze op hun blote billen hadden gekregen. Het had ook allemaal niet zoveel met preutsheid te maken. Natuurlijk waren er vastomschreven normen voor lengtes van de rok en hoe meisjes zich dienden te gedragen. Maar als het op straf aankwam ging de preutsheid het raam uit. Dan kregen meisjes op hun blote billen.

Het is vooral interessant om te kijken naar situaties waarin binnen een High School een omwenteling plaatsvindt van een situatie waarin een cheerleader team een lachertje is naar een situatie waarin het een indrukwekkend en presterend team werd. Vaak werd zo’n omwenteling veroorzaakt door een nieuwe trainer die veel meer nadruk legde op discipline, in vergelijking met de voorganger.

Met een gedisciplineerde aanpak blijken dan dezelfde meisjes opeens veel meer te bereiken.

Een benadering met strakke discipline

Meiden passen hun gedrag aan en presteren meer als ze straf op hun billen kunnen krijgen.

Meiden passen hun gedrag aan en presteren meer als ze straf kunnen krijgen.

Meestal transformeert een middelmatig cheerleader team naar een succesvol team door een nieuwe coach die een andere benadering gaat toepassen. Zeker in het zuiden van de Verenigde Staten zijn er voorbeelden waar die nieuwe benadering strakke discipline en consequente toepassing van straf met zich meebracht.  Dit had dan wel een spectaculair effect.

Meestal ging de coach eerst met de ouders in overleg waarbij de afspraak gemaakt werd dat cheerleading volledig vrijwillig was, maar dat ieder lid van de cheerleaders ploeg die het daarnaar maakte direct een pak op haar billen zou krijgen. Ook aan de meiden werd duidelijk gemaakt dat ze zelf mochten weten of ze bij het team wilden blijven of wilden vertrekken. Als ze zouden blijven was dat in het besef dat iedere overtreding onmiddellijk tot een klinkend pak op de billen bestraft zou leiden.

Het was dan niet ongebruikelijk dat zeker gedurende de eerste periode bij iedere training één of meerdere meiden op hun (vooral vroeger: blote) billen kregen. En dat gedurende drie trainingen per week. De verwachting was dat iedere cheerleader zich loyaal, enthousiast en hardwerkend zou gedragen. Daarnaast moesten ze bij elke training aanwezig zijn zonder te laat te komen, zich volledig inzetten en thuis moesten oefenen. Bovendien werden de prestaties bij de andere vakken goed in de gaten gehouden.

Klagen bij de ouders had geen zin, omdat die volledig achter het beleid stonden en de verandering ten goede in houding en gedrag duidelijk konden waarnemen. Ook ouders die aanvankelijk helemaal niet gewend waren om hun dochters te straffen waren onder de indruk van de resultaten en gingen het ook zelf meer toepassen.

De paddle was een dagelijkse gebeurtenis

Voor deze cheerleader uit 1987 was billenkoek krijgen niets uitzonderlijks.

Rond 1980 was billenkoek krijgen voor een cheerleader niets uitzonderlijks.

Amanda, een Amerikaanse vrouw van inmiddels 39, vertelde in 2005 op een forum voor het uitwisselen van levensverhalen, dat ze rond 1980 enkele jaren achter elkaar geleden lid was van het cheerleader team op haar High Schoo in een middelgroot provinciestadje. Het was toen nog veel conservatiever was dan het nu is.

Billenkoek / spanking was volkomen ingeburgerd. Het gebeurde in ieder geval veel thuis.

Amanda schreef het volgende:

In die tijd was ook op school het gebruik van een paddle een dagelijkse gebeurtenis. Helemaal niets  bijzonders, als in: geen schandaal of ophef. Het was natuurlijk wel vervelend als jij degene was die aan de ontvangende kant stond. Dat was bij de cheerleaders zeker niet anders. We praten er wel over. En als we er niet over praten, dan kon je het wel zien. In de kleedkamer of de douche was het vaak te zien dat één of meerdere meisjes thuis of op school op hun billen hadden gekregen.

Tijdens de training kon de coach zomaar besluiten dat één of meerdere cheerleaders straf ging krijgen. Aanleidingen daarvoor was vaak dat we niet goed opletten of met onze vriendinnen aan het kletsen waren. Of te laat komen, dat was ook altijd een reden.

We werden dan naar een kantoortje gestuurd met de opmerking dat we ons vast klaar moesten maken. Dat betekende meestal dat we over een bureau moesten buiten of krom tegen een muur moesten staan. Dat hing een beetje van de coach af.

De paddle in het kantoortje

Op sommige High Schools kregen de meisjes ook tijdens de cheerleader training vaak straf op hun billen met de paddle, bijvoorbeeld wegens teveel kletsen.

Op sommige High Schools wordt straf op de billen gegeven, ook tijdens cheerleader training.

Amanda vertelde verder over wat er gebeurde als ze tijdens cheerleader training naar het kantoortje gestuurd waren.

Na enkele minuten kwam dan de coach binnen, al dan niet met een collega coach als getuige. Eigenlijk moest er altijd een getuige bij zijn, maar heel vaak was dat niet zo. Voor de klappen maakt dat ook niet veel uit. De paddle altijd op tafel klaar. Het uniformrokje werd dan omhoog geslagen zodat de spankie, het onderbroekje bereikbaar was. Er werd meestal niet zoveel gezegd. We kregen dan de opdracht om onze billen goed omhoog en naar achteren te doen. De coach zei meestal: “je bips naar het plafond en buik naar de grond”. Soms duwde hij met zijn vingens onder de heup naar achteren en met zijn andere hand duwde hij je rug naar beneden. Je stond dan met je kont helemaal omhoog gericht.

Als je goed stond, pakte hij de paddle en gaf zonder aarzeling en terughouden 3 tot 5 harde meppen. Meestal was het na 1 of 2 wel een beetje huilen. Ook al gebeurde het vaak genoeg, onvoorstelbaar hoe zeer dat kan doen. We wisten allemaal: niet omhoog komen en niet je hand naar achteren, want anders krijg je extra klappen.

Direct daarna moesten we ons weer bij het team voegen en weer meedoen met de training.

Het kwam wel eens voor dat er meerdere keren per trainingen één of meerdere meisjes naar het kantoortje gestuurd werden. Daar werd ook nooit tegen geprotesteerd. We accepteerden het als een vaststaand feit. Het hoorde er gewoon bij en er was geen alternatief.

Volgens Amanda geven ze op haar High School nog steeds lijfstraf. Misschien veel minder vaak en ook minder klappen dan vroeger.

Good Old Fashioned Spanking

Ouderwetse billenkoek wordt bij meisjes gewoon op de blote billen gegeven. Daar is niets aan veranderd.

Ouderwetse billenkoek is nog altijd direct op de blote billen.

Amanda vertelde ook dat het soms anders en zo mogelijk nog intensiever ging.

Wat soms gebeurde en waar we intens een hekel aan hadden was dat soms een ex-trainster op bezoek was. Ze zei dat ze het zo leuk vond om te kijken moet het meet de cheerleaders ging, dat ze graag even langs kwam. Deze dame was inmiddels sinds een jaar of 5 gepensioneerd. Ze was vroeger wiskundelerares en cheerleader coach geweest, Ze had toen al de reputatie enorm streng te zijn. Ook als was ze gepensioneerd, ze was nog steeds vol energie. Ze deed heel veel voor de school. Vooral geld regelen en dat was natuurlijk heel belangrijk. Bovendien kende ze iedereen in het schoolbestuur. En ze kende bijna alle moeders.

Ze vertelden aan iedereen die ze tegenkwam en die het wilde horen dat ze rotsvast geloofde in de Good Old Fashioned Spanking voor meisjes die niet goed luisterden. Eigenlijk gingen we er allemaal vanuit dat ze zat te loeren op een kans.

Als deze dame op bezoek was bij de cheerleader training en er werd een meisje naar het kantoortje gestuurd, bood zij aan om de straf te geven. “Zal ik even met dit meisje praten? Dan kan jij verder met de training…” Dat werd ook altijd toegestaan. Soms was de aanleiding om iemand naar het kantoortje te sturen ook wel heel ver gezocht.

Klassieke billenkoek gaat op de blote billen

Klassieke billenkoek gaat altijd op de blote billen en houdt pas op als de les geleerd is.

Klassieke billenkoek gaat altijd op de blote billen.

Als dat gebeurde, dan was je echt de pineut. Ze kwam ook echt niet alleen om met je te praten. Als zij er was moest je eerst in de hoek van het kantoortje staan met je neus tegen de muur en je handen op je hoofd. Zij zette dan een stoel neer en rommelde in haar tas om een haarborstel te pakken. Ondertussen vertelde ze in dreigende toon meisjes die niet opletten en niet gehoorzaam zijn een lesjes moeten krijgen.  Sommige meisjes leren het alleen als ze het op hun blote billen voelen. En: deze haarborstel gaat straks een stevig gesprek met jouw meisjesbips voeren.

Als ze geïnstalleerd was riep ze je. Je moest dan voor haar gaan staan, nog steeds met je handen op je hoofd. Ze wilde dat je in haar ogen keek en zij keek diep in je ogen terug. Ze zei dan zacht en doordringend dat ik goed moest onthouden dat elke keer dat ik stout of ongehoorzaam was of niet goed oplette, ik een good old fashioned spanking zou krijgen. Ze pakte dan onder je rok je onderbroek bij de rand en schoof die naar beneden. Met haar hand in de nek werd je over de knie gelegd.

Je kreeg dan een pak op je blote billen waar je alleen maar van kon janken. Dat ging lang door, er kwam geen einde aan.

Na een tijdje ging ze over van de hand naar de haarborstel en daar werd het niet beter van. Je billen stonden dan altijd helemaal in brand en waren vuur- en vuurrood.

Klagen bij de ouders had geen zin

Cheerleaders doen wel eens dingen die ze niet zouden moeten doen. Het gaat dan om dingen die heel normaal zijn voor de leeftijd, zoals spijbelen, brutaal zijn of teveel kletsen met de vriendinnen. Vroeger vonden ouders het geen probleem wanneer hun dochter dan gecorrigeerd werd op een manier die ook heel normaal was voor de leeftijd, dus met billenkoek. Ook nu zijn er genoeg ouders die het prima vinden als hun dochter soms bij de cheerleaders een welverdiend lesje op haar billen leert. Als dat gebeurd is heeft ook nu het klagen over zere billen geen zin.

Ook nu heeft klagen over zere billen geen zin.

In dit soort gevallen was klagen bij de ouders zinloos. Al was het alleen al omdat de meeste moeders zelf vroeger ook cheerleader waren geweest. Ze wisten uit eigen ervaring hoe het voelde maar ook dat het erbij hoorde en dat je ervan leert. Voor de meeste moeders was de eerste disciplinaire actie toen ze een meisje waren altijd dat ze over de knie gelegd werden en een flink pak op hun blote billen kregen. Wegens gebleken succes gebruiken de meeste van deze moeders deze aanpak ook bij dochters, bijvoorbeeld als ze ongehoorzaam of brutaal waren. Deze moeders hadden ook absoluut geen medelijden als hun dochters op school ook billenkoek kregen.

Voor cheerleaders hoorde billenkoek krijgen er gewoon helemaal bij en dat vonden hun ouders ook.

Als we teruggaan naar vandaag, kunnen we op internet zien dat er nog veel High Schools die lijfstraf in de vorm van een pak op de billen met de paddle toepassen. Dat is geen fictie of fantasie, dat staat op de website van de betreffende High Schools vermeld. Bij deze scholen staat dat ook duidelijk in de schoolhandboeken en de ‘Code of Conduct’ vermeld. Dat is tegenwoordig ook een wettelijke vereiste. Scholen die billenkoek als disciplinaire maatregel hanteren moeten dat van te voren publiceren. En er moeten tegenwoordig altijd een getuige aanwezig zijn.

Meestal kunnen de ouders toestemming geven om die lijfstraf wel of niet bij hun kinderen uit te voeren. Het blijkt dan dat de meeste ouders toestemming geven, mede omdat de andere disciplinaire maatregelen meer nadelen heeft.

Het blijkt ook in de tegenwoordige tijd nog zo te zijn dat meiden prima floreren als er een mogelijkheid is dat ze een pak op hun billen kunnen krijgen. Een consequent pak billenkoek als het verdiend is geeft onmiskenbare duidelijkheid over de juiste prioriteiten. Ook nu zijn er genoeg ouders die het prima vinden als hun dochter soms bij de cheerleaders een welverdiend lesje op haar billen leert.

Losing team’s cheerleaders are spanked (for fun)

Een traditie was dat cheerleaders van het verliezende team na de wedstrijd op hun billen krijgen. Op sommige plaatsen is deze traditie er nog steeds. Deze meisjes zien tijdens de wedstrijd al aankomen dat de afloop deze keer niet goed is en dat ze op hun billen gaan krijgen.

Een traditie was (en soms nog: is) dat cheerleaders van het verliezende team na de wedstrijd op hun billen krijgen.

Het is dus zeker niet zo dat cheerleaders immuun waren (en zijn) om op hun billen te krijgen. Integendeel. Niet voor niets heten de onderbroekjes van cheerleaders “spankies”.

Zo is (of in ieder geval: was) het in sommige gebieden in Amerika bij onderlinge Football wedstrijden een traditie dat na afloop van de wedstrijd de cheerleaders van het verliezende team in de kleedkamer een pak op hun billen krijgen. Hier zijn drie varianten van.

In de eerste variant gaan de verliezende cheerleaders bij de jongens die gewonnen hebben over de knie of moeten ze over een stoel bukken.

Na de wedstrijd gaan de cheerleaders van het verliezende team onder begeleiding van hun coach naar de kleedkamer van de jongens van het winnende team om ze te feliciteren met het behaalde resultaat. Uiteraard worden ze met gejoel ontvangen. Nadat de cheerleaders een korte felicitatie-yell gedaan hebben, wordt er “spanking, spanking” geroepen. Ieder meisjes gaan dan bij één van de tegenstanders over de knie liggen of ze gaan na elkaar, om de beurt, over een stoel buigen.

De rok gaat dan omhoog en vervolgens geeft een  jongensvan het winnende team met een paddle een tik op hun onderbroek. Meestal doen de meisjes dan heel verontwaardigd dat ze het oneerlijk vinden, maar ze vinden het eigenlijk ook wel een leuke traditie. Het gaat ook allemaal niet al te hard en het doet zeker geen pijn. Alles gaat in een vrolijke sfeer. De aanwezige coaches zorgen er ook voor dat het niet teveel is en uit de hand loopt.

Na nog wat gelach en gejoel is het voorbij en gaan de meisjes naar hun eigen kleedkamer.

Misschien vinden de meisjes het ook wel spannend en een beetje gênant, omdat het rokje omhoog gaat. En omdat ze de jongens niet echt kennen. Maar gelukkig blijft de onderbroek aan en doet het allemaal niet zeer.

Losing team’s cheerleaders are spanked (for real)

In sommige gebieden is het traditie dat de cheerleaders van het verliezende team een pak op hun billen krijgen. Ze weten van tevoren niet of het een paar vrolijke klapjes zijn of een echt ouderwets serieus pak billenkoek op hun blote billen. Dat gaat dan natuurlijk even heel erg zeer doen.

In sommige gebieden is het traditie dat de cheerleaders van het verliezende team een pak op hun billen krijgen.

Dat is geheel anders in de tweede variant. Hierbij krijgen de cheerleaders van het verliezende team in hun kleedkamer bezoek van de coach of de schooldirecteur van de cheerleaders van het winnende team. Hij of zij is daar om iedere cheerleader van het verliezende team een echt pak billenkoek te geven. Dat gaat dan gebeuren op precies dezelfde manier zoals het daar de gewoonte is om cheerleaders straf te geven.

Dan gaat het wat minder lollig en voorzichtig dan in de eerste variant. Het gaat dan serieus, echt en hard. Of eigenlijk, een gewoon pak billenkoek zoals billenkoek hoort te zijn.

Zeker in het verleden kon het dan zijn dat de verliezende cheerleaders stuk voor stuk over de knie gingen voor een klinkend pak billenkoek. Als op de winnende school de gewoonte om dan klassieke billenkoek op de blote billen te geven, gebeurde dat nu ook.

Of ze moeten krom staan voor een harde paddling, als dat tegenwoordig veel meer de gewoonte is.

Het idee is dat de verliezende cheerleaders alle recht hebben om eens te voelen wat de eigen cheerleaders soms meemaken. Dat betekent dat als het de gewoonte is om als straf één mep (of drie meppen) met de paddle te geven, dat gebeurt dat nu ook. Net zo hard als de eigen cheerleaders dat ook krijgen. Maar als het de gewoonte is om cheerleaders die straf krijgen over de knie te leggen en ze op de klassieke manier billenkoek te geven, dan gaat dat nu ook gebeuren.

RavenHill heeft een film gemaakt die op deze traditie gebaseerd is.

Losing team’s cheerleaders are spanked (girls only)

In het gunstigste geval krijgen de verliezende cheerleaders een zacht klapje van de cheerleaders van het winnende team.

In het gunstigste geval krijgen de verliezende cheerleaders een zacht klapje van de cheerleaders van het winnende team.

In de derde variant is het helemaal een kwestie van meisjes onder elkaar.

Nu krijgt elke cheerleader van het verliezende team een beetje of een beetje meer billenkoek van de cheerleaders van het winnende team.

Meestal gaan de verliezende cheerleaders naast elkaar krom staan en tillen ze hun rokje op. De cheerleaders van het winnende team lopen dan er achter langs en geven ieder meisje in het voorbijgaan een tik op de billen. Iedere verliezende cheerleader krijgt dus van alle winnende cheerleaders één tik.

Dan is het natuurlijk de keuze wat ze doen.

De winnende cheerleaders kunnen voorzichtig en beleefd zijn en ieder meisje een zacht klapje geven. Ze kunnen ook uitdagender zijn en hun terughoudenheid laten vallen en ieder meisje een klinkende klap geven. Als er echt rivaliteit tussen de beide teams leeft, zal dit het meest logisch zijn. Als je dan de kans hebt ze een klap te geven, laat het dan een harde zijn.

Dat heeft natuurlijk als risico dat ze met klinkende munt kunnen terugkrijgen als bij de revanche het verliezende team dan opeens de winnaar is. Dan zijn zij degenen die krom moeten staan en de klappen op hun billen in ontvangst moeten nemen. Of nog erger, misschien besluit de coach of de directeur van het nu verliezende en dan winnende team wel dat ze dan een echt pak op hun billen hebben verdiend.

Iedere wedstrijd is extra spannend

Iedere sportwedstrijd wordt een stuk spannender als de uitslag bepaalt welke cheerleaders er na afloop op hun billen gaan krijgen. Het enige dat de cheerleaders kunnen doen is met al het enthousiasme dat in hen zit het eigen team aanmoedigen. Als het eigen team wint zijn ze veilig. Als het eigen team verliest is het extra spannend hoe de verliezende cheerleaders hun traditionele billenkoek gaan krijgen. Blijft het bij een paar frivole tikjes, of krijgt ieder meisje een echt klassiek pak billenkoek op haar blote billen?

Iedere wedstrijd wordt een stuk spannender als de uitslag bepaalt wie er op haar billen krijgt, en hoe.

Een sportwedstrijd wordt natuurlijk opeens een stuk spannender als door de uitslag ook wordt bepaald wie er na afloop op hun billen gaan krijgen.

Natuurlijk weet vooraf niemand wie er gaat winnen. Maar als de verliezende cheerleaders op hun billen gaan krijgen, worden de belangen voor alle cheerleaders opeens heel groot. Natuurlijk willen ze voorkomen dat zij degenen zijn die na afloop de pineut zijn.

Het enige dat ze kunnen doen is met al het enthousiasme dat in hen zit het eigen team aanmoedigen om vooral te winnen. De spelers en iedereen in het publiek weet ook wat er op het spel staat en wat de achterliggende reden is dat de cheerleaders zo hard hun eigen team aanmoedigen.

Dit is ook precies de sfeer die in dergelijke wedstrijden gezocht wordt.

Het gaat hier meestal om wedstrijden in regioverband. Het zijn teams van High School die jaar na jaar tegen elkaar spelen omdat ze in dezelfde regiocompetitie zitten. Ze komen ieder jaar elkaar twee keer tegen, uit en thuis. Dit hele gebeuren met “Losing team’s cheerleaders are spanked” kan natuurlijk alleen maar in een regio waar billenkoek geaccepteerd is en ook op school wordt toegepast.

Wat precies de afloop voor de cheerleaders is en welke gevolgen dat heeft, blijft tot de laatste minuut spannend. Als het eigen team gewonnen heeft is het feest. Als het andere team gewonnen heeft wordt het extra spannend hoe de nabije toekomst eruit gaat zien. En hoe die gaat voelen, met name op de billen.

Het lot ligt in de handen van de coaches

De beslissing hoe de verliezende cheerleaders na de wedstrijd hun traditionele billenkoek gaan krijgen, wordt door de gezamenlijke coaches en/of schooldirecteuren in overleg genomen. Daar hebben de meisjes zelf geen invloed op. Het kan bij een paar vrolijke en lichtvoetige klapjes blijven. Er kunnen allerlei redenen zijn om te besluiten dat echte billenkoek passender is. Elke cheerleader van het verliezende team gaat dan serieus en klassiek billenkoek op haar blote billen krijgen van de coach of schooldirecteur van het winnende team. Dat is dan natuurlijk wel even schrikken.

Het is schrikken als je beseft dat je na de wedstrijd een echt pak billenkoek gaat krijgen.

De beslissing wat er aan het eind van de wedstrijd met de verliezende cheerleaders gaat gebeuren, wordt door de diverse coaches en/of schooldirecteuren in overleg genomen. Daar hebben de meisjes zelf geen invloed op.

Veel factoren spelen bij zo’n beslissing mee.

Er zijn natuurlijk coaches die iets met billenkoek hebben. Misschien zijn ze bij hun eigen trainingen een beetje op zoek naar de gelegenheid om een meisje billenkoek te geven. Het vooruitzicht om dan een heel team van de tegenstanders billenkoek te geven is dan wel heel aantrekkelijk. De coach van de tegenstanders moet daar dan wel mee eens zijn.

Als de wedstrijd spannend was en beide teams waren aan elkaar gewaagd, is het misschien niet eerliljk de verliezende cheerleaders hard aan te pakken. Of misschien is het juist een extra reden om dat wel te doen, om het verlies er nog wat in te wrijven.

Als verliezers van de vorige keer nu opeens de winnaars zijn, en als de verliezers toen echte billenkoek hebben gekregen, ligt het voor de hand om de verliezers van nu, de winnaars van toen, hetzelfde te laten voelen. Er zijn dan onbetaalde rekeningen die nog afgehandeld moeten worden.

Als de coaches van mening zijn dat de verliezende cheerleaders zich bij het aanmoedigen te weinig ingespannen hebben en te weinig enthousiast zijn geweest, ligt het ook voor de hand om de meisjes met een echt pak op hun billen goed wakker te schudden.

Al deze mogelijkheden maakt het voor cheerleaders bij dit soort wedstrijden extra spannend en extra belangrijk om hun eigen team goed aan te moedigen.

Als het misgaat en je team verliest kan dat in het slechtste geval betekenen dat je samen met je teamgenotes een echt pak op je billen gaat krijgen van een vreemd iemand: de coach of schooldirecteur van het winnende team.

 

Amber Page

Cheerleader Amber Page haalde uitgebreid het nieuws nadat ze betrapt was op roken. Ze kreeg met de paddle op haar billen. Dat was allemaal correct en eerlijk. Bovendien had ze zelf voor die straf gekozen. Later bleek dat ze ook uit het cheerleaders-team verwijderd was. Dat vond ze oneerlijk. Een extra straf die alleen voor cheerleaders gold. Alle training en voorbereiding waren dan voor niks geweest. Daar heeft zij samen met haar vader tegen geprotesteerd, helaas voor haar zonder succes.

Amber Page en haar vader.

Amber Page is een cheerleader die in 1999 uitgebreid de pers en de TV haalde. Ze was daarmee een duidelijk bewijs dat cheerleaders net als andere meiden gewoon op hun billen kregen als ze dat verdienden. Ook, of juist, als ze 17 jaar oud waren.

Amber Page zat op de South Grand Prairie High School. Deze school is volgens de statistieken één van de recordhouders als het gaat om het gebruik lijfstraf op de billen.

Amber was tevens lid van de cheerleaders-squad. Amber werd op 30 april 1999 betrapt op roken op de parkeerplaats van de High School.

Net als alle andere studenten op haar High School kon ze kiezen: 2 dagen interne schorsing of 2 klappen met de paddle op haar billen. Amber koos de laatste optie.

Op 7 mei 1999 kreeg Amber twee keer met de paddle op haar billen van een mannelijke Assistant Principal, met een andere mannelijke Assistant Principal als getuige. Dat was geheel volgens de regels van de school.

Tot zover geen enkel probleem en was volgens Amber en haar vader alles correct en eerlijk.

Later bleek dat ze ook nog uit het cheerleaders-team verwijderd werd.

In feite vormde dat de aanleiding voor haar protest. Om op haar billen te krijgen was niet zo’n punt, daar had ze tenslotte ook zelf voor gekozen. Die straf zou voor iedereen op haar school hetzelfde zijn geweest. Om daarboven geen cheerleader meer te mogen zijn, dat had ze niet verwacht en vond ze ook niet rechtvaardig. Dan was alle training en voorbereiding voor niks geweest.

Daar heeft zij samen met haar vader tegen geprotesteerd, helaas voor haar zonder succes.

Jessica

Jessica is een spankingmodel. Ze groeide op in een klein stadje in een christelijk en traditioneel gezien. Voor iedere overtreding, hoe klein ook, was er thuis maar één straf en dat was over de knie en een pak op de blote billen. Net als thuis was ook op school een pak op de billen de eerste straf. Bij sport en cheerleading werd de straf altijd, hoe oud je ook was, in het bijzijn van het hele team gegeven.

Jessica gaat op haar billen krijgen.

Jessica is het model van de website SpankingTeenagerJessica.com.

Ze is opgegroeid in een klein stadje in een christelijk en traditioneel gezien. Haar vader was dominee. Voor iedere overtreding, hoe klein ook, was er thuis maar één straf en dat was over de knie en een pak op de blote billen.

Meestal kreeg zij en haar zus elke week zo op hun blote billen en soms wel meerdere keren per dag. In die gemeenschap werd dat volledig geaccepteerd en als normaal gezien.

Ook als ze bij een vriendin op bezoek was hadden die ouders het recht om zo straf te geven als zij dat nodig vonden. Omgekeerd gold hetzelfde als een vriendin bij haar op bezoek was.

Het was simpel. Houd je aan de regels en dan krijg je niet op je billen. Als je een regel overtrad, hoe miniem ook, kreeg je straf.

Omdat haar ouders geloofden dat slecht gedrag nooit onbestraft mag blijven, kwam het heel vaak voor dat zij, haar zus en/of vriendinnen een pak op hun blote billen kregen met de hand, haarborstel of paddle. Ook als het om relatief geringe overtredingen ging.

Ze vertelt ook dat zij op school zeer regelmatig op haar billen kreeg. Natuurlijk was dat voor haar vriendinnen niet anders.

Net als thuis was ook op school een pak op de billen de eerste straf. Er was geen maximum en iedere leraar mocht het toepassen. In feite deed ook iedere leraar dat ook. Als je van een leraar straf kreeg werd dat niet gedocumenteerd. Het kon ook meerdere keren per dag en het was onbelangrijk of de leraar een man of een vrouw was en of een jongen of een meisje op de billen kreeg.

De regel was helder. Als er iets was kreeg je op je billen. En als er weer iets was kreeg je weer op je billen. Er werd altijd uit volle kracht met een paddle geslagen en de straf varieerde alleen maar in het aantal klappen dat gegeven werd. In de eerste schooljaren werd de kinderen gewoon in de klas over de knie gelegd. Vanaf een jaar of 12 werd de straf meer formeel en moest je meekomen naar de gang en daar krom gaan staan.

Gedurende een gemiddelde schooldag kreeg zo 2 tot 10 keer een student(e) een pak op de billen.

Een uitzondering was sport en cheerleading. Hierbij werd de straf altijd, hoe oud je ook was, in het bijzijn van het hele team gegeven.

Regelmatig en hard met de paddle bij de cheerleaders

In de laatste twee studiejaren dat Jessica op haar High School bij de cheerleaders zat kreeg ze een nieuwe coach die lijfstraf met de paddle invoerde. Vanaf dat moment kregen de cheerleaders zeer regelmatig en knap hard met de paddle op hun onderbroek, wat bijna altijd leidde tot tranen. Soms ook vaker dan eens per dag.

Jessica krijgt als cheerleader met de paddle.

Net als veel andere meiden is Jessica gedurende de laatste drie jaar, van haar 16de tot haar 18de bij de cheerleaders geweest. Gedurende het eerste jaar had ze een coach die door iedereen geliefd werd en ook nooit straf gaf.

In haar Junior jaar, dus toen ze 16 en 17 was, kwam er een nieuwe coach en werd het anders.

Omdat de cheerleaders niet blij waren met deze nieuwe coach kwam de slop erin en begonnen ze met te laat komen en andere overtredingen. Dat ging een hele tijd zo door en werd van kwaad tot erger.

Op een dag liet de nieuwe coach weten dat vanaf dat moment iedereen die te laat kwam drie keer met de paddle zou krijgen. Dat was dezelfde regel zoals die ook op school gold.

Bovendien vertelde ze dat na die drie keer bij te laat komen net zoveel ‘swats’ zou geven als het aantal keer dat je te laat was geweest. Gedurende een jaar kon dat lekker oplopen, en dat was anders dan de normale schoolregels.

En een beetje te laat was helemaal te laat.

Vanaf dat moment kregen de cheerleaders zeer regelmatig en knap hard met de paddle op hun onderbroek, wat bijna altijd leidde tot tranen. Soms ook vaker dan eens per dag.

Ook in haar Senior jaar, het examenjaar waarin ze 17 en 18 was, vertelt Jessica in haar biografie dat ze ontelbaar vaak en enorm hard als cheerleader op haar billen heeft gekregen wat elke keer wel gepaard ging met huilen.

Nu was Jessica iemand die veel met spanking had. Ze is later een zeer actief spanking model. Dan is het misschien allemaal wat minder erg.

Haar mede-cheerleaders hebben precies hetzelfde meegemaakt. Als je straf had verdiend kreeg je met de paddle op je billen, dat was de norm. En goed hard ook.

 

Banquete High School: buitenkans voor verbetering

Voor deze cheerleaders van de Banquete High School in Texas is billenkoek niet iets uit het verleden. Ook vandaag de dag is het krijgen van billenkoek een alledaagse mogelijkheid.

In sommige teams krijgen cheerleaders ook nu op hun billen.

Er zijn zeker nog High Schools waar cheerleaders op hun billen krijgen. Dat weten we omdat ze dit zelf op hun website schrijven. Meestal gaat dat in de vorm van een handboek of teamregels die iedere cheerleader en haar ouders moeten ondertekenen  als ze lid worden van het cheerleader team.

De Banquete High School in Banquete, Texas, heeft zo’n 300 leerlingen en staat positief bekend. De prestaties zijn bovengemiddeld. Veel studenten gaan naar goed aangeschreven colleges.

Studenten en ouders zijn positief over de Banquete High School, ook al kunnen studenten in het algemeen en cheerleaders in het bijzonder op hun billen krijgen.Op de website Niche.com staan veel positieve beoordelingen en enquête resultaten over deze High School. Zo vinden 88 % van de studenten en hun ouders dat studenten op deze school athletisch zijn en 91 % vindt dat de docenten echt om hun studenten geven. Er zijn reviews te lezen als “My experience at Banquete High School is just wonderful. The teachers are well educated and are very good at their jobs. Their methods of teaching are great and fun to learn“, “coaches are more like second parents. they will always be there for you” en “i love banquete high school. the teachers are always so helpful. everyone is friendly. its a small town. the students are like a big family“.

De paddle is nog steeds in gebruik

Op de Banquete High School kunnen in principe alle studenten met de paddle op hun billen krijgen, maar voor cheerleaders en studenten die aan sport doen gelden strengere regels. Zij kunnen eerder met de paddle geconfronteerd worden.

Studenten van de Banquete High School

In het Student Handbook 2018-2019 staat duidelijk lijfstraf met de paddle vermeld. Ouders kunnen jaarlijks aan de school verbieden dat hun kinderen voor straf op hun billen krijgen. De school houdt daar dan ook rekening mee. De consequente is dan meestal dat er ISS de straf is. Dit is een soort interne schorsing waardoor de student lessen, activiteiten en toetsmomenten mist.  Daarom vinden de meeste studenten ISS een minder aantrekkelijke alternatief.  De meesten hebben dan liever straf op hun billen. Dat doet uiteraard even zeer, maar dat neemt ook veel minder tijd.

De regels en de teksten in het ‘Student Handbook’ zijn de standaard teksten voor dit gebied in Texas. Het opmerkelijke is dat de paddle nog steeds een mogelijke disciplinaire maatregel is. Deze High School bestaat al heel lang en waarschijnlijk is vanaf het begin straf op de billen gebruikt en staat dat ook nog steeds beschreven in het Student Handbook. De indruk is wel dat er van deze mogelijkheid de laatste tijd minder vaak gebruikt wordt gemaakt. De verklaart waarschijnlijk recente reviews als “I liked the fact that it’s so small and everyone knows each other, but the students could use a little bit more discipline” en ” Students could be more disciplined by teachers when needed, but overall it’s a great school“.

Het bijzondere is dat voor de studenten die aan sport doen, athletes, er aanvullende regels zijn. Nog veel opmerkelijker is dat er veel cheerleaders aparte regels zijn. In het Athletes Handbook 2018-2019 en in het Banquete Cheer Constitution 2017-2018 zijn alle regels opgenomen waar de athletes en de cheerleaders zich aan moeten houden. Dat zijn bijzonder veel regels en elke overtreding leidt tot strafpunten (demerits). Als er een aantal demerits verzameld zijn, leidt dit tot uitsluiting bij één of meerdere wedstrijden. Bij 30 demerits is het over en uit en mag je niet meer meedoen met het team. 

De paddle als “buitenkans voor verbetering”

Op Banquete High School High School in Texas krijgen de cheerleaders met de paddle op hun billen niet alleen voor straf, maar ook met het doel om prestaties te verbeteren.

Deze cheerleaders kunnen met de paddle krijgen om beter te presteren.

Er is echter ook nog een andere manier om gedrag te corrigeren en te verbeteren. Dat zijn de OFI’s. Opportunities For Improvement. Buitenkansen om beter te worden. Dit zijn oefeningen om bij teamleden het bewustzijn te vergroten van het belang en de consequenties van teamregels. Ze zijn ontworpen als een stevige herinnering aan de verwachtingen die aan de cheerleaders gesteld worden en op het zelfde moment kracht, uithoudingsvermogen en trots vergroten.

Als voorbeelden worden genoemd: rondjes hardlopen rond het stadion, de trappen van de tribunes op en af rennen, behendigheidsoefeningen, met de paddle op de billen krijgen of combinaties hiervan.

Dit betekent dat een pak op de billen wordt gezien als een goede manier om verbetering te bereiken. Vanuit Daphne weten we dat dit maar al te waar is. Natuurlijk zijn er veel meiden die hier minder moeite mee hebben. Het is ook een feit dat veel meiden hun echte potentie pas bereiken met de hulp van een regelmatig pak op de billen.

De regels die op dit moment op de Banquete High School gelden gaan ervan uit dat deze cheerleaders ook buiten de cheerleading training voor overtredingen tijdens de andere lessen op hun billen krijgen.

Deze cheerleaders krijgen ook buiten de training op hun billen.

De sporters en cheerleaders lopen niet alleen tijdens training en wedstrijden het risico om strafpunten te verzamelen.

Ook als je tijdens de gewone schooltijd kun je deze demerits krijgen, bijvoorbeeld als je ISS als straf krijgt (5 demerits). Kennelijk wordt ervan uitgegaan dat meisjes meestal de ISS en daardoor het missen van een wedstrijd proberen te vermijden door te kiezen voor straf op hun billen, maar dat helpt niet. Zowel in het Athletes Handbook als in de Banquete Cheer Constitution staat dat “Student padding will be threated the same as ISS”. Het is zinloos om dit soort bepalingen op te nemen als cheerleaders niet met de paddle op hun billen kunnen krijgen.

Atleten die te maken hebben gekregen met ISS worden ook geconfronteerd met de OFI’s, zoals hierboven beschreven. Bij herhalingen worden de OFI’s intenser. Waarschijnlijk betekent dit dat er meer gerend moet worden en dat er meer en hardere klappen op de billen gegeven worden.

In het uiterste geval kan dan het teamlid tijdelijk of definitief uit het team verwijderd worden.

Ouders en cheerleaders geven toestemming

Voordat een cheerleader kan beginnen geven de ouders toestemming om billenkoek te geven en de paddle te gebruiken, ook voor het verbeteren van de prestaties.

Voordat een cheerleader kan beginnen geven de ouders toestemming om de paddle te gebruiken.

 

Voordat een cheerleader kan beginnen verklaart ze dat ze de risico's begrijpt, dat ze zich aan de regels zal houden en de instructies van de coach zal opvolgen. Van elke cheerleader is een verklaring van de ouders aanwezig dat de meisjes billenkoek met de paddle mogen krijgen. Niet alleen als straf maar ook ter motivatie.

Voordat een cheerleader kan beginnen verklaart ze dat ze de risico’s begrijpt, zich aan de regels zal houden en de instructies van de coach zal opvolgen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de ouders van de cheerleader moeten ondertekenen.In de Banquete Cheer Constitution is vastgelegd dat voordat een cheerleader lid kan worden, haar ouders een verklaring moeten ondertekenen dat zij alle regels gelezen hebben en begrijpen. Ze moeten ermee akkoord gaan dat een overtreding van welke regel dan ook zal leiden tot de beschreven disciplinaire actie van de coach (hier sponsor genoemd) of de schoolleiding.

Feitelijk betekent dit ook dat alle ouders van cheerleaders toestemming geven dat hun dochters van de coaches of de schoolleiding op hun billen krijgen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de cheerleader moet ondertekenen.

Verklaring in het Banquete Cheer Constitution die de cheerleader moet ondertekenen.

Ook de cheerleader zelf moet een verklaring ondertekenen dat ze graag cheerleader wil worden en alle risico’s daarvan aanvaardt. Dat is dus inclusief eventuele risico’s voor haar billen.

De aankomende cheerleader moet ook verklaren dat ze zich aan alle regels en bepalingen zal houden. Ze moet ook beloven dat ze zal samenwerken en alle opdrachten van de cheerleader coaches zal opvolgen.

De paddle voor professionele cheerleaders

In 1997 waren de Tampa Bay Buccaneers cheerleaders bij een grote vechtpartij betrokken. Bij thuiskomst kregen ze allemaal en stevig pak slaag met de paddle op hun billen. Meerdere betrokken cheerleaders gaven later toe dat hun billen in vuur en vlam stonden.

Ook de professionele cheerleaders van de Tampa Bay Buccaneers kregen met de paddle op hun billen.

Er zijn aanwijzingen dat cheerleaders die dat blijven doen nadat ze de High School verlaten hebben, nog steeds soms op hun billen krijgen. Ze zijn dan lid van een college, universiteits of professioneel cheer team. Ook daar wordt dan een goed pak op de billen als een logische manier gezien om de meiden te corrigeren als dat nodig is.

Er zijn voorbeelden waarin dit ook daadwerkelijk gebeurd is.

In ieder geval een fors aantal (voormalige) cheerleaders van de Tampa Bay Buccaneers kunnen dit uit eigen ervaring beamen.

Een aantal jaren geleden brak er na afloop van een belangrijke football wedstrijd een onfrisse vechtpartij uit tussen cheerleaders van de Tampa Bay Buccaneers en de cheerleaders van het andere (verliezende) team. Bij de vechtpartij werd ook publiek betrokken. Waarschijnlijk gebeurde dit in 1997. Officials moesten erbij komen om de kemphanen uit elkaar te halen en in de bus naar huis te krijgen. Er waren destijds nieuwsberichten over deze gebeurtenis, maar die zijn nu niet meer te vinden. In die berichten werd geschreven dat alle Tampa Bay Buccaneers cheerleaders die bij de vechtpartij betrokken waren bij thuiskomst een stevig pak slaag met de paddle op hun billen hebben gekregen. Meerdere betrokken cheerleaders gaven destijds ook toe dat ze die avond allemaal een flink aantal meppen met de paddle hadden gekregen en dat hun billen in vuur en vlam stonden.

Ook bij de trainingen van professionele cheerleaders werd in 1992 regelmatig gebruik gemaakt van de paddle. De meeste meisjes waren gewend op hun High School en zeker bij de cheerleader met de paddle op hun billen kregen als de coach vond dat ze dat verdienden.

Training van de Tampa Bay Buccaneers Cheerleaders (1992)

Ook bij de trainingen gebruikte de coach van deze beroeps-cheerleaders in die periode regelmatig een paddle.

De meeste meisjes waren gewend op hun High School met de paddle op hun billen kregen als de coach vond dat ze dat verdienden. Dat was ook toen ze op de High School bij de cheerleaders zaten.

Het is dan helemaal niet vreemd dat dit ook gebeurt als je op hoger niveau met dezelfde sport bezig bent.

In die tijd werd straf op de billen als een uitstekende manier gezien om concentratie en prestaties van meiden te verbeteren.

Op de goede manier toegepast is het ook helemaal niet traumatisch. De meisjes worden eerder vrolijk en vrij. En tegelijk gedisciplineerd. Dat is een mooie combinatie.

Bij Daphne weten we dat dit bij meiden nog steeds zo werkt.