Zwemmen en zwemteams

Zwemmen en zwemteams

Er zijn meerdere situaties bekend waarbij door een zwemcoach een rotan / Spaans rietje gebruikt werd om zwemsters in het water een tik op hun billen te geven.

Een rotan kun je gebruiken om zwemsters in het water een tik op hun billen te geven.

Voorbeelden over zwemmen en zwemteams zijn er o.a. uit Amerika, Australië en Engeland.

Zwemmen lijkt bij uitstek een sport te zijn waarbij coaches de overtuiging hebben dat het nuttig en belangrijk is dat meiden soms een goed pak op hun billen krijgen.

Zo is er een verhaal over een zwemteam van een kleine universiteit in het zuiden van Amerika, waar dit zo gebeurde. Het zwemteam was behoorlijk succesvol en won veel wedstrijden. De coach had inderdaad de naam streng te zijn.

Als een zwemster zich opgaf voor een zwemteam volgde er een persoonlijk gesprek met de coach, waarin die uitlegde hoe het werkte en hoe de regels waren. Het kwam er kort op neer dat de trainingen verplicht waren en dat je altijd met volle inzet mee moest doen. Als de coach de indruk had dat de inzet niet optimaal was of, bij te laat komen of bij afwezigheid zonder akkoord vooraf, volgde er lijfstraf: met de paddle op de billen.

Uiteraard was er alle begrip als de zwemster dat niet wilde, maar dan was het ook niet mogelijk om lid van het team te worden.

Dat betekende dat iedere zwemster die toetrad tot het zwemteam van te voren wist dat ze op haar billen ging krijgen. Kennelijk was dat geen beletsel.

De paddle was niet het enige hulpmiddel dat deze coach gebruikte.

Om tijdens het zwemmen zelf in te kunnen grijpen maakte de coach ook gebruik van rotan. Als hij vond dat een meisje laks aan het zwemmen was, moest ze in de eerste baan zwemmen. Indien nodig kon de coach met het rietje de zwemster in het water een fler op haar billen geven.

Op de natte billen

Zwemsters die het daadwerkelijk hebben meegemaakt kunnen het bevestigen: billenkoek krijgen op een nat badpak of op natte blote billen is extra pijnlijk.

Billenkoek doet behoorlijk zeer op natte billen.

Ook Engelse coaches hadden de reputatie dat de meisjes die bij hen in training waren op hun billen kregen. Een 19-jarige nationaal kampioene kreeg hierover een vraag in een interview van een toonaangevende krant in Yorkshire. “Ach, soms krijg je een paar klappen op je billen als je er een zootje van maakt”, zei ze in verlegenheid gebracht. “maar het stelt niet zoveel voor”. Een teamgenote was mededeelzamer. “We moeten uit het zwembad komen en krom staan. Dan krijgt je zes keer een stevige klap op je billen. Dat doet behoorlijk zeer op je natte kont.”

Alle leden van de nationale zwemselectie kregen in die tijd soms een pak op hun billen. Over het algemeen bestaat een nationale zwemteam op ieder moment uit zo’n 20-24 zwemsters.

Er zijn meer verhalen bekend van zwemsters op allerlei niveaus die vertellen dat ze op hun billen konden krijgen. Dat was bij het zwembad of in de kleedkamer voor of na het douchen. Het betrof zowel mannelijke als vrouwelijke coaches. Zonder uitzondering vertelden ze dat de klappen op een nat badpak of op natte blote billen altijd extra pijnlijk waren.

Kennelijk waren er toch veel zwemsters bereid om hiermee in te stemmen, met ook voor hen zelf zeer bevredigende resultaten. Van tijd tot tijd pijnlijke billen is kennelijk niet zo problematisch als je daar genoeg voor terug krijgt, zoals persoonlijke groei, mooie resultaten en het genoegen lid te zijn van een hecht team.

Vrouwenvoetbal teams

Vrouwenvoetbal teams

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken. Daar hebben ze vooral in Amerika wel ervaring mee.

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken.

Ook bij meiden in een vrouwenvoetbal team blijkt een pak op de billen positief te werken. Dat is in ieder geval zo in Amerika, voor vooral meisjes het spelletje spelen dat wij zo goed kennen. Het heet daar ‘soccer‘, en dat is totaal iets anders dan ‘football‘ of  ‘American Football‘, wat vooral door jongens gespeeld wordt. Iedere Amerika High School heeft een Football team voor jongens en heel veel High Schools hebben een meisjesvoetbalteam. Dat geldt dus ook voor High Schools in de zuidelijke staten van de USA, waar lijfstraf op de billen heel gewoon is.

Toch is het voorbeeld rond vrouwenvoetbal afkomstig van een forum dat in het geheel niets met spanking te maken heeft. Het klinkt misschien wat bedacht, maar situaties die nog veel merkwaardiger waren bleken achteraf ook waar te zijn.

Bij dit vrouwenvoetbal team hadden de speelsters zelf bedacht dat ze van hun coach op hun billen moesten krijgen als ze een wedstrijd zouden verliezen.

Meisjesvoetbalteam met billenkoek zeldzaam

Er zijn meisjesvoetbalteams waar de speelsters billenkoek kunnen krijgen. Dat geldt bijvoorbeeld voor meisjesvoetbalteams van High Schools in de zuidelijke staten van de USA, waar lijfstraf op de billen heel gewoon is. Juist de studenten die op zo'n school aan sport doen zullen het vaakste met de paddle op hun billen krijgen.

Er zijn meisjesvoetbalteams waar de speelsters billenkoek kunnen krijgen.

Zulke situaties zijn niet onbekend maar wel zeldzaam. Het komt vaker voor dat individuele sportmeiden in het kader van training van hun coach op hun billen krijgen. Situaties waar een heel team op die manier straf krijgt komen natuurlijk veel minder voor. Dergelijke verhalen zijn wel bekend rond de leden van een cheerleader ploeg die van een mannelijke coach op hun billen kregen.

Juist binnen het vrouwenvoetbal moet je voor elkaar door het vuur willen gaan. Het helpt dan als er duidelijke verwachtingen en afspraken zijn. Het helpt ook als er consequenties zijn als de afspraken worden geschonden. Of als er niet conform de verwachtingen gehandeld wordt. Consequenties in de vorm van een pak op de billen werken dan prima.

In dit voorbeeld betreft de speelsters van een vrouwenvoetbal team die op eigen initiatief met hun mannelijke coach hadden afgesproken dat hij billenkoek moest geven. Zodoende werden door deze coach overtredingen op het veld, zoals gele kaarten en het verliezen van wedstrijden, afgehandeld door de overtreders na de wedstrijd in de kleedkamer een pak op hun billen te geven. Het kon ook zijn dat het hele team straf kreeg.

De discussie in het forum is nu niet meer beschikbaar, maar de volgende reacties zijn daarvan af gehaald.

We hadden afgesproken dat we op onze billen zouden krijgen als we zouden verliezen

Sommige vrouwenvoetbal teams spreken met elkaar af dat ze straf op hun billen zullen accepteren als ze verliezen of als ze slecht spelen.

Sommige vrouwenvoetbal teams spreken met elkaar af dat ze straf op hun billen zullen accepteren als ze verliezen of als ze slecht spelen.

Louise: “Ja, dat hadden wij ook. Vroeger op de academie kregen we klappen met de paddle voor ernstige overtredingen op en buiten het veld.”

Jasmine: “Dat stelt niks voor. We hadden met Mike onze coach afgesproken dat we als we een wedstrijd zouden verliezen bij hem over de knie zouden gaan voor een pak op onze billen met een sportschoen.  Als we drie wedstrijden na elkaar zouden verliezen zou dat op onze blote billen gebeuren. We kregen ook op onze billen voor het niet goed meedoen met de training of voor gele kaarten op het veld. Eén meisje kreeg het toen ze een eigen doelpunt maakte.”

Jimbo: “Jullie kregen op je billen van een mannelijke coach of was Mike een vrouw?”

Louse: “Welke sport was dat? En hoeveel zaten er in jullie team?”

Dingle66: “Wat dat tijdens de middelbare school of daarna?”

Alleen degenen die gespeeld hadden kregen op hun billen

Het is logisch dat je juicht als je een doelpunt scoort en dat je straf krijgt als je een overtreding begaat.

Het is logisch dat je juicht als je een doelpunt scoort en dat je straf krijgt als je een overtreding begaat.

Jasmine: “Ja, de coach was een man. Het was niet de middelbare school, maar het voetbalteam van de academie. Onze ploeg had meestal 15 speelsters, maar alleen degenen die gespeeld hadden kregen op hun billen. We verloren bijna nooit 2 wedstrijden na elkaar dus dat was best leuk. Niet dat het niet zeer deed.”

Dan verschillende reacties die niet bewaard zijn.

Louise: “Wie kwam er met dat idee? Ik bedoel maar, het moet behoorlijk gênant zijn geweest als jullie drie keer na elkaar verloren hadden.”

Jasmine: “Oh natuurlijk, het was heel gênant en het deed behoorlijk zeer als je op je blote billen kreeg. Sommige meiden huilden een beetje en er waren heel veel rode billen in de douche daarna. We vonden het best wel terecht als iemand op haar billen kreeg voor overtredingen en dat soort dingen omdat we allemaal konden kijken. Dat gebeurde in de kleedkamer. Je wist dan ook weer wat het gevolg kon zijn van overtredingen. Dat was altijd op de blote billen en was altijd een hard pak billenkoek, maar dat vonden we wel terecht. De enige uitzondering daarop was als we soms als team op onze billen kregen.”

Jasmine: “Oh, een paar meiden waren met het idee gekomen. We vonden het logisch dat je juicht als je een doelpunt maakt en straf krijgt als je een overtreding begaat. We hebben er allemaal over gestemd en afgesproken dat straffen voor ernstige dingen op de blote billen hoorde. Mike was er in het begin een beetje op tegen. Ik moet zeggen dat Mike meer een vaderfiguur was bij wie je je altijd veilig voelde en geen strenge bullebak. Het was min of meer begonnen voor de lol maar het werkte zeker als een goede motiverende prikkel.”

Deze discussie is hierna afgekapt door de board moderators. Dat was in 2003.

Dit is afkomstig van Voice in the Corner en van Greek.

Volleybal teams

Volleybal teams

Vooral bij volleybal gaan discipline en sportiviteit goed samen. Billenkoek is daar regelmatig een onderdeel van. Dat geldt zowel tussen de speelsters onderling als tussen de coach en de speelsters.

Vooral bij volleybal gaan discipline en sportiviteit goed samen.

Het voorbeeld rond volleybal is gebaseerd op het verhaal an Kate, een Amerikaanse vrouwelijke coach die in 2011 op een bulletin board over volleybal schreef. Ze woonde in het noorden van Texas. Haar man was een paar jaar eerder overleden tijdens een missie in Afghanistan. Ze had drie dochters die op dat moment 18, 10 en 22 waren. Ze werkte als docent Science op een plaatselijke High School. Omdat ze in haar jeugd veel aan volleybal gedaan had en ook op de Universiteit heel verdienstelijk volleybal speelde, vervulde en vervult ze regelmatig de rol van coach van het volleybal team. Dat deed ze dan op de school waar ze ook docent was, maar soms ook op meerdere High Schools tegelijk. Ze was ook al jarenlang lid van de AVCA, de American Volleyball Coaching Association.

Ze had echter duidelijke eisen die bepalend waren of ze wel of geen coach wilde worden van een team. .

Kate vertelde dat ze uitsluitend als coach wilde werken bij scholen waar het toepassen van lijfstraf was toegestaan. Dat was meestal geen probleem omdat in dat gedeelte van Texas bijna iedere High School lijfstraf toestaat.

In een aantal monologen legde Kate haar standpunt uit. Het leidde tot een felle discussie die uiteindelijk afgekapt is. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

De belangrijkste voorwaarde voor succes

De korte samenvatting is dat bij volleybal het hebben van de juiste discipline de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn. Dat geldt dan niet alleen voor de sport maar ook voor de rest van het leven.

De juiste discipline ia de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn.

De korte samenvatting is dat het hebben van de juiste discipline de belangrijkste voorwaarde is om succesvol te zijn. Dat geldt dan niet alleen voor de sport maar ook voor de rest van het leven. Voor een coach is het daarbij cruciaal om zo consequent mogelijk te zijn. Volgens Kate  is de beste manier om deze discipline bij meisjes tot stand te brengen de mogelijkheid om straf op de billen te geven. Het is belangrijk om dit consequent te doen. Altijd als dat nodig is. Dit moet bij minderjarigen uiteraard met toestemming van de ouders.

Ze kreeg het haar standpunten veel kritiek, maar ook bijval van mensen van mensen die vergelijkbare effecten hadden gemerkt.

De denkwijze van Kate lijkt voor ons misschien ouderwets.

In het noorden van Texas – maar ook ik veel andere gebieden van de USA – is deze benadering helemaal niet zo bijzonder. Zelfs vandaag de dag kun je in een paar minuten op Google vacatures als volleybal coach vinden bij High Schools waar het gebruik van de paddle toegestaan is.

Deze scholen blijken dan ook altijd – keurig en modern – een aansprakelijksheidsverzekering geregeld te hebben. Waarschijnlijk is het standpunt van Kate dus helemaal niet zo ouderwets en hebben meer coaches dezelfde overtuiging. Ze zijn alleen daar niet zo open over.

Hieronder volgt een weergave van haar mening en haar ervaringen.

Discipline en consequent zijn is voorwaarde

Kate, een Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach schreef in 2011 op een forum over volleybal dat volgens haar bij een meisjes volleybalteam een consequente aanpak altijd belangrijk is. Dat kan met of zonder billenkoek, maar mét billenkoek is er veel meer mogelijk en veel meer te bereiken dan zonder.

Met of zonder billenkoek, een consequente aanpak is altijd belangrijk.

Het maakt volgens Kate niet uit hoe een coach discipline handhaaft bij de speelsters. Dit kan met billenkoek of rondjes hardlopen. De sleutel tot succes ligt altijd in het consequent zijn. Consequent zijn betekent dat de relatie tussen een bepaalde daad en het gevolg ervan, de consequentie, altijd en vooraf duidelijk is.

Een sportvrouw die zich goede discipline eigen gemaakt heeft zal succes en voldoening hebben in haar leven. Dat is een blijvend en positief effect dat aanhoudt, ook als de tijd dat ze aan sport deed al lang verleden tijd is. Daarom is sport ook zo belangrijk. Met een goede aanpak, leren de deelneemsters niet alleen technieken om wedstrijden te winnen, maar ook vaardigheden die belangrijk zijn om succesvol te zijn in het leven.

Kate vertelde dat ze jaren ervaring heeft met het werken met meisjesteams op allerlei High Schools. Het waren dan altijd Sophomores (klas 10 met meisjes van 16 of 17 jaar), Juniors (klas 11 met meisjes van 17 of 18 jaar) of Seniors (examenklas 12 met meisjes van 18 of 19 jaar). Op deze High Schools was meestal wel maar soms ook geen lijfstraf toegestaan  als disciplinaire maatregel.

Volgens Kate is het op basis van haar ervaring volkomen duidelijk dat er bij meisjesteams mét billenkoek meer mogelijk en veel meer te bereiken is dan zonder.

In haar definitie is discipline wat iemand doet als niemand kijkt en niemand er ooit iets van zal merken. Het gaat aanzienlijk verder dan straf en beloning. Als coach op een middelbare school ben je volgens Kate niet alleen verantwoordelijk voor dat iemand een sport leert beheersen. Het is ook je taak dat de speelsters discipline verwerven en opgroeien als verantwoordelijke leden van de samenleving. Integriteit is belangrijker dan winnen of verliezen. Iemand die de juiste discipline heeft kun je leren winnen. Zolang dat niet het geval is, kun je iemand weinig leren.

Drie voorwaarden voor zelfdiscipline

Volgens de Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach Kate is het essentieel dat er duidelijke regels en verwachtingen zijn. Het consequent en strak handhaven van die regels leidt tot meer discipline binnen het team en daarmee ook tot meer resultaat.

Duidelijke regels en verwachtingen en consequent handhaven leidt tot meer discipline.

Volgens Kate zijn er drie noodzakelijke voorwaarden om de zelfdiscipline van speelsters te vergroten.

De eerste is zelf het goede voorbeeld te geven. Als een coach verwacht dat de speelsters op tijd zijn, moet zijzelf ook perfect op tijd zijn. Als een coach geen ruw taalgebruik van de speelsters accepteert, moet ze dat zelf ook niet doen.

De tweede voorwaarde is het hebben van duidelijke regels en verwachtingen in het team en consequent zijn in het handhaven ervan. Als de coach een speelster bestraft voor vloeken, moet ze bereid zijn om iedere speelster voor hetzelfde te bestraffen. Verschillende maatstaven voor verschillende speelsters of voor verschillende situaties werkt niet.

De derde voorwaarde is het verschil zien tussen een gebrek aan discipline of houding en een gebruik aan vaardigheid. Iedereen moet het leren. Als coach moet je het verschil zien tussen iemand die een fout maakt omdat ze de vaardigheid mist om het beter te doen of iemand die een fout maakt omdat ze zich niet wil inspannen om te doen waar ze toe in staat is. Een speelster die een fout maakt omdat ze de vaardigheid mist valt niets te verwijten. Het is dan de taak van de coach om haar die vaardigheden te leren. Als een speelster de vaardigheid heeft maar ervoor kiest om die niet toe te passen, is het de taak van de coach en het juiste moment om haar daarvoor te straffen.

Volgens Kate is het essentieel om iedereen gelijk te behandelen en moet iedereen dat vooraf goed begrijpen. Voor het hele team, maar ook bij potentiële nieuwe speelsters moet duidelijk zijn: wangedrag is nooit acceptabel, van geen enkele speelster.

De opvoeding van de eigen dochters

Volgens volleybal coach Kate is het voor meisjes heilzaam als ze van tijd tot tijd een stevig pak op hun billen krijgen. Ze baseert dat op haar eigen ervaring tijdens haar eigen jeugd maar ook op de manier waarop ze haar drie dochters opgevoed heeft. Wat voor haarzelf en voor haar dochters werkte zal vast ook zo voor andere meisjes werken. Billenkoek is namelijk niet alleen een boodschap dat er een grens is overschreden, maar ook als een soort interne schoonmaak.

Van tijd tot tijd een stevig pak op de billen is heilzaam voor meisjes.

Kate heeft zelf drie kinderen. In de opvoeding van haar eigen kinderen gebruikt ze dezelfde aanpak die ze heeft ondervonden van haar eigen ouders toen zij jong was.

Straf betekende vroeger voor haar toen per definitie billenkoek. Dat was zolang ze thuis woonde, maar ook soms wel tijdens weekenden en vakanties toen ze aan de universiteit studeerde. Ze kreeg zelf van haar ouders altijd op haar blote billen. Ook al vond ze het vroeger vreselijk om billenkoek te krijgen, toch is ze ervan overtuigd dat ze hierdoor gevormd is tot een verantwoordelijke vrouw.

Op dezelfde manier is ze stellig naar haar eigen dochters. Wat voor haarzelf werkte, zal net zo goed voor haar dochters werken. Daarom was het een duidelijke principe dat zolang de dochters thuis wonen het overtreden van huisregels en afspraken billenkoek tot gevolg heeft. Samen met haar man brachten dit principe altijd en consequent in de praktijk, uit volle overtuiging. In de periodes dat haar man thuis was, was hij ook degene die de meisjes straf gaf als dat nodig was. Als militair was hij ook een grote voorstander van discipline en allergisch voor smoesjes. Meisjes die ondeugend waren geweest kregen een strenge toespraak en daarna een intensief en hard pak billenkoek op hun blote billen. Daarna werd er uitgebreid geknuffeld en beterschap beloofd. De meisjes waren altijd dol op hun vader geweest.

In de periodes dat haar echtgenoot afwezig was door zijn werk. vervulde Kate de disciplinaire rol. Dat is natuurlijk helemaal zo sinds haar man overleden is.

Een pak op de billen is heilzaam voor meisjes

Volgens Kate is er weinig te bedenken dat meer heilzaam is voor een meisje dan dat ze van tijd tot tijd een stevig pak op haar billen krijgt. Dat was vroeger en dat is nog steeds zo.

Een stevig pak op de billen krijgen is heilzaam voor een meisje.

Volgens Kate valt er weinig te bedenken dat meer heilzaam is voor een meisje dan dat ze van tijd tot tijd een stevig pak op haar billen krijgt. Dat was vroeger en dat is nog steeds zo.

Ze heeft bij de opvoeding van haar eigen drie dochters ondervonden dat billenkoek inderdaad heel goed werkt.

Het is ook heel goed voor de onderlinge band.

De billenkoek is dan niet alleen een boodschap dat er een grens is overschreden, maar ook als een soort interne schoonmaak.

De laatste tijd is er – terecht – ook veel aandacht voor de mentale kant van sport. Welke gedachten spelen er zich in je hoofd af en welke invloed heeft dat op je spel? Kate is er geen voorstander van om bij gezonde meiden met een sportpsycholoog te gaan werken. Dat kan allemaal veel eenvoudiger.

Bij een gezonde meid heeft een stevig pak op de billen gelijk effect op wat er in het hoofd gebeurt.

Nadat een meisje een stevig portie billenkoek heeft gekregen zijn onrust,  onvrede en doffe ogen verdwenen.  Op zo’n moment is een meisje weer rustig van binnen. Ze is tevreden en heeft sprankelende levenslustige ogen.

Dat effect is niet incidenteel, maar treedt bijna elke keer op.

Vast principe: meisjes krijgen billenkoek op hun blote billen

Volleybal coach Kate is ervan overtuigd dat de anatomie van alle meisjes en de persoonlijkheid van de meeste meisjes optimaal past bij het gebruik van billenkoek. Om het optimale effect inclusief de heilzame interne schoonmaak te bereiken is het noodzakelijk dat de billenkoek voldoende intens is. Daarom moeten meisjes in principe hun billenkoek altijd op de blote billen krijgen. Dat geldt zeker voor de oudere meiden.

Ook (of: vooral) oudere meisjes hebben baat bij een goed en stevig pak op hun blote billen.

Volgens Kate is de beste manier om meisjes te corrigeren met billenkoek. Daar is ze absoluut van overtuigd. De anatomie van alle meisjes en de persoonlijkheid van de meeste meisjes past volgens Kate optimaal bij het gebruik van billenkoek. Een noodzakelijke voorwaarde om het optimale effect, inclusief de heilzame interne schoonmaak, te bereiken is dat meisjes een intens pak billenkoek moeten krijgen. Te zacht heeft geen zin. Hier maken zachte heelmeesters stinkende wonden.

Daarom heeft Kate thuis altijd vastgehouden aan het principe dat meisjes hun billenkoek altijd op hun blote billen krijgen. Dat verandert niet opeens als meiden ouder worden. Het is niet zo dat bij oudere meisjes het minder effectief of passend is om billenkoek op de blote billen te geven. Integendeel. Juist bij oudere meisjes is het belangrijk dat billenkoek voldoende indruk en impact blijft maken. Meisjes voelen de billenkoek nu eenmaal beter als ze die op hun blote billen krijgen.

Een tweede manier om ervoor te zorgen dat billenkoek voldoende intens is en daarmee voldoende effect heeft is het gebruik maken van een hulpmiddel zoals een haarborstel. Zeker als de meisjes ouder worden is een haarborstel een goede aanvulling.

De billenkoek met hand en haarborstel gaat door tot het gewenste effect bereikt is, ook bij relatief kleine aanleidingen.

Effect van billenkoek is lichamelijk en mentaal

Het effect van de billenkoek is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ze gaat echt beter in haar vel zitten.

Het effect van de billenkoek is lichamelijk en mentaal. Meisjes gaan beter in hun vel zitten.

Het effect van de billenkoek is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ze gaat echt beter in haar vel zitten.

Als een meisje even op haar billen heeft gekregen,  heeft dat ook een duidelijk merkbaar positief effect op gedrag en prestaties.

Voor haar dochters is het duidelijk dat niet hun leeftijd bepalend is of ze wel of geen billenkoek zullen krijgen, alleen maar hun gedrag.

Kate is ervan overtuigd dat deze uitgangspunten de band tussen haarzelf en haar dochters alleen maar versterkt hebben.

Kate is er ook van overtuigd dat dit niet alleen maar bij haar dochters zo werkt. Bij andere meisjes werkt dit op precies dezelfde manier. Misschien dat dit niet voor alle meisjes zo opgaat, maar wel voor veel. In ieder geval voor veel meisjes die Kate tijdens haar loopbaas is tegen gekomen.

Er is als het gaat om de wederzijdse band en de ontwikkeling en de groei daarin een enorm verschil tussen een meisje dat voor de eerste keer op bezoek komt en een meisje dat al een paar keer is wezen slapen en daarbij ook op haar billen heeft gekregen.

Datzelfde geldt voor een volleybalteam. In het begin van het seizoen is de wederzijdse band volkomen anders dan aan het eind van een intensief seizoen, waarbij de situaties waarbij een meisje straf op haar billen krijgt absoluut tot de meest intensieve momenten hoort.

Autoriteit, intimiteit en nabijheid

Volgens moeder en volleybal coach Kate is het heel belangrijk dat meisjes zich realiseren dat billenkoek gewoon is en tot de mogelijkheden behoort. Ook als ze ouder worden.

Het is belangrijk dat meiden zich realiseren dat billenkoek tot de mogelijkheden behoort.

Volgens Kate is het voor opgroeiende meiden heel belangrijk is dat ze zich realiseren dat het krijgen van billenkoek tot de mogelijkheden behoort. Ook – of vooral – als ze ouder worden.

Door de eigen ervaring in de eigen jeugd, de ervaring bij het opvoeden van haar eigen kinderen en haar jarenlange ervaring bij het coachen van volleybal teams staat dit voor haar als een paal boven water.

Voor opgroeiende meiden is het net zo belangrijk dat de zekerheid hebben dat deze billenkoek ook daadwerkelijk en onafwendbaar gaat gebeuren zodra ze dat verdienen.

In de huiselijke situatie wordt een meisje bij voorkeur gecorrigeerd door haar over de knie te leggen. Het is volgens Kate logisch dat een meisje dan haar straf op haar blote billen krijgt omdat dit past bij de sfeer van autoriteit, intimiteit en nabijheid. Bovendien heeft het simpelweg op deze manier het beste effect heeft.

Dat betekent doorpakken wanneer het nodig is. Niet uitstellen, maar lik op stuk. Altijd consequent zijn in de beslissingen, resoluut en streng in de uitvoering maar ook absoluut rechtvaardig.

Het is belangrijk dat een meisje weet en voelt als ze iets fout gedaan heeft. Ze weet dan dat het een volgende keer anders moet. De aangewezen manier om dit aan een meisje duidelijk te maken is door haar een pak op haar billen te geven. Hier zijn de billen ook optimaal geschikt voor. Een meisje hoort de billenkoek te voelen tijdens het pak slaag en voor een korte periode daarna. Om dat te bereiken is het belangrijk dat de billen bloot zijn en dat er stevig geslagen wordt. Een hulpmiddel helpt om het doel te bereiken.

Een gezonde meid kan prima tegen een stevig pak billenkoek. Natuurlijk is de liefde van ouders voor kinderen mateloos, maar dat wil niet zeggen dat je terughoudend hoeft te zijn bij billenkoek bij een meid die dat verdiend heeft.

Voor vriendinnen die blijven slapen gelden dezelfde regels

Moeder en volleybal coach Kate wilde altijd dat haar dochters aan eventuele vriendinnen die bleven slapen uitlegden dat de huisregels consequent hetzelfde blijven, ook als er vriendinnen op bezoek zijn. Die vriendinnen en hun ouders moesten vooraf weten dat billenkoek bij haar altijd de eerste disciplinaire maatregel was.

Als vriendinnen blijven slapen blijven de regels consequent hetzelfde.

Kate heeft het haar dochters ook altijd duidelijk gemaakt dat aan de bestaande routine niets verandert als er een vriendinnetje blijft slapen. Een logeerpartij is geen reden om opeens goed functionerende regels te veranderen. Billenkoek was en blijft altijd de eerste disciplinair maatregel.

Het betekent een logée die blijft slapen ziet en hoort dat haar vriendin van haar moeder op haar billen krijgen. Onder het motto ‘gelijke monikken, gelijke kappen’ betekent het ook dat dezelfde regels gelden voor de meisjes die blijven slapen. Ook zij moeten zich realiseren dat ze op hun billen kunnen krijgen als ze dat verdienen.

Kate vertelde dat haar dochters vrolijk, attent, sympathiek en levenslustig waren. Ze waren altijd populair en ze dus hadden ze veel vriendinnen. Deze vriendinnen wilden en willen wel eens blijven slapen en soms is dat ook praktisch. De afspraak hierover en de aanpak erbij is nog altijd hetzelfde.

Als een van haar dochters wil dat er één of meer vriendinnen vlijven slapen, weet ze dat dit pas kan nadat haar moeder een gesprek met de moeder van de vriendin heeft gehad over afspraken en regels die gevolgd zullen worden. Meestal heeft haar dochter uit voorzorg al met de betreffende vriendin over regels en straf gepraat. De vriendin weet dan al dat zij zelf dan altijd op haar billen krijgt. En dat dit dus ook voor hen gaat gelden als ze zouden blijven slapen.

Omdat het toepassen van billenkoek in die gebieden van Amerika nog heel veel voorkomt is dat voor de vriendinnen van de dochters meestal niet vreemd.

Het gesprek met de andere moeder over consequent zijn

Moeder en volleybal coach Kate vertelt dat ze de ervaring heeft dan de meeste ouders open staan voor een gesprek over welke consequentie past bij het overtreden van regels. Ze legde aan de moeders van vriendinnen uit dat voor haar eigen dochters die consequentie altijd een stevig pak billenkoek is. Met de moeder stemde ze dan af hoe het tijdens het bezoek zal gaan. Normaliter wil de moeder van een vriendin dat haar dochter zich aan dezelfde regels moet houden en op dezelfde manier behandeld moet worden als de dochters van Kate.

In het gezin van Kate is het de gewoonte om meisjes die de regels overtreden direct en consequent een pak op de blote billen te geven.

Meestal kende Kate de moeder van de vriendin al lang via school of de kerk, wat het eenvoudig maakt om een gesprek aan te gaan. Bovendien woont Kate in een kleine gemeenschap waar iedereen bijna iedereen kent.

Een gesprek gaat snel over hoe het is om met opgroeiende meiden om te gaan. Wat je tegenkomt en wat wel en wat niet werkt. Kate legt dan uit wat haar aanpak is en de meeste ouders herkennen dat prima. Op de High School wordt de paddle gebruikt. In de meeste gezinnen is in ieder geval in het verleden billenkoek gegeven en is dat verminderd naarmate de kinderen ouder werden. Kate legt dan uit dat in haar overtuiging juist voor oudere meiden billenkoek belangrijk blijft en dat zij dit ook zo doet.

Daarbij legt ze aan de andere moeder uit dat haar opvoedingsaanpak consequent en duidelijk is en zo blijft, ook als er iemand blijft slapen. Ze legt uit dat als haar dochter alleen of samen met iemand anders iets doet waarvan ze weet dat het niet mag, haar dochter altijd een stevig pak billenkoek krijgt. Als het nodig is om deze straf te geven tijdens de logeerpartij kan ervoor gezorgd worden dat de logée zich even terug kan trekken.

Meestal staat de moeder van de aanstaande logée erop dat als er tijdens de logeerpartij regels worden overtreden en er straf nodig is, haar dochter op dezelfde manier behandeld kan worden als Kate haar eigen dochter behandelt, aangenomen dat ze net zo schuldig is.

Als dan de dag gekomen is waarop een logée voor de eerste keer blijft slapen, wordt bij een kopje thee nogmaals uitgelegd dat er huisregels zijn. Kate legt dan ook nogmaals uit dat in haar gezin het de gewoonte is dat meisjes die de regels overtreden direct en consequent een pak op hun blote billen krijgen.

Op zich is het allemaal niks nieuws, maar het is dan toch weer even gezegd.

Als het nodig is gaat het gebeuren, ook al is het soms even wennen

Volgens moeder van drie dochters en volleybal coach Kate zijn de meeste meiden nooit te oud zijn om op hun billen te krijgen, ook al vinden ze het misschien niet leuk op het moment dat het gebeurt.

De meeste meiden zijn nooit te oud om op hun billen te krijgen, terwijl ze daar zelf soms anders over denken.

Mensen die denken dat het vooruitzicht dat billenkoek krijgen een mogelijkheid is een belemmering is om ergens te komen logeren, hebben het helemaal mis. Integendeel. Het is volgens Kate eigenlijk geen enkel probleem.

Regelmatig slapen er logées en soms meerdere tegelijk.

Daarbij worden ook wel eens regels overtreden waarbij het duidelijk is dat er billenkoek gaat volgen. Het gaat dan om te laat komen voor het eten, na waarschuwingen nog niet stil zijn om te slapen maar doorkletsen of jokken (bijvoorbeeld over huiswerk dat af is maar wat dan niet zo blijkt te zijn).

Kate vertelde ook dat het soms wel lijkt alsof de dames heel bewust op de situatie aansturen, uit balorigheid of nieuwsgierigheid. Soms is het ook duidelijk een vergissing, zoals de reistijd verkeerd inschatten en zo laat vertrekken dat op tijd komen niet meer mogelijk is.

De gevolgen zijn altijd hetzelfde, of de meisjes het nu leuk vinden of niet.

Op de billen krijgen is niet leuk, maar soms wel nodig

Uiteraard vindt geen enkel meisje het leuk om over de knie te gaan en straf op haar blote billen te krijgen. Zo hoort dat ook te zijn. Het is tegelijk absoluut ondenkbaar dat een meisje alleen maar goed en braaf is terwijl ze opgroeit. Meisjes zijn meisjes en verdienen wel eens straf. Daarom zou ieder meisje in ieder geval een paar keer in haar leven mee moeten maken dat ze echt op haar blote billen krijgt als ze dat verdiend heeft.

Ieder meisje zou een paar keer in haar leven mee moeten maken om echt op haar blote billen te krijgen.

Uiteraard vindt geen enkel meisje het leuk om over de knie te gaan en straf op haar blote billen te krijgen en dat hoort ook zo te zijn. Voor de eigen dochters is het wel vertrouwd dat ze op die manier straf krijgen. Ze weten wat ze kunnen verwachten, ze weten hoe het voelt als het voorbij is. Ook voor logées die al vaker over de knie zijn geweest is het ook niet vreemd. Hetzelfde geldt voor meisjes die gewend zijn thuis van hun ouders op hun billen te krijgen. Soms vertonen de billen van deze meisjes zelfs duidelijke sporen van recente straf.

Er blijven ook wel eens meiden slapen voor wie het nieuw is, die nog niet eerder hebben meegemaakt dat ze van een vreemde op hun billen krijgen. Of meiden voor wie het jaren geleden is dat ze voor de laatste keer over de knie gelegd zijn en op hun billen hebben gekregen.  Sommige meiden voelen zich onzeker over hun lichaam of schamen zich als ze naakt zijn.

Ook voelen sommige meiden van 16, 17 of 18 jaar zich eigenlijk te oud om billenkoek te krijgen, nu het er echt op aan komt. Of ze zeggen dat de overtreding eigenlijk te klein is om daarvoor straf op de billen te krijgen.

Kate is het daar uiteraard niet mee eens. Ze legt dat uit dat in werkelijkheid het effect van billenkoek uitstekend blijft en zeker niet minder wordt als meiden ouder worden. De meeste meiden zijn nooit te oud om  op hun billen te krijgen als ze dat verdiend hebben en nu is het dan het moment gekomen waarop ze dat op hun eigen billen kunnen voelen.

Kate schreef ook dat het ondenkbaar is dat een meisje alleen maar goed en braaf is terwijl ze opgroeit. Ieder meisje zou in ieder geval een paar keer in haar leven mee moeten maken dat ze op haar billen krijgt.

Consequent zijn en doorpakken

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is ervan overtuigd is dat wat in het verleden werkte, nu ook nog goed werkt. Ze wil zich zo goed mogelijk houden aan het voorbeeld dat haar eigen moeder stelde.

Wat in het verleden werkte, werkt nu ook nog goed.

Kate vindt dat het in al die situaties – waarbij het meisje duidelijk geen zin heeft om straf te krijgen – dat het belangrijk is om consequent te zijn en consequent te blijven. Als opvoeder en autoriteit moet je dan doorpakken. Meisjes moeten beseffen dat als ze straf verdienen ook straf gaan krijgen. Als ze van te voren gewaarschuwd zijn dat ze op hun blote billen kunnen krijgen moet aan die waarschuwing vervolg worden gegeven. Ze moeten dan ook werkelijk die straf op hun blote billen gaan krijgen. Zo was dat vroeger voor haarzelf ook. Ze wilde datzelfde besef overdragen op haar dochters. Zeker als het om dit soort oer-dingen gaat. Maar hetzelfde geldt voor andere meisjes, als dit zo uitkomt.

Als er een aanleiding was om straf te geven, is het belangrijk om door te pakken. Kate heeft zich voorgenomen om dan altijd precies hetzelfde te doen dat haar moeder ook bij haar deed. Ook als het gaat om een meisje dat voor de allereerste keer in haar leven op haar billen gaat krijgen of voor wie het al weer een hele tijd geleden is.

Doorpakken  betekent in een rechte stoel gaan zitten, het meisje voor je laten staan, resoluut de billen bloot maken, het meisje over de knie leggen en vastzetten en direct beginnen met een fiks pak billenkoek op volle sterkte. Gespartel en geroep negeren . Kate vertelt dat ze altijd bij voorkeur doorgaat tot het ideale punt. Dat ideale punt is wanneer het meisje huilt, ze zich overgeeft aan de situatie en aan de autoriteit en een overtuigend voornemen heeft om zich het in het vervolg beter aan de regels te houden. Het is ook belangrijk dat het meisje begrijpt en accepteert dat ze bij een volgende keer op dezelfde manier over de knie gaat en misschien een beetje harder op haar blote billen gaat krijgen.

Nadat de billenkoek klaar is zet ze het meisje even op schoot te troosten en te knuffelen. Het blijkt dat een meisje van 19 zich dan net zo laat knuffelen en troosten als een veel jonger meisje. Als de rust weer wat is teruggekeerd, stuurt ze haar naar de hoek om plaats te maken voor de volgende kandidate, als daar sprake van is.

Als er sprake is van eventuele logées, is de vaste volgorde is dat ze een meisje dat het voor de eerste keer meemaakt ook als eerste over de knie neemt. Dan is het maar geweest. Haar eigen dochters gaan als laatste en die pakt ze ook altijd het meest streng aan.

Als de meisjes erg stout zijn geweest volgt er een tweede ronde met haarborstel of paddle. Nadat het hele proces klaar is krijgt ieder meisje nog een knuffel, eventuele tranen worden weggeveegd en mogen ze naar boven.

Een sterke band

In de ervaring van volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is het zo dat door het geven billenkoek de band met de meisjes die dat krijgen juist veel hechter wordt en dat is dan altijd wederzijds.

Door billenkoek wordt de band juist hechter.

Het bijzondere is dat door het krijgen van billenkoek de onderlinge band veel hechter wordt, zowel tussen de vriendinnen onderling als tussen de meiden en de (gast)moeder.

Als een vriendin enkele keren over de knie is geweest wordt er bij aankomst en vertrek net zo geknuffeld en gekust als bij de eigen kinderen. Wederzijds hebben ze dan het gevoel dat er een intense band is ontstaan.

Kate vertelde ook dat het een paar keer voorgekomen was dat bij een sleepover de groep de tijd was vergeten. Misschien expres of per ongeluk. Een feit was in ieder geval dat die keren haar dochters en hun vriendinnen die zouden blijven slapen ’s avonds ver na de afgesproken eindtijd thuis kwamen.Uiteraard bleek Kate zelf wakker tot de meisjes veilig thuis waren. Bij binnenkomst stuude Kate ze direct naar boven om snel hun nachtkleren aan te doen, hun tanden te poetsen en naar de WC te gaan en met hun eigen haarborstel weer beneden te komen. De fluisterende gesprekken, het rijtje bedeesde meiden in hun nachtpon met hun haarborstel in de hand en de anticipatie van wat gaat komen zijn volgens Kate nog steeeds onvergetelijke momenten.

Na een toespraak met de bekende uitleg dat keuzes consequenties hebben en dat een pak billenkoek beter is dat andere consequenties en gevaren die hun keuzes met zich meebrengen nam ze dan de eerste dame over de knie. Iedereen kreeg zo haar beurt.

Meiden moeten weten wanneer ze op hun billen krijgen

Volleybal coach Kate vindt het erg belangrijk is dat de meiden in haar team weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is, moeten ze weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen. Het is de taak van haar als coach om hierin consequent te zijn. Ze moet ervoor zorgen dat iedere keer als een meisje toch dat gedrag vertoont, ze ook daadwerkelijk en zo snel mogelijk haar billenkoek krijgt.

Meiden moeten weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is, moeten meiden weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen.

In de schoolsituatie is het natuurlijk heel anders dan thuis.

In de schoolsituatie is er sprake van meer afstand. Als lijfstraf toegestaan is, dient een coach of een docent over het algemeen de paddle te gebruiken.

In een ideale situatie zou de veiligheid en geborgenheid van thuis ook in de schoolsituatie mogelijk moeten zijn. In de praktijk is dat natuurlijk niet zo. Waar het thuis heel goed mogelijk is om meisjes over de knie te nemen en op hun blote billen straf te geven, is dat in de schoolsituatie lastig. Waar het in de thuissituatie volgens Kate voor meisjes heel gezond is dat ze ook bij een mannelijk autoriteitsfiguur, zoals hun vader, over de knie gaan en op hun blote billen krijgen, is dat in de schoolsituatie totaal onmogelijk.

Toch is het volgens Kate een absoluut voorrecht en een voordeel als je als coach wel gebruik kunt maken van een paddle om straf te geven als dat nodig is.

In die situatie is het voor een team met sportmeiden belangrijk om te weten dat de paddle een optie is en dat hun coach niet zal aarzelen om de deze daadwerkelijk te gebruiken.

Zoals altijd moeten meiden weten waar ze aan toe zijn. Als billenkoek een mogelijke disciplinaire maatregel is moeten meiden weten voor welk gedrag ze gegarandeerd op hun billen krijgen.

Volgens Kate is dit in de praktijk voor de coach best lastig om dit ook consistent te doen. Het is gemakkelijker om een een speelster push-ups te laten doen of een paar rondjes te laten hardlopen. Dat past beter bij het normaal verloop van een training. Juist om die reden is zoiets niet geschikt als straf.

Volgens Kate moeten meiden beseffen als het straf is. Dat doen ze als ze het op hun billen voelen.

In de praktijk is het echter soms moeilijker om de meiden te laten krom staan en met de paddle te geven, omdat dit tevens een onderbreking van de training is.

Kennismaking vooraf met de moeders

Volgens Kate is praten enorm belangrijk maar soms niet genoeg. Als blijkt dat haar dochter iets gedaan heeft wat ze niet had moeten doen, moet er ook een consequentie volgen. Meisjes die in de fout zijn gegaan mogen de gevolgen daarvan best even op hun billen voelen. De combinatie van liefdevol begrip en duidelijke grenzen is het beste voor meisjes en billenkoek is de beste manier om dat in de praktijk te brengen.

Regelmatig een gesprek tussen moeder en dochter is belangrijk, maar als blijkt dat ze iets gedaan heeft dat ze niet had moeten doen is het logisch dat ze dat op haar billen gaat voelen.

Kate vertelde dat ze het belangrijk vind om aan het begin van het volleybalseizoen contact te zoeken met de moeders van de meisjes die zich voor volleybal hebben opgegeven.

Als het om teams op de High School van haar eigen woonplaats ging kent ze de meeste ouders wel. Ze is zelf ook daar docent. In de periode dat haar eigen dochters ook naar de High School gingen, waren er nog meer mogelijkheden om elkaar als moeder te ontmoeten. Ze had deze moeders dan eerder ontmoet op PTA of ouderavonden. Soms kende Kate de meisjes al goed omdat het vriendinnen met haar dochter waren en ze wel eens bij elkaar gelogeerd hadden. Voorafgaand aan die gelegenheid had Kate al met die moeder kennisgemaakt en uitgelegd hoe ze bepaalde dingen ziet.

Als het ging om teams op andere High School, in naburige plaatsen, is het altijd wat meer werk om de moeders te leren kennen.

De overeenkomst was in ieder geval dat alle onafhankelijke schooldistricten in die regio grotendeels dezelfde regels hanteren. Lijfstraf met de paddle is een optie die altijd op tafel ligt. In het ene district wordt de paddle wat mer op de lagere school gebruikt en op een andere juist meer op de High Schools. Ieder gezin is er in principe aan gewend dat er op school billenkoek gegeven kan worden.

Een doel van de kennismaking met de moeders was volgens Kate het managen van de verwachtingen. Al snel brengt Kate het gesprek op allerlei kwesties die rond opgroeiende meisjes kunnen spelen en hoe je daar als ouders mee om kunt gaan. Daarbij was het natuurlijk belangrijk dat Kate zelf ook drie dochters heeft en al veel op dat gebied heeft meegemaakt.

Het standpunt van Kate is dat je als moeder altijd in gesprek moet blijven met je dochter. Je wil en je moet weten hoe het met ze gaat. Maar volgens Kate is praten soms niet genoeg. Als blijkt dat de jongedame iets gedaan heeft wat ze niet had moeten doen, moet er ook een consequentie volgen. Dan volgt er een tweede gesprek met de hand en de haarborstel op de blote billen van de jongedame. Meisjes die in de fout zijn gegaan mogen de gevolgen daarvan best even op hun billen voelen. Het is zeker niet zo dat daardoor de vertrouwensband minder wordt. Het is dan juist weer even afgehandeld en de lei is schoon. Kate raadt in dit soort gesprekken ook andere ouders zo’n combinatie van liefdevol begrip en duidelijke grenzen aan. Billenkoek is de beste manier om dit in de praktijk te brengen.

Voor veel meisjes is straf op de billen heel gewoon

Uit de gesprekken die Kate met de ouders houdt blijkt steeds weer dat het in het conservatieve deel van Texas voor veel meisjes en hun vriendinnen heel gewoon is dat ze straf op hun billen krijgen zolang ze thuis wonen. Ook zijn er veel gezinnen die het FTO / First Time Obedience beginsel aanhangen. Hierbij is het uitgangspunt dat iedere opdracht van de ouders direct wordt uitgevoerd. Het niet of vertraagd opvolgen - hoe minimaal ook - leidt in alle gevallen tot onmiddellijke straf op de billen.

Voor veel meisjes en hun vriendinnen in het conservatieve deel van Texas is straf op de billen zolang je thuis woont heel gewoon.

Het is niet verwonderlijk dat in dit conservatieve gebied veel ouders straf op de billen voor hun dochters volstrekt normaal vinden. Bij veel gezinnen wordt de regel “a spanking at school is a spanking at home”, waarbij ook een slecht rapport of een bericht van school met een gedragskwestie voldoende redenen zijn voor straf thuis. Dat is dan meestal de paddle of de riem op de blote billen. Kate vertelde ook dat er relatief veel gezinnen zijn die zolang de kinderen thuis wonen het FTO beginsel aanhangen. Bij First Time Obedience is het uitgangspunt dat iedere opdracht van de ouders door de kinderen direct wordt uitgevoerd. Het niet of vertraagd opvolgen leidt in alle gevallen tot onmiddellijke straf op de billen.

Er zijn ook veel gezinnen waar straf op de billen steeds minder wordt gebruikt naarmate de kinderen ouder worden. Als er dan toch wel zorgen of problemen zijn rond het gedrag, is Kate niet terughoudend in het verkondigen van haar standpunt dat juist voor oudere meisjes het consequent gebruik van billenkoek heel belangrijk blijft. Het gesprek kwam dan ook vaak op andere meisjes die dan zo leuk lijken en bij wie het zo gemakkelijk lijkt te gaan. Kate wist dan vaak vertellen dat ook die meisjes soms thuis stevig aangepakt worden en dat die aanpak misschien wel deels een verklaring zijn voor hoe het met die meisjes gaat.

Natuurlijk zijn er situaties waarin de mogelijkheid van straf op de billen theoretisch is. In het gezin is het dan nooit gebruikt en op school heeft de dochter het al die jaren weten te vermijden.

Kate legt dan wel uit dat de kans heel klein is dat zo’n meisje niet op haar billen gaat krijgen nadat ze lid is geworden van het volleybalteam. Ze legt uit wat ze doet tijdens de trainingen en waarom, maar ook dat voor haar de paddle een belangrijk instrument is.  In die gevallen is het belangrijk dat de ouders goed met de dochter overleggen om samen zeker te weten dat dit iets is wat ze echt wil.

Het is essentieel om consequent te zijn

Volgens volleybal coach Kate is het essentieel om altijd consequent en consistent te zijn. Ze is niet de enige volleybalcoach die meisjes op hun billen geeft en daarin consequent is. De speelster met rugnummer 21 heeft zojuist van de coach, die tevens de moeder van één van de andere speelster is, in de kleedkamer een pak op haar billen gekregen omdat ze na een paar waarschuwingen nog steeds niet goed oplette. Dit werd op sociale media gezet door iemand op de tribune die duidelijk kon horen wat er allemaal gebeurde.

Het is essentieel om altijd consequent en consistent te zijn, vooral als het om billenkoek gaat.

Het is volgens Kate essentieel om altijd consequent en consistent te zijn.

Als een speelster met bepaald gedrag vandaag straf met de paddle krijgt, moet iemand met datzelfde gedrag morgen ook straf met de paddle krijgen. Hetzelfde geldt ook voor de situatie dat er een andere consequentie gebruikt wordt omdat het toepassen van de paddle niet mogelijk is.

De speelsters moeten weten waar ze aan toe zijn. Ook als ze geen zin hebben om straf te krijgen. Ook als het betekent dat er dan even een onderbreking van de training is.

Volgens Kate is het te rechtvaardigen om oudere meiden die al langer in het team zijn strenger aan te pakken omdat zij inmiddels moeten weten welke verwachtingen er zijn.

Kennelijk is Kate niet de enige volleybalcoach die meisjes op hun billen geeft en daarin consequent is. Bijgaande foto stond in 2015 op Sociale Media met het bericht dat de speelster met rugnummer 21 zojuist van de coach, die tevens de moeder van één van de andere speelster is, in de kleedkamer een pak op haar billen had gekregen omdat ze na een paar waarschuwingen nog steeds niet goed oplette. Volgens degene die het bericht plaatste en bij die training in de zaal zat, klonk het alsof het op de blote billen was. Toen ze weer terugkwam was haar hoofd minstens zo rood als haar billen waarschijnlijk waren. Op het moment dat de foto genomen werd, legde de coach uit dat iedere speelster die niet goed oplet ook een pak op haar billen kan verwachten. Daarna deden alle speelster aanzienlijk beter hun best.

Het gebruik van de paddle in de training

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat volgens haar de paddle met name gebruikt moet worden bij overtredingen van teamregels.

De paddle moet met name gebruikt worden bij overtredingen van teamregels.

Kate heeft in haar loopbaan heel wat gesprekken met andere coaches gevoerd die ook de mogelijkheid hebben om de paddle gebruiken. De overgrote meerderheid is ervan overtuigd is dat de paddle vooral bij oudere meiden een waardevol instrument is.

In eerste plaats is de paddle er om te gebruiken bij overtredingen van teamregels.

Als de speelsters fouten maken bij oefeningen of in spelsituaties, moeten er extra instructie of aangepaste oefeningen volgen. Dan ligt het aan een gebrek aan spelinzicht, ervaring of vaardigheden.

Als er slecht gepresteerd wordt doordat men zich niet inspant ligt het anders. Straf op de billen leidt dan tot goede resultaten, ook als de slechte prestatie het gevolg is van niet voldoende rust nemen of verkeerd eten.

Kate noemde het voorbeeld van een meid die niet de tijd en de aandacht neemt om zichzelf verzorgen. Het wordt dan tijd om goede zorg te besteden aan haar billen. Als een slechte houding de oorzaak van een slechte oefening is, wordt het tijd om die houding te veranderen.  Een pijnlijk achterwerk is de beste manier om de houding van een meid met een sterk wil te veranderen. Dat werkt beter dan praten alleen.

De functie van de paddle bij wedstrijden

Billen zijn belangrijk voor volleybal-speelsters. Feliciterende klapjes van medespeelsters en bestraffende meppen met de paddle van de coach.

Billen zijn belangrijk bij volleybal voor felicitaties en voor straf.

Bij wedstrijden is de situatie anders dan bij trainingen. Bij de trainingen is de sfeer besloten. We zijn onder elkaar en er zijn geen vreemden bij.  Bij wedstrijden is er natuurlijk een ander team. Er is geen wedstrijd mogelijk zonder een tegenstander. Maar er is vaak publiek. Bij de meeste wedstrijden gaat het om ouders en enkele vrienden en vriendinnen. Bij wedstrijden die een hoger profiel hebben vanwege de competitie, ligt het anders. Soms zit de tribune dan vol met belangstellenden. Soms is er pers aanwezig en vaak zijn de cheerleaders (van beide partijen) aanwezig.

Kate vertelt met trots dat haar teams heel aardig meedoen in de regio-competitie. Vaak zijn ze in de bovenste vijf, soms in de bovenste drie en enkele keren zijn ze regio-kampioen geworden. Het is nog niet gelukt om de kampioen Texas te worden. Dan is de concurrentie te groot van de grote steden, waar de vijver waaruit het volleybal-talent gekozen kan worden veel groter is.

Een spannende wedstrijd kan een achtbaan van emoties zijn. Als het gaat om conditie en speltechniek moet de basis tijdens de trainingen gelegd zijn. Tijdens de wedstrijd zijn vooral andere zaken cruciaal, zoals spelinzicht, tactiek en boven alles: de spirit. Vooral op mentaal gebied wordt het verschil gemaakt. Dat geldt helemaal als het niet lekker gaat, bijvoorbeeld omdat de tegenstander sterker is dan verwacht. Net zoals er grote vreugde is wanneer het allemaal lukt, kan er ook teleurstelling zijn als het tegenvalt. Teleurstelling is geen goede basis voor topprestaties.

Tijdens een wedstrijd speelsters wakker schudden

Bij wedstrijden kan de coach onnodige fouten, te weinig concentratie en een gebrek aan gretigheid om te winnen in de pauze met een paar stevige klappen op de billen corrigeren.

Bij wedstrijden kan de coach onnodige fouten en te weinig concentratie in de pauze met een paar stevige klappen op de billen corrigeren.

Hoewel de situatie bij wedstrijden volledig anders is dan bij trainingen, heeft volgens Kate de meerdere van de paddle zich ook bij wedstrijden al vaak bewezen. Het feit dat de meisjes weten dat hij in de buurt is maakt al verschil.
Als de cheerleaders er zijn maken we gebruik van dezelfde kleedkamer en bij uitwedstrijden ook van dezelfde bus. De collega van Kate die coach bij de cheerleaders is heeft dezelfde insteek en ervaring. Er is niks mis met een paar stevige meppen op de billen van meisjes die dat kennelijk even nodig hebben.

Natuurlijk gaat het bij wedstrijden ook vooral om het plezier.

Maar als het erop aankomt met er concentratie en focus zijn. Meestal gaat dat prima. Er zijn ook momenten dat het beter kan en beter moet. Dat kan bij één of enkele spelers, maar soms ook bij het hele team zijn. Onnodige fouten, te weinig concentratie en gretigheid om te winnen.

Tijdens de pauze kan daar in de kleedkamer iets aan gedaan worden. We zijn in de kleedkamer dan als team toch onder elkaar omdat de cheerleaders dan de zaal bezighouden.

Dat ‘ iets’ bestaat dan uit een aantal indringende woorden en de opdracht aan de meisjes die te weinig gedrevenheid lieten zien om krom te staan, hun enkels beet te pakken en goed hun billen te laten zien. Als daar een drietal stevige meppen op komen, is de boodschap weer helemaal duidelijk.

Het is al heel wat keer gebeurd dat tijdens de pauze zo het hele team met de paddle wakker geschud is. In de volgende set was het resultaat direct zichtbaar en stonden er weer bloedfanatieke meisjes in het veld en draaide de wedstrijd vaak om.

Voor volleybalmeisjes zijn billen nu eenmaal belangrijk. Als een punt gescoord wordt zijn de meiden balie en opgetogen en geven ze elkaar ter felicitatie een kleine tik op hun achterwerk. Het bewustzijn dat daar hele harde tikken op komen als de coach niet tevreden.

Het besef dat billenkoek onafwendbaar is

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate schreef in 2011 dat ze in feite wil bereiken dat de speelsters in haar volleybal team weten dat ze, zoals haar eigen dochters, daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek krijgen zodra ze dat verdienen, en dat ook volledig en zonder tegenstribbelen accepteren.

Speelsters moeten weten dat er daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek volgt zodra dat verdiend is.

Kate schreef dat ze in feite wil bereiken dat speelsters in haar volleybal team allemaal intens beseffen en weten dat ze, net zoals haar eigen dochters, daadwerkelijk en onafwendbaar billenkoek krijgen zodra ze dat verdienen, en dat ook volledig en zonder tegenstribbelen accepteren.

Als dit op een geleidelijke manier gaat en meisjes hierin kunnen groeien, is er helemaal geen sprake van angst. Integendeel, het lijkt allemaal heel natuurlijk te passen.

Grenzen geven duidelijkheid. Duidelijkheid geeft geborgenheid en geborgenheid geeft veiligheid.

Als een grens overschreden wordt volgt er billenkoek. Zo simpel en overzichtelijk.

Een speelster die de regels kent en zich er toch niet aan houdt, overschrijdt daarmee een grens. Het doet er dan niet zoveel toe of dit bewust of onbewust gebeurt.

Wat ook kan is dat ze bezig is om de coach uit te dagen. Kijken hoe ver je kunt gaan.

Deze coach heeft aan haar team duidelijk gemaakt dat iedere speelster die bewust grenzen overschrijdt of denkt te moeten uitdagen, per definitie de reactie op haar billen krijgt uitgekeerd. Dat moet dus dan ