Zwemmen en zwemteams

Zwemmen en zwemteams

Er zijn meerdere situaties bekend waarbij door een zwemcoach een rotan / Spaans rietje gebruikt werd om zwemsters in het water een tik op hun billen te geven.

Een rotan kun je gebruiken om zwemsters in het water een tik op hun billen te geven.

Voorbeelden over zwemmen en zwemteams zijn er o.a. uit Amerika, Australië en Engeland.

Zwemmen lijkt bij uitstek een sport te zijn waarbij coaches de overtuiging hebben dat het nuttig en belangrijk is dat meiden soms een goed pak op hun billen krijgen.

Zo is er een verhaal over een zwemteam van een kleine universiteit in het zuiden van Amerika, waar dit zo gebeurde. Het zwemteam was behoorlijk succesvol en won veel wedstrijden. De coach had inderdaad de naam streng te zijn.

Als een zwemster zich opgaf voor een zwemteam volgde er een persoonlijk gesprek met de coach, waarin die uitlegde hoe het werkte en hoe de regels waren. Het kwam er kort op neer dat de trainingen verplicht waren en dat je altijd met volle inzet mee moest doen. Als de coach de indruk had dat de inzet niet optimaal was of, bij te laat komen of bij afwezigheid zonder akkoord vooraf, volgde er lijfstraf: met de paddle op de billen.

Uiteraard was er alle begrip als de zwemster dat niet wilde, maar dan was het ook niet mogelijk om lid van het team te worden.

Dat betekende dat iedere zwemster die toetrad tot het zwemteam van te voren wist dat ze op haar billen ging krijgen. Kennelijk was dat geen beletsel.

De paddle was niet het enige hulpmiddel dat deze coach gebruikte.

Om tijdens het zwemmen zelf in te kunnen grijpen maakte de coach ook gebruik van rotan. Als hij vond dat een meisje laks aan het zwemmen was, moest ze in de eerste baan zwemmen. Indien nodig kon de coach met het rietje de zwemster in het water een fler op haar billen geven.

Op de natte billen

Zwemsters die het daadwerkelijk hebben meegemaakt kunnen het bevestigen: billenkoek krijgen op een nat badpak of op natte blote billen is extra pijnlijk.

Billenkoek doet behoorlijk zeer op natte billen.

Ook Engelse coaches hadden de reputatie dat de meisjes die bij hen in training waren op hun billen kregen. Een 19-jarige nationaal kampioene kreeg hierover een vraag in een interview van een toonaangevende krant in Yorkshire. “Ach, soms krijg je een paar klappen op je billen als je er een zootje van maakt”, zei ze in verlegenheid gebracht. “maar het stelt niet zoveel voor”. Een teamgenote was mededeelzamer. “We moeten uit het zwembad komen en krom staan. Dan krijgt je zes keer een stevige klap op je billen. Dat doet behoorlijk zeer op je natte kont.”

Alle leden van de nationale zwemselectie kregen in die tijd soms een pak op hun billen. Over het algemeen bestaat een nationale zwemteam op ieder moment uit zo’n 20-24 zwemsters.

Er zijn meer verhalen bekend van zwemsters op allerlei niveaus die vertellen dat ze op hun billen konden krijgen. Dat was bij het zwembad of in de kleedkamer voor of na het douchen. Het betrof zowel mannelijke als vrouwelijke coaches. Zonder uitzondering vertelden ze dat de klappen op een nat badpak of op natte blote billen altijd extra pijnlijk waren.

Kennelijk waren er toch veel zwemsters bereid om hiermee in te stemmen, met ook voor hen zelf zeer bevredigende resultaten. Van tijd tot tijd pijnlijke billen is kennelijk niet zo problematisch als je daar genoeg voor terug krijgt, zoals persoonlijke groei, mooie resultaten en het genoegen lid te zijn van een hecht team.

Vrouwenvoetbal teams

Vrouwenvoetbal teams

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken. Daar hebben ze vooral in Amerika wel ervaring mee.

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken.

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken. Dat is in ieder geval zo in Amerika, voor vooral meisjes het spelletje spelen dat wij zo goed kennen. Het heet daar ‘soccer‘, en dat is totaal iets anders dan ‘football‘ of  ‘American Football‘, wat vooral door jongens gespeeld wordt. Iedere Amerika High School heeft een Football team voor jongens en heel veel High Schools hebben een meisjesvoetbalteam. Dat geldt dus ook voor High Schools in de zuidelijke staten van de USA, waar lijfstraf op de billen heel gewoon is.

Toch is het voorbeeld rond vrouwenvoetbal afkomstig van een forum dat in het geheel niets met spanking te maken heeft. Het klinkt misschien wat bedacht, maar situaties die nog veel merkwaardiger waren bleken achteraf ook waar te zijn.

Bij dit vrouwenvoetbal team hadden de speelsters zelf bedacht dat ze van hun coach op hun billen moesten krijgen als ze een wedstrijd zouden verliezen.

Meisjesvoetbalteam met billenkoek zeldzaam

Er zijn meisjesvoetbalteams waar de speelsters billenkoek kunnen krijgen. Dat geldt bijvoorbeeld voor meisjesvoetbalteams van High Schools in de zuidelijke staten van de USA, waar lijfstraf op de billen heel gewoon is. Juist de studenten die op zo'n school aan sport doen zullen het vaakste met de paddle op hun billen krijgen.

Er zijn meisjesvoetbalteams waar de speelsters billenkoek kunnen krijgen.

Zulke situaties zijn niet onbekend maar wel zeldzaam. Het komt vaker voor dat individuele sportmeiden in het kader van training van hun coach op hun billen krijgen. Situaties waar een heel team op die manier straf krijgt komen natuurlijk veel minder voor. Dergelijke verhalen zijn wel bekend rond de leden van een cheerleader ploeg die van een mannelijke coach op hun billen kregen.

Juist binnen het vrouwenvoetbal moet je voor elkaar door het vuur willen gaan. Het helpt dan als er duidelijke verwachtingen en afspraken zijn. Het helpt ook als er consequenties zijn als de afspraken worden geschonden. Of als er niet conform de verwachtingen gehandeld wordt. Consequenties in de vorm van een pak op de billen werken dan prima.

In dit voorbeeld betreft de speelsters van een vrouwenvoetbal team die op eigen initiatief met hun mannelijke coach hadden afgesproken dat hij billenkoek moest geven. Zodoende werden door deze coach overtredingen op het veld, zoals gele kaarten en het verliezen van wedstrijden, afgehandeld door de overtreders na de wedstrijd in de kleedkamer een pak op hun billen te geven. Het kon ook zijn dat het hele team straf kreeg.

De discussie in het forum is nu niet meer beschikbaar, maar de volgende reacties zijn daarvan af gehaald.

We hadden afgesproken dat we op onze billen zouden krijgen als we zouden verliezen

Sommige vrouwenvoetbal teams spreken met elkaar af dat ze straf op hun billen zullen accepteren als ze verliezen of als ze slecht spelen.

Sommige vrouwenvoetbal teams spreken met elkaar af dat ze straf op hun billen zullen accepteren als ze verliezen of als ze slecht spelen.

Louise: “Ja, dat hadden wij ook. Vroeger op de academie kregen we klappen met de paddle voor ernstige overtredingen op en buiten het veld.”

Jasmine: “Dat stelt niks voor. We hadden met Mike onze coach afgesproken dat we als we een wedstrijd zouden verliezen bij hem over de knie zouden gaan voor een pak op onze billen met een sportschoen.  Als we drie wedstrijden na elkaar zouden verliezen zou dat op onze blote billen gebeuren. We kregen ook op onze billen voor het niet goed meedoen met de training of voor gele kaarten op het veld. Eén meisje kreeg het toen ze een eigen doelpunt maakte.”

Jimbo: “Jullie kregen op je billen van een mannelijke coach of was Mike een vrouw?”

Louse: “Welke sport was dat? En hoeveel zaten er in jullie team?”

Dingle66: “Wat dat tijdens de middelbare school of daarna?”

Alleen degenen die gespeeld hadden kregen op hun billen

Het is logisch dat je juicht als je een doelpunt scoort en dat je straf krijgt als je een overtreding begaat.

Het is logisch dat je juicht als je een doelpunt scoort en dat je straf krijgt als je een overtreding begaat.

Jasmine: “Ja, de coach was een man. Het was niet de middelbare school, maar het voetbalteam van de academie. Onze ploeg had meestal 15 speelsters, maar alleen degenen die gespeeld hadden kregen op hun billen. We verloren bijna nooit 2 wedstrijden na elkaar dus dat was best leuk. Niet dat het niet zeer deed.”

Dan verschillende reacties die niet bewaard zijn.

Louise: “Wie kwam er met dat idee? Ik bedoel maar, het moet behoorlijk gênant zijn geweest als jullie drie keer na elkaar verloren hadden.”

Jasmine: “Oh natuurlijk, het was heel gênant en het deed behoorlijk zeer als je op je blote billen kreeg. Sommige meiden huilden een beetje en er waren heel veel rode billen in de douche daarna. We vonden het best wel terecht als iemand op haar billen kreeg voor overtredingen en dat soort dingen omdat we allemaal konden kijken. Dat gebeurde in de kleedkamer. Je wist dan ook weer wat het gevolg kon zijn van overtredingen. Dat was altijd op de blote billen en was altijd een hard pak billenkoek, maar dat vonden we wel terecht. De enige uitzondering daarop was als we soms als team op onze billen kregen.”

Jasmine: “Oh, een paar meiden waren met het idee gekomen. We vonden het logisch dat je juicht als je een doelpunt maakt en straf krijgt als je een overtreding begaat. We hebben er allemaal over gestemd en afgesproken dat straffen voor ernstige dingen op de blote billen hoorde. Mike was er in het begin een beetje op tegen. Ik moet zeggen dat Mike meer een vaderfiguur was bij wie je je altijd veilig voelde en geen strenge bullebak. Het was min of meer begonnen voor de lol maar het werkte zeker als een goede motiverende prikkel.”

Deze discussie is hierna afgekapt door de board moderators. Dat was in 2003.

Dit is afkomstig van Voice in the Corner en van Greek.

Volleybal teams

Volleybal teams

Vooral bij volleybal gaan discipline en sportiviteit goed samen. Billenkoek is daar regelmatig een onderdeel van. Dat geldt zowel tussen de speelsters onderling als tussen de coach en de speelsters.

Vooral bij volleybal gaan discipline en sportiviteit goed samen.

Het voorbeeld rond volleybal is gebaseerd op het verhaal an Kate, een Amerikaanse vrouwelijke coach die in 2011 op een bulletin board over volleybal schreef. Ze woonde in het noorden van Texas. Haar man was een paar jaar eerder overleden tijdens een missie in Afghanistan. Ze had drie dochters die op dat moment 18, 10 en 22 waren. Ze werkte als docent Science op een plaatselijke High School. Omdat ze in haar jeugd veel aan volleybal gedaan had en ook op de Universiteit heel verdienstelijk volleybal speelde, vervulde en vervult ze regelmatig de rol van coach van het volleybal team. Dat deed ze dan op de school waar ze ook docent was, maar soms ook op meerdere High Schools tegelijk. Ze was ook al jarenlang lid van de AVCA, de American Volleyball Coaching Association.

Ze had echter duidelijke eisen die bepalend waren of ze wel of geen coach wilde worden van een team. .

Kate vertelde dat ze uitsluitend als coach wilde werken bij scholen waar het toepassen van lijfstraf was toegestaan. Dat was meestal geen probleem omdat in dat gedeelte van Texas bijna iedere High School lijfstraf toestaat.

In een aantal monologen legde Kate haar standpunt uit. Het leidde tot een felle discussie die uiteindelijk afgekapt is. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

De belangrijkste voorwaarde voor succes

De korte samenvatting is dat bij volleybal het hebben van de juiste discipline de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn. Dat geldt dan niet alleen voor de sport maar ook voor de rest van het leven.

De juiste discipline ia de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn.

De korte samenvatting is dat het hebben van de juiste discipline de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn. Dat geldt dan niet alleen voor de sport maar ook voor de rest van het leven. Voor een coach is het daarbij cruciaal om zo consequent mogelijk te zijn. Volgens Kate  is de beste manier om deze discipline bij meisjes tot stand te brengen de mogelijkheid om straf op de billen te geven. Het is belangrijk om dit consequent te doen. Altijd als dat nodig is. Dit moet bij minderjarigen uiteraard met toestemming van de ouders.

Ze kreeg het haar standpunten veel kritiek, maar ook bijval van mensen van mensen die vergelijkbare effecten hadden gemerkt.

De denkwijze van Kate lijkt voor ons misschien ouderwets.

In het noorden van Texas – maar ook ik veel andere gebieden van de USA – is deze benadering helemaal niet zo bijzonder. Zelfs vandaag de dag kun je in een paar minuten op Google vacatures als volleybal coach vinden bij High Schools waar het gebruik van de paddle toegestaan is.

Deze scholen blijken dan ook altijd – keurig en modern – een aansprakelijksheidsverzekering geregeld te hebben. Waarschijnlijk is het standpunt van Kate dus helemaal niet zo ouderwets en hebben meer coaches dezelfde overtuiging. Ze zijn alleen daar niet zo open over.

Hieronder volgt een weergave van haar mening en haar ervaringen.

Discipline en consequent zijn is voorwaarde

Kate, een Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach schreef in 2011 op een forum over volleybal dat volgens haar bij een meisjes volleybalteam een consequente aanpak altijd belangrijk is. Dat kan met of zonder billenkoek, maar mét billenkoek is er veel meer mogelijk en veel meer te bereiken dan zonder.

Met of zonder billenkoek, een consequente aanpak is altijd belangrijk.

Het maakt volgens Kate niet uit hoe een coach discipline handhaaft bij de speelsters. Dit kan met billenkoek of rondjes hardlopen. De sleutel tot succes ligt altijd in het consequent zijn. Consequent zijn betekent dat de relatie tussen een bepaalde daad en het gevolg ervan, de consequentie, altijd en vooraf duidelijk is.

Een sportvrouw die zich goede discipline eigen gemaakt heeft zal succes en voldoening hebben in haar leven. Dat is een blijvend en positief effect dat aanhoudt, ook als de tijd dat ze aan sport deed al lang verleden tijd is. Daarom is sport ook zo belangrijk. Met een goede aanpak, leren de deelneemsters niet alleen technieken om wedstrijden te winnen, maar ook vaardigheden die belangrijk zijn om succesvol te zijn in het leven.

Kate vertelde dat ze jaren ervaring heeft met het werken met meisjesteams op allerlei High Schools. Het waren dan altijd Sophomores (klas 10 met meisjes van 16 of 17 jaar), Juniors (klas 11 met meisjes van 17 of 18 jaar) of Seniors (examenklas 12 met meisjes van 18 of 19 jaar). Op deze High Schools was meestal wel maar soms ook geen lijfstraf toegestaan  als disciplinaire maatregel.

Volgens Kate is het op basis van haar ervaring volkomen duidelijk dat er bij meisjesteams mét billenkoek meer mogelijk en veel meer te bereiken is dan zonder.

In haar definitie is discipline wat iemand doet als niemand kijkt en niemand er ooit iets van zal merken. Het gaat aanzienlijk verder dan straf en beloning. Als coach op een middelbare school ben je volgens Kate niet alleen verantwoordelijk voor dat iemand een sport leert beheersen. Het is ook je taak dat de speelsters discipline verwerven en opgroeien als verantwoordelijke leden van de samenleving. Integriteit is belangrijker dan winnen of verliezen. Iemand die de juiste discipline heeft kun je leren winnen. Zolang dat niet het geval is, kun je iemand weinig leren.

Drie voorwaarden voor zelfdiscipline

Volgens de Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach Kate is het essentieel dat er duidelijke regels en verwachtingen zijn. Het consequent en strak handhaven van die regels leidt tot meer discipline binnen het team en daarmee ook tot meer resultaat.

Duidelijke regels en verwachtingen en consequent handhaven leidt tot meer discipline.

Volgens Kate zijn er drie noodzakelijke voorwaarden om de zelfdiscipline van speelsters te vergroten.

De eerste is zelf het goede voorbeeld te geven. Als een coach verwacht dat de speelsters op tijd zijn, moet zijzelf ook perfect op tijd zijn. Als een coach geen ruw taalgebruik van de speelsters accepteert, moet ze dat zelf ook niet doen.

De tweede voorwaarde is het hebben van duidelijke regels en verwachtingen in het team en consequent zijn in het handhaven ervan. Als de coach een speelster bestraft voor vloeken, moet ze bereid zijn om iedere speelster voor hetzelfde te bestraffen. Verschillende maatstaven voor verschillende speelsters of voor verschillende situaties werkt niet.

De derde voorwaarde is het verschil zien tussen een gebrek aan discipline of houding en een gebruik aan vaardigheid. Iedereen moet het leren. Als coach moet je het verschil zien tussen iemand die een fout maakt omdat ze de vaardigheid mist om het beter te doen of iemand die een fout maakt omdat ze zich niet wil inspannen om te doen waar ze toe in staat is. Een speelster die een fout maakt omdat ze de vaardigheid mist valt niets te verwijten. Het is dan de taak van de coach om haar die vaardigheden te leren. Als een speelster de vaardigheid heeft maar ervoor kiest om die niet toe te passen, is het de taak van de coach en het juiste moment om haar daarvoor te straffen.

Volgens Kate is het essentieel om iedereen gelijk te behandelen en moet iedereen dat vooraf goed begrijpen. Voor het hele team, maar ook bij potentiële nieuwe speelsters moet duidelijk zijn: wangedrag is nooit acceptabel, van geen enkele speelster.

De opvoeding van de eigen dochters

Volgens volleybal coach Kate is het voor meisjes heilzaam als ze van tijd tot tijd een stevig pak op hun billen krijgen. Ze baseert dat op haar eigen ervaring tijdens haar eigen jeugd maar ook op de manier waarop ze haar drie dochters opgevoed heeft. Wat voor haarzelf en voor haar dochters werkte zal vast ook zo voor andere meisjes werken. Billenkoek is namelijk niet alleen een boodschap dat er een grens is overschreden, maar ook als een soort interne schoonmaak.

Van tijd tot tijd een stevig pak op de billen is heilzaam voor meisjes.

Kate heeft zelf drie kinderen. In de opvoeding van haar eigen kinderen gebruikt ze dezelfde aanpak die ze heeft ondervonden van haar eigen ouders toen zij jong was.

Straf betekende vroeger voor haar toen per definitie billenkoek. Dat was zolang ze thuis woonde, maar ook soms wel tijdens weekenden en vakanties toen ze aan de universiteit studeerde. Ze kreeg zelf van haar ouders altijd op haar blote billen. Ook al vond ze het vroeger vreselijk om billenkoek te krijgen, toch is ze ervan overtuigd dat ze hierdoor gevormd is tot een verantwoordelijke vrouw.

Op dezelfde manier is ze stellig naar haar eigen dochters. Wat voor haarzelf werkte, zal net zo goed voor haar dochters werken. Daarom was het een duidelijke principe dat zolang de dochters thuis wonen het overtreden van huisregels en afspraken billenkoek tot gevolg heeft. Samen met haar man brachten dit principe altijd en consequent in de praktijk, uit volle overtuiging. In de periodes dat haar man thuis was, was hij ook degene die de meisjes straf gaf als dat nodig was. Als militair was hij ook een grote voorstander van discipline en allergisch voor smoesjes. Meisjes die ondeugend waren geweest kregen een strenge toespraak en daarna een intensief en hard pak billenkoek op hun blote billen. Daarna werd er uitgebreid geknuffeld en beterschap beloofd. De meisjes waren altijd dol op hun vader geweest.

In de periodes dat haar echtgenoot afwezig was door zijn werk. vervulde Kate de disciplinaire rol. Dat is natuurlijk helemaal zo sinds haar man overleden is.

Een pak op de billen is heilzaam voor meisjes

Volgens Kate is er weinig te bedenken dat meer heilzaam is voor een meisje dan dat ze van tijd tot tijd een stevig pak op haar billen krijgt. Dat was vroeger en dat is nog steeds zo.

Een stevig pak op de billen krijgen is heilzaam voor een meisje.

Volgens Kate valt er weinig te bedenken dat meer heilzaam is voor een meisje dan dat ze van tijd tot tijd een stevig pak op haar billen krijgt. Dat was vroeger en dat is nog steeds zo.

Ze heeft bij de opvoeding van haar eigen drie dochters ondervonden dat billenkoek inderdaad heel goed werkt.

Het is ook heel goed voor de onderlinge band.

De billenkoek is dan niet alleen een boodschap dat er een grens is overschreden, maar ook als een soort interne schoonmaak.

De laatste tijd is er – terecht – ook veel aandacht voor de mentale kant van sport. Welke gedachten spelen er zich in je hoofd af en welke invloed heeft dat op je spel? Kate is er geen voorstander van om bij gezonde meiden met een sportpsycholoog te gaan werken. Dat kan allemaal veel eenvoudiger.

Bij een gezonde meid heeft een stevig pak op de billen gelijk effect op wat er in het hoofd gebeurt.

Nadat een meisje een stevig portie billenkoek heeft gekregen zijn onrust,  onvrede en doffe ogen verdwenen.  Op zo’n moment is een meisje weer rustig van binnen. Ze is tevreden en heeft sprankelende levenslustige ogen.

Dat effect is niet incidenteel, maar treedt bijna elke keer op.

Vast principe: meisjes krijgen billenkoek op hun blote billen

Volleybal coach Kate is ervan overtuigd dat de anatomie van alle meisjes en de persoonlijkheid van de meeste meisjes optimaal past bij het gebruik van billenkoek. Om het optimale effect inclusief de heilzame interne schoonmaak te bereiken is het noodzakelijk dat de billenkoek voldoende intens is. Daarom moeten meisjes in principe hun billenkoek altijd op de blote billen krijgen. Dat geldt zeker voor de oudere meiden.

Ook (of: vooral) oudere meisjes hebben baat bij een goed en stevig pak op hun blote billen.

Volgens Kate is de beste manier om meisjes te corrigeren met billenkoek. Daar is ze absoluut van overtuigd. De anatomie van alle meisjes en de persoonlijkheid van de meeste meisjes past volgens Kate optimaal bij het gebruik van billenkoek. Een noodzakelijke voorwaarde om het optimale effect, inclusief de heilzame interne schoonmaak, te bereiken is dat meisjes een intens pak billenkoek moeten krijgen. Te zacht heeft geen zin. Hier maken zachte heelmeesters stinkende wonden.

Daarom heeft Kate thuis altijd vastgehouden aan het principe dat meisjes hun billenkoek altijd op hun blote billen krijgen. Dat verandert niet opeens als meiden ouder worden. Het is niet zo dat bij oudere meisjes het minder effectief of passend is om billenkoek op de blote billen te geven. Integendeel. Juist bij oudere meisjes is het belangrijk dat billenkoek voldoende indruk en impact blijft maken. Meisjes voelen de billenkoek nu eenmaal beter als ze die op hun blote billen krijgen.

Een tweede manier om ervoor te zorgen dat billenkoek voldoende intens is en daarmee voldoende effect heeft is het gebruik maken van een hulpmiddel zoals een haarborstel. Zeker als de meisjes ouder worden is een haarborstel een goede aanvulling.

De billenkoek met hand en haarborstel gaat door tot het gewenste effect bereikt is, ook bij relatief kleine aanleidingen.

Effect van billenkoek is lichamelijk en mentaal

Het effect van de billenkoek is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ze gaat echt beter in haar vel zitten.

Het effect van de billenkoek is lichamelijk en mentaal. Meisjes gaan beter in hun vel zitten.

Het effect van de billenkoek is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ze gaat echt beter in haar vel zitten.

Als een meisje even op haar billen heeft gekregen,  heeft dat ook een duidelijk merkbaar positief effect op gedrag en prestaties.

Voor haar dochters is het duidelijk dat niet hun leeftijd bepalend is of ze wel of geen billenkoek zullen krijgen, alleen maar hun gedrag.

Kate is ervan overtuigd dat deze uitgangspunten de band tussen haarzelf en haar dochters alleen maar versterkt hebben.

Kate is er ook van overtuigd dat dit niet alleen maar bij haar dochters zo werkt. Bij andere meisjes werkt dit op precies dezelfde manier. Misschien dat dit niet voor alle meisjes zo opgaat, maar wel voor veel. In ieder geval voor veel meisjes die Kate tijdens haar loopbaas is tegen gekomen.

Er is als het gaat om de wederzijdse band en de ontwikkeling en de groei daarin een enorm verschil tussen een meisje dat voor de eerste keer op bezoek komt en een meisje dat al een paar keer is wezen slapen en daarbij ook op haar billen heeft gekregen.

Datzelfde geldt voor een volleybalteam. In het begin van het seizoen is de wederzijdse band volkomen anders dan aan het eind van een intensief seizoen, waarbij de situaties waarbij een meisje straf op haar billen krijgt absoluut tot de meest intensieve momenten hoort.

Autoriteit, intimiteit en nabijheid

Volgens moeder en volleybal coach Kate is het heel belangrijk dat meisjes zich realiseren dat billenkoek gewoon is en tot de mogelijkheden behoort. Ook als ze ouder worden.

Het is belangrijk dat meiden zich realiseren dat billenkoek tot de mogelijkheden behoort.

Volgens Kate is het voor opgroeiende meiden heel belangrijk is dat ze zich realiseren dat het krijgen van billenkoek tot de mogelijkheden behoort. Ook – of vooral – als ze ouder worden.

Door de eigen ervaring in de eigen jeugd, de ervaring bij het opvoeden van haar eigen kinderen en haar jarenlange ervaring bij het coachen van volleybal teams staat dit voor haar als een paal boven water.

Voor opgroeiende meiden is het net zo belangrijk dat de zekerheid hebben dat deze billenkoek ook daadwerkelijk en onafwendbaar gaat gebeuren zodra ze dat verdienen.

In de huiselijke situatie wordt een meisje bij voorkeur gecorrigeerd door haar over de knie te leggen. Het is volgens Kate logisch dat een meisje dan haar straf op haar blote billen krijgt omdat dit past bij de sfeer van autoriteit, intimiteit en nabijheid. Bovendien heeft het simpelweg op deze manier het beste effect heeft.

Dat betekent doorpakken wanneer het nodig is. Niet uitstellen, maar lik op stuk. Altijd consequent zijn in de beslissingen, resoluut en streng in de uitvoering maar ook absoluut rechtvaardig.

Het is belangrijk dat een meisje weet en voelt als ze iets fout gedaan heeft. Ze weet dan dat het een volgende keer anders moet. De aangewezen manier om dit aan een meisje duidelijk te maken is door haar een pak op haar billen te geven. Hier zijn de billen ook optimaal geschikt voor. Een meisje hoort de billenkoek te voelen tijdens het pak slaag en voor een korte periode daarna. Om dat te bereiken is het belangrijk dat de billen bloot zijn en dat er stevig geslagen wordt. Een hulpmiddel helpt om het doel te bereiken.

Een gezonde meid kan prima tegen een stevig pak billenkoek. Natuurlijk is de liefde van ouders voor kinderen mateloos, maar dat wil niet zeggen dat je terughoudend hoeft te zijn bij billenkoek bij een meid die dat verdiend heeft.

Voor vriendinnen die blijven slapen gelden dezelfde regels

Moeder en volleybal coach Kate wilde altijd dat haar dochters aan eventuele vriendinnen die bleven slapen uitlegden dat de huisregels consequent hetzelfde blijven, ook als er vriendinnen op bezoek zijn. Die vriendinnen en hun ouders moesten vooraf weten dat billenkoek bij haar altijd de eerste disciplinaire maatregel was.

Als vriendinnen blijven slapen blijven de regels consequent hetzelfde.

Kate heeft het haar dochters ook altijd duidelijk gemaakt dat aan de bestaande routine niets verandert als er een vriendinnetje blijft slapen. Een logeerpartij is geen reden om opeens goed functionerende regels te veranderen. Billenkoek was en blijft altijd de eerste disciplinair maatregel.

Het betekent een logée die blijft slapen ziet en hoort dat haar vriendin van haar moeder op haar billen krijgen. Onder het motto ‘gelijke monikken, gelijke kappen’ betekent het ook dat dezelfde regels gelden voor de meisjes die blijven slapen. Ook zij moeten zich realiseren dat ze op hun billen kunnen krijgen als ze dat verdienen.

Kate vertelde dat haar dochters vrolijk, attent, sympathiek en levenslustig waren. Ze waren altijd populair en ze dus hadden ze veel vriendinnen. Deze vriendinnen wilden en willen wel eens blijven slapen en soms is dat ook praktisch. De afspraak hierover en de aanpak erbij is nog altijd hetzelfde.

Als een van haar dochters wil dat er één of meer vriendinnen vlijven slapen, weet ze dat dit pas kan nadat haar moeder een gesprek met de moeder van de vriendin heeft gehad over afspraken en regels die gevolgd zullen worden. Meestal heeft haar dochter uit voorzorg al met de betreffende vriendin over regels en straf gepraat. De vriendin weet dan al dat zij zelf dan altijd op haar billen krijgt. En dat dit dus ook voor hen gaat gelden als ze zouden blijven slapen.

Omdat het toepassen van billenkoek in die gebieden van Amerika nog heel veel voorkomt is dat voor de vriendinnen van de dochters meestal niet vreemd.

Het gesprek met de andere moeder over consequent zijn

Moeder en volleybal coach Kate vertelt dat ze de ervaring heeft dan de meeste ouders open staan voor een gesprek over welke consequentie past bij het overtreden van regels. Ze legde aan de moeders van vriendinnen uit dat voor haar eigen dochters die consequentie altijd een stevig pak billenkoek is. Met de moeder stemde ze dan af hoe het tijdens het bezoek zal gaan. Normaliter wil de moeder van een vriendin dat haar dochter zich aan dezelfde regels moet houden en op dezelfde manier behandeld moet worden als de dochters van Kate.

In het gezin van Kate is het de gewoonte om meisjes die de regels overtreden direct en consequent een pak op de blote billen te geven.

Meestal kende Kate de moeder van de vriendin al lang via school of de kerk, wat het eenvoudig maakt om een gesprek aan te gaan. Bovendien woont Kate in een kleine gemeenschap waar iedereen bijna iedereen kent.

Een gesprek gaat snel over hoe het is om met opgroeiende meiden om te gaan. Wat je tegenkomt en wat wel en wat niet werkt. Kate legt dan uit wat haar aanpak is en de meeste ouders herkennen dat prima. Op de High School wordt de paddle gebruikt. In de meeste gezinnen is in ieder geval in het verleden billenkoek gegeven en is dat verminderd naarmate de kinderen ouder werden. Kate legt dan uit dat in haar overtuiging juist voor oudere meiden billenkoek belangrijk blijft en dat zij dit ook zo doet.

Daarbij legt ze aan de andere moeder uit dat haar opvoedingsaanpak consequent en duidelijk is en zo blijft, ook als er iemand blijft slapen. Ze legt uit dat als haar dochter alleen of samen met iemand anders iets doet waarvan ze weet dat het niet mag, haar dochter altijd een stevig pak billenkoek krijgt. Als het nodig is om deze straf te geven tijdens de logeerpartij kan ervoor gezorgd worden dat de logée zich even terug kan trekken.

Meestal staat de moeder van de aanstaande logée erop dat als er tijdens de logeerpartij regels worden overtreden en er straf nodig is, haar dochter op dezelfde manier behandeld kan worden als Kate haar eigen dochter behandelt, aangenomen dat ze net zo schuldig is.

Als dan de dag gekomen is waarop een logée voor de eerste keer blijft slapen, wordt bij een kopje thee nogmaals uitgelegd dat er huisregels zijn. Kate legt dan ook nogmaals uit dat in haar gezin het de gewoonte is dat meisjes die de regels overtreden direct en consequent een pak op hun blote billen krijgen.

Op zich is het allemaal niks nieuws, maar het is dan toch weer even gezegd.

Als het nodig is gaat het gebeuren, ook al is het soms even wennen

Volgens moeder van drie dochters en volleybal coach Kate zijn de meeste meiden nooit te oud zijn om op hun billen te krijgen, ook al vinden ze het misschien niet leuk op het moment dat het gebeurt.

De meeste meiden zijn nooit te oud om op hun billen te krijgen, terwijl ze daar zelf soms anders over denken.

Mensen die denken dat het vooruitzicht dat billenkoek krijgen een mogelijkheid is een belemmering is om ergens te komen logeren, hebben het helemaal mis. Integendeel. Het is volgens Kate eigenlijk geen enkel probleem.

Regelmatig slapen er logées en soms meerdere tegelijk.

Daarbij worden ook wel eens regels overtreden waarbij het duidelijk is dat er billenkoek gaat volgen. Het gaat dan om te laat komen voor het eten, na waarschuwingen nog niet stil zijn om te slapen maar doorkletsen of jokken (bijvoorbeeld over huiswerk dat af is maar wat dan niet zo blijkt te zijn).

Kate vertelde ook dat het soms wel lijkt alsof de dames heel bewust op de situatie aansturen, uit balorigheid of nieuwsgierigheid. Soms is het ook duidelijk een vergissing, zoals de reistijd verkeerd inschatten en zo laat vertrekken dat op tijd komen niet meer mogelijk is.

De gevolgen zijn altijd hetzelfde, of de meisjes het nu leuk vinden of niet.

Op de billen krijgen is niet leuk, maar soms wel nodig

Uiteraard vindt geen enkel meisje het leuk om over de knie te gaan en straf op haar blote billen te krijgen. Zo hoort dat ook te zijn. Het is tegelijk absoluut ondenkbaar dat een meisje alleen maar goed en braaf is terwijl ze opgroeit. Meisjes zijn meisjes en verdienen wel eens straf. Daarom zou ieder meisje in ieder geval een paar keer in haar leven mee moeten maken dat ze echt op haar blote billen krijgt als ze dat verdiend heeft.

Ieder meisje zou een paar keer in haar leven mee moeten maken om echt op haar blote billen te krijgen.

Uiteraard vindt geen enkel meisje het leuk om over de knie te gaan en straf op haar blote billen te krijgen en dat hoort ook zo te zijn. Voor de eigen dochters is het wel vertrouwd dat ze op die manier straf krijgen. Ze weten wat ze kunnen verwachten, ze weten hoe het voelt als het voorbij is. Ook voor logées die al vaker over de knie zijn geweest is het ook niet vreemd. Hetzelfde geldt voor meisjes die gewend zijn thuis van hun ouders op hun billen te krijgen. Soms vertonen de billen van deze meisjes zelfs duidelijke sporen van recente straf.

Er blijven ook wel eens meiden slapen voor wie het nieuw is, die nog niet eerder hebben meegemaakt dat ze van een vreemde op hun billen krijgen. Of meiden voor wie het jaren geleden is dat ze voor de laatste keer over de knie gelegd zijn en op hun billen hebben gekregen.  Sommige meiden voelen zich onzeker over hun lichaam of schamen zich als ze naakt zijn.

Ook voelen sommige meiden van 16, 17 of 18 jaar zich eigenlijk te oud om billenkoek te krijgen, nu het er echt op aan komt. Of ze zeggen dat de overtreding eigenlijk te klein is om daarvoor straf op de billen te krijgen.

Kate is het daar uiteraard niet mee eens. Ze legt dat uit dat in werkelijkheid het effect van billenkoek uitstekend blijft en zeker niet minder wordt als meiden ouder worden. De meeste meiden zijn nooit te oud om  op hun billen te krijgen als ze dat verdiend hebben en nu is het dan het moment gekomen waarop ze dat op hun eigen billen kunnen voelen.

Kate schreef ook dat het ondenkbaar is dat een meisje alleen maar goed en braaf is terwijl ze opgroeit. Ieder meisje zou in ieder geval een paar keer in haar leven mee moeten maken dat ze op haar billen krijgt.

Consequent zijn en doorpakken

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is ervan overtuigd is dat wat in het verleden werkte, nu ook nog goed werkt. Ze wil zich zo goed mogelijk houden aan het voorbeeld dat haar eigen moeder stelde.

Wat in het verleden werkte, werkt nu ook nog goed.

Kate vindt dat het in al die situaties – waarbij het meisje duidelijk geen zin heeft om straf te krijgen – dat het belangrijk is om consequent te zijn en consequent te blijven. Als opvoeder en autoriteit moet je dan doorpakken. Meisjes moeten beseffen dat als ze straf verdienen ook straf gaan krijgen. Als ze van te voren gewaarschuwd zijn dat ze op hun blote billen kunnen krijgen moet aan die waarschuwing vervolg worden gegeven. Ze moeten dan ook werkelijk die straf op hun blote billen gaan krijgen. Zo was dat vroeger voor haarzelf ook. Ze wilde datzelfde besef overdragen op haar dochters. Zeker als het om dit soort oer-dingen gaat. Maar hetzelfde geldt voor andere meisjes, als dit zo uitkomt.

Als er een aanleiding was om straf te geven, is het belangrijk om door te pakken. Kate heeft zich voorgenomen om dan altijd precies hetzelfde te doen dat haar moeder ook bij haar deed. Ook als het gaat om een meisje dat voor de allereerste keer in haar leven op haar billen gaat krijgen of voor wie het al weer een hele tijd geleden is.

Doorpakken  betekent in een rechte stoel gaan zitten, het meisje voor je laten staan, resoluut de billen bloot maken, het meisje over de knie leggen en vastzetten en direct beginnen met een fiks pak billenkoek op volle sterkte. Gespartel en geroep negeren . Kate vertelt dat ze altijd bij voorkeur doorgaat tot het ideale punt. Dat ideale punt is wanneer het meisje huilt, ze zich overgeeft aan de situatie en aan de autoriteit en een overtuigend voornemen heeft om zich het in het vervolg beter aan de regels te houden. Het is ook belangrijk dat het meisje begrijpt en accepteert dat ze bij een volgende keer op dezelfde manier over de knie gaat en misschien een beetje harder op haar blote billen gaat krijgen.

Nadat de billenkoek klaar is zet ze het meisje even op schoot te troosten en te knuffelen. Het blijkt dat een meisje van 19 zich dan net zo laat knuffelen en troosten als een veel jonger meisje. Als de rust weer wat is teruggekeerd, stuurt ze haar naar de hoek om plaats te maken voor de volgende kandidate, als daar sprake van is.

Als er sprake is van eventuele logées, is de vaste volgorde is dat ze een meisje dat het voor de eerste keer meemaakt ook als eerste over de knie neemt. Dan is het maar geweest. Haar eigen dochters gaan als laatste en die pakt ze ook altijd het meest streng aan.

Als de meisjes erg stout zijn geweest volgt er een tweede ronde met haarborstel of paddle. Nadat het hele proces klaar is krijgt ieder meisje nog een knuffel, eventuele tranen worden weggeveegd en mogen ze naar boven.

Een sterke band

In de ervaring van volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is het zo dat door het geven billenkoek de band met de meisjes die dat krijgen juist veel hechter wordt en dat is dan altijd wederzijds.

Door billenkoek wordt de band juist hechter.

Het bijzondere is dat door het krijgen van billenkoek de onderlinge band veel hechter wordt, zowel tussen de vriendinnen onderling als tussen de meiden en de (gast)moeder.

Als een vriendin enkele keren over de knie is geweest wordt er bij aankomst en vertrek net zo geknuffeld en gekust als bij de eigen kinderen. Wederzijds hebben ze dan het gevoel dat er een intense band is ontstaan.

Kate vertelde ook dat het een paar keer voorgekomen was dat bij een sleepover de groep de tijd was vergeten. Misschien expres of per ongeluk. Een feit was in ieder geval dat die keren haar dochters en hun vriendinnen die zouden blijven slapen ’s avonds ver na de afgesproken eindtijd thuis kwamen.Uiteraard bleek Kate zelf wakker tot de meisjes veilig thuis waren. Bij binnenkomst stuude Kate ze direct naar boven om snel hun nachtkleren aan te doen, hun tanden te poetsen en naar de WC te gaan en met hun eigen haarborstel weer beneden te komen. De fluisterende gesprekken, het rijtje bedeesde meiden in hun nachtpon met hun haarborstel in de hand en de anticipatie van wat gaat komen zijn volgens Kate nog steeeds onvergetelijke momenten.

Na een toespraak met de bekende uitleg dat keuzes consequenties hebben en dat een pak billenkoek beter is dat andere consequenties en gevaren die hun keuzes met zich meebrengen nam ze dan de eerste dame over de knie. Iedereen kreeg zo haar beurt.

Meiden moeten weten wanneer ze op hun billen krijgen

Volleybal coach Kate vindt het erg belangrijk is dat de meiden in haar team weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is, moeten ze weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen. Het is de taak van haar als coach om hierin consequent te zijn. Ze moet ervoor zorgen dat iedere keer als een meisje toch dat gedrag vertoont, ze ook daadwerkelijk en zo snel mogelijk haar billenkoek krijgt.

Meiden moeten weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is, moeten meiden weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen.

In de schoolsituatie is het natuurlijk heel anders dan thuis.

In de schoolsituatie is er sprake van meer afstand. Als lijfstraf toegestaan is, dient een coach of een docent over het algemeen de paddle te gebruiken.

In een ideale situatie zou de veiligheid en geborgenheid van thuis ook in de schoolsituatie mogelijk moeten zijn. In de praktijk is dat natuurlijk niet zo. Waar het thuis heel goed mogelijk is om meisjes over de knie te nemen en op hun blote billen straf te geven, is dat in de schoolsituatie lastig. Waar het in de thuissituatie volgens Kate voor meisjes heel gezond is dat ze ook bij een mannelijk autoriteitsfiguur, zoals hun vader, over de knie gaan en op hun blote billen krijgen, is dat in de schoolsituatie totaal onmogelijk.

Toch is het volgens Kate een absoluut voorrecht en een voordeel als je als coach wel gebruik kunt maken van een paddle om straf te geven als dat nodig is.

In die situatie is het voor een team met sportmeiden belangrijk om te weten dat de paddle een optie is en dat hun coach niet zal aarzelen om de deze daadwerkelijk te gebruiken.

Zoals altijd moeten meiden weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is moeten meiden weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen.

Volgens Kate is dit in de praktijk voor de coach best lastig om dit ook consistent te doen. Het is gemakkelijker om een een speelster push-ups te laten doen of een paar rondjes te laten hardlopen. Dat past beter bij het normaal verloop van een training. Juist om die reden is zoiets niet geschikt als straf.

Volgens Kate moeten meiden beseffen als het straf is. Dat doen ze als ze het op hun billen voelen.

In de praktijk is het echter soms moeilijker om de meiden te laten krom staan en met de paddle te geven, omdat dit tevens een onderbreking van de training is.

Kennismaking vooraf met de moeders

Volgens Kate is praten enorm belangrijk maar soms niet genoeg. Als blijkt dat haar dochter iets gedaan heeft wat ze niet had moeten doen, moet er ook een consequentie volgen. Meisjes die in de fout zijn gegaan mogen de gevolgen daarvan best even op hun billen voelen. De combinatie van liefdevol begrip en duidelijke grenzen is het beste voor meisjes en billenkoek is de beste manier om dat in de praktijk te brengen.

Regelmatig een gesprek tussen moeder en dochter is belangrijk, maar als blijkt dat ze iets gedaan heeft dat ze niet had moeten doen is het logisch dat ze dat op haar billen gaat voelen.

Kate vertelde dat ze het belangrijk vind om aan het begin van het volleybalseizoen contact te zoeken met de moeders van de meisjes die zich voor volleybal hebben opgegeven.

Als het om teams op de High School van haar eigen woonplaats ging kent ze de meeste ouders wel. Ze is zelf ook daar docent. In de periode dat haar eigen dochters ook naar de High School gingen, waren er nog meer mogelijkheden om elkaar als moeder te ontmoeten. Ze had deze moeders dan eerder ontmoet op PTA of ouderavonden. Soms kende Kate de meisjes al goed omdat het vriendinnen met haar dochter waren en ze wel eens bij elkaar gelogeerd hadden. Voorafgaand aan die gelegenheid had Kate al met die moeder kennisgemaakt en uitgelegd hoe ze bepaalde dingen ziet.

Als het ging om teams op andere High School, in naburige plaatsen, is het altijd wat meer werk om de moeders te leren kennen.

De overeenkomst was in ieder geval dat alle onafhankelijke schooldistricten in die regio grotendeels dezelfde regels hanteren. Lijfstraf met de paddle is een optie die altijd op tafel ligt. In het ene district wordt de paddle wat mer op de lagere school gebruikt en op een andere juist meer op de High Schools. Ieder gezin is er in principe aan gewend dat er op school billenkoek gegeven kan worden.

Een doel van de kennismaking met de moeders was volgens Kate het managen van de verwachtingen. Al snel brengt Kate het gesprek op allerlei kwesties die rond opgroeiende meisjes kunnen spelen en hoe je daar als ouders mee om kunt gaan. Daarbij was het natuurlijk belangrijk dat Kate zelf ook drie dochters heeft en al veel op dat gebied heeft meegemaakt.

Het standpunt van Kate is dat je als moeder altijd in gesprek moet blijven met je dochter. Je wil en je moet weten hoe het met ze gaat. Maar volgens Kate is praten soms niet genoeg. Als blijkt dat de jongedame iets gedaan heeft wat ze niet had moeten doen, moet er ook een consequentie volgen. Dan volgt er een tweede gesprek met de hand en de haarborstel op de blote billen van de jongedame. Meisjes die in de fout zijn gegaan mogen de gevolgen daarvan best even op hun billen voelen. Het is zeker niet zo dat daardoor de vertrouwensband minder wordt. Het is dan juist weer even afgehandeld en de lei is schoon. Kate raadt in dit soort gesprekken ook andere ouders zo’n combinatie van liefdevol begrip en duidelijke grenzen aan. Billenkoek is de beste manier om dit in de praktijk te brengen.

Voor veel meisjes is straf op de billen heel gewoon

Uit de gesprekken die Kate met de ouders houdt blijkt steeds weer dat het in het conservatieve deel van Texas voor veel meisjes en hun vriendinnen heel gewoon is dat ze straf op hun billen krijgen zolang ze thuis wonen. Ook zijn er veel gezinnen die het FTO / First Time Obedience beginsel aanhangen. Hierbij is het uitgangspunt dat iedere opdracht van de ouders direct wordt uitgevoerd. Het niet of vertraagd opvolgen - hoe minimaal ook - leidt in alle gevallen tot onmiddellijke straf op de billen.

Voor veel meisjes en hun vriendinnen in het conservatieve deel van Texas is straf op de billen zolang je thuis woont heel gewoon.

Het is niet verwonderlijk dat in dit conservatieve gebied veel ouders straf op de billen voor hun dochters volstrekt normaal vinden. Bij veel gezinnen wordt de regel “a spanking at school is a spanking at home”, waarbij ook een slecht rapport of een bericht van school met een gedragskwestie voldoende redenen zijn voor straf thuis. Dat is dan meestal de paddle of de riem op de blote billen. Kate vertelde ook dat er relatief veel gezinnen zijn die zolang de kinderen thuis wonen het FTO beginsel aanhangen. Bij First Time Obedience is het uitgangspunt dat iedere opdracht van de ouders door de kinderen direct wordt uitgevoerd. Het niet of vertraagd opvolgen leidt in alle gevallen tot onmiddellijke straf op de billen.

Er zijn ook veel gezinnen waar straf op de billen steeds minder wordt gebruikt naarmate de kinderen ouder worden. Als er dan toch wel zorgen of problemen zijn rond het gedrag, is Kate niet terughoudend in het verkondigen van haar standpunt dat juist voor oudere meisjes het consequent gebruik van billenkoek heel belangrijk blijft. Het gesprek kwam dan ook vaak op andere meisjes die dan zo leuk lijken en bij wie het zo gemakkelijk lijkt te gaan. Kate wist dan vaak vertellen dat ook die meisjes soms thuis stevig aangepakt worden en dat die aanpak misschien wel deels een verklaring zijn voor hoe het met die meisjes gaat.

Natuurlijk zijn er situaties waarin de mogelijkheid van straf op de billen theoretisch is. In het gezin is het dan nooit gebruikt en op school heeft de dochter het al die jaren weten te vermijden.

Kate legt dan wel uit dat de kans heel klein is dat zo’n meisje niet op haar billen gaat krijgen nadat ze lid is geworden van het volleybalteam. Ze legt uit wat ze doet tijdens de trainingen en waarom, maar ook dat voor haar de paddle een belangrijk instrument is.  In die gevallen is het belangrijk dat de ouders goed met de dochter overleggen om samen zeker te weten dat dit iets is wat ze echt wil.

Het is essentieel om consequent te zijn

Volgens volleybal coach Kate is het essentieel om altijd consequent en consistent te zijn. Ze is niet de enige volleybalcoach die meisjes op hun billen geeft en daarin consequent is. De speelster met rugnummer 21 heeft zojuist van de coach, die tevens de moeder van één van de andere speelster is, in de kleedkamer een pak op haar billen gekregen omdat ze na een paar waarschuwingen nog steeds niet goed oplette. Dit werd op sociale media gezet door iemand op de tribune die duidelijk kon horen wat er allemaal gebeurde.

Het is essentieel om altijd consequent en consistent te zijn, vooral als het om billenkoek gaat.

Het is volgens Kate essentieel om altijd consequent en consistent te zijn.

Als een speelster met bepaald gedrag vandaag straf met de paddle krijgt, moet iemand met datzelfde gedrag morgen ook straf met de paddle krijgen. Hetzelfde geldt ook voor de situatie dat er een andere consequentie gebruikt wordt omdat het toepassen van de paddle niet mogelijk is.

De speelsters moeten weten waar ze aan toe zijn. Ook als ze geen zin hebben om straf te krijgen. Ook als het betekent dat er dan even een onderbreking van de training is.

Volgens Kate is het te rechtvaardigen om oudere meiden die al langer in het team zijn strenger aan te pakken omdat zij inmiddels moeten weten welke verwachtingen er zijn.

Kennelijk is Kate niet de enige volleybalcoach die meisjes op hun billen geeft en daarin consequent is. Bijgaande foto stond in 2015 op Sociale Media met het bericht dat de speelster met rugnummer 21 zojuist van de coach, die tevens de moeder van één van de andere speelster is, in de kleedkamer een pak op haar billen had gekregen omdat ze na een paar waarschuwingen nog steeds niet goed oplette. Volgens degene die het bericht plaatste en bij die training in de zaal zat, klonk het alsof het op de blote billen was. Toen ze weer terugkwam was haar hoofd minstens zo rood als haar billen waarschijnlijk waren. Op het moment dat de foto genomen werd, legde de coach uit dat iedere speelster die niet goed oplet ook een pak op haar billen kan verwachten. Daarna deden alle speelster aanzienlijk beter hun best.

Het gebruik van de paddle in de training

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat volgens haar de paddle met name gebruikt moet worden bij overtredingen van teamregels.

De paddle moet met name gebruikt worden bij overtredingen van teamregels.

Kate heeft in haar loopbaan heel wat gesprekken met andere coaches gevoerd die ook de mogelijkheid hebben om de paddle gebruiken. De overgrote meerderheid is ervan overtuigd is dat de paddle vooral bij oudere meiden een waardevol instrument is.

In eerste plaats is de paddle er om te gebruiken bij overtredingen van teamregels.

Als de speelsters fouten maken bij oefeningen of in spelsituaties, moeten er extra instructie of aangepaste oefeningen volgen. Dan ligt het aan een gebrek aan spelinzicht, ervaring of vaardigheden.

Als er slecht gepresteerd wordt doordat men zich niet inspant ligt het anders. Straf op de billen leidt dan tot goede resultaten, ook als de slechte prestatie het gevolg is van niet voldoende rust nemen of verkeerd eten.

Kate noemde het voorbeeld van een meid die niet de tijd en de aandacht neemt om zichzelf verzorgen. Het wordt dan tijd om goede zorg te besteden aan haar billen. Als een slechte houding de oorzaak van een slechte oefening is, wordt het tijd om die houding te veranderen.  Een pijnlijk achterwerk is de beste manier om de houding van een meid met een sterk wil te veranderen. Dat werkt beter dan praten alleen.

De functie van de paddle bij wedstrijden

Billen zijn belangrijk voor volleybal-speelsters. Feliciterende klapjes van medespeelsters en bestraffende meppen met de paddle van de coach.

Billen zijn belangrijk bij volleybal voor felicitaties en voor straf.

Bij wedstrijden is de situatie anders dan bij trainingen. Bij de trainingen is de sfeer besloten. We zijn onder elkaar en er zijn geen vreemden bij.  Bij wedstrijden is er natuurlijk een ander team. Er is geen wedstrijd mogelijk zonder een tegenstander. Maar er is vaak publiek. Bij de meeste wedstrijden gaat het om ouders en enkele vrienden en vriendinnen. Bij wedstrijden die een hoger profiel hebben vanwege de competitie, ligt het anders. Soms zit de tribune dan vol met belangstellenden. Soms is er pers aanwezig en vaak zijn de cheerleaders (van beide partijen) aanwezig.

Kate vertelt met trots dat haar teams heel aardig meedoen in de regio-competitie. Vaak zijn ze in de bovenste vijf, soms in de bovenste drie en enkele keren zijn ze regio-kampioen geworden. Het is nog niet gelukt om de kampioen Texas te worden. Dan is de concurrentie te groot van de grote steden, waar de vijver waaruit het volleybal-talent gekozen kan worden veel groter is.

Een spannende wedstrijd kan een achtbaan van emoties zijn. Als het gaat om conditie en speltechniek moet de basis tijdens de trainingen gelegd zijn. Tijdens de wedstrijd zijn vooral andere zaken cruciaal, zoals spelinzicht, tactiek en boven alles: de spirit. Vooral op mentaal gebied wordt het verschil gemaakt. Dat geldt helemaal als het niet lekker gaat, bijvoorbeeld omdat de tegenstander sterker is dan verwacht. Net zoals er grote vreugde is wanneer het allemaal lukt, kan er ook teleurstelling zijn als het tegenvalt. Teleurstelling is geen goede basis voor topprestaties.

Tijdens een wedstrijd speelsters wakker schudden

Bij wedstrijden kan de coach onnodige fouten, te weinig concentratie en een gebrek aan gretigheid om te winnen in de pauze met een paar stevige klappen op de billen corrigeren.

Bij wedstrijden kan de coach onnodige fouten en te weinig concentratie in de pauze met een paar stevige klappen op de billen corrigeren.

Hoewel de situatie bij wedstrijden volledig anders is dan bij trainingen, heeft volgens Kate de meerdere van de paddle zich ook bij wedstrijden al vaak bewezen. Het feit dat de meisjes weten dat hij in de buurt is maakt al verschil.
Als de cheerleaders er zijn maken we gebruik van dezelfde kleedkamer en bij uitwedstrijden ook van dezelfde bus. De collega van Kate die coach bij de cheerleaders is heeft dezelfde insteek en ervaring. Er is niks mis met een paar stevige meppen op de billen van meisjes die dat kennelijk even nodig hebben.

Natuurlijk gaat het bij wedstrijden ook vooral om het plezier.

Maar als het erop aankomt met er concentratie en focus zijn. Meestal gaat dat prima. Er zijn ook momenten dat het beter kan en beter moet. Dat kan bij één of enkele spelers, maar soms ook bij het hele team zijn. Onnodige fouten, te weinig concentratie en gretigheid om te winnen.

Tijdens de pauze kan daar in de kleedkamer iets aan gedaan worden. We zijn in de kleedkamer dan als team toch onder elkaar omdat de cheerleaders dan de zaal bezighouden.

Dat ‘ iets’ bestaat dan uit een aantal indringende woorden en de opdracht aan de meisjes die te weinig gedrevenheid lieten zien om krom te staan, hun enkels beet te pakken en goed hun billen te laten zien. Als daar een drietal stevige meppen op komen, is de boodschap weer helemaal duidelijk.

Het is al heel wat keer gebeurd dat tijdens de pauze zo het hele team met de paddle wakker geschud is. In de volgende set was het resultaat direct zichtbaar en stonden er weer bloedfanatieke meisjes in het veld en draaide de wedstrijd vaak om.

Voor volleybalmeisjes zijn billen nu eenmaal belangrijk. Als een punt gescoord wordt zijn de meiden balie en opgetogen en geven ze elkaar ter felicitatie een kleine tik op hun achterwerk. Het bewustzijn dat daar hele harde tikken op komen als de coach niet tevreden.

Het besef dat billenkoek onafwendbaar is

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate schreef in 2011 dat ze in feite wil bereiken dat de speelsters in haar volleybal team weten dat ze, zoals haar eigen dochters, daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek krijgen zodra ze dat verdienen, en dat ook volledig en zonder tegenstribbelen accepteren.

Speelsters moeten weten dat er daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek volgt zodra dat verdiend is.

Kate schreef dat ze in feite wil bereiken dat speelsters in haar volleybal team allemaal intens beseffen en weten dat ze, net zoals haar eigen dochters, daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek krijgen zodra ze dat verdienen, en dat ook volledig en zonder tegenstribbelen accepteren.

Als dit op een geleidelijke manier gaat en meisjes hierin kunnen groeien, is er helemaal geen sprake van angst. Integendeel, het lijkt allemaal heel natuurlijk te passen.

Grenzen geven duidelijkheid. Duidelijkheid geeft geborgenheid en geborgenheid geeft veiligheid.

Als een grens overschreden wordt volgt er billenkoek. Zo simpel en overzichtelijk.

Een speelster die de regels kent en zich er toch niet aan houdt, overschrijdt daarmee een grens. Het doet er dan niet zoveel toe of dit bewust of onbewust gebeurt.

Wat ook kan is dat ze bezig is om de coach uit te dagen. Kijken hoe ver je kunt gaan.

Deze coach heeft aan haar team duidelijk gemaakt dat iedere speelster die bewust grenzen overschrijdt of denkt te moeten uitdagen, per definitie de reactie op haar billen krijgt uitgekeerd. Dat moet dus dan ook gebeuren. Bij voorkeur zo snel mogelijk na de gebeurtenis.

De uitvoering in de praktijk

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat het volgens haar voor een opgroeiende meid of een jonge vrouw meestal al gênant genoeg is dat ze op haar billen gaat krijgen. Daarom mogen bij voorkeur haar teamgenotes er niet bij zijn als het gebeurt. Een uitzondering is wanneer meide samen overtredingen begaan. Die mogen dan ook samen gestraft worden. Een andere uitzondering betreft de aanvoerster van het team: als zij iets doet dat schadelijk is voor het team dan is het volgens Kate passend haar met de paddle op de billen te geven waar het team bij is.

In het algemeen wordt bij volleybal straf op de billen in beslotenheid gegeven.

De vraag is natuurlijk hoe dat in zijn werk moet gaan als een speelster op haar billen gaat krijgen.

In het algemeen is disciplinering een aangelegenheid tussen de coach en de speelster.

Beloningen en prijzen hoort publiekelijk, straf hoort in beslotenheid.

Het is voor een opgroeiend meid of een jonge vrouw meestal al gênant genoeg dat ze op haar billen gaat krijgen. Daarom gebeurt dit bij voorkeur niet ten aanschouwe van haar teamgenotes.

In de overtuiging van Kate zijn er twee uitzonderingen.

De eerste uitzondering is dat meiden die samen overtredingen begaan samen gestraft moeten worden.

De tweede uitzondering betreft de aanvoerster van het team. Als zij iets doet dat schadelijk is voor het team dan is het een serieuze overweging haar met de paddle te geven waar het team bij is.

In bijna alle gevallen neemt Kate het meisje even mee naar haar kantoortje.

Volgens Kate is de beste houding voor een meisje dat straf krijgt dat ze over een tafel buigt en de rand aan de andere kant beetpakt. Als ze haar hoofd omhoog houdt, haar buik op de tafel drukt en haar benen gestrekt houdt zal haar rug hol zijn. Haar billen zijn dan optimaal naar achteren en omhoog gericht en liggen optimaal gepositioneerd om de klappen van de paddle op te vangen.

Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat elke klap voldoende hard is en niet te zacht. Voldoende indrukwekkend en niet symbolisch.

Als de klappen gegeven zijn, wordt er direct weer aangesloten bij de training.

In de praktijk is er weinig verschil tussen wedstrijden en trainingen. Ook bij wedstrijden met publiek is er altijd wel een gelegenheid in een kleedkamer of een kantoortje om een speelster in rust straf te geven.

Bij uitwedstrijden zorgt Kate ervoor dat ze haar paddle altijd bij haar heeft en ze zorgt ervoor dat haar speelsters dat goed beseffen.

De invloed van de paddle

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat naar haar overtuiging gezonde volleybalmeiden het beste met volle energie, kracht en aandacht op hun billen kunnen krijgen.

Meiden kunnen het beste met volle energie, kracht en aandacht op hun billen krijgen.

Kate gaf aan dat er zijn twee redenen waren waardoor ze er door de jaren heen steeds meer van overtuigd is geraakt dat de paddle bij meiden een uniek hulpmiddel is.

De eerste reden is het vermogen van van bijna alle meiden om billenkoek op een goede manier te absorberen.

De tweede reden is het vermogen van meiden om te veranderen nadat of doordat ze op hun billen hebben gekregen.

Als iemand die behoorlijke ervaring heeft met het geven van billenkoek aan meiden tot een jaar of 20 is Kate vaak onder de indruk van het enorme vermogen van meiden om de billenkoek te absorberen op het moment dat ze op hun billen krijgen. Het is inderdaad niet voor niets dat de natuur bij meiden en jonge vrouwen zoveel aandacht heeft besteed aan het lichaamsdeel dat al eeuwenlang bedoeld is om straf in ontvangst te nemen.

Meiden kunnen daardoor heel wat op hun billen incasseren.

Maar het is meer dan incasseren, het is vooral absorberen. De energie en de boodschap wordt opgezogen, komt daadwerkelijk binnen en kan daar zijn heilzame werking doen.

Om dit tot stand te brengen moet een bepaalde intensiteit bereikt worden. Deze benodigde minimale intensiteit ligt per persoon verschillend maar meestal hoger dan de meeste mensen denken.

Iedere sessie moet verandering teweeg brengen

Een Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach schreef in 2011 op een forum over volleybal dat naar haar overtuiging iedere keer dat een speelster billenkoek krijgt voor haar voldoende redenen moet opleveren om te veranderen.

Iedere keer billenkoek moet voor een speelster voldoende aanleiding opleveren om te veranderen.

In principe is het volgens Kate aan te bevelen om meiden met volle energie, kracht en aandacht straf op hun billen te geven.

Er moet vanuit degene die straf geeft voortdurende afstemming zijn op het meisjes die de straf krijgt om te bepalen of de benodigde intensiteit bereikt is. Meer is niet nodig maar minder is zonde van de gelegenheid.

Volgens Kate is het hebben van veel ervaring uiteraard van onschatbare waarde. Ook al is Kate ervan overtuigd dat het voor bijna alle meisjes goed is dat ze van tijd tot tijd meemaken dat ze een stevig pak op hun billen krijgen, toch zal ieder meisje daar op haar eigen wijze op reageren.

Want dat is volgens Kate het tweede dat zo opvallend is: het enorme vermogen van meiden om te veranderen. Bijna alle meisjes veranderen acuut hun gedrag en hun houding nadat ze op hun billen hebben gekregen. De potentie van meiden om te veranderen met behulp van een goed pak op hun moet niet onderschat worden. Daarom is het ook zo belangrijk dat bij meiden niet te lang gewacht wordt.

Een goed geplaatst en terecht pak op de billen heeft bij een opgroeiende meid meer overtuigingskracht dan wat dan ook.

Het is daarom belangrijk dat iedere sessie de juiste indruk maakt en verandering teweeg brengt.

De keerzijde is dat bij sommige meisjes het effect wat minder lang in stand blijft dan bij anderen. Dat betekent dat bij sommige meisjes de billenkoek wat vaker herhaald moet worden.

Na de straf

De Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat het haar ervaring is dat als meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen, de bereikte discipline zich vertaalt in betere resultaten.

Nadat meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen, vertaalt de bereikte discipline zich in betere resultaten.

De overeenkomst met thuis, op school en tijdens een training is natuurlijk, dat als een meisje straf heeft gekregen is de kwestie vergeven en vergeten. Het hoeft daarna niet meer ter sprake te komen.

Als coach voegt het ook weinig toe om de speelsters er doorlopend aan te herinneren dat ze op hun billen krijgen als ze niet goed hun best doen. Na enige tijd weten de speelsters dat wel.

Ze weten dan wat de regels en de bijbehorende consequenties zijn. Geen loze dreigementen, maar absolute zekerheid over wat er gaat gebeuren als ze de regels overtreden.

Volgens Kate is het belangrijk om juist in het begin van het seizoen de regels extra streng aan te zetten en te handhaven. Regels die consequent worden gehandhaafd hebben weinig aandacht nodig. Eventueel kan een meisje één enkele waarschuwing krijgen, maar meer ook niet. Ze weet dan dat een volgende herhaling van wat ze net deed een pak op haar billen op zal leveren. Het is dan uitermate belangrijk om bij een herhaling inderdaad door te zetten.

Er doen weinig dingen meer afbreuk dan met straf dreigen maar het niet uitvoeren.

Kate vindt het ook cruciaal dat een meisje dat zojuist straf op haar billen heeft gekregen, getroost wordt voordat ze haar kantoor weer verlaat.

Het uitgangspunt is dat we zo snel mogelijk weer aansluiten bij de training.

Voor sommige speelsters is het krijgen van billenkoek een simpele en duidelijke consequentie. Ze kunnen daarna gemakkelijk weer verdergaan. Meestal zijn dit ook meisjes die thuis of op school vaker op hun billen krijgen en daar ervaring mee hebben opgedaan.

Na de billenkoek even tot jezelf komen

Voor sommige meisjes is het belangrijk om even de tijd te krijgen om weer tot zichzelf te komen na het krijgen van billenkoek. Vooral als je het nog niet zo gewend bent.

Tot jezelf komen na het krijgen van billenkoek.

Voor anderen meisjes is het belangrijk om even de tijd te krijgen om weer tot zichzelf te komen. Vooral als de aanleiding en de toegediende straf serieus waren is het belangrijk om duidelijk te maken dat ze er nog steeds helemaal bij hoort. Eventuele onzekerheden en resterende schuldgevoelens moeten weggenomen worden. Alles is nu afgehandeld, vergeven en vergeten.

Hetzelfde geldt voor meisjes die van huis uit niet gewend zijn met de gevolgen van hun daden geconfronteerd te worden. Ze krijgen eigenlijk nooit straf en thuis al helemaal niet op hun billen. Toch zijn zij natuurlijk ook degenen die er het meeste van kunnen leren.

Juist de periode direct na de straf, waarbij de meiden hun billen nog goed kunnen voelen gloeien, is voor hen het meest waardevol. Ze zijn dan zich het meest bewust van hun gedrag en de mogelijke consequenties daarvan. Ze staan dan ook het meeste open om te leren en te ontwikkelen.

Nadat meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen en in de praktijk toepassen, vertaalt de bereikte discipline zich in betere resultaten. Niet alleen op sportief gebied, maar ook veel breder.

Over de knie: duidelijk, veilig en vertrouwd

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is ervan overtuigd dat meiden het beste functioneren nadat ze op hun blote billen hebben gekregen. Volgens haar is en blijft dit iets om naar te streven.

Meiden functioneren het beste nadat ze op hun blote billen hebben kregen.

Tegenwoordig beperken scholen het gebruik van lijfstraf tot de paddle. Volgens Kate is dat een enorme verworvenheid. In haar eigen omgeving ziet ze dat de acceptatie en steun voor lijfstraf nog heel groot is. Ze ziet ook dat deze acceptatie in het algemeen snel aan het afnemen is.

Het gebruik van een paddle brengt ook een zekere afstandelijkheid met zich mee. Zeker in coaching kan die afstandelijkheid goed werken.

Kate is er echter ook van overtuigd dat iets anders nog beter werkt.

Opgroeiende meiden leren volgens haar het beste als ze over de knie gaan en billenkoek op hun blote billen krijgen.

Een bewijs hiervoor ziet ze in het feit dat meiden het beste functioneren en het beste in hun vel zitten nadat ze een verhelderend pak op hun blote billen hadden gekregen. Volgens Kate profiteren meiden optimaal van klassieke billenkoek. Ze kunnen er prima tegen. Ze heeft dat keer op keer meegemaakt met haar eigen dochters en hun vriendinnen die blijven logeren. Volgens Kate gaat er voor meisjes tot een jaar of 20 die correctie of motivatie nodig hebben niets boven een klassiek pak billenkoek, over de knie en op de blote billen.

Kate heeft in haar loopbaan twee keer meegemaakt dat haar eigen dochter in het team zat. Uiteraard golden voor haar dochters dezelfde regels als voor de andere teamleden, maar in hun geval handhaafde ze de regels strenger om een voorbeeldfunctie neer te zetten.

Als er reden voor straf was gaf ze haar dochters op dezelfde manier straf als thuis. Dat betekent meenemen naar het kantoortje, de sportbroek en slip omlaag, over de knie en dan een flink pak billenkoek op de blote billen. Daar waren haar dochters mee opgegroeid en ze zag geen reden om dat bij de volleybaltraining anders tegaan doen. Uiteraard konden de andere teamleden dit horen. Meestal zaten bij er ook wel een paar meisjes in het team die wel eens bij hen gelogeerd hadden en dus zelf zulke billenkoek hadden meegemaakt.

De andere leden van het team kregen hun straf aanvankelijk op de normale manier: voorover gebogen, met de paddle op hun sportbroekje maar wel zo hard dat het serieuze indruk maakte.

Nadat elk meisje een paar keer de paddle hadden gevoeld, legde ze hen de keus voor.

Ze kon dan kiezen tussen de paddle op de manier zoals ze dat gewend was of ze kon over de knie zoals haar dochter straf kreeg.

Zonder uitzondering kozen alle meisjes er dan voor om dezelfde behandeling te krijgen als haar dochter. Kennelijk hadden ze dat liever dan het afstandelijke van de paddle. Dat was dan ook wat gebeurde. Zo kregen deze speelsters op dezelfde manier billenkoek op de blote billen zoals haar dochters en eventuele logées gewend waren te krijgen.

Na een korte tijd gold dat voor het hele team. Kate vertelde dat ze toen iedere speelster op dezelfde manier kon behandelen als haar eigen dochter. Zo voelde het voor die meiden zelf ook. De meiden zeiden dat ze het gevoel hadden dat ze een soort moeder voor ze was. Duidelijk, veilig en vertrouwd. Daar hoort bij dat straf gewoon op de blote billen is.

Dichterbij, indringender en duidelijker is niet mogelijk

In de overtuiging van volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is de vanzelfsprekendheid waarmee een speelster haar sportbroek en onderbroek naar beneden schuift en over haar knie gaat liggen om billenkoek in ontvangst te nemen het hoogste is dat je kunt bereiken in de relatie coach-speelster. Er is voor de speelster geen andere manier waarop autoriteit meer toegelaten, geaccepteerd en gewaardeerd is. Dichterbij, indringender en duidelijker kan het niet worden. Voor de coach is er geen betere manier om iets duidelijk te maken. De vertrouwensband die dan tussen coach en speelster ontstaat is enorm.

Met een vanzelfsprekend gebaar de billen bloot maken om straf te krijgen.

In de overtuiging van Kate is de vanzelfsprekendheid waarmee een speelster haar sportbroek en onderbroek naar beneden schuift en over haar knie gaat liggen om haar straf in ontvangst te nemen het hoogste dat je kunt bereiken in de relatie coach-speelster.

Er is voor de betreffende speelster is geen andere manier waarop autoriteit meer toegelaten, geaccepteerd en gewaardeerd is.

Dichterbij, indringender en duidelijker is niet mogelijk.

Als coach is er geen betere manier om iets duidelijk te maken. Helaas komt dit ook maar zelden voor.

De vertrouwensband die dan ontstaat is enorm. De vormende waarde gaat dan ook veel verder dan sport alleen. De onderlinge betrokkenheid blijft ook vaak bestaan nadat de speelster het team verlaten heeft.

Kate omschrijft het dat zijzelf en de speelsters met wie ze dit meegemaakt heeft en met wie ze zulke dingen gedeeld heeft, onderdeel zijn geworden en en onderdeel blijven van elkaars geschiedenis.

Dat is een groot verschil met een standaard coach-speelster samenwerkingsverband. Dan blijkt men bij het terugkijken meestal slechts voorbijganger in elkaars leven geweest te zijn.

Cheerleaders teams

Cheerleaders teams

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders. Kennelijk vond men billenkoek goed bij cheerleaders passen. Cheerleaders hadden een voorbeeldfunctie. Men vond dat straf op de billen bij de meisjes een positief effect had.

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders.

Het volgende voorbeeld over cheerleaders teams is ontleend aan forum over herinneringen over vroeger. Doordat alleen de laatste 10 pagina’s zichtbaar zijn, verdwijnen oudere onderwerpen geleidelijk uit beeld en dat is ook bij dit verhaal het geval.

Het speelde in dezelfde periode als het vorige voorbeeld, maar op een andere plaats: het oerconservatieve Alabama. Het gaat over ongelijke behandeling, waarbij vooral de meisjes direct billenkoek kregen als daar een aanleiding voor was. Kleine aanleidingen waren reden genoeg om straf op de billen te geven. Een vice-directeur had hiervoor van de ouders verregaande bevoegdheden gekregen, en gebruikte die ook.

Een vrouw, Nancy, beschreef in haar herinneringen hoe het toen op haar school eraan toe ging. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

Mijn opvoeding als meisje in Alabama

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf. Nancy groeide op in de jaren vijftig en heeft hierover als volwassen vrouw haar verhaal verteld.

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf.

Ik ben opgegroeid in een middelgrote stad in Alabama, vlak bij een grote legerplaats, en ging naar de enige High School die daar was. Dat was eind jaren 50, begin jaren 60.

Het was totaal anders dan nu. Voor bijna iedereen was het normaal dat als je iets verkeerds deed je een pak op je billen kreeg. Heel veel vaders werkten in het leger en bij dat soort mensen moest je niet aankomen met slappe praatjes. Bij mijn meeste vriendinnen was het thuis heel streng.

Jongens mochten meer, maar meisjes moesten zich netjes gedragen. Ze moesten vooral goed luisteren en doen wat de volwassenen zeiden. Meisjes moesten gehoorzaam zijn. Als meisjes ongehoorzaam of brutaal waren volgde er straf en dat ging meestal niet zachtzinnig. Met de paddle, een riem of gewoon met de hand kreeg het meisje bijbels (dus op de blote billen) straf. Als je van je kinderen hield, zorgde je ervoor dat je de roede niet spaarde. Billen waren door God bedoeld op straf op te geven en te krijgen. Dat deden de vaders en de moeders dan ook uit volle overtuiging, vooral bij hun dochters.

Bij mij thuis was het niet anders, maar ook als ik bij mijn opa en oma of bij ooms en tantes logeerde. Zo was het, zo hoorde het en zo gebeurde het. Bij elke aanleiding was de beslissing dat je op je billen ging krijgen en die beslissing stelde je niet ter discussie. Soms gebeurde dat zelfs zonder aanleiding. Ik had een tante die regelmatig haar vier dochters, mijn nichtjes dus, bij het naar bed brengen over haar knie legde en een pak op hun billen gaf voor de dingen die ze ongetwijfeld wel uitgespookt maar niet verteld hadden. Als ik daar logeerde gebeurde dat bij mij ook. Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Toen Nancy in de jaren vijftig opgroeide was het normaal dat meisjes altijd en direct op hun blote billen kregen als daar een reden voor was. Dat was voor haar en haar vriendinnen niet anders.

Meisjes zoals Nancy kregen altijd en direct op hun blote billen als daar een reden voor was.

Thuis was het denk ik zo’n twee keer per maand maar soms ook wel twee keer per dag. Aanleiding was meestal dat ik te brutaal was, mijn kamer niet genoeg had opgeruimd, mijn taken niet goed had gedaan of te laat was thuisgekomen.

Mijn moeder was een “wacht maar tot je vader thuiskomt type”. Als mijn vader dan de zaak dicht had gedaan en zover was ging hij op een stoel midden in de kamer zitten. Ik moest voor hem staan en terwijl hij meestal gewoon met mijn moeder doorpraatte over de belevenissen van die dag tilde hij mijn rok omhoog en deed mijn onderbroek omlaag. Vervolgens ging ik over zijn knie, klemvast. Hij pakte mijn hand vast. Toen kreeg ik een hard pak op mijn billen. Meestal was ik stil en gingen mijn ouders gewoon verder praten. Als ik het echt niet kon houden stokte het gesprek tussen mijn vader en mijn moeder maar de klappen gingen gewoon door.

Als mijn vader vond dat het genoeg was mocht ik opstaan. Eventuele tranen veegde hij weg en mijn vader en mijn moeder knuffelden me. Daarna ging het leven gewoon weer over tot de orde van de dag. En zo was het ook. De klappen waren vreselijk, maar zodra die voorbij waren vond ik het niet zo erg. Voor mij was het ook iets dat er volledig bij hoorde. Het was gewoon goed luisteren, gehoorzamen en heel vaak op de billen krijgen. Voor bijna alles.

Mijn zusje Deborah, die drie jaar jonger was, kreeg precies dezelfde behandeling. Heel vaak kregen we samen straf en moesten we op elkaar wachten. Zo ging het tot we het huis uitgingen om te trouwen, wat bij mij tot mijn 25ste was.

Op de lagere school

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was het ook op de lagere school heel gewoon dat meisjes over de knie gingen en op hun billen kregen. Meestal werd alleen het rokje omhoog gedaan zodat de billenkoek op de onderbroek ging, maar er waren ook juffen en meesters die de onderbroek omlaag schoven en altijd billenkoek op de blote bips gaven.

In het verleden was het op Amerikaanse lagere scholen heel gewoon dat meisjes op hun billen kregen.

De school was verbonden aan de kerk. De straf op de lagere school was afhankelijk van de leraar of lerares. Sommigen straften nooit of hoogst zelden, anderen maakten er een punt van er steeds mee te dreigen en iedere gelegenheid aan te grijpen om hun dreigementen uit te voeren.

In principe was straf op de billen een dagelijks gebeuren. De kerk ondersteunde en stimuleerde het geven van lijfstraf. In de lagere klassen ging je vaak over de knie. Jongens kregen meestal voor hun broek en meisjes op hun onderbroek. De juf van de tweede klas had daar heel speciale regels voor. Ze zei dat jongens ondeugend waren en meisjes hardleers. Jongens moesten grenzen leren en meisjes moesten leren dat ze te ver zijn gegaan. We hadden evenveel jongens als meisjes in de klas. Als de jongens ondeugend waren moesten ze direct naar voren komen en kregen ze een paar tikken op hun broek, maar zeker niet al te veel.

Bij meisjes ging het anders. Het voordeel was dat wij eerst nog extra waarschuwingen kregen: “denk er om!, je gaat bijna billenkoek op je blote bips krijgen!” Het nadeel was dat als je dan doorging, je ook echt de pineut was omdat we dan ook echt op onze blote billen gingen krijgen. Je moest dan naar voren komen en of je huilde of niet, ze tilde je rokje omhoog en trok je onderbroek naar beneden waarbij ze ook altijd vertelde dat meisjes die stout waren op hun blote bips horen te krijgen omdat ze er anders niks van leerden. Je ging dan over haar knie en kreeg heel lang een pak op je blote billen tot ze helemaal in brand stonden.

In verreweg de meeste keren was ik één van de toeschouwers en was het een bijzonder gezicht om te zien hoe de juf onverstoorbaar billenkoek gaf. Het meisje spartelde, gilde en huilde terwijl de juf haar billen vuur- en vuurrood sloeg. Het zelf meemaken was echt geen pretje.

Tot overmaat van ramp ging ze na schooltijd meestal op bezoek bij de ouders om te vertellen wat er gebeurd was. Dat deed ze volgens mij ook alleen bij de meisjes. Mijn vader was dan in de zaak, dus mijn moeder zei dan tegen mij “wacht maar tot je vader thuiskomt’ en tegen de juf zei ze dat ze vooral niet moest aarzelen om de volgende keer hetzelfde te doen omdat bij meisjes zoals ik een pak op de blote billen nou eenmaal het beste was. En ze vertelde ook dat ze het op prijs stelde dat ze even langs was geweest om het te vertellen. Uiteraard dacht ik daar anders over.

Op de Middle en High School

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

In principe was en bleef straf altijd op je billen, ook bij oudere meisjes. Dat was op school niet anders.

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

Op de Middle en High School hadden de meeste leraren hadden een paddle klaarliggen. Je moest dan mee de gang op en krom staan. Bij meisjes moest meestal de rok meestal omhoog. Sommige leraren stuurden je naar de directeur.

Dan was er ook nog de dominee. De dominee preekte soms over duivels gedrag en kastijding van het zondige  vlees. Goede ouders waren niet terughoudend hun kinderen billenkoek te geven. We hadden stichtelijke boekjes met plaatjes waarop een stout meisje door Jezus hoogstpersoonlijk over de knie ging en op haar billen kreeg.

In principe was en bleef straf altijd op je billen. Het deed er daarbij niet zo veel toe hoe oud je was. Bijna iedereen vond dat billenkoek de enige juiste en logische manier was om straf te geven. Alle ouders die het beste met hun kinderen voorhadden gaven billenkoek.

Je had billen om straf op te krijgen. Als een meisje straf had verdiend, waar meestal niet zo veel voor nodig was, kreeg ze per definitie billenkoek op haar blote billen. Het was de merkwaardige situatie dat preutsheid normaal was. Bij je benen of je schouders mocht er absoluut niet teveel bloot zijn. Een rok moest altijd over de knieën reiken, ook als je op een stoel zat. Als er echter straf nodig was vloog de preutsheid het raam uit. Vooral bij meisjes, in ieder geval tot en met de High School, ging straf bijna altijd op de blote billen.

Het verschil tussen jongens en meisjes

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide werd aan de jongens geleerd dat ze leiding moesten geven en grenzen moesten stellen. De meisjes leerden juist dat ze zich moesten aanpassen en gehoorzamen.

Jongens moesten leiding geven en grenzen stellen en meisjes moesten zich aanpassen en gehoorzamen.

De jongens leerden dat ze respectvol en voorzichtig met meisjes moesten omgaan. Meisjes waren gevoelig en breekbaarder dan jongens en als jongen was je verantwoordelijk voor het welbevinden van het meisje. De jongens moesten leiding te geven en grenzen stellen. Dat moest later als ze het hoofd van het gezin waren. Maar dat moest daarvoor, voordat er sprake was van een gezin. Daar tegenover stond dat meisjes zich moesten aanpassen en moesten gehoorzamen.

Al sinds de zondeval van Eva blijkt dat voor meisjes en vrouwen moeilijk te zijn met alleen maar narigheid als gevolg. Daarom moest je als man behalve zorgzaam ook steng zijn.

Een meisje dat ongehoorzaam was of op het punt stond een zonde te begaan moest daarom direct bescherming krijgen en discipline leren. Het meisje moest direct leren dat wat ze deed verkeerd was. Het middel bij uitstek daarvoor is een pak op de blote billen. Een aanvullend bewijs daarvoor was dat meisjes een stuk liever waren als ze net een goed pak op hun billen hadden gekregen. Bovendien trof deze straf de kern van het probleem: het zondige vlees.

Op school, thuis en bij familie gebeurde het ook vaak genoeg dat jongens getuige waren dat één of meerdere meisjes billenkoek kregen. Ze wisten ook dat zij die taak later zelf moesten uitvoeren. Huilen, hoe dramatisch ook, bleek dan voor de opvoeder geen reden om te stoppen. Alleen maar dat er oprechte spijt was en dat de billen vuurrood waren. Dat was ook een reden waarom de billen beter bloot konden zijn.

De zondagsschool

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was de zondagsschool meestal nog strenger dan de gewone High School. Jongens en meisjes hadden per leeftijd aparte bijeenkomsten. Er ging bijna nooit een bijeenkomst voorbij zonder dat de dominee de paddle gebruikte om een meisje op haar billen te geven.

De zondagschool was meestal nog strenger.

Onze kerk had een zondagsschool en die was zo mogelijk nog strenger dan de gewone school. Als je ouder was dan 12 moest je elke week naar de jeugdgroep van de kerk. Jongens en meisjes hadden aparte bijeenkomsten maar wel in hetzelfde zaaltje. Aan de muur hing een indrukwekkende paddle, maar bij de jongens had deze paddle een andere rol dan bij de meisjes.

De dominee vertelden aan de jongens dat deze paddle er vooral voor de meisjes was. De jongens leerden dat je verantwoordelijk was en daarom bij meisjes duidelijk en steng moest zijn. Als meisjes ongehoorzaam of dwars waren, moest je direct optreden en dat je dan het beste een pak op de billen kunt geven. Bijvoorbeeld met een paddle of met een riem.

Bij de bijeenkomst van de meisjes was het vaste ritueel dat de dominee eerst de paddle van de muur pakte en voor zich op tafel neerlegde. Er ging eigenlijk nooit een avond voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte of straf te geven.

Soms direct bij het begin van de wekelijkse bijeenkomst, als de dominee wist (of dacht te weten) dat een meisje iets gedaan waarvoor ze nog geen straf had gekregen. Of als iemand een regel overtrad tijdens de avond. De dominee vertelde herhaaldelijk dat we zolang we niet optimaal ons best deden, Godvrezend of gehoorzaam waren, we straf op onze billen zouden krijgen.

Soms moest je aan het eind van de avond nablijven, en dan wist je zeker dat je met de paddle op je blote billen zou krijgen.

Uiteraard zei de dominee ook dat het allemaal bedoeld was om ons te beschermen. Uit zorg en voor onze bestwil.

Op bezoek bij de dominee

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide moest ze soms bij de dominee thuis komen om een preek en een pak op de blote billen te krijgen. Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden zo bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt. Soms werd Nancy samen met haar zus Deborah naar de dominee gestuurd.

Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen een preek en een pak op de blote billen.

Datzelfde gebeurde als je van de dominee uitgenodigd kreeg om bij hem op huisvisite te komen. Dat betekende dat je moest komen. Of je werd door je ouders gestuurd. Daar was niets vrijwilligs aan.

Meestal was er dan iets speciaals. Hij had dan het vermoeden dat je een oogje op een jongen had of andersom. Of er was ruzie met iemand die nog niet bijgelegd was.

Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden regelmatig bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt.

Soms werd ik samen met mijn zus Deborah naar de dominee gestuurd. Dat was dan ook vooraf door mijn ouders zo geregeld.

Je moest dan bij hem thuis komen en dan moest je naar zijn studeerkamer. Hij had op zijn studeerkamer een sofa en daar moest je dan op zitten. Hij kwam dan naast je zitten. Op de salontafel voor je lagen altijd prominent een paddle en een haarborstel klaar. Je kreeg dan een ‘vertrouwelijk gesprek’ en dat ging al snel over verleidingen en dat je die moest weerstaan. Het zondige vlees, de zondeval en dat je bij alles eerst je ouders om toestemming moest vragen.

Als het gesprek in zijn ogen klaar was pakte hij je kin, keek je diep in je ogen en zei “en wat gebeurt er als je zondig of stout bent?” en ik moest dan zeggen “dan krijg  ik straf”. Hij zei dan “dat is precies wat er gaat gebeuren” en trok je dan over zijn knie, deed je rok omhoog en je onderbroek omlaag en je kreeg dan een flink pak op je billen. Eerst met de hand en daarna met de haarborstel of de paddle. Soms kwam zijn vrouw zelfs binnen met een kopje thee voor hem, terwijl je bezig was een pak op je blote billen te krijgen. Het was niet alleen normaal op straf op de billen te krijgen, de meeste mensen vonden het noodzakelijk. Je ouders wisten dat zo gebeurde en vonden het prima.

Die strenge aanpak gold vooral in de jaren dat de jongens belangstelling kregen voor de meisjes en andersom. De jongens werden verantwoordelijk gehouden. Ze moesten begrijpen dat het hun taak was om ervoor te zorgen dat een meisje als maagd in het huwelijk arriveerde. De jongens kregen deze boodschap vaak genoeg te horen in ernstige gesprekken. Maar daarna was er wel vertrouwen.

Als meisjes werden we juist kort gehouden. De meisjes leerden dat ze zich precies aan de regels moesten houden en goed moesten luisteren naar wat volwassenen zeiden. Die boodschap werd overgebracht door als eerste reactie op een overtreding altijd direct en consequent een pak op de blote billen te geven. Dit gebeurde ook vaak in de jaren waarin ik bij de cheearleaders zat.

Geselecteerd voor de cheerleaders

Op de High School van Nancy was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo'n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo'n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar. Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Het was een eer om voor de cheerleaders geselecteerd te worden.

Op mijn High School was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo’n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo’n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar.

Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Aan het einde van klas 8 koos de schoolleiding wie ze komend jaar zouden uitnodigen om als nieuwe aanwas bij het team te komen.

Je wist dat de kans erin zat, je wist dat het streng was, je was er bang voor was maar toch hoopte je dat je er bij zat. Althans, dat gold voor mij. Voor sommigen was het een complete verrassing dat ze geselecteerd waren. Kennelijk vond de schoolleiding het dan een goed idee en die werden daarbij volledig door de ouders gesteund.

Tijdens de eerste schooldag kreeg je dan een officiële brief van de school uitgereikt, waarin stond dat jij geselecteerd was om als lid van het cheerleader team de school op de best mogelijke manier te vertegenwoordigen.

Als je de uitnodiging wilde aannemen, werd je verzocht om samen met je ouders aanwezig te zijn op een speciale avond.

De jaaropening en de code voor cheerleaders

Toen Nancy op cheerleading zat was billenkoek de enige disciplinaire maatregel die ze kon verwachten. Dat gebeurde ook volop.

In de praktijk was billenkoek de enige disciplinaire maatregel.

Op de avond van de jaaropening was er een buffet met eten.

De cheerleaders voor het komend jaar, zowel de nieuwe meisjes als de ouderejaars, de ouders van de betreffende meisjes, de schoolleiding, het schoolbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders uit de stad waren daar. Zo waren de burgemeester en directeuren van bedrijven die geld aan de school gaven aanwezig.

Ook was er een fotograaf en een journalist van het plaatselijke dagblad en de dag erna stonden er foto’s in de krant. Van iedere cheerleader werd de naam genoemd samen met de namen van de ouders. Die kregen later ook een mooie grote foto die op die avond gemaakt was, waarop je samen met je ouders poseerde.

Mijn ouders waren er trots op dat ik steeds uitgekozen werd om cheerleader te zijn en hingen deze foto ieder jaar in hun kapperszaak. Zo lang als de zaak heeft bestaan, hingen de 4 foto’s van mij en de 4 foto’s van mijn zus naast elkaar aan de muur.

Behalve de foto’s en het eten waren er uiteraard ook toespraken.

Naast alle successen van vorig jaar en het belang van de toonaangevende kwaliteit van het cheerleader team, kwam ook altijd de code ter sprake. Er was een speciaal reglement voor de cheerleaders, waarin stond dat zij de vertegenwoordigers waren van de school en dat er daarom van hen een hogere standaard op het gebied van gedrag verwacht werd. De cheerleaders dienden als een rolmodel voor alle andere studenten op school. Er stond ook in dat deze regels tijdens schooldagen gelden, maar ook tijdens alle activiteiten inclusief reizen. Dus eigenlijk altijd behalve zondag.

Het lijstje met de disciplinaire maatregelen die op ons cheerleaders van toepassing waren was kort: “counseling, corporal punishment (limited to spanking or paddling and administered only by the principal, assistant principal or a teacher), suspension, expulsion”. Een goed gesprek, een pak op je billen van de directeur, vice directeur of een leraar, schorsing of verwijdering. De opties weken niet af van de standaard disciplinaire maatregelen, ze waren alleen minder.

In de praktijk was voor ons cheerleaders billenkoek de enige disciplinaire maatregel waarmee je te maken had.

De voorbeeldfunctie van cheerleaders en het belang van billenkoek

Toen Nancy bij de cheerleaders zat vertelde de schooldirecteur tijdens het jaarlijkse openingsbuffet iedere keer dat de cheerleaders en de ouders de gedragscode goed moesten beseffen. Cheerleaders hadden een inspirerende voorbeeldfunctie. Alleen perfectie is acceptabel. Toonaangevende en voorbeeldige discipline was de drijfveer van het succes. Iedereen wist dat dit in de praktijk betekende dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

Iedereen wist dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

De schooldirecteur vertelde elk jaar opnieuw dat de cheerleaders en hun ouders het belang van de code goed moesten beseffen. Over de inspirerende voorbeeldfunctie die cheerleaders hebben. Dat aan het hoge niveau van onze cheerleaders nooit een concessie gedaan wordt. Hij had het elk jaar over de gemeenschappelijke afspraak om er strikt de hand aan te houden. Het enige dat acceptabel is, is perfectie. Minder is onvoldoende.

Toonaangevende en voorbeeldige discipline is de drijfveer van het succes. Iedereen begreep dat perfectie niet eenvoudig te bereiken was bij zo’n grote groep wilskrachtige en levenslustige meisjes. Een strenge en consequente aanpak met gepaste straf waar nodig heeft in het verleden bewezen dat deze hoge standaard toch bereikbaar is en het komend jaar zou dat niet anders zijn. Het was voor iedereen duidelijk wat die gepaste straf was. We zouden dan een pak op de billen krijgen. Als meisjes zaten we er altijd wat ongemakkelijk bij als het hier over ging. Voor de ouders was dat echter een extra reden waarom ze trots waren op hun dochter en de school en ze waren ervan overtuigd dat de hele ervaring bijzonder belangrijk was voor de opvoeding van hun dochter.

Tijdens de avond werd het reglement ceremonieel ondertekend door iedere cheerleader en haar ouders en vervolgens ingeleverd bij de schooldirecteur. Hij vroeg ieder meisje dat voor het eerste jaar bij het team kwam of ze besefte dat er nu meer op haar gelet zou worden dan wanneer ze gewoon leerlinge was omdat nu de verwachtingen veel hoger waren. En dat er daarom waarschijnlijk ook meer correctie nodig was. Dezelfde bevestiging vroeg hij ook aan de ouders. Kortom, je wist waar je aan begon en alle ouders wisten dat ook. Die vonden het in ieder geval geen probleem.

Bij dat soort gelegenheden zeiden mijn ouders ook altijd tegen de directeur dat voor terughoudendheid volstrekt geen reden is en dat ik er donders goed wist dat verkeerd gedrag of ongehoorzaamheid zonder uitzondering leidde tot een pak op de blote billen. Zo was het thuis en zo mocht het ook op school. Het is knap gênant als je ouders terwijl je er bij bent tegen de schooldirecteur of een leraar vertellen dat je bij ongehoorzaamheid op je blote billen krijgt en je bent al 14. Of ouder.

De eerste repetitie

Het was natuurlijk ook heel belangrijk dat iedereen goed haar best deed.

Bij de trainingen moest je goed je best doen.

Afgezien van de evenementen en de wedstrijden waren er elke week minimaal twee repetities. Dat was tegelijk voor het hele team waarbij bepaalde oefeningen per jaargroep gedaan werden.

Soms waren er ook extra trainingen om ons voor te bereiden op evenementen. Of er waren extra trainingen als de coach van mening was dat het niveau onvoldoende was. Er waren dan meer oefeningen.

Sommige oefeningen waren ook best gevaarlijk dus het was logisch dat iedereen goed haar best moest doen.

De cheerleader coach was een leuk mens, en vrouw van een jaar of 35. Streng en duidelijk, maar ook altijd veel grappen en vrolijkheid. Maar je moest natuurlijk goed opletten en steeds je best doen.  Volgens mij heeft zij nooit een tik uitgedeeld. Dat was haar taak ook niet.

Heel anders was dat met de vice schooldirecteur, die bij elke repetitie aanwezig was. Soms was hij de hele tijd in de gymnastiekzaal, maar meestal zat hij in zijn kantoor te werken. Hij kwam dan regelmatig en onverwacht langs om te kijken hoe het ging.

Het werd je bij de eerste repetitie duidelijk gemaakt dat je op deze vice-directeur moest letten. Het was ook niet zo dat niks mocht, maar als er bijvoorbeeld teveel gekletst werd of niet goed meegedaan werd, kon hij opeens optreden en 1 of meerdere namen noemen.

Heel vaak hadden we niet eens door dat hij in de hoek van de zaal stond toe te kijken.

Ook tijdens die eerste avond moesten al een paar meisjes met hem meekomen. Het waren een stel seniors, meiden uit de examenklas. Meiden die toen dus voor het vierde jaar bij de cheerleaders zaten.

Toen de meisjes later terugkwamen, was het wel duidelijk wat er gebeurd was. Hun ogen waren rood en je kon zien dat ze zojuist gehuild hadden. Ze moesten direct weer meedoen met de training.

Later in de kleedkamer was iedereen begaan met de slachtoffers en wilde meer details weten. Vooral de meisjes voor wie het nu de eerste keer was dat ze een cheerleader training hadden waren nieuwsgierig.

Ze hadden inderdaad een pak op hun billen gekregen. “Ja natuurlijk op de blote, wat dacht je dan?”.

Het deed er kennelijk niet toe hoe oud je was of hoe lang je al bij de cheerleaders zat. Als je straf kreeg, ging dat op je blote billen. Eigenlijk was dat ook niks nieuws, maar ik herinnerde me het toch wel als iets schokkends om daar zo mee geconfronteerd te worden.

Die eerste repetitie verliep verder voor mij zonder problemen.

De tweede repetitie, de eerste billenkoek

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor haar en veel cheerleaders helemaal niet vreemd om bij training billenkoek te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde. Het was ook niet vreemd dat de billen dan bloot gingen, omdat dat zo hoorde. Billenkoek ging niet op een rokje, dat ging op billen.

Voor veel cheerleaders was het niet vreemd om bij training straf op hun blote billen te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde.

En tijdens de tweede repetitie had ik er even geen erg in en toen werd opeens vanuit de hoek mijn naam genoemd. De vice-directeur had al een tijdje staan meekijken en dat had ik niet door. Het gevoel in mijn maag kan ik me nog wel herinneren.

De vice-directeur had toen vijf meisjes te pakken, 2 seniors, 1 sophomore en mijn vriendin Kathleen en ik.

We moesten meekomen.

Zwijgend liepen we voor hem uit en de ouderejaars wisten precies waar ze naar toe moesten. Op zijn kamer aangekomen, moesten we naast elkaar tegen de muur staan. Hij pakte het oudste meisje het eerst bij haar arm. Er werd geen woord gezegd maar ik hoorde het geluid van haar rokje en haar onderbroek en direct daarna het overbekende geluid van keiharde klappen op blote billen. Hier! Bij hem! De verhalen waren dus toch waar! En zelfs bij de oudste meisjes! En het ging hard. Serieus hard! Echt hard! En lang! Het geroep van het meisje ging over in gehuil maar de klappen gingen gewoon door.

Uiteindelijk moest ze opstaan en werd ze weer naar haar plek bij de muur gebracht en nam hij nummer twee mee. Er werd ook geen woord gesproken. Het was duidelijk dat zij ook niet voor de eerste keer in deze kamer was. Ze ging direct over de knie, rokje omhoog, onderbroek omlaag en een minuten lang pak billenkoek.

Toen zij klaar was en weer op haar plek bij de muur stond werd mijn buurvrouw bij de arm gepakt en mee genomen. Waar het vorige meisje hooguit een ‘oww’ en een ‘hmmpf’ lieten horen begon zijn al bij de eerste klappen te roepen en te gillen. Niet dat het iets uitmaakte, hij ging gewoon door.

Ik durfde toen wel even opzij te kijken en zag hoe de twee oudsten met hun neus tegen de muur en hun handen op hun hoofd stonden. Hun rokjes zaten opgeslagen in de tailleband gestopt en de onderbroeken lag op hun enkels. De meisjes leken groot en klein tegelijk. Een stuk groter dan ikzelf met een vrouwelijk postuur met een taille en grote volle billen, waar ik mezelf nog maar een meisje voelde. Maar ook klein en beteuterd, gehoorzaam staand met hun blote vuurrode billen naar achteren gericht.

Uiteindelijk werd mijn buurvrouw huilend en snotterend op haar plaats gezet, handen op het hoofd, rokje in de band.

Op de blote billen krijgen van vreemde mannen

Toen dit meisje in Amerika in de jaren vijftig opgroeide en op cheerleading zat was het in het begin wel vreemd om van allerlei mannen, zoals de vice-schooldirecteur en allerlei docenten, billenkoek te krijgen.

Van allerlei mannen op de billen krijgen.

Toen was ik aan de beurt. Ik ging voor de eerste keur over de knie bij de vice-directeur.

Hij pakte mij bij de arm. Ook weer zonder een woord te zeggen maar dat was ook helemaal niet nodig. Hij ging zitten op de stoel en zette mij voor zich, tussen zijn benen. Terwijl hij me strak in de ogen keek gingen zijn twee handen onder mijn rokje en trokken mijn onderbroek naar beneden, onder mijn knieën. Het rokje dat we als uniform hadden was blauw geplooid en ging tot halverwege je dijbeen en vormde kennelijk geen enkel beletsel. Vervolgens ging met één beweging dat rokje omhoog, drukte hij me in de rug over zijn ene knie en ging zijn andere been over mijn benen. Ingesloten. Vervolgens werd mijn rechterhand gepakt en zette hij zijn linkervoet op een soort steun waardoor mijn billen nog meer ophoog getild werden.

Toen begon het.

Nou had ik al heel vaak op mijn billen gehad en ik weet dat het pijn als de hel doet, en ik weet ook dat het wel goed komt. Ik wilde me net als de oudste 2 niet laten kennen. De gedachte dat je met je blote billen omhoog bij een man over de knie ligt die nauwelijks kent en misschien alles kan zien ben je snel vergeten als de klappen beginnen. Tjonge, wat sloeg die man hard en wat ging het lang door. Hij had me in een soort bankschroef vastgeklemd. De klappen gingen maar door.

Op zo’n moment vergeet je ook volledig dat je eigenlijk bij een vreemde man over de knie ligt.

Ik wist me stil te houden en dat vond ik al een hele prestatie. Maar ik had wel tranen in mijn ogen.

Toen het klaar wat werd ik op mijn benen gezet en nog steeds zwijgend naar mijn plekje aan de muur gebracht met zijn hand in mijn nek. Mijn neus werd tegen de muur gedrukt, mijn beide handen op mijn hoofd gelegd en mijn rokje werd ook in de taillerand geklemd.

Op de blote billen krijgen was volkomen alledaags

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor de vice-directeur van de school volkomen alledaags om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Als je dat klaar was moest ze direct weer met de training meedoen.

Soms werden meisjes direct over de knie gelegd.

Toen was mijn vriendinnetje aan de beurt. Hoewel zij thuis ook heel vaak op haar billen kreeg (dat vertelde ze altijd wel, ik was altijd precies op de hoogte) was ze meer van het drama. Hard huilen en schreeuwen en smeken dat het alsjeblieft ophield. Het maakte allemaal geen verschil. Hij was totaal doof voor alle protesten en smeekbedes. Na een tijdje had zij haar behandeling ook gehad en stonden er vijf meiden doodstil of nasnikkend naast elkaar met hun blote rode billen naar achteren gericht. Hij zat achter zijn bureau, soms hoorde je papier omslaan of het gekras van een pen.

Het was duidelijk dat voor hem volkomen alledaags was om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Na een tijdje zei hij simpel dat we onze kleren goed moesten doen en daarna werden we weer naar het veld of de zaal gemarcheerd waar we weer met de oefeningen mee moesten doen. Alsof er niks gebeurd was. In ieder geval: alsof er niks speciaals gebeurd was.

Vanaf dat moment zou ik nog heel vaak op mijn blote billen krijgen van mannen die ik nauwelijks kende. Vooral de vice-directeur. Hij vond kennelijk dat hij het onbeperkte recht had om mij en de andere meiden op onze blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van. Maar ook de andere docenten vonden kennelijk nu ook dat de cheerleaders hun straf altijd op hun blote billen moesten krijgen.

Billenkoek daarna

Toen Nancy op cheerleading zat kregen bij iedere training wel een paar meisjes op hun billen.

Bij iedere training kregen wel een paar meisjes op hun billen.

Ikzelf ben zo tot en met de laatste klas heel wat keren in dat kamertje geweest om billenkoek op mijn blote billen krijgen en hetzelfde gold voor alle andere meiden in het team.

Ik was een heel gewoon gemiddeld meisje. Achteraf denk ik dat ik gemiddeld bij één op de 10 bijeenkomsten mee moest komen.

Meestal ging hij 2 tot 3 keer per avond naar zijn kamer en kregen in totaal tussen de 5 en de 10 meisjes op hun billen. Soms meer, soms minder.

Als je geluk had werd je zonder veel poespas en omhaal van woorden over de knie gelegd, ging je rokje omhoog en je onderbroek naar beneden en kreeg je van hem het bekende formidabele pak billenkoek op je blote billen. Meestal eerst met de hand en daarna met een haarborstel die hij daarvoor klaar had liggen. Ik kon me meestal wel stilhouden en het stoïcijns over me heen laten komen, maar er waren ook veel meisjes die het uitgilden en zich los probeerden te worstelen. Kansloos, want de vice directeur was sterk.

Als je pech had moest je krom staan over zijn bureau. De rok ging omhoog en uiteraard ging je onderbroek naar beneden. Hij pakte dan een grote paddle en daar kreeg je uit alle macht klappen mee op je billen waardoor je voeten bijna van de vloer kwamen. Soms kon je echt merken dat hij boos was. Meestal vijf maar soms ook vaker, acht of tien. Bij de tweede of de derde kon ik het ook niet meer stilhouden.

Zeldzaam maar helemaal vreselijk was als je over de knie werd gelegd, en hij van begin tot eind de paddle gebruikte om te slaan. Dan waren je billen niet rood maar blauw.

Als je met meerderen was moest je met je neus tegen de muur staan tot je aan de beurt was en tot iedereen klaar was en nog een tijdje daarna.

Uitgelaten maar beheerst

Toen Nancy op cheerleading zat vertegenwoordigde de vice-directeur van de High School de absolute autoriteit om straf te geven. Het deed er niet toe of een meisje 14 of 18 jaar was, straf betekende altijd dat de rok omhoog en de onderbroek omlaag ging, dat je over zijn knie ging en billenkoek op je blote billen kreeg. Achteraf was dat altijd wel met een terechte aanleiding.

Mensen met autoriteit konden straf geven. Sommigen deden dat heel vaak.

Het ingewikkelde was dat we wel cheerleaders waren en ook ons dus ook zo moesten gedragen. Dus vrolijk, levendig, uitgelaten en blij. We moesten onze yells gillen en schreeuwen vol overtuiging en bezieling. Dat deden we ook. Maar er waren wel grenzen. Als je die grens overging, kon het zijn dat je naam genoemd werd.

Als je naam genoemd werd dan was je de klos. Dan moest je je bij de vice directeur melden en dan wist je wat er ging gebeuren.

De vice directeur vertegenwoordigde toen echt de absolute totale autoriteit. We keken echt naar hem op. We wisten dat als je niet deed wat hij zei, je zo over de knie werd gelegd. Of je nou 14 of 18 jaar was, je wist dan zeker dat je rok omhoog ging en je onderbroek naar je knieën om voor de zoveelste keer een pak billenkoek op je blote billen te krijgen. Daarin werd hij ook gesteund, zowel door de ouders als door het schoolbestuur.

Aan de andere kant, als het ECHT onrechtvaardig of onterecht was dat hij jouw naam noemde, dan kon je protesteren. Kennelijk deden was dat altijd zo oprecht (en meestal vielen andere meiden je ook bij) dat hij dat geloofde en je liet gaan.

Ik heb in die periode vaak op mijn billen gekregen maar volgens mij heb ik nooit straf gekregen zonder dat er een terechte aanleiding voor was.

De paddle hoorde er voor iedereen bij

Op de High School van Nancy was de paddle een normale en veel voorkomende straf. De meeste meisjes kregen met de paddle omdat ze teveel in de klas kletsten of omdat ze te laat in de les kwamen. Maar dat was altijd op de bedekte billen. Voor de cheerleaders lag dat echter anders.

De paddle was de normale en veel voorkomende straf.

Ik had voordat ik bij de cheerleaders kwam nooit gehoord dat een gewone student of studente bij ons op de High School op de blote billen kreeg. De normale straf was om de paddle te krijgen terwijl de broek of rok gewoon aanbleef. Meestal werd je naar de gang gestuurd en de leraar liep er dan achteraan met een paddle. Het was dan ‘assume the position’ en er volgden een aantal meppen. We konden het wel horen maar niet zien.

Wat ook regelmatig voorkwam was dat je bij de vice-directeur of bij de sportcoach moest komen. Hier ging het om vastgelegde zaken. Bijvoorbeeld, als je voor de derde keer te laat kwam moest je bij de vice-directeur komen en kreeg je met de paddle. Er waren ook docenten die zelf geen straf gaven, maar ervoor zorgden dat je je moest melden.

De paddle was in die dagen een heel gewone en veel voorkomende straf. Heel veel meisjes – ik ook – kreeg wel eens met de paddle omdat we teveel kletsten. Of omdat we te laat kwamen in de les door we teveel treuzelden, vooral na de pauze of na de lunch. Het kwam op die manier voor dat je drie, vijf of tien met de paddle kreeg. Dat deed natuurlijk zeer, maar we wisten ook dat het zo werkte. Het hoorde erbij.

Maar het was altijd op de bedekte billen. Oók bij de vice-directeur die ook het toezicht op de cheerleaders deed.

Tijdens schooluren billenkoek in de lerarenkamer

Op de High School waar Nancy op zat was straf op de billen vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen. Bij de andere meisjes en ook bij de jongens ging het altijd op de bedekte billen.

Straf op de billen was vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen.

Dat bleek echter voor ons anders te zijn. Terwijl de andere meisjes en ook de jongens de paddle altijd op de bedekte billen kregen, was het voor ons cheerleaders juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.

Als één van ons straf kreeg van een gewone leraar of van iemand anders dan de vice-directeur – wat weinig voorkwam omdat we braaf én voorzichtig waren – was het kennelijk voor alle leraren vanzelfsprekend dat bij ons straf op de blote billen hoorde omdat bij ons de standaard hoger was.

We werden dus niet meer naar de gang gestuurd om straf op onze billen te krijgen, wat normaal was.

Bij mij en ook de andere meisjes van het team ging het anders. Wij kregen dan ‘straf voor echte meisjes’, zo noemde sommige leraren het ook. Kennelijk was het belangrijk dat we als cheerleaders heel goed moesten beseffen dat we altijd op ons best moesten gedragen. Alleen perfectie is acceptabel. Tegelijk was het idee bij de docenten dat cheerleaders heel goed in de gaten gehouden moesten worden.

De minste of geringste overtreding was een reden of een aanleiding om straf te krijgen.

Als er zoiets gebeurde en het was weer zover, dan werden we bij de arm gepakt en soms bij het oor en naar de lerarenkamer gebracht.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen. Ze moesten aan een hogere standaard voldoen dan de andere studenten. Een geringe aanleiding was voldoende om billenkoek te krijgen.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen.

Daar aangekomen moesten we onze onderbroek omlaag doen onder onze rok. Nadat we onze billen bloot hadden gemaakt werden we weer over de knie gedrapeerd of we moesten over een tafel buigen. De leraar hoefde alleen maar de rok omhoog te slaan en op onze rug te leggen. Vervolgens kregen we weer het zoveelste pak op de blote billen.

De docenten zeiden ook wel dat juist nadat we een pak op onze billen hadden gekregen, we op ons best waren.

Soms was er in de lerarenkamer nog een andere leraar toevallig aanwezig. Het was zodoende voor alle docenten duidelijk dat de cheerleaders – anders dan de gewone studenten – altijd straf op hun blote billen kregen.

Nadat de leraar vond dat de billenkoek met de hand genoeg was, werd ook regelmatig de paddle erbij gepakt. We kregen dan ook nog een aantal klappen, maar dan op onze blote billen.

Bij uitwedstrijden maar ook thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat waren de teamgenoten er meestal gewoon bij als een meisje over de knie ging en op haar blote billen kreeg.

Als een meisje straf op haar billen kreeg, waren de teamgenoten daar meestal gewoon bij.

Net zoals de meeste leraren, was ook de vice-directeur van mening dat je niet zoveel recht op privacy had.

Bij de uitwedstrijden ging altijd hij mee in de bus.

Hij zat dan voorin in een speciale stoel.  Als hij vond dat je te luidruchtig of ongehoorzaam was werd je geroepen en moest je naar voren komen. Je kreeg je ter plekke, in de bus, een fiks pak op je blote billen. Het hele team was daar bij, maar dat vond hij kennelijk de gewoonste zaak van de wereld.

Hetzelfde gebeurde ook wel in de kleedkamer. Voor zover ik weet is er echter behalve het team en de coach nooit iemand anders bij aanwezig geweest. Behalve de buschauffeur dan, maar die moest op de weg letten.

Onder de douche was trouwens iedereen toch bloot en dan kon je goed zien wie recentelijk straf had gekregen. Het was dan duidelijk dat bijna ieder meisje regelmatig straf kreeg en niet alleen van de vice-directeur maar ook thuis of elders.

Ook de oudste meiden hadden regelmatig sporen op hun billen terwijl ze die week niet in het kamertje bij de vice-directeur waren geweest. Kennelijk kregen ook die oudste meiden thuis nog gewoon op hun billen.

Het team als ons thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat had ze ook veel voorrechten. Als cheerleader was je automatisch populair. Als er in de stad iets gebeurde werden de cheerleaders uitgenodigd en als prinsesjes behandeld.

Als cheerleader had je ook veel voorrechten.

Het lijkt allemaal heel erg, maar toch bleven de meeste meiden tijdens de hele schooltijd bij het team. Soms viel er iemand af door verhuizing of doordat ze te zwaar werd, of het echt niet leuk vond en zich niet in het team thuis voelde.

Het was heel leuk om bij de cheerleaders te zijn. Eigenlijk was er niks leukers denkbaar, ook omdat we bijna niks anders mochten doen. Ondanks de strenge vice-directeur en de invloed van de Fundamentele Baptistenkerk was het bij de cheerleaders toch altijd een vrolijk geheel.

Onderling hadden we een heel goede band. De andere cheerleaders waren echt mijn beste vriendinnen en ik denk daar ook regelmatig aan terug.

Je werd ook met eer behandeld. Als je bij de cheerleaders zat, was je automatisch populair. Als er in de stad iets specials gebeurde waren wij erbij om om het extra feestelijk te maken en werden we eigenlijk doorlopend als prinsesjes behandeld. We kregen de mooiste plekjes. Bij optochten liepen we vooraan of zaten op de mooiste auto’s.

Bij wedstrijden was er een speciale bus voor ons en wij kregen ereplaatsen.

Kortom, als cheerleader had je ook heel veel voorrechten en daar genoten we ook van.

Andere teams

Toen Nancy bij de cheerleaders zat het voor haar ook wel duidelijk dat cheerleaders van andere scholen ook van hun coach billenkoek kregen. Soms konden ze dat in de pauze of na afloop van wedstrijden duidelijk horen. Het was dus helemaal niet zo bijzonder.

Billenkoek was geaccepteerd en kwam ook bij andere teams voor.

Vergeleken met cheerleaders van andere scholen uit de staat waren we ook heel goed. Mensen kwamen niet alleen voor de wedstrijd, maar ook om naar ons te kijken.

Andere scholen hadden dan soms 10 cheerleaders bij zich die de standaard dingen deden. Die standaard oefeningen en trucjes deden ze dan ook niet bijzonder goed.

Bij ons waren het er altijd rond de 50 meiden met een spectaculaire voorstelling die liep als een trein. Zeker het groepje seniors had dan bijna 4 jaar lang elke week 2 of 3 keer samen geoefend en dan kun je ook wel wat. En we hadden een goede coach. Plus een enorme gedrevenheid en discipline. Al die klappen op onze billen hebben beslist geholpen om te bereiken wat we bereikt hebben. Daarom accepteerden we die klappen ook wel.

Bij die ontmoetingen met cheerleaders van andere scholen kwamen we er ook wel achter dat het voor die meiden ook heel normaal was om op hun billen kregen. Meestal kregen ze het niet zo vaak en met de paddle op de gewone manier. Dat het bij ons heel vaak gebeurde en dat wij daarbij altijd op onze blote billen kregen hielden we voor ons want dat was te gênant om over te praten.

Toch was het wel duidelijk dat we niet de enigen waren, omdat we een keer de vrouwelijke coach van een ander team er in de kleedkamer mee hoorden dreigen “Stilte! Of ik geef jullie allemaal op je blote kont ervan langs!” Het was toen wel direct stil in die kleedkamer! Het was duidelijk dat die meiden wisten dat hun coach dat dreigement serieus nam.

Meisjes bij elkaar

Toen Nancy bij de cheerleaders zat was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij. Ze waren met 50 tot 60 meisjes van 14 tot 18 jaar bij elkaar dus niemand vond het gek dat er elke dag wel een paar meisjes billenkoek kregen.

Het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis, het hoorde er helemaal bij.

Toch is was het ook heel bijzonder. Vijftig of zestig puberende meiden bij elkaar, dat zijn een heleboel!Het is dan soms ook heel moeilijk om gehoorzaam en braaf te zijn.

We wisten allemaal dat we zo over de knie konden gaan en dat gebeurde ook vaak genoeg. Maar voor de meesten was het thuis niet anders. Daarin bleven we meisjes.

Eigenlijk hadden we ook wel het gevoel dat het bij ons paste. Het was eerder prettig spannend dan vervelend en naar.

De momenten dat je echt op je billen kreeg waren vreselijk en het deed ook enorm zeer, maar als de klappen voorbij waren werd de pijn ook snel minder. Maar altijd als je dat naar het kamertje was geweest en zeker als je op je billen had gekregen waar de anderen bij waren, werd je opgevangen en getroost door de andere meisjes en had je een beetje de heldinnenstatus, ook al duurde dat maar die dag.

We waren eigenlijk heel jong in onze ontwikkeling, vergeleken met de jonge mensen die nu opgroeien, maar we voelden ons ook jong.

Het helpt ook niet om je volwassen te voelen als je als achttienjarig meisje over de knie gaat en een pak billenkoek op je blote billen krijgt waarvan je moet huilen terwijl veertienjarige meisjes met belangstelling toekijken hoe dat in zijn werk gaat en hoe je het verdraagt.

Maar een volgende keer waren de rollen weer omgedraaid en dan zijn zij degenen die op hun billen krijgen.

Billenkoek was een alledaagse gebeurtenis

Samen voelden we ons bij de cheerleaders ook helemaal thuis. Anders waren we niet jaar na jaar gebleven. Het was een beschermde omgeving die alles voor ons betekende. We waren steeds samen met onze vriendinnen en we hadden enorm veel plezier.

Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij en het gebeurde heel vaak. Of je nou bij de cheerleaders zat of niet. Het enige verschil was dat we als cheerleader op school op onze blote billen kregen en de andere meiden niet. Natuurlijk waren we daarom wel eens jaloers op die andere meiden. Maar misschien waren zij weer jaloers op ons.

En natuurlijk waren er de ontelbare keren dat de vice directeur ons over de knie legde. Dat maakten die andere meiden ook niet mee. Dat was wel oneerlijk.

Toch hoopte je dat je ieder jaar opnieuw uitgekozen zou worden om cheerleader te blijven.

Na het afstuderen was vooral het afscheid van het cheerleaderteam één van de zwaarste dingen.

Zwemmen met discipline voor veiligheid en resultaat

Zwemmen met discipline voor veiligheid en resultaat

Veiligheid eerst

Ook vroeger kwam veiligheid voor alles. Als dat nodig was werd dat ook streng gehandhaafd. In het algemeen was al het uitgangspunt dat wie niet horen wil, die moest maar voelen. Dat betekende dan meestal straf op de billen. Als het om de veiligheid ging, werd er meestal een indrukwekkend voorbeeld gesteld met een indrukwekkend pak slaag.

Ook vroeger kwam veiligheid voor alles en dat werd streng gehandhaafd.

Veiligheid is bij zwemmen belangrijk, dat is begrijpelijk. Daarom is het ook niet zo vreemd dat coaches streng zijn als regels op dat gebied overtreden worden.

Op een forum met herinneringen beschrijft een meisje dat het op haar school een regel was dat je bij het zwemmen als je omgekleed was aan de rand van het water moest wachten totdat de zwemcoach gearriveerd was. Het was streng verboden om al in het water te komen voor zijn komst. Op een keer ging dat wat mis, sommige meisjes duwden anderen in het water met als gevolg dat er een zevental meiden zich al in het water bevonden toen de coach het zwembad binnenkwam.

Na een donderpreek over regels, het gevaar van verdrinken als je nog niet kon zwemmen, verantwoordelijk gedrag en dergelijke werden de zeven meiden stuk voor stuk naar het kantoortje meegenomen waar ze een stevig pak op de billen kregen met het badpak omhoog getrokken waardoor het feitelijk op de blote en natte billen gebeurde. De meisjes moesten huilend en snotterend de rest van de les tegen de muur staan met hun rode billen naar het zwembad gericht terwijl de zwemles voor de rest van de groep verder ging.

Regels, veel regels

Ook nu zijn er High Schools waar regels belangrijk zijn en straf op de billen de eerste en de beste manier om ze te handhaven. Dat is meestal met toestemming van de ouders en/of de studenten zelf.

Ook nu zijn er High Schools waar regels belangrijk zijn en straf op de billen de eerste manier om ze te handhaven.

In Amerika blijken veel herinneringen te bestaan aan strenge regels en nog strengere toepassing ervan.

Toch waren die regels, inclusief de daarbij behorende disciplinaire maatregelen, vastgesteld in overleg met de ouders.  Zeker als er lijfstraffen mogelijk waren. Ieder jaar moeten  ouders, en meestal ook de studenten, voor akkoord tekenen.

Bij High Schools met een eigen zwembad hebben zijn er meestal ook daar veel regels.

De zwembaden waren vaak uitgerust met voetbadjes en douches die zowel bij het naar binnen gaan als bij het naar buiten gaan gebruikt moesten. De douches waren altijd gemeenschappelijk.

Het gebruik van de douches en de voetbaden waren verplicht en soms werd daar streng op gelet. Als je die ‘per ongeluk’ miste, was er groot gevaar dat je met een paddle op je billen kreeg.

Ook was het vaak niet zo verstandig om de laatste te zijn met aankleden.

Dit zijn met name herinneringen en anekdotes die zie lang geleden, rond 1950 en 1960, afspelen.

Maar het absoluut niet alleen iets van het verleden. Ook nu zijn er High Schools waar regels belangrijk zijn en straf op de billen de eerste manier is om deze regels te handhaven.

Ook lerares-stagiares krijgen soms op hun blote billen

Ook docenten in opleiding die schoolregels overtreden krijgen in Amerika soms gewoon op hun blote billen. Een stagiare vertelde dat ze op een High School in Arkansas haar handdoek op een verkeerde plaats legde, waarbij de coach besloot dat ze dezelfde straf zou krijgen voor die overtreding als andere studenten. Dat betekende dat ze direct moest gaan douchen, waarna ze in het kantoortje krom moest staan en vijf harde meppen met de paddle op haar blote natte billen kreeg.

Ook docenten in opleiding die schoolregels overtreden krijgen in Amerika soms gewoon op hun blote billen.

Recent nog maakte een studente van een lerarenopleiding die stage liep op een grote High School in Arkansas dit aan den lijve mee.

Het betrof een school waar lijfstraf niet alleen toegestaan was maar ook vaak gebruikt werd. Dat geld trouwens voor veel High Schools in Arkansas.

Het standpunt was dat als je blijk gaf dat als je iets dat eenvoudig was vergat, een pak op de billen de beste manier was om ervoor te zorgen dat je het onthield. Jonge mensen leren het beste als ze het op hun billen voelen.

In dit geval ging het om een student aan een universiteit die bezig was met een opleiding tot lerares. Ze liep op dat moment stage op  die High School. Hoewel ze officieel  meerderjarig was, zag ze er jeugdig uit. Vergelijkbaar met de meiden uit de examenklas.

De stagiaire maakte ’s ochtends gebruik van het schoolzwembad om een paar baantjes te trekken. Veel leden van sportteams deden dit ook in de ochtend. Na het zwemmen werd er gedoucht. Er waren alleen groepsdouches en ze had al een paar keer meegemaakt dat ze gelijktijdig douchte met enkele leerlingen die ze les gaf. Iemand die niet beter wist zou ook denken dat ze een leerling van de school was.

Er waren op deze High School strenge regels van kracht over het opruimen van kleding en het neerleggen van de handdoek. Het standpunt was dat iedereen werd geacht deze regels te kennen en er aan te houden.

Op een ochtend deed een coach een routinecontrole en hij betrapte de stagiaire op het overtreden van meerdere regels. Het argument dat ze geen gewone student was maar lerares-stagiair had geen effect en zorgde niet voor immuniteit voor straf. De coach besloot dat ze straf ging krijgen zoals iedere andere studente voor dezelfde overtreding gestraft werd. Dat betekende dat ze direct kon gaan douchen. Na het douchen moest ze direct naar het kantoortje komen,  met haar handdoek om zich heen. In het kantoor moest ze de handdoek neerleggen en krom staan en met haar handen haar enkels beetpakken. Ze kreeg vervolgens op volle kracht vijf meppen met de paddle op haar blote natte billen. Dat was hetzelfde wat andere leerlingen ook  gekregen zouden hebben.

Voor de stagiaire was het effect dat ze daarna  nooit meer een kleedkamer voorschrift overtrad. Voor de coach was dit het zoveelste bewijs dat een pak op de billen bij meisjes goed effect heeft. Je hoeft maar 1 keer een goed pak op de billen te geven en ze hebben het direct door.

Leren gaat kennelijk het beste als je het op je blote billen voelt.

Gefeliciteerd!

Bij een zwemteam van een Amerikaanse universiteit kregen de leden een birthday spanking met een kickboard. Volgens de teamleden maakte dat de sport juist waardevol. Ze vonden het echt geen enkel probleem, terwijl het meestal een hard pak billenkoek was.

Een birthday spanking maakte de sport juist waardevol.

In mei 1996 schrijft Patrick Klein een lyrisch artikel in de krant van de Universiteit van Arizona over het belang van sport in de studententijd. “College athletics more than just games”. Het gaat om meer dan winnen en verliezen, inclusief alle emoties die daarbij horen. Verliezen van een wedstrijd valt niet mee, maar het verliezen van een teamlid is veel ingrijpender. Gaat het dan om een spel, dat naar de achtergrond verschuift op het moment dat zich belangrijker zaken aandienen? Voor Amerikaanse begrippen in ieder geval niet. Het is een industrie die werk biedt aan duizenden mensen en voor velen een belangrijke binnenkomer en deuropener, zoals met studiebeurzen.

Voor de schrijver is het grootste belang van sport in de kracht van de vriendschap die je er vindt. De interactie tussen teamleden. Hij geeft daarbij twee voorbeelden. Samen zingen in de dugout en de leden van het zwemteam die als ze jarig zijn met een kickboard (een soort drijfplank) op hun billen krijgen van hun teamgenoten. Zijn conclusie is dat juist alles bij elkaar opgeteld sport zo waardevol maakt.

Dat geeft aan dat het in zijn wereld in ieder geval een algemeen en een gewaardeerd gebruik is om binnen universitaire zwemteams een aangepaste vorm van de birthday spanking toe te passen.

In veel gebieden in Amerika wordt een birthday spanking toegepast, waarbij de jarige (vaak binnen het gezin, de schoolklas en soms werk) binnen een jolige sfeer krom moet staan of over de knie wordt gelegd, en voor ieder jaar een klap op de billen krijgt plus enkele om verder te groeien, voor goede gezondheid, etc.

Binnen zo’n sportief universitair zwemteam gaat het niet om kinderen maar om stevige sportmannen  en sportvrouwen  die dan bij hun birthday spanking ook stevig op hun  billen krijgen. Dat deed dan een paar dagen zeer, maar dat was toch geen enkel probleem.

Zwemcoaches en toestemming

Een coach van een zwemteam van een kleine universiteit hanteerde eigen, strenge regels. Voor de leden van het zwemteam. Ieder nieuw lid werd gewaarschuwd dat ze de teamregels moesten onderschrijven, inclusief de consequenties. De coach maakte vooraf duidelijk dat hij streng zou handhaven met lijfstraf op de billen. Omdat de studenten wettelijk volwassen waren moesten ze vooraf met de regels instemmen. Die instemming verleende ze ook, in het besef dat ze voor zaken als te laat komen of afwezigheid zonder toestemming direct met de paddle op hun billen zouden krijgen. Toch was dat voor de meisjes geen beletsel om lid te worden en ze accepteerden de billenkoek van de coach.

In sommige zwemteams accepteren meiden vrijwillig straf op hun billen.

Ook bij zwemmen doen verhalen de ronde dat er coaches waren (en misschien wel zijn) die straf op de billen als disciplinaire mogelijkheid willen gebruiken en het instemmen daarmee door de zwemsters als voorwaarde stellen om mee te doen.

Zo is er een verhaal over een zwemteam van een kleine Universiteit in het zuiden van Amerika, waar dit zo gebeurde.

Het zwemteam was behoorlijk succesvol en won veel wedstrijden. De coach had inderdaad de naam streng te zijn. Als een zwemster zich opgaf volgde er een persoonlijk gesprek met de coach, waarin die uitlegde hoe het werkte en hoe de regels waren. Het kwam er kort op neer dat de trainingen verplicht waren en dat er met volle inzet meegedaan moest worden. Als de coach de indruk had dat de inzet niet optimaal was of, bij te laat komen of bij afwezigheid zonder akkoord vooraf, volgde er lijfstraf: met de paddle op de billen. Uiteraard was er alle begrip als de zwemster dat niet wilde, maar dan was het ook niet mogelijk om lid van het team te worden. Omdat de studenten  meerderjarig waren, moesten ze vooraf  expliciete toestemming geven voor deze aanpak.

Om tijdens het zwemmen zelf in te kunnen grijpen maakte de coach ook gebruik van een rietje. Als hij vond dat een meisje laks aan het zwemmen was, moest ze in de eerste baan zwemmen. Indien nodig kon de coach met het rietje de zwemster in het water een fler op haar billen geven.

Kennelijk waren er toch veel zwemsters bereid om hiermee in te stemmen, met ook voor hen zelf zeer bevredigende resultaten. Van tijd tot tijd pijnlijke billen is kennelijk niet zo problematisch als je daar genoeg voor terug krijgt, zoals persoonlijke groei, mooie resultaten en het genoegen lid te zijn van een hecht team.

Het doet behoorlijk zeer op je natte kont

Alle meisjes die het hebben meegemaakt kunnen het bevestigen: billenkoek krijgen op natte billen doet extra zeer.

Op natte billen doet spanking extra zeer.

Ook Engelse coaches hadden de reputatie dat ze de meisjes die door hen getraind werden op hun billen gaven.

Een 19-jarige nationaal kampioene kreeg hierover een vraag in een interview van een toonaangevende krant in Yorkshire. “Ach, soms krijg je een paar klappen op je billen als je er een zootje van maakt”, zei ze in verlegenheid gebracht. “maar het stelt niet zoveel voor”.

Een teamgenote was mededeelzamer. “We moeten uit het zwembad komen en krom staan. Dan krijgt je zes keer een stevige klap op je billen. Dat doet behoorlijk zeer op je natte kont.”

Dit betrof zwemsters op het nationale topniveau en  het stond in een interview in een toonaangevende krant. Het waren meiden die zonder verwijt en feitelijk vertelden dat ze soms straf op hun billen kregen als ze dat verdiend hadden.

Maar ook tijdens reguliere zwemlessen zal er heel wat keer billenkoek zijn gegeven, waarbij degene die het kreeg ontdekte dat het op natte billen extra veel pijn doet.

Ook in Nederland kennen we ervaringen van meisjes die soms van de zwemjuf een paar klappen op hun billen kregen omdat ze tijdens de zwemles niet goed opletten.

Australische zelfregulering

In sommige teams krijgen leden die niet goed presteren een hard pak op de billen. In ieder geval was het een tiental jaar geleden in het Australische team een vaste gewoonte dat als een teamlid te slecht gepresteerd had, ze een bepaald niet zachtzinnig pak op haar blote billen kreeg van een ander teamlid. In dit geval regelden de meisjes het onder elkaar. In andere gevallen is de coach de aangewezen persoon die zo'n teamlid wakker schudt door haar een pak op haar billen te geven.

In sommige teams krijgen leden die niet goed presteren een hard pak op hun billen.

Er wordt gezegd dat een aantal jaren geleden het nationale Australische zwemteam zelf ervoor gekozen heeft om de discipline aan te scherpen. Ze kwamen zelf tot de overtuiging dat ze wedstrijden verloren die ze hadden moeten winnen. Daarom hadden ze afgesproken dat het team van mening was dat een teamlid niet optimaal haar best had gedaan, ze een pak op haar billen moest krijgen van een ander teamlid. Het kwam erop neer dat degenen die goed gepresteerd hadden de teamgenoten die het minder gedaan hadden een goed pak op de blote billen gaven, en bepaald niet zachtzinnig.

Ook op andere manieren werd aandacht veel aandacht aan de billen gegeven. Bij een aantal meiden, waaronder Libby Lenton, werd geconstateerd dat er juist veel te verbeteren viel in de kracht van de beenslag. Door een aangepast Pilates en gymnastiek programma werden met name de bilspieren versterkt. Dezelfde Libby Lenton schijnt meermalen van haar teamgenotes op haar blote billen gekregen te hebben.

Eén en ander heeft er echter wel toe geleid dat het Australische zwemteam buitengewoon veel successen heeft laten zien en wereldrecords heeft gebroken. De meiden waren in de media altijd vol lof over het feit dat ze deel mochten uitmaken van het team.

Schoonspringen systematiek

Ook bij de Australische schoonspringsters was het de gewoonte dat jongere teamleden bij oudere teamgenoten over de knie moesten en hard op hun blote billen kregen als het team vond dat het beter kon.

Australische schoonspringsters kregen van hun oudere teamgenoten op hun billen.

Ook binnen het nationale Australische schoonspringteam was het een paar jaar geleden gebruikelijk dat de meiden elkaar met een pak op de billen motiveerden of corrigeerden.

Aan nieuwkomers in het team werd een ‘big sister’ toegewezen, die de nieuwkomer moest begeleiden en helpen.

Daarnaast was het gewoonte dat als er meisjes in het team bijgestuurd moesten worden dat dit door het oudste teamlid gebeurde op de ouderwetse fysieke methode.

De al wat oudere schoonspringster Chantelle Newbery schijnt heel wat keren een teamlid over de knie gehad te hebben.

Gezegd wordt dat schoonspringster Loudy Tourky en haar synchro partner Rebecca Gilmore regelmatig op hun blote billen kregen.

Ook hier werden uitstekende sportprestaties behaald.

Volleybal en billenkoek op alle niveau’s

Volleybal en billenkoek op alle niveau’s

Een klapje op de billen

Over de hele wereld geven volleybal meiden elkaar ter aanmoediging een pets op de billen. Van amateurs tot professionals. Van zachte tikjes tot stevige petsen. Spelers die uit het veld gaan krijgen van de coach soms een pets. Bij volleybal zijn billen belangrijk. Dat kan iedereen zien.

Over de hele wereld geven volleybal meiden elkaar ter aanmoediging een pets op de billen. Bij volleybal zijn billen belangrijk.

Voor iemand die er oog voor heeft is het fascinerend om naar een dames volleybal wedstrijd te kijken.

Het lijkt dan bijna een internationaal gebruik binnen dames volleybal teams te zijn om elkaar na het scoren van een punt een goedkeurend klapje op de billen te geven. Niet altijd, maar wel vaak. Opvallend vaak.

Soms is het ook geen zacht klapje, maar een stevige pets. Misschien bestemd voor de steviger meiden.

Er zijn dergelijke filmpjes en foto’s op internet te vinden die gemaakt zijn op scholen in de zuidelijke staten van Amerika. Op veel van deze scholen staat in de ‘code of conduct’ dat lijfstraf expliciet is toegestaan. De lijfstraf is altijd een stevig pak op de billen, meestal met een paddle.

Maar het is zeker niet alleen in Amerika dat de meiden elkaar klapjes op de billen geven. Het blijkt voor te komen bij iedere nationaliteit. Het lijkt: hoe hoger het niveau, hoe vaker het gebeurt.

Grouphugs en elkaar omhelzen bij een punt doet bijna ieder team, bij elk punt. Het geeft aan dat er saamhorigheid is, dat je bij elkaar hoort. Terwijl het in het normale leven ongebruikelijk is dat je elkaar op het achterwerk aanraakt, lijkt het juist voor de volleybal meiden volkomen natuurlijk te zijn en er helemaal bij te horen. De verklaring waarom die juist bij volleybal zo veel voorkomt is niet geheel duidelijk.

Niet alleen maar vriendelijk

Volleybalsters zijn stevige en stoere meiden. Ze geven elkaar niet alleen lieve klapjes: een vriendin neemt hier het recht in eigen hand. En ze kunnen ook incasseren.

Volleybalsters geven elkaar niet alleen lieve klapjes: een vriendin neemt het recht in eigen hand.

Het gaat niet altijd om alleen maar vriendelijke klapjes. Er zijn ook verhalen bekend dat van volleybal teams waarbij de meiden zelf hun teamgenoten straf gaven als dat nodig was. Als het team van mening was dat een bepaalde speelster waardeloos gespeeld had die wedstrijd, kreeg ze van de andere speelsters onder de douche goed op haar billen.

Er zijn ook berichten bekend van meisjes die tijdens hun studie kamergenote waren van een ouderejaars speelster uit de volleybal selectie van de betreffende universiteit. Dat waren kennelijk nogal dominante en sterke meiden, want die stelden een aantal regels vast en bij overtreding werden de schuldigen eenvoudigweg over de knie gelegd voor een stevig pak op de blote billen, en volgens deze berichten waren de betreffende volleybal speelsters sterk en konden hard slaan. Het zou kunnen zijn dat deze volleybal meiden gewend waren dat ze zelf op deze manier door hun coach aangepakt werden en het daarom logisch was dat zij het ook deden bij meiden die ze min of meer begeleiden moesten.

Of misschien zijn volleybal vrouwen relatief wat meer ontvankelijk voor en verbonden met straf op de billen dan gemiddelde vrouwen.

Scholen en regels

Vroeger had de sportleraar vaak het recht om op te treden in plaats van de ouders. Strenge sportleraren bereikten het beste resultaat.

Vroeger had de sportleraar vaak het recht om op te treden in plaats van de ouders.

Er zijn ook nog verschillende plaatsen waar, net zoals vroeger, straf op de billen de norm is. Voorbeelden zijn veel aziatische landen en de zuidelijke staten van Amerika.

Zeker in situaties waarin de meiden kunnen kiezen tussen straf op de billen en een alternatieve straf zoals nablijven of ‘in school suspension”, kiest bijna iedereen ervoor om een pak op de billen te krijgen. Het is doet misschien wel zeer tijdens en een korte periode erna, maar het grote voordeel is dat de vrije tijd en het sociale leven onaangetast blijft. En vooral: je hoeft dan de schoolbus niet te missen.

Toch is ook hier het één en ander veranderd. In het verleden werden docenten en sportcoaches vooral gezien als ‘in loco parentis’, plaatsvervangers van de ouders. De opvoeding ging naadloos over van de ouders naar de schoolsituatie. Dat gold ook voor de disciplinaire maatregelen. Straf hoorde er gewoon bij. Vroeger was het in veel landen normaal dat je als je jong was en de regels overtreden had, dat je over de knie ging en een pak op je billen kreeg. Of je moet krom staan en dan kreeg je met de paddle. Diezelfde aanpak werd dan ook op school gebruikt.

De meeste ouders hadden de overtuiging dat er maar één manier was om straf te geven, en dat was goed hard en altijd op de blote billen. Het was belangrijk dat straf indruk maakte. De meeste scholen kozen ervoor om de billen meestal bedekt te laten. Tegenwoordig is het officieel zo dat er ook een getuige aanwezig moet zijn. In het verleden waren er ook genoeg scholen waarbij de straf, net zoals thuis, altijd op de blote billen ging.

Ook nu zijn er scholen waar billenkoek de straf is

Meiden die nu van de sportcoach op hun billen krijgen, mogen hun sportbroek (bijna altijd) aanhouden.

Meiden die nu van de sportcoach op hun billen krijgen, mogen hun sportbroek aanhouden.

Tegenwoordig is dat veranderd naar meer afstand en regulering. Op de ouderwetse een student over de knie leggen is er niet meer bij. Het is nu krom staan. Waar voorheen de straf vaak een pak op de billen met de hand was, gebruikt men nu verplicht een houten paddle. Het sportbroekje zal nu aan moeten blijven, maar het is maar de vraag of het totaal een verbetering is. Met een paddle kan een docent of een coach keihard slaan, aanzienlijk harder dan met de hand.

Ook nu zijn er scholen waar lijfstraf en sport absoluut samengaan. Er is in het ‘athletic handbook’ duidelijk vastgelegd wat mag en wat niet mag en welke straf van toepassing is.

Zo zijn er scholen waar het is vastgelegd dat je met de paddle op je billen krijgt als je te laat op de sportles komt, profaan of ruw taalgebruik hebt of praat terwijl de coach iets uitlegt of andere vormen van insubordinatie. Voor andere minder grote overtredingen, zoals je geduld verliezen tijdens wedstrijden, is de straf het extra lopen van rondjes rond het veld. Op sommige scholen geldt de regel dat er geen maximum is aan het aantal keren dat een student straf op de billen kan krijgen. In theorie mag een student dan meerdere keren per dag straf op de billen krijgen.

De paddle terwijl het verboden was

Ondanks dat het allang verboden was gebruikte een volleybal coach in Illinois de paddle op een buitensporig harde manier.

Ondanks dat het verboden was gebruikte een volleybal coach de paddle op een buitensporig harde manier.

Chicago is een schooldistrict waar het sinds 1993 verboden is om op school lijfstraf te geven.

Desalniettemin kwam het in 2008 in de bekendheid dat een volleyball coach de paddle gebruikte tijdens de trainingen.

Bovendien waren er klachten dat de coach extreem hard sloeg. Ook gebruikte de coach de paddle voor zaken die niets met de sportles te maken hadden.

Deze coach is toen op non-actief gesteld omdat het gebruik van de paddle voor straf en motivatie niet meer toegestaan was.

Naar aanleiding van dit incident werd onderzocht of dit verschijnsel vaker voorkwam en dat bleek inderdaad het geval.

Uiteindelijk werd er een onderzoek gestart naar negen coaches en drie politie agenten omdat gebleken was dat zij ook de paddle gebruikt hadden terwijl dat niet meer toegestaan was.

Dit was in een situatie waar lijfstraf verboden was.

Dat geeft aan dat in een situatie waarin het wel toegestaan is, er veel coaches zijn die er veelvuldig gebruik van zullen maken.

Duidelijke regels als lijfstraf toegestaan is

Meestal geldt het disciplinaire beleid ook voor de buitenschoolse activiteiten en voor de uren buiten schooltijd. Op High Schools waar billenkoek als disciplinaire maatregel gegeven wordt gebeurt dat dan ook bij buitenschoolse activiteiten. Dat geldt dan zeker voor sport-gerelateerde activiteiten, zoals trainingen, wedstrijden (uit en thuis) en zomerkampen. Er is dan altijd een paddle in de buurt.

Meestal geldt het disciplinaire beleid ook voor de buitenschoolse activiteiten en voor de uren buiten schooltijd.

Scholen die lijfstraf toepassen zijn daar vaak heel expliciet in.

Het is heel gebruikelijk dat het disciplinaire beleid, voor akkoord ondertekend moet worden door de student(e) samen met zijn/haar ouders. Dat geldt helemaal als het binnen het disciplinaire beleid mogelijk is om bij overtredingen een pak op de billen te geven.

Meestal geldt het disciplinaire beleid ook voor de buitenschoolse activiteiten en voor de uren buiten schooltijd en buitenschoolse activiteiten.

Dat geldt dan zeker voor sport-gerelateerde activiteiten, zoals trainingen, wedstrijden (uit en thuis) en zomerkampen.

Coaches of leraren die de mogelijkheid om op deze manier te kunnen straffen laten soms een apart document ondertekenen zodat studenten en ouders begrijpen dat in die betreffende lessen een pak op de billen een zeer reële mogelijkheid is.

Het is mogelijk dat deze toestemming geweigerd wordt, maar dat is ongebruikelijk. Alternatieve straf betekent nablijven of schorsing en dat heeft meer nadelen en minder positieve effecten dan een pak op de billen, is meestal de redenatie.

Het disciplinaire beleid geldt ook voor de buitenschoolse activiteiten of voor de uren buiten schooltijd. Dat betekent bijvoorbeeld dat als een docent een studente buiten schooltijd op roken betrapt, ze de volgende dag op school een pak op haar billen kan verwachten.

Veel scholen beloven zelfs extra streng te zullen zijn bij buitenschoolse activiteiten en uit-wedstrijden.

In gebieden waar het gebruikelijk is dat studenten op de High Schools straf op hun billen kunnen krijgen, neemt de coach van het volleybalteam bij iedere wedstrijd een paddle mee. Die zit dan duidelijk zichtbaar in de tas of ligt op de stoel naast de coach. Het komt dan wel voor dat als de prestaties van het team onvoldoende zijn, alle speelsters tijdens de pauze een paar stevige klappen op hun billen krijgen.

Billenkoek verhoogt prestaties van meiden

Sommige coaches zijn ervan overtuigd dat meiden beter presteren als ze met de paddle op hun billen kunnen krijgen.

Sommige coaches zijn ervan overtuigd dat meiden beter presteren als ze met de paddle op hun billen kunnen krijgen.

Er zijn volleybal coaches die er ervan overtuigd zijn dat billenkoek voor veel meiden een goed middel is om de prestaties te bevorderen.

In de Staten van Amerika waar het toegestaan is om leerlingen op High Schools lijfstraf in de vorm van billenkoek te geven, kunnen deze coaches dat ook als voorwaarde stellen. Je bent dan alleen welkom in het team als je accepteert dat je straf op je billen kunt krijgen. Meestal is dat niet zo’n probleem omdat billenkoek voor hen de normale straf is.

Er zijn verhalen van volleybal meiden die klagen dat hun coach altijd een paddle meeneemt naar wedstrijden en toernooien. In de bus op de heenreis wordt tijdens de motivationele toespraak de paddle tevoorschijn gehaald en er wordt ten overvloede duidelijk gemaakt dat elke overtreding van de regels zal leiden tot een stevig pak op de billen.

Bij de reservebank is de paddle nadrukkelijk in zicht.

Regelmatig wordt er door de coach één of meerdere meisjes meegenomen naar een kleedkamer waar ze krom moeten staan en een pak op hun billen krijgen.

Of als over de hele  breedte de prestaties tegenvallen, krijgen alle teamleden een paar stevige klappen op hun billen.

Dit betreft dan meiden van 16, 17 of 18 jaar die uit volledige vrijwilligheid lid zijn van het team. Ze weten en accepteren dat rode en pijnlijke billen daar soms bij horen.

Coaching met inzicht en effect

Veel coaches vinden dat meiden moeten weten dat ze op hun billen kunnen krijgen. Als een situatie zich voordoet is het gebruikelijk om een speelster één keer duidelijk te waarschuwen. Bij herhaling krijgt ze in de kleedkamer een aantal klappen met de paddle.

Veel coaches vinden dat meiden moeten weten dat ze op hun billen kunnen krijgen.

Er zijn nogal wat volleybal coaches die op forums voor onderwijzend personeel een lans breken voor de toepassing van een pak op de billen, juist ook voor volleybal meiden. Uiteraard zijn er ook personen die vinden dat dit vooral niet mag gebeuren!

Veel zijn van mening dat het handhaven van de discipline vooral effectief is als de leden van het team weten dat ze een pak op de billen kunnen krijgen en er van overtuigd zijn dat als het gerechtvaardigd en verdiend is, dit ook daadwerkelijk en direct zal gebeuren.

Als zo’n situatie zich voordoet is het gebruikelijk om een speelster één keer duidelijk te waarschuwen,  dat ze bij herhaling op haar billen gaat krijgen.

Als die herhaling zich dan voordoet, moet de consequentie ook direct volgen. De speelster krijgt dan in de kleedkamer een aantal klappen met de paddle. Dat mogen dan best harde klappen zijn om duidelijk te maken dat waarschuwingen serieus genomen moeten worden.

Een goed pak op de billen blijkt dan altijd tot een onmiddellijke verbetering in gedrag en houding  te leiden.

Vooral in de zuidelijke staten van Amerika zijn de coaches er vrij simpel over. Paddling bestaat, het werkt en het is niet echt een probleem. Elk jaar kunnen ouders ervoor kiezen om het niet te gebruiken maar de meeste mensen denken dat het veel voordeel biedt. Studenten kunnen ook kiezen voor alternatieve straf maar meestal kiezen ze voor een pak op de billen omdat ze er dan gelijk vanaf zijn. Straf op de billen wordt daar over het algemeen gezien als iets dat erbij hoort, zeker als je jong bent, en een natuurlijk gevolg is van het overtreden van regels.

De meeste coaches geven straf voor standaard school overtredingen zoals ongehoorzaamheid of te laat komen, maar ook voor spijbelen en roken.

Toegepast in een volleybal team geeft het een extra effect. Het versterkt de teamsfeer, naast het harde werken en de inzet voor het gezamenlijke doel. Het is goed als de meiden weten dat ze van hun coach een pak op hun billen zullen krijgen voor verkeerde beslissingen of als ze hun huiswerk niet maken. Dat betekent helemaal niet dat ze een hekel aan de coach hebben, integendeel. Veel meiden voelen mede daardoor het team als een soort familie. Dat geldt ook indien de coach het belangrijk vindt om als er aanleiding is de meiden zonder uitzondering een pak op de billen te geven dat indruk maakt.

Mensen die het effect in de praktijk hebben kunnen meemaken zijn ervan overtuigd dat voor veel meiden tijdens de middelbare school en daarna, niets het gedrag en de houding zo kan veranderen dan een goed pak op de billen. Niet alleen als de laatste toevlucht, maar ook juist als eerste reactie.

Geen betere manier om iets duidelijk te maken

Een goed pak op de billen is en blijft de beste manier om aan een meisje iets duidelijk te maken.

Een goed pak op de billen is en blijft de beste manier om aan een meisje iets duidelijk te maken.

Een jaar of vijf geleden vertelde een vrouwelijke volleybal coach op een bulletin board dat ze uitsluitend als coach wilde werk bij scholen waar het toepassen van lijfstraf was toegestaan. Ze legde uit wat haar redenen waren en hoe ze dit in de praktijk bracht.

Volgens haar is het hoogste dat bereikt kan worden in de relatie coach-speelster dat er straf gegeven kan worden zoals dat hoort tussen moeder en dochter.

Dat betekent eerst een indringend één op één gesprek, dan gaat de sportbroek en de slip omlaag, het meisje gaat over de knie en krijgt dan een goed pak op haar blote billen. Dit had ze ook een aantal keren bereikt. Er is voor de speelster geen andere manier waarop autoriteit meer toegelaten, geaccepteerd en gewaardeerd kan worden. Dichterbij, indringender en duidelijker is niet mogelijk. Voor de coach is er geen betere manier om iets duidelijk te maken. De vertrouwensband die dan ontstaat is enorm. De vormende waarde gaat dan ook veel verder dan sport alleen. De onderlinge betrokkenheid blijft ook vaak bestaan nadat de speelster het team verlaten heeft. Speelster en coach worden deel van elkaars geschiedenis terwijl ze meestal achteraf maar voorbijgangers geweest blijken te zijn.

Veel coaches zijn ervan overtuigd dat ze met een hard pak op de billen ervoor gezorgd hebben dat de eerste sigaretten de laatste waren, waar een gesprek alleen waarschijnlijk weinig effect gehad zou hebben.

Veel coaches zijn ervan overtuigd dat meiden door het krijgen van een pak op hun billen gesterkt worden in het trouw blijven aan hun eigen bedoelingen en beter in staat zijn om weerstand te bieden tegen de druk van leeftijdsgenoten.

China

In China is lijfstraf vaak een onderdeel van opvoeding en cultuur. De meeste sportvrouwen hebben er ook alle begrip voor als ze van de coach straf krijgen. Het is een teken dat hij zijn taak serieus neemt. Omgekeerd worden coaches vaak niet serieus genomen als ze teveel door de vingers zien.

In China is lijfstraf vaak een onderdeel van opvoeding en cultuur.

China is een land waar lijfstraf een onderdeel van de opvoeding en de cultuur is. Dat geldt ook zeker voor sport. Hoe hoger het niveau, hoe acceptabeler het wordt gevonden.

De nationale teams, waaronder volleybal, hebben de gewoonte om hun speelsters voor belangrijke wedstrijden naar trainingskampen te sturen die op militaire leest geschoeid zijn. Ook hier speelt lijfstraf een grote rol, waarbij een belangrijk doel is om de sportvrouwen mentaal sterk te maken.

Over het algemeen heeft de coach de mogelijkheid om straf op de billen te geven als hem dat goeddunkt. De meeste sportvrouwen hebben er ook alle begrip voor als ze straf krijgen. Het is een teken dat hij zijn taak serieus neemt. En omgekeerd worden coaches vaak ook niet echt serieus genomen als ze niet streng zijn. De meeste coaches zullen dus niet twijfelen en na een eerste waarschuwing met bijvoorbeeld een stevig pak op de billen duidelijk maken dat het menens is.

De sporters krijgen ook weinig begrip van hun ouders, omdat het in hun dagen ook zo was. De meeste ouders hebben toen ze jong waren van hun coach met een bamboe rietje op hun billen gehad.

Volgens insiders is het gebruik van lijfstraf zeer algemeen, en waarschijnlijk is er geen enkele Chinese athlete die niet op deze manier straf heeft ontvangen.

USA Olympisch team, 2000

Binnen het Amerikaanse Olympische damesvolleybal team rond 2000 was afgesproken dat de coach de paddle kon gebruiken. De coach had een eenvoudig systeem met beloning en straf, waarbij de straf heel letterlijk bestond uit harde meppen met een stevige paddle op de billen. Dit was met instemming van alle volleybalsters. Ze kozen hiervoor omdat ze ambitieus waren en het systeem in hun ogen tot duidelijk betere resultaten leidde. Dat bleek ook zo te zijn.

USA Olympisch Volleybal Vrouwen , 2000. Met instemming van de speelsters gebruikte de coach vaak de paddle.

Er zijn meer landen waar volleybalsters op hun billen krijgen. En dan niet als een klein aanmoedigend klapje, maar gewoon voor straf. Een klassiek pak op de billen om iets duidelijk te maken. Amerika is dan natuurlijk een land waar ze hier grote ervaring mee hebben.

Er zijn sterke aanwijzingen dat binnen het Amerikaanse Olympische damesvolleybal team rond 2000 afgesproken was dat de coach de paddle kon gebruiken. Dit blijkt uit verhalen van meisje, die toen vriendinnen waren van deze volleybalsters.

Het is in ieder geval duidelijk dat dit team in een korte tijd een opmerkelijke verbetering liet zien, wat door de meesten sportcommentatoren werd toegeschreven aan de nieuwe coach en het nieuwe succesvolle trainingsregime en de coachings technieken die kennelijk door hem gebruikt werden.

In werkelijkheid hanteerde de coach een eenvoudig systeem met beloning en straf, waarbij de straf heel letterlijk bestond uit harde meppen met een stevige paddle op de billen. Dit vond plaats met instemming van alle volleybalsters die hiervoor ook een schriftelijke verklaring moesten ondertekenen. Ze kozen hiervoor omdat ze ambitieus waren en het systeem in hun ogen tot duidelijk betere resultaten leidde.

De volleybalsters waren sportvrouwen op topniveau. Ze waren ook wel gewend om pijn te verdragen. De coach vond het daarom belangrijk dat het team zou accepteren dat ze straf zouden krijgen als de prestaties daar aanleiding toe gaven. De straf moest indruk maken en werken. De coach stelde daarom dat straf bij hem in principe altijd bestond uit klappen met de paddle, met volle kracht op de blote billen. De redenatie hierachter was dat een sportbroekje al weinig bescherming biedt en de verlegenheid op de geharde sportvrouwen meer indruk maakt dan een beetje pijn extra.

Voor iedere wedstrijd maakte de coach de straf bekend, die ieder teamlid zou krijgen in het geval van verlies. Dit was bijvoorbeeld 10 meppen met de paddle. Of één mep voor iedere punt verschil waarmee een game verloren werd. Daarnaast werd soms straf gegeven voor persoonlijke fouten.

Volgens de verhalen werd de eventuele straf na de wedstrijd in de kleedkamer uitgevoerd. Ieder teamlid ging direct bij binnenkomst in de kleedkamer krom staan en pakte de enkels beet en kreeg dan een derde van het aantal klappen op haar billen toegediend. Vlak voor het douchen kreeg iedereen het tweede gedeelte van de meppen. Krom staan, enkels beet en harde meppen op de blote billen in ontvangst nemen. Het laatste gedeelte kregen ze nadat ze nog nat onder de douche vandaan kwamen. Opnieuw krom staan, waarna de coach vastberaden iedere speelster het resterende aantal klappen gaf.

Hoewel dit absoluut een pijnlijke geschiedenis was, was volgens de speelsters het de opoffering waard omdat het een enorm effect had op de saamhorigheid en de teambuilding. De gedrevenheid om te winnen nam enorm toe. De resultaten bleven ook niet achter. De wisseling van coach en aanpak leidde ook tot een kentering in de wedstrijdresultaten.

Vrouwenvoetbal gaat beter met de juiste discipline

Team, ouders en coach

Er zijn voetbalteams in Amerika waar de coach met instemming van de ouders en/of de meiden zaken met een pak op de billen afhandelt.

Er zijn voetbalteams waar de coach met instemming van de ouders en/of de meiden zaken met een pak op de billen afhandelt.

Er zijn voorbeelden, juist rond vrouwenvoetbal, waarbij het gebruik van billenkoek als logisch wordt gezien. Deze voorbeelden komen vooral uit Amerika, waar meisjes- en vrouwenvoetbal echt een grote sport is.

Bovendien is in veel gebieden van Amerika, vooral in de zuidelijke staten, het gebruik van billenkoek volledig geaccepteerd.

In samenspraak tussen ouders, coach en sportmeiden is het dan heel vaak logisch dat een coach zaken die spelen rond voetbal met een pak op de billen af kan handelen.

De sportmeiden accepteren dit en de ouders ondersteunen het. De belangrijkste argumenten zijn dat het past en dat het werkt, zowel voor het individu als voor het team.

Voor sommige overtredingen is het passender om rode billen als straf te krijgen dan een rode kaart.

Voor sommige overtredingen is het passender om rode billen als straf te krijgen dan een rode kaart.

Er zijn overtredingen waarvan bijna iedere toeschouwer vindt die niet ongestraft kan blijven. Overtredingen die extreem onsportief en ongepast zijn. De vraag is dan natuurlijk hoe die straf zou moeten zijn. Een gele of een rode kaart is wel heel gemakkelijk. In sommige gevallen is een klassiek pak billenkoek als straf waarschijnlijk echt een heel goed idee. Maar in onze tijd en in ons land ook een ongebruikelijk idee.

Dat ligt toch een beetje anders in Amerika, waar billenkoek – zeker bij meisjes – toch een stuk gebruikelijker is dan bij ons in Nederland.

Amerika is in veel opzichten een conservatief land. Zeker op het platteland en in kleine steden was het leven voor de meeste meiden duidelijk en overzichtelijk. Als je je misdroeg kreeg je een pak op je billen, zowel thuis als op school. Andere straffen zoals kamerarrest of vroeger thuiskomen hadden als bezwaar dat het dagschema in de war werd gegooid. Dat geldt helemaal als de agenda vol staat met activiteiten en teamsporten, zoals voetbal. Dat geldt de straf niet alleen voor degene die het verdiend heeft, maar als de dame in kwestie op haar kamer moet blijven, wordt iedereen in het team ook geraakt.

Vrouwenvoetbal is een teamsport waarbij alle teamleden belangrijk zijn. Voor veel actieve meiden blijft zo straf op de billen de meest praktische mogelijkheid, en dit wordt dan ook vaak gedurende High School en ook soms daarna volgehouden. Voor dit alles is het natuurlijk wel noodzakelijk dat de betreffende High School straf op de billen als disciplinaire maatregel hanteert.

Billenkoek is een onderdeel van sport

Ook bij het meidenvoetbal en vrouwenvoetbal past billenkoek goed en in Amerika zijn er zeker teams waar billenkoek gebruikt wordt.

Ook bij het meidenvoetbal en vrouwenvoetbal past billenkoek goed.

In een omgeving waar billenkoek een volkomen normaal en geïntegreerd onderdeel van het leven is, kan dit ook een onderdeel van sport worden.

Op een school waarbij het schoolhandboek voorschrijft dat als disciplinaire maatregel straf op de billen wordt gegeven, ligt het voor de hand dat dit ook (juist) binnen de sportteams zal gebeuren.

Maar ook zonder dat er een schoolbeleid met lijfstraf is, schijnen er sportteams te zijn waarbij straf op de billen toegepast wordt. Bij jongere meisjes kan en moet dit met toestemming van de ouders. Als de meiden ouder worden is hun eigen acceptatie en instemming noodzakelijk.

Het gebruik van billenkoek werkt dan positief voor de teamvorming, voor de inzet en voor het resultaat.

In 2004 werd op een school in Lousianna waar op aandrang van de ouders de paddle werd afgeschaft als disciplinaire maatregel een rechtstreeks verband gelegd met de vrouwenvoetbal training. Gegeven de beperkte financiële middelen was het niet mogelijk om extra trainers aan te stellen. In de oude situatie was de aanwezigheid van de trainers noodzakelijk om in voorkomende gevallen de lijfstraf ten uitvoer te brengen. Bij de nieuwe regels was dit niet meer nodig. Bovendien was het onder de nieuwe regels voor trainers ook tijdens de trainingen niet meer mogelijk om als dat nodig was een pak op de billen te geven. Zodoende, concludeerde de school, werden de vrouwenvoetbal trainingen gestopt.

Ook in andere landen (zoals Singapore en Maleisië) waar straf op de billen een mogelijkheid is wordt dit juist ook bij voetbal gebruikt. Ernstige en/of gewelddadige overtredingen worden dan niet alleen met een rode kaart, maar ook met rode billen bestraft.

We kennen ook verhalen dat spelers van nationale voetbalteams soms met de zweep gestraft zijn omdat de prestatie onvoldoende werden geachte (Irak ten tijden van Hussain) of omdat het gedrag ‘moreel corrupt’ werd geacht (Iran, 2002).

Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie

De Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen.

De Amerikaanse Nationale Damesvoetbal selectie van 1999.

Al jarenlang speelt het Amerikaanse damesvoetbal op de abolute top van de wereld.

Eén van de redenen hiervan is dat voetbal op veel High Schools populair is. Er zijn dus veel speelsters die door kunnen stromen naar het hoogste niveau.

Wellicht is een andere reden voor het succes dat een gedisciplineerde aanpak geaccepteerd en gewaardeerd wordt.

Er wordt gezegd dat gedurende een periode binnen de Amerikaanse nationale damesvoetbal selectie rond 1999 een traditie ontstaan was dat overtredingen in de pauze en na de wedstrijd door de coach bestraft werden. Hij – maar ook het publiek – was in die periode gefrustreerd over het spelniveau dat de meeste spelers lieten zien.

Hij besloot een andere aanpak te introduceren.

Om de beurt werden de sportvrouwen die in de ogen van de coach gecorrigeerd moesten worden streng toegesproken, waarna ze krom moesten staan. Ze moesten hun sportbroekje en hun onderbroek omlaag doen, waarna de coach een aantal stevige meppen op de blote billen van de sportvrouw gaf. Natuurlijk deed dat behoorlijk zeer en waren de speelsters aanvankelijk geschokt. Toch besloten de speelsters dat ze ermee door wilden omdat er echt iets moest gebeuren. Achteraf bleek dat een goede keus. De aanpak bleek in de praktijk goed te werken.

In interviews waren de sportvrouwen zelf altijd zeer tevreden over het team. Ook de sportieve resultaten in die periode werden opeens overweldigend goed.

De meesten sportmeiden in dit nationale Amerikaanse elftal, misschien wel allemaal, werden ook gedurende hun jeugd op hun billen gestraft. Sommigen totdat ze ruim in de twintig waren.

Een aantal van hen kregen ook nog wel met de paddle op hun billen terwijl ze ouder dan 30 waren.

Mia Hamm

Mia Hamm was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 26 jaar. Ze was geboren en opgegroeid in Alabama en daar was billenkoek de gebruikelijke straf. Thuis kreeg ze altijd op haar blote billen, hoe oud ze ook was. Vanaf het moment dat Mia op voetballen ging, had haar moeder de coach toestemming gegeven om billenkoek te geven. Later ging dit met instemming van Mia zelf, ook toen ze deel werd van het nationale team. Ook als 35-jarige sportvrouw kreeg Mia soms met de paddle op haar blote billen wegens onsportief gedrag.

Mia Hamm

Mia Hamm groeide op in een klein stadje waar veel mensen haar kende met de daarbij horende sociale controle.

Zowel op school als thuis was een pak op de billen de toegepaste straf.

Het was gewoon iets dat erbij hoorde. Dat gold voor haar en haar vriendinnen. Het was zeker geen reden om het leven minder leuk te vinden.

Juist ook omdat het efficiënt en snel gegeven kon worden, kreeg Mia vooral van haar moeder straf als ze iets gedaan had wat ze beter niet had kunnen doen.

Aanvankelijk over de knie en toen ze ouder werd moet Mia over een stoel of bed krom staan. Wat niet veranderde was dat het altijd op de blote billen was en indruk maakte.

Vanaf het moment dat Mia op voetballen ging, had haar moeder de coach toestemming gegeven om billenkoek te geven.

Later ging dit met instemming van Mia zelf, ook toen ze deel werd van het nationale team.

Ook als 35-jarige sportvrouw kreeg Mia soms met de paddle op haar blote billen wegens onsportief gedrag.

Joy Fawcett

Joy Fawcett was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Toen ze een keer zeer ongehoorzaam was als een teenager van 14 jaar, kreeg ze een week huisarrest. De coach legde uit dat nu ook de teamgenotes gestraft werden terwijl die niks hadden gedaan. Het resultaat was dat Joy krom moest staan en sinds jaren weer eens op haar billen kreeg. Vanaf dat moment werd er weer op ouderwetse manier straf gegeven als dat nodig was.

Joy Fawcett

Toen Joy Fawcett jong was, deed ze haar naam geen onrecht aan.

Plezier was belangrijk, maar Joy hield zich daarbij over het algemeen goed aan de regels.

Ze deed ook al vroeg aan voetballen en was een ster-speelster binnen haar team.

Toen ze een keer zeer ongehoorzaam was als een teenager van 14 jaar, kreeg ze een week huisarrest. Dat betekende dat ze twee trainingen en twee wedstrijden moest missen. Joy moest naar de coach bellen om te zeggen dat ze niet kon komen en toen wilde de coach graag met de moeder overleggen. De coach legde uit dat nu ook de teamgenotes gestraft werden terwijl die niks hadden gedaan. Hij nam contact op met de moeder van Joy om te kijken of er niet iets anders geregeld kon worden.

Het resultaat was haar ouders weer hun toevlucht namen tot iets dat al een tijdje niet meer gebeurd was. Joy moest krom staan en sinds jaren weer eens op haar billen kreeg. Vanaf dat moment werd er in het gezin weer op ouderwetse manier straf gegeven als dat nodig was. Bovendien kreeg ook de coach van de ouders toestemming om de paddle op de billen te gebruiken als dat nodig was.

In de periode dat Joy in het nationale team speelde was ze zelf ook moeder van drie dochters.

Er wordt gezegd dat Joy ermee instemde dat de coach de paddle gebruikte om ernstige fouten en overtredingen af te straffen – ook al was ze toen al veel ouder. Aan de andere kant: dat deze de coach ook bij de andere teamleden en Joy wilde niet dat er voor haar een uitzondering gemaakt werd.

Dat wilde trouwens niemand van de toenmalige teamspeelsters.

Zodoende kreeg Joy in de kleedkamer met de andere teamgenotes als getuige regelmatig hard met de paddle op haar blote billen, als vrouw van 37. Dit bleek veel indruk te maken en zijn effect niet te missen.

Brandi Chastain

Brandi Chastain was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Ook als volwassen jonge vrouw kreeg Brandi van haar moeder op haar billen. De laatste keer was toen Brandi 30 jaar oud was.

Brandi Chastain

Brandi Chastain is geboren in 1968.

Het was voor haar ook redelijk normaal om straf op haar billen te krijgen. Net zo normaal als het voor haar vrienden en vriedinnen was in die tijd.

Wat haar meer speciaal maakte was dat het voor Brandi heel lang doorging.

Ook als volwassen jonge vrouw werd Brandi door haar moeder gewaarschuwd dat ze op haar billen ging krijgen en soms werd dat ook doorgezet. Brandi moest dan zelf van takjes een switch maken die haar moeder dan op haar blote billen en dijbenen gebruikte.

Brandi heeft zelf in een interview verteld dat de laatste keer dat ze van haar moeder een switching kreeg was toen ze 30 jaar oud was.

Ze was, net als de anderen volwaardig lid van het nationale team rond 1999 en kreeg dus ook van de coach met de paddle op haar blote billen.

Tijdens de kwart finale van het FIFA wereldkampioenschap in 1999 tegen Duitsland scoorde ze een eigen goal in de vijfde minuut. Gelukkig lukte het om met een tweede score gelijk te maken in de 49ste minuut, uit een voorzet vanuit een corner genomen door Mia Hamm.

Cindy Parlow

Cindy Parlow was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 27 jaar. Cindy is geboren in Memphis, Tennessee, in het zuiden van de USA. Een pak op de billen was dan altijd de normale straf, zowel thuis als op school. Thuis moest Cindy als ze regels overtreden had meestal een paar twijgjes (een switch) verzamelen waarmee ze dan op haar blote billen kreeg. Ze In de laatste klas van de High School spijbelde soms waarvoor ze op school met de paddle kreeg en thuis met een switch.

Cindy Parlow en Joy Fawcett

Cindy Parlow is geboren en opgegroeid in Memphis, Tennessee, in het zuiden van de USA.

Een pak op de billen was dan altijd de normale straf, zowel thuis als op school.

Cindy Parlow ging naar de Germantown High School in Memphis, Tennessee. Ook nu wordt op deze school lijfstraf op de billen gewaardeerd en toegepast. In de periode dat Cindy er ook school zat was dat helemaal zo. Lijfstraf op de billen was een alledaags verschijnsel.

De Germantown High School heeft ook al jaren een succesvol sportprogramma en heeft heel veel topsporters voortgebracht.

Thuis moest Cindy als ze regels overtreden had meestal een paar twijgjes (een switch) verzamelen waarmee ze dan op haar blote billen kreeg.

In de laatste klas van de High School spijbelde ze soms waarvoor ze op school met de paddle kreeg en thuis met een switch.

Ze was, net als de anderen volwaardig lid van het nationale team rond 1999 en kreeg dus ook van de coach met de paddle op haar blote billen.

Kristine Lilly

Kristine Lilly was één speelsters in de Nationale Damesvoetbal selectie van 1999, waarvan de speelsters tijdens trainingen en na wedstrijden in de kleedkamer van de coach op hun billen kregen. Ze was toen 30 jaar. Ze kreeg haar hele middelbare schooltijd op haar billen als ze overtredingen beging. Vanaf het Kristine toegelaten werd tot het nationale jeugd vrouwenvoetbalteam, kreeg de coach expliciete toestemming van Kristine's moeder om haar over de knie te leggen als dat nodig was. Dat was in 1987. Toen was Kristine 16 jaar en ze zat nog op de High School. Kristine heeft dan ook regelmatig met de paddle gekregen als ze op de trainingen beneden de maat presteerde.

Kristine Lilly

Ook voor Kristine Lilly was er in haar jeugd altijd één uitkomst voor ondeugendheid – een pak op de billen. Volgens Kristine zelf gebeurde dat zolang ze thuis woonde.

Ze kreeg haar hele middelbare schooltijd op haar billen als ze overtredingen beging.

Op de middelbare school kon straf op de billen toegepast worden als de ouders daar toestemming voor gaven, en net zoals de meeste ouders deden de ouders van Kristine dit ook.

Vanaf het momet dat Kristine toegelaten werd tot het nationale jeugd vrouwenvoetbalteam, kreeg de coach expliciete toestemming van Kristine’s moeder om haar over de knie te leggen als dat nodig was. Dat was in 1987.

Toen was Kristine 16 jaar en ze zat nog op de High School.

Kristine heeft dan ook regelmatig met de paddle gekregen als ze op de trainingen beneden de maat presteerde.

Vechtsport en discipline horen bij elkaar

Niet voor watjes

Meiden die aan vechtsport én aan spanking doen zijn geen watje.

Meiden die aan vechtsport én aan spanking doen zijn geen watje.

Veel meiden die aan vechtsporten doen staan sympathiek positief tegenover spanking.

Er hebben in de loop der jaren opmerkelijk veel meiden bij Daphne begeleiding gekregen die op verdienstelijk niveau aan vechtsport deden. Judo, jiu-jitsu, karate, boksen, kick-boksen en schermen, het kwam allemaal voor.

Het waren vaak stevige meiden die confrontaties niet uit de weg gingen. Meiden die wisten dat je je moest inzetten om iets te bereiken en er voor gingen. Dat je soms onderweg één of meerdere klap moet incasseren, maar dat dat vooral afhangt van jezelf en hoe je verdediging is.

Het waren geen meiden waarvan iedereen direct zou denken dat ze gehoorzaam en onderdanig zouden zijn. Onderdanigheid is ook zeker niet de beste omschrijving.

Er waren wel begeleidingsafspraken, door de dame zelf gemaakt in haar eigen belang.

Het niet nakomen van zo’n afspraak leidde bij Daphne altijd tot dezelfde conclusie: een goed pak op de blote billen. Dus ook bij deze stoere vechtsportmeiden gingen de billen bloot als ze dat verdiend hadden en kregen ze een goed klassiek pak op hun blote billen.

Zeker bij deze meiden moest dat goed consequent en indringend zijn om het beoogde effect te bereiken, en dat gebeurde dan ook.

Vechtsporten en spanking is niet geschikt voor watjes. Het past beide voortreffelijk bij meiden die bereid zijn een confrontatie aan te gaan.

Er zijn natuurlijk veel meer vechtsportmeiden voor wie het incasseren van correctie op de billen er helemaal bijhoort.

Fysieke aanpak is passend

Billenkoek past op veel manieren bij vechtsport.

Billenkoek past op veel manieren bij vechtsport.

Daarnaast voelden de meiden het gewoon als passend dat ze voor straf op hun billen kregen als ze dat verdienden. Niet fijn, maar wel terecht! Dat ze daarnaast op hoog niveau aan karate of boksen deden had daarmee niet zoveel te maken.

Het waren ook meiden die zichzelf kenden. Wisten dat het voor hen beter werkt als er een kracht buiten henzelf is die recht overeind blijft waar ze zelf door welke oorzaak dan ook liever even zouden willen toegeven.

De simpele constatering dat je met de hulp van een begeleider veel meer voor jezelf kan bereiken, zeker als deze begeleider op kan treden zoals dat van te voren afgesproken is.

Hoe het werkt voor deze meiden is als volgt. Als je iets wilt, dan wil je dat. Neem jezelf serieus! Waarom dan geen afspraken erover maken? Als je bang bent dat het misschien misgaat, dat je je misschien toch niet aan de afspraak gaat houden kun je beter eerst goed nadenken wat je zelf wilt. Misschien wil je het niet echt, of will je iets anders. Als je iets echt wilt moet je dat onder ogen zien en daarnaar handelen. Simpel.

Afspraken maken is dan altijd goed. Als je je vervolgens aan de afspraak houdt is het irrelevant of die afspraak nodig was of niet. Het resultaat is immers daar, gefeliciteerd en geniet ervan! Als je je vervolgens niet aan de afspraak heb je inderdaad straf verdiend. Hou dann op met zeuren, onderga je terechte straf en leer ervan. De meest passende en werkzame straf is nou eenmaal een pak op je blote billen. Op het moment dat je het krijgt inderdaad even vervelend.

Overigens zijn er ook andere redenen waarom billenkoek binnen de vechtsport toegepast wordt.Er zijn sportscholen, waar leden die geslaagd zijn voor een nieuwe band door een erehaag moeten kruipen waarbij ze op hun billen krijgen. Aan het einde wordt dan de nieuwe band uitgereikt. Hierbij wordt de billenkoek gebruikt zowel als felicitatie en als test of je kunt incasseren.

Strijd met jezelf vereist incasseren en een consequente aanpak

Het grootste gevecht is altijd tegen jezelf.

Het grootste gevecht is altijd tegen jezelf.

Hoe goed je in vechtsport ook bent, de zwaarste strijd is vaak met jezelf. Een consequente aanpak is dan altijd het beste.

Consequenties durven aanvaarden is een uiting van kracht. Het tegenovergestelde immers is weglopen voor consequenties, de gevolgen van je eigen daden en keuzes niet willen zien, laat staan ondervinden.

Intensieve sport, uitdagende ambities en een gezonde spanning of het lukt maakt het leven waard om geleefd te worden. Er gebeurt tenminste wat!

Misschien is het verrassend dat meiden die aan vechtsport doen ook niet bang zijn om op hun billen te krijgen als dat verdiend of beter is.

Voor deze meiden zelf is het uitermate logisch is dat ze op het ene moment vol vuur een karate wedstrijd uitvechten of in het geheel niet bang zijn als ze alleen ’s avonds in een donker straatje lopen, terwijl ze op een ander moment een hard en langdurig pak op hun blote billen krijgen.

Ze kiezen er dan voor om op hun billen te krijgen omdat ze zich niet aan hun afspraken hebben gehouden. Of omdat ze moeten leren incasseren. Of beide.

Voor meisjes die aan vechtsport doen is kunnen incasseren heel belangrijk. Als je ergens leert te incasseren is dat door spanking. Het doet behoorlijk zeer - daarom is het tenslotte eeuwenlang als straf gebruikt - terwijl je billen optimaal geschikt zijn om klappen te kunnen incasseren. Je kunt beter klappen op je billen krijgen dan klappen tegen je hoofd. Misschien is dat ook een reden waarom relatief veel meiden die actief zijn met vechtsport ook aan spanking doen en op hun billen krijgen.

Veel meisjes die aan vechtsport doen zijn ook bezig met spanking om beter te leren incasseren.

Een belangrijk onderdeel van succesvol zijn in vechtsport is immers dat je kunt incasseren. Ook tijdens wedstrijden moet je tegen een paar klappen kunnen omdat je anders nooit wat zult winnen.

Als je ergens leert te incasseren is dat door spanking. Door harde klappen op je billen te krijgen. Het doet behoorlijk zeer – daarom is het tenslotte eeuwenlang als straf gebruikt – terwijl je billen optimaal geschikt zijn om klappen te kunnen incasseren. Je kunt beter klappen op je billen krijgen dan klappen tegen je hoofd. Je billen zijn daar veel beter op voorbereid en er is geen enkele kans op hersenbeschadiging. Daarom is het krijgen van klappen op je billen de beste manier om te leren incasseren. Misschien is dat ook een reden waarom relatief veel meiden die actief zijn met vechtsport ook aan spanking doen en op hun billen krijgen.

Normaal is het natuurlijk: liever geen dan wel klappen. Voor deze meiden geldt vaak: liever wel, dan geen klappen op je billen. Om een heleboel redenen.

Maar vooral: liever consequentheid en duidelijkheid, dan vrijblijvendheid, halfzachtheid en weglopen.

Shaolin Kung Fu

Lijfstraf bij Shaolin Kung Fu.

Lijfstraf bij Shaolin Kung Fu.

De Shaolin tempels zijn een groep Chinese Boeddhistische tempels die bekend zijn vanwege hun lange traditie met de zelfverdedigingskunsten.

Traditioneel, ontwikkelden de Shaolin monniken hun expertise in zelfverdedigingskunsten als antwoord op de aanvallen van bandieten, en als een manier om lichamelijk in conditie te blijven, en ook om mentale en fysieke discipline te krijgen. Shaolin monniken reisden vaak veel door het land om het boeddhisme te prediken, en waren daardoor regelmatig doelwit bij roofovervallen.

Nog steeds wordt deze Chinese vechtkunst als een goede manier gezien om meer zelfvertrouwen te krijgen, discipline te kweken, zich van spanningen te ontdoen en te ontstressen.

In China zelf wordt ook tuchtiging gebruikt tijdens het leerproces. Hetzelfde kennen we ook van marital arts scholen in Japan en Korea.

 

Sanaz Shahbazi

De vader van Sanaz Shahbazi was traditioneel en hechtte aan oude Iraanse waarden. Thuis had ze wel eens ruzie met haar vader. Toen ze 16 was hadden ze bijvoorbeeld ruzie met elkaar omdat ze teveel geld zou uitgeven. Sanaz vertelde dat haar vader haar een klap in haar gezicht gaf en dat ze met een cane straf op haar billen kreeg.

Sanaz Shahbazi in actie

Sanaz Shahbazi is geboren in Teheran, de hoofdstad van Iran in 1982. Toen ze 6 was is ze begonnen met Tae Kwondo. Toen woonde ze met haar familie in Californië, gevlucht nadat in Iran de Islamitische revolutie zich had voltrokken. Sindsdien heeft ze ook op hoog niveau aan  turnen, zwemmen, judo, worstelen, boksen, kickboksen, Tae Kwondo en andere vechtsporten. Ze heeft veel gouden medailles gewonnen, waaronder de Dutch Open in 2002. Haar vader, Ahmad, was in 1966 wereldkampioen vrij worstelen. Hij was favoriet om Olympisch kampioen namens Iran in vrij worsten in 1968, maar hij brak vlak daarvoor zijn hand tijdens een training.

In februari 2003 werd er door Mercury News een interview gepubliceerd tussen Elliott Almond en Sanaz Shahbazi, die toen 21 jaar was. Ze beschrijft daarin hoe ze via China en Turkije gevlucht waren. Ze vertelde hoe ze als klein meisje met vechtsport begon en iedere dag trainde. Natuurlijk moest ze ook huiswerk maken, maar dat deed ze op de vloer van de sportschool. Haar vader ging vaak met haar mee naar trainingen en wedstrijden. Maar, ze deed alles uit vrije wil.

Haar vader was echter traditioneel en hechtte aan oude Iraanse waarden. Thuis had ze wel eens ruzie met haar vader. Toen ze 16 was hadden ze bijvoorbeeld ruzie met elkaar omdat ze teveel geld zou uitgeven. Sanaz vertelde dat haar vader haar in het gezicht sloeg en met een metalen cane op haar billen sloeg.

 

Sanaz Shahbazi is achteraf blij dat ze van haar vader op haar billen kreeg om discipline te leren. Ze is opgegroeid in een cultuur waar je soms een hard pak op je billen krijgt en dat is goed. Ze vindt dat jonge mensen tegenwoordig veel meer discipline nodig hebben.

Sanaz Shahbazi is blij dat ze van haar vader op haar billen kreeg om discipline te leren.

Ze beschuldigde haar vader er ook van dat hij haar dwong om te braken om haar gewicht naar beneden te krijgen voor een komende competitie. Later heeft ze die beschuldiging weer teruggetrokken en dat ze daar spijt van had.

Ze verklaarde dat ze helemaal niet mishandeld werd, maar dat ze gewoon wat vrijheid wilde en dat ze het daarom verzon Dat kwam omdat ze haar hele leven thuis was geweest en weinig gelegenheid heeft gehad om met mensen te praten.

Door de publiciteit veroorzaakt door de aangifte en de daarop volgende rechtszaak, verhuisde het gezin naar Sacramento. Volgens haar vader is het kennelijk verboden om je kinderen discipline bij te brengen. Een kind hoeft maar bij een docent te klagen dat ze een geduwd is door een ouder en je wordt zo voor de rechter gesleurd.

Sanaz legt uit dat het in de Iraanse cultuur allemaal anders is, dat je daar een hard pak op je billen krijgt. Ze vindt dat jonge mensen tegenwoordig veel meer discipline nodig hebben. Achteraf is Sanaz blij dat ze van haar vader op haar billen kreeg om gedisciplineerd te worden.

Sanaz legt ook uit dat er wel meer verschillen zijn. Bijvoorbeeld, in de Iraanse cultuur wordt niet verwacht dat je als vrouw aan sport doet of dat je veel van jezelf laat zien.

Tijdens het interview wordt ook veel over de sporttoekomst van Sanaz gesproken. Nog steeds is Sanaz op topniveau bezig met Tae Kwondo.

Lauren Burns

De coach van Lauren Burns maakte gebruik van de cane. Toen ze samen met andere sporters onvoldoende inzet toonde tijdens een training in Korea en teveel achter bleef tijdens een duurloop, werd de dames opgedragen te gaan liggen in push-up positie en kregen ze 10 slagen uit volle kracht met een bamboe cane op hun billen. "En de pijn - ik heb nog nooit zulke pijn gevoeld".

Lauren Burns met haar coach Jin Tae Jeong, van wie ze met een cane op haar billen kreeg.

Lauren Burns maakte geschiedenis door als eerste vrouw Olympisch goud te winnen toen Tae Kwondo in 2000 voor het eerst meedeed aan de Olympische spelen.

De coach van de Australische Lauren Burns, Jin Tae Jeong,  maakte gebruik van de cane. Toen ze samen met andere sporters onvoldoende inzet toonde tijdens een training in Korea en teveel achter bleef tijdens een duurloop, werd de dames opgedragen te gaan liggen in push-up positie. Ze dacht nog even “oh nee, geen push ups”, maar toen kregen ze 10 slagen uit volle kracht met een bamboe cane op hun billen. “En de pijn – ik heb nog nooit zulke pijn gevoeld”.

Dit is door Lauren Burns verklaard in een artikel op het Australische ABC Online.

Haar moeder Maggie verklaarde: dat is mijn kind, nog nooit een klets voor haar billen gehad. En nu kreeg ze ervan langs met een bamboo cane. Ik kon het niet geloven.

Lauren vertelde nog: “het was grappig, omdat we toen in Korea waren helemaal in de sfeer van “Ja! Helemaal fantastisch allemaal! We kunnen ons meten met de beste vechters” Ik kan het zo in mijn dagboek nalezen. En dan is het opeens: “we hebben een pak slaag gekregen. Ik haat het hier. Het is verschikkelijk, het is vreselijk”. En ik voelde me volledig van slag.

Lauren: “Weet je, ze hadden een filosofie van: als je met het spaanse riet op je billen krijgt, proberen we de stok te breken. Het is jouw taak om jezelf bijelkaar te grijpen. Je moet vechten tegen de stok. Breek de stok. Loop sneller. Loop harder, allemaal van dat soort dingen.”

In Tae Kwondo zijn meer voorbeelden van het gebruik van straf bekend, met name in Korea. De leden van een dames Tae Kwondo team kregen regelmatig met een spaans riet op hun billen. Ze moesten krom staan in aanwezigheid van de klas, de billen werden blootgemaakt en uit volle kracht werden ze met een rietje getuchtigd. Een Koreaans TV kanaal rapporteerde meerdere keren dat na een slechte prestatie op een toernooi alle meisjes poedelnaakt onder de douche weggemarcheerd werden, naast elkaar krom moesten staat en ieder meisje een indrukwekkend pak slaag met een rietje op haar blote billen kreeg.

Bij karate soms de cane op de blote billen

Bij sommige karate-scholen krijgen gevorderde leerlingen en beginnende instructeur voor straf met een cane op hun blote billen. Er wordt dan geen onderscheid gemaakt vrouwen en mannen. De karatebroek en onderbroek moeten omlaag, het slachtoffer moet opdrukken en meetellen (in het Japans) terwijl de hoofdinstructeur bijvoorbeeld 10 snoeiharde meppen met een rotan cane op de blote billen geeft.

Bij sommige karate-scholen krijgen gevorderde leerlingen en beginnende instructeurs met een cane op hun blote billen.

Op een Amerikaans forum schreef een karateka van 22 jaar die inmiddels ook instructie aan beginners gaf, dat het wel eens voorkwam dat de hoofdinstructeur besluit om iemand straf op de billen te geven.

Het was haar een paar keer overkomen omdat ze bij een techniek verkeerd lesgaf.

De straf werd soms ook toegediend als studenten herhaaldelijk dezelfde fouten maakten, maar alleen in de gevorderde groep met de bruine of zwarte band.

De manier waarop het gebeurde was altijd hetzelfde. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen geslacht, vrouwen en mannen werden gelijk behandeld. De karatebroek en slip moeten omlaag, het slachtoffer moet dan opdrukken en meetellen (in het Japans) terwijl de hoofdinstructeur 10 snoeiharde meppen met een rotan cane op de blote billen geeft.

Dat geeft behoorlijke striemen. Je billen doen dan een paar dagen zeer, vooral als je gaat zitten.Volgens de hoofdinstructeur is dat ook precies de bedoeling. Daar leer je van.

Natuurlijk kon je op ieder moment opzeggen en de groep verlaten als je het niet wilde maar iedereen had respect voor de sensei en accepteerde de straf.

Turnen en billenkoek in de USA

De kracht van fysieke straf

Een paar stevige tikken op de billen geeft aan een meisje alle redenen die ze nodig heeft om zich volledig te focussen en dat is ook de redenen dat sommige Amerikaanse turncoaches daar gebruik van maken.

Een paar stevige tikken geeft meisjes alle redenen om zich volledig te focussen.

Amerika is één van de landen waar lijfstraf in de vorm van billenkoek / spanking op brede schaal wordt gebruikt. Er zijn tegenstanders, maar ook voorstanders. Hoewel het aantal voorstanders dat in publiekelijk zijn mening verkondigt afneemt, is er plaatselijk nog steeds veel steun voor het toepassen van straf op de billen. Zoals een gymnastiek coach zegt: “Ik ben overtuigd van de kracht van fysieke straf. Deze jonge vrouwen functioneren op topniveau en vergissingen moeten dan direct gecorrigeerd worden. Een paar stevige tikken op hun billen geeft hen alle redenen die ze nodig hebben om zich volledig op hun oefening te richten.” Het ging hier om een coach die veel turnsters opgeleid heeft die in de Amerikaanse selectie zijn toegelaten. Ook is ze coach bij de olympische selectie geweest.

Er zijn ook veel coaches in Amerika actief, die hun achtergrond in Roemenië hebben. Dat betekent dat ze eraan gewend zijn dat ze als coach het recht en de autoriteit hebben om een stevig pak op de billen te geven als ze vinden dat dit nodig of verdiend is. Dat betekent dat ze bekend zijn met het effect dat een pak op de billen bij turnmeisjes kan hebben. Een meisje dat weet dat ze op haar billen kan krijgen houdt daar rekening mee, en een meisje dat net over de knie is geweest en rode billen heeft reageert echt anders. Het is niet verwonderlijk dat ze het integreren van de billenkoek in de coachingsaanpak ook in Amerika hebben toegepast.

Courtney Kupets

Courtney Kupets heeft in een interview gezegd dat billenkoek voor haar niet eens vreemd is. Zolang ze zich kan herinneren krijgt ze op haar billen, ook van haar coach. Het doet wel zeer maar het helpt ook om te concentreren op waar ze mee bezig is. Als een oefening niet gaat zoals het moet kan ze een paar stevige tikken krijgen en daarna gaat het weer beter. Soms waren dit een paar petsen en soms was het een uitgebreid pak op haar blote billen.

Voor Courtney Kupets is billenkoek helemaal niet vreemd.

Courtney Kupets is geboren in 1986 in Bedford, Texas. Het is een omgeving waar ook nu nog lijfstraf volkomen geaccepteerd wordt. Nog in 2009 werd door het schoolbestuur het beleid aangepast zodat er geen rekening gehouden mocht worden met het feit of het om een jongen of een meisje ging omdat dit discriminerend was. Meisjes moesten net zo gestraft worden als jongens. Dat betekent in de praktijk dat meisjes zonder belemmeringen met de paddle op hun billen krijgen.

Op dit moment woont Courtney in Maryland.

Ze heeft in een interview gezegd dat billenkoek voor haar niet eens vreemd is. Zolang ze zich kan herinneren krijgt ze op haar billen, ook van haar coach. Het doet wel zeer maar het helpt ook om te concentreren op waar ze mee bezig is. Als een oefening niet gaat zoals het moet kan ze een paar stevige tikken krijgen en daarna gaat het weer beter.

Courtney vertelde in het interview dat het voor haar logisch was dat je op je billen kan krijgen van iemand die autoriteit over je heeft. Het doet er daarbij niet toe of dit thuis, op school of tijdens de sporttraining was. Soms is het formeel, zoals op school gebeurt. Soms is terloops tussendoor, als ze op de training een paar petsen op haar billen krijgt. En soms is het ook echte billenkoek, waarbij ze over de knie gaat en een uitgebreid pak op haar blote billen krijgt.

Courtney Kupets is één van de meisjes die getraind heeft bij Kerri Hill, van wie wordt gezegd dat ze discipline een cruciale succesfactor vindt en een pak op de billen de beste manier om dat te bewerkstelligen. Naast Courtney waren veel anderen, zoals Corey Hartnung.

Carly Patterson

Carly is geboren in 1988 en was jarenlang één van Amerika's meest aansprekende en succesvolle turnsters. Haar grootste successen waren toen ze 16 was bij de Olympische spelen. Daarvoor was een periode dat het minder goed ging. Martha Karolyi, voorheen turncoach in Roemenië, heeft Carly regelmatig op haar billen heeft gegeven om haar weer gemotiveerd te krijgen. Carly kreeg toen ze jong was van haar moeder meestal fysieke straf wanneer ze slecht presteerde en zich niet goed kon concentreren. Er is afgesproken dat Martha hetzelfde medicijn zou toepassen. Carly kreeg dan op de ouderwetse manier een pak op haar blote billen. Dat leidde altijd tot meer focus en een aanzienlijke verbetering van de prestaties.

Carly Patterson

Carly Patterson is geboren in 1988 en sinds jaren één van Amerika’s meest aansprekende en succesvolle turnsters.

Martha Karolyi, een soort moeder van het Amerikaanse vrouwenturnen, heeft Carly regelmatig op haar billen heeft gegeven.

Dit was begonnen nadat het een tijd niet goed ging en Martha aan Carly vroeg wat er moest gebeuren om haar weer gemotiveerd te krijgen.

Ze gaf toen aan dat haar moeder haar meestal fysieke straf gaf wanneer ze slecht presteerde en zich niet goed kon concentreren. Er is toen afgesproken dat Martha in het vervolg hetzelfde medicijn zou toepassen.

Daar was Martha het helemaal mee eens. Ze was ervan overtuigd dat deze aanpak essentieel was voor succes. Zowel in
Roemenië als in de USA had ze al vaak dit in de praktijk gedaan en de positieve effecten daarvan kunnen constateren.

Carly kreeg dan op de klassiek manier billenkoek zoals Martha vond dat bij meisjes moest. Over de knie, de billen bloot en dan een stevig pak billenkoek met de hand of de haarborstel. Er mag dan ook best even gehuild worden.

Dat leidde altijd tot meer focus en een aanzienlijke verbetering van de prestaties.

Martha Karolyi is voordat ze in 1981 naar Amerika kwam ook coach geweest van veel Roemeense turnsters. Enkelen van hen, zoals Nadia Comaneci, hebben later bekend hebben gemaakt dat een regelmatig pak op de billen een normaal onderdeel van de training was, zonder uitzonderingen.

De turnster Emilia Eberle heeft in een interview op de Amerikaanse televisie verteld dat zij, maar ook al haar teamgenotes van het Roemeense team, altijd direct een hard pak op de billen kregen van Martha en Belu Karolyi als ze tijdens de trainingen fouten maakte.

Carly Patterson en haar vriendin Terin Humphrey trainden bij turncoaches die hun opleiding in Roemenië hadden gevolgd. Deze coaches waren van mening dat het ook voor 17-jarige meisjes heel belangrijk was dat ze voldoende op hun billen kregen om geconcentreerd en gemotiveerd te zijn. Deze aanpak paste ook goed bij de Amerikaanse cultuur en bij deze meisjes, die ook van huis uit gewend waren dat ze voor straf op hun billen kregen.

Carly Patterson en Terin Humphrey

Het is daarom helemaal eigenlijk ondenkbaar dat Martha opeens daarmee ophield toen ze in Amerika werkte.

Zeker op dat moment was straf op de billen in Amerika volledig geaccepteerd.

Het lijkt daarom vrij zeker dat Carly samen met de meisjes die in hetzelfde team zaten zoals Terin Humprey en net als haar Roemeense collega’s regelmatig door haar turncoach over de knie is en op haar billen heeft gekregen.

Alle coaches waarmee Carly Patterson en haar vriendin Terin Humphrey in aanraking kwamen hadden hun opleiding in Roemenië gevolgd. Deze coaches waren van mening dat het ook voor 17-jarige meisjes heel belangrijk was dat ze voldoende op hun billen kregen om geconcentreerd en gemotiveerd te zijn.

Deze aanpak paste ook goed bij deze meisjes, die ook van huis uit gewend waren dat ze voor straf op hun billen kregen.

Dat paste volledig binnen de bestaande verhoudingen en binnen de succesformule die het turncoach echtpaar Bela en Martha in Amerika hadden geïmporteerd.

Chellsie Memmel

Chellsie Memmel werd lid van het nationale team toen ze 15 was. Er schijnen in het begin wat strubbelingen waarbij Chellsie zich egoïstisch opstelde. De coach maakte daar korte metten mee en gaf haar een stevig pak op haar billen, terwijl meerdere teamgenotes daar getuige van waren.

Chellsie Memmel kreeg van de coach op haar billen omdat ze egoïstisch was.

Chellsie Memmel is geboren in 1988. Deze is de derde Amerikaanse vrouw die wereldkampioene all round turnen is geworden. Er zijn twee turnoefeningen die naar haar genoemd zijn.

Ze werd lid van het nationale team in 2003. Ze viel vanaf het begin op door haar individualistische houding. Er waren in het begin wat strubbelingen waarbij Chellsie zich egoïstisch opstelde. De coach maakte daar korte metten mee en gaf haar een stevig pak op haar billen, terwijl meerdere teamgenotes daar getuige van waren. Het was even schrikken voor Chellsie, maar kennelijk had het wel effect.

Voor Chellsie en haar teamgenotes was het vanaf dat moment helemaal duidelijk dat je direct een pak op je billen kreeg als je je niet ten dienste van het team opstelde. Niet alleen het zelf voelen dat je straf op je billen krijgt, maar ook het zien gebeuren dat een vriendin straf op haar billen krijgt, heeft een heel duidelijk effect.

In de periode die volgde werd het Amerikaanse team getroffen door veel blessures en ziektes. Chellsie viel bijna overal in, terwijl ze nog niet als favoriet gerangschikt was. Bijna altijd eindigde ze als eerste of tweede.

Na de Olympische periode van 2004 werd haar vader weer haar coach.

Nikki Childs

Nikki Childs zat op een school waarde paddle gebruikt werd om allerlei vergrijpen te corrigeren. Bij de WOGA in Plano trainde ze onder voormalige coaches uit Roemenië, die er volledig van overtuigd waren dat een pak op de billen precies datgene was dat een meisje nodig had om zich goed op het resultaat te richten. Nikki zal daarvan zeker het nodige op haar billen gevoeld hebben.

Nikki Childs

Nicole Stephanie Childs is geboren in 1986. Vanaf haar zevende woont ze in Plano, Texas.

Tenzij de ouders daar expliciet bezwaar tegen hebben, maken de scholen in Plano gebruik van lijfstraf. Het was heel gebruikelijk dat de paddle gebruikt werd om allerlei vergrijpen te corrigeren.

Nikki  was ook lid van het nationale turnteam in de ‘old school’ periode.

Ze heeft een lange periode getraind onder coach Evgeny Marchenko en assistent coach Natasha Boyarskaya. Samen met de andere coaches van de WOGA in Plano hadden ze een duidelijke Oostblok achtergrond, waarbij ambitie en discipline centraal stonden.

Het standpunt was dat een pak op de billen precies datgene was dat een meisje nodig had om zich goed op het resultaat te richten. Ook Nikki heeft regelmatig bij de training op haar billen gekregen.

Hoewel ze zelf geen duidelijke bevestiging in een interview heeft gegeven of aan het woord geweest in een artikel in een krant of tijdschrift waarin ze zelf verteld hoe vaak ze op haar billen heeft gekregen, kan het niet anders zijn dan dat dit regelmatig gebeurd is.

Op de school die ze bezocht en het turnteam waarvan ze lid werd straf op de billen gegeven. Dus het zal zeker zo zijn dat Nikki daar ook het nodige van gevoeld heeft.

Dominique Moceanu

Dominique Moceanu was een Amerikaanse turnster van Roemeense afkomst. Ze werd door haar vader en coach Dumitru vaak geslagen omdat ze niet goed presteerde of aankwam in gewicht. Tijdens een rechtszaak zei de advocaat van haar vader "Ik twijfel zeer of het zo ernstig is, hoewel ik me goed kan voorstellen dat er in die 17 jaar situaties zijn geweest waarbij ze een pak op haar billen heeft gekregen." Dumitru Moceanu werd uiteindelijk door de rechter schuldig bevonden.

Dominique Moceanu

In de herfst van 1998 ondervond Dominique Moceanu, de beroemde Amerikaanse turnster van Roemeense afkomst, een zware emotionele periode. Er was een onoplosbaar conflict met haar trainer / vader. Zij wilde niks meer met hem te maken hebben en schakelde daarvoor ook justitie in.

Nadat ze een “protective order” tegen haar vader Dumitru verkregen had, vertelde ze tegen de USA TODAY nieuwsredactie dat ze door hem lastig gevallen werd, en dat zowel hij als haar moeder haar vaak “geslagen” hadden omdat ze niet goed presteerde of aankwam in gewicht.

De advocaat van Dumitru, Katherine Scardina, reageerde hierop door te zeggen: “Ik twijfel zeer of het zo ernstig is, hoewel ik me goed kan voorstellen dat er in die 17 jaar situaties zijn geweest waarbij ze een pak op haar billen heeft gekregen.”

Door de rechter werd Dumitru Moceanu uiteindelijk veroordeeld omdat hij geweld tegen Dominique had gebruikt.

Turnen en billenkoek in Roemenië

Corina Ungureanu

Corina Ungureanu schrijft in haar boek dat ze door haar coach zeer vaak over de knie is gelegd. Ze gelooft dat wedstrijdsporten een Spartaanse aanpak vereisen. Voor haar is Belu is één van de beste gymnastiek-coaches in de wereld. Al die keren dat hij me een pak op mijn billen gaf hebben me enorm geholpen.

Corina Ungureanu kreeg van haar coach Belu heel vaak op haar billen.

Voor de Roemeense turntrainers was het volkomen normaal dat de turnsters zich aan strenge regels moesten houden en straf kregen als ze die regels overtraden. Ook als er onvoldoende prestaties geleverd werden tijdens trainingen en wedstrijden werd er opgetreden. Er volgde dan altijd een pak op de billen.

Corina Ungureanu was daar niet negatief over. Bij de presentatie van haar nieuwe boek “Corine Ungereanu – Beginning and End” heeft deze voormalig wereldkampioen turnen uit de Roemeense equipe gesproken over haar coach, Octavian Belu. De in 1980 geboren Corina beschrijft in het boek dat ze door haar coach zeer vaak over de knie is gelegd. “Ik kreeg heel vaak op mijn billen van meneer Belu […] maar ik geloof dat wedstrijdsporten een Spartaanse aanpak vereisen, en niet zoals het toegaat op kostscholen (let wel, ouderwetse Roemeense kostscholen waren berucht vanwege hun laksheid en gemakzucht). Belu is één van de beste gymnastiek-coaches in de wereld en al die keren dat hij me een pak op mijn billen gaf hebben me enorm geholpen. Het was net alsof dat de aanleiding was om uit mijn vermoeide en uitgeputte toestand te breken.”

Corina bleef onder de hoede van coach Belu tot ze 19 jaar was en stopte met turnen wegens rugproblemen.

In 1999 poseerde ze naakt voor de Roemeense Playboy en in November 2002 deed ze dat nogmaals voor het Japanse tijdschrift Shukan Gendai.

Enkele weken later verscheen een boek en twee DVD’s waarop Corina en twee andere voormalige Roemeense gymnastes naakt poseerden en oefeningen deden slechts gekleed in een G-string. De twee andere gymnastes waren Lavinia Milosovici (26 jaar oud) en Claudia Presecan (23 jaar oud). Beide meiden hadden ook getraind onder coach Belu. De Roemeense turnfederatie heeft de drie dames uitgesloten van coaching en scheidsrechteren in officiële wedstrijden voor een periode van vijf jaar.

Octavian Belu was de hoofdcoach van de Roemeense damesploeg. Ook uit andere bronnen is gebleken dat mening Roemeense turnster geregeld een pak op haar billen kreeg toegediend. Turnsters die onder Belu getraind hebben zijn Cristina Bontas, Lavinia Milosovici, Gina Gogean, Simona Amanar, Alexandra Marinescue, Maria Olaru, Andreea Cacovean, Ana Maria Bican, Corina Ungureanu, Claudia Presecan en Andreea Raducan.

Daniela Silivas

Daniela Silivas haalde tijdens de wereldkampioenschappen van 1987 5 perfecte tienen. In 1990 stopte ze met turnen door een geblesseerde knie en het tijdelijk sluiten van het trainingscentrum in Deva. In een artikel vertelt ze over het strenge trainingsregime daar. Ze vindt het helemaal niet dramatisch dat ze als onderdeel van de training van de coach regelmatig op haar billen kreeg.

Daniela Silivas vindt het helemaal niet dramatisch dat ze regelmatig op haar billen kreeg.

Daniela Silivas is geboren op 9 Mei 1970 in Deva en begon met turnen toen ze zes was. Ze heeft veel titels behaald tussen 1985 en 1989 en werd één van de meest succesvolle turnsters van Roemenië. Tijdens de wereldkampioenschappen van 1987 haalde ze 5 perfecte tienen. In 1990 stopte ze met turnen door een geblesseerde knie en het tijdelijk sluiten van het trainingscentrum in Deva.

Toevallig was in haar geboorteplaats ook het trainingscentrum voor de Romeense turnsters.

In een artikel vertelt ze over het strenge trainingsregime daar. Ze vindt het niet zo dramatisch dat ze als onderdeel van de training van de coach regelmatig op haar billen kreeg en kan daarbij een glimlach niet onderdrukken. “Als het gebeurde dat we van de coach een pak op onze billen kregen, was dat niet direct een ramp. We werden op dezelfde manier door onze ouders gecorrigeerd. (As far as the things published by the Romanian press are concerned, dealing with the strict training regime at Deva, Daniela cannot help but smile. “If it so happened we would get the occasional spanking from the coaches, we wouldn’t turn in into a tragedy. The correction was like our parents’ [discipline],” )

Ze vertelt dat ze vaak contact heeft met Aurelia Dobre en Eugenia Golea die destijds met haar in Deva zaten en dus ook regelmatig tijdens de training met een pak op hun billen gecorrigeerd werden.

Op dit moment woont Daniele in de staat Georgia in Amerika. Ook Aurelia Dobre en Eugenia Golea wonen nu in de USA.

Nadia Comaneci

Nadia Comaneci werd door haar coach regelmatig over de knie gelegd werd. Hij gaf Nadia met de eigen haarborstel op haar blote billen als hij niet tevreden was met haar prestatie tijdens de training sessies. Nadia was toen al gewend dat ze voor straf op haar billen kreeg. Ook als ze thuis regels overtrad kreeg ze met een riem op haar billen.

Nadia Comaneci samen met haar coaches van wie ze vaak op haar blote billen kreeg

Nadia Comaneci is geboren in 1961. Ze is een legendarische Roemeense gymnaste. Ze is winnares van vijf gouden medailles op de Olympische Spelen. Ze is de eerste turnster die een perfecte score van 10 punten behaalde tijdens een Olympische wedstrijd.

In het begin van de jaren 1990 stond in een artikel over haar dat zij door haar coach over de knie gelegd werd. Hij gaf Nadia met de eigen haarborstel op haar blote billen als hij niet tevreden was met haar prestatie tijdens de training sessies.

Toen dit artikel gepubliceerd werd was Nadia 19 jaar. In de Oost-Europese cultuur is het helemaal niet vreemd dat meisjes van de leeftijd (of ouder) straf op hun billen krijgen.

Voor Nadia was het allemaal niks nieuws. Ook voordat ze ging turnen was ze al gewend dat ze voor straf op haar billen kreeg. Als ze thuis regels overtrad kreeg ze op haar billen. Dat bleef zo toen ze ouder werd. Zij schrijft zelf op pagina 11 in haar boek “Letters To A Young Gymnast” dat zij van haar vader met de riem op haar blote billen kreeg omdat ze te laat thuis kwam.

In 1967 ging ze naar de turnschool van Márta Károlyi en Valeriu Munteanu. Zij waren ervan overtuigd dat meisjes bij het turnen streng en spartaans aangepakt moesten worden. Een klinkend pak billenkoek tijdens de training was niets bijzonders. In 1969 werd ze geaccepteerd op een nieuwe gymnastiekschool, waar ze getraind werd door Márta Károlyi, samen met haar Béla. Ook daar was billenkoek een belangrijk onderdeel van het trainingsregime.

In 1970 had ze haar eerste nationale turncompetitie in het nationale Roemeense team.

Ook na haar turncarrière heeft Nadia Comaneci veel contact gehouden met andere Romeense turnsters zoals Daniele Silivas, die net als zij en als veel andere meisjes in het Romeense trainingscentrum van de coach op hun billen kregen.

Aurelia Dobre

Aurelia Dobre was één van de eerste meisjes die toen ze ouder was tegen de pers vertelde hoe de leden van het Roemeense turnteam behandeld werden. Ze was ook middelpunt van veel schandalen, zoals het vervalsen van haar geboortedatum. Het probleem en de kritiek van Aurelia ligt helemaal niet in het feit dat ze als onderdeel van de training klappen op haar billen kreeg. Volgens Aurelia was het vervelende vooral het strenge dieet en het voortdurende gevoel van honger. Ook zat het haar erg dwars dat als ze met wedstrijden een geldprijs gewonnen had het geld door de Roemeense turnbond afgenomen werd en ze er zelf niets van kreeg.

Aurelia Dobre was later heel kritisch op de Roemeense turnbond, maar niet omdat ze bij de training op haar billen kregen.

Aurelia Dobre was één van de eerste meisjes die tegen de pers vertelde hoe de leden van het Roemeense turnteam behandeld werden.

Aurelia was het middelpunt van veel schandalen, zoals het vervalsen van haar geboortedatum.

Volgens haar werden de leden van het Roemeense turnteam behandeld alsof ze soldaten waren ten dienste van het land waarbij het logisch was dat er offers gebracht moesten worden.

Ze was boos omdat ze het gevoel had dat door deze aanpak haar jeugd is afgenomen.

Het probleem en de kritiek van Aurelia ligt helemaal niet in het feit dat ze als onderdeel van de training klappen op haar billen kreeg. Het is een feit dat Aurelia, net zoals de andere meisjes, vaak tijdens de trainingen over de knie gelegd werden en een flink pak op hun billen kregen. Na de trainingen en na het douchen werd het soms nog eens overgedaan en dan werd een haarborstel gebruikt.

Volgens Aurelia was het vervelende vooral het strenge dieet en het voortdurende gevoel van honger.

Ook zat het haar erg dwars dat als ze met wedstrijden een geldprijs gewonnen had het geld door de Roemeense turnbond afgenomen werd en ze er zelf niets van kreeg.

Nadat ze gestopt was met turnen, poseerde ze in september 1981 voor de Nederlandse Playboy. In datzelfde interview gaf ze ook veel kritiek op de Roemeense Turnfederatie tijdens de communistische periode.

Claudia Presecan

Claudia Presăcan is geboren in 1979 en had haar internationale hoogtepunt van haar 16de tot haar 21ste. Ze heeft meerdere malen goud gewonnen, waaronder tijdens de Olympische spelen van 2000 in Sydney. Ze was daarmee ook één van de meisjes die door de Roemeense turncoaches over de knie werd gelegd en op haar blote billen kreeg. Claudia heeft hier nooit tegen geprotesteerd.

Claudia Presăcan heeft nooit geprotesteerd dat ze tot 21 was bij de turncoach over de knie moest en op haar blote billen kreeg.

Claudia Presecan is geboren in 1979 en had haar internationale hoogtepunt tussen 1994 en 2000, dus van haar 16de tot haar 21ste. Ze heeft meerdere malen goud gewonnen, waaronder tijdens de Olympische spelen van 2000 in Sydney. Ze was daarmee ook één van de meisjes die door de turncoach over de knie werd gelegd om op haar blote billen te krijgen als daar een aanleiding voor was. Hier is echter nooit een opmerking over gemaakt. Ook Claudia heeft hier nooit tegen geprotesteerd.

Een andere kwestie was dat na de spelen van 2000 bleek dat Claudia meegedaan had met een ernstige vorm van bloedarmoede, terwijl dit door de Romeense arts verzwegen is. Ook wordt gedacht dat het strenge dieet waar Claudia zich aan moest houden ertoe bijgedragen heeft dan Claudia anorextische trekken ontwikkelde.

In 2002 maakte ze samen met haar voormalige teamgenoten Corina Ungereaunu en Lavinia Milosovici een naaktreportage voor een Japans fotoboek en voor Japanse DVD’s. Hiervoor zijn de door de Romeense Gymnastiek Federatie uitgesloten van coaching en jurering voor vijf jaar.

Claudia Presecan werkt nu als turncoach op het Isle of Man.

Lavinia Milosovici

Lavina Milosovici is geboren in 1976. Ze haalde een perfecte 10 op oefeningen tijdens de Olympische spelen. Ze zat bij de Romeense selectie van 16de tot haar 21ste. Een Roemeense journalist schrijft in een boek dat (o.a.) Lavinia Milosovici regelmatig straf op haar billen kreeg als ze onvoldoende presteerde op trainingen of - volgens de trainers - teveel at. Lavina verklaarde zelf ook dat het niet mogelijk is om maar voor de helft te turnen en dat een zekere mate van pijn erbij hoort. Je went eraan dat je op je billen krijgt verklaarde zelf ook dat het niet mogelijk is om maar voor de helft te turnen en dat een zekere mate van pijn erbij hoort. Je went eraan en je wordt er sterker van. Veel belangrijker is dat de coach goed oog heeft voor de gezondheid van de turnster en daar ging het veel ernstiger mis. Ook bij Lavinia is haar prijzengeld door de turnfederatie in beslag genomen, en dat deed veel meer pijn.

Lavina Milosovici vindt dat je eraan went als je op je billen krijgt en dat je er sterker van wordt.

Lavina Milosovici is geboren in 1976. Ze haalde een perfecte 10 op oefeningen tijdens de Olympische spelen. Ze zat bij het Romeense turnteam van 1991 tot 1997, dus ook van haar 16de tot haar 21ste.

Een Roemeense journalist schrijft in een boek dat Lavinia Milosovici, net als Daniela Silivas, Alexandra Marinescu en Gina Gogean, regelmatig straf op hun billen kregen als ze onvoldoende presteerde op trainingen of – volgens de trainers – teveel aten. Gina Gogean en Daniela Silivas hebben dit later ook zelf toegegeven en vonden het niet echt een bezwaar.

Lavina verklaarde zelf ook dat het niet mogelijk is om maar voor de helft te turnen en dat een zekere mate van pijn erbij hoort. Je went eraan dat je op je billen krijgt en je wordt er sterker van. Veel belangrijker is dat de coach goed oog heeft voor de gezondheid van de turnster en daar ging het veel ernstiger mis.

Ook bij Lavinia is haar prijzengeld door de turnfederatie in beslag genomen, en dat deed veel meer pijn.

In 2002 maakte ze samen met haar voormalige teamgenoten Claduia Presecan en Lavinia Milosovici een naaktreportage voor een Japans fotoboek en voor Japanse DVD’s. Hiervoor zijn ze door de Romeense Gymnastiek Federatie uitgesloten van coaching en jurering voor vijf jaar. Toch heeft ze ervoor gekozen om in Roemenië te blijven wonen.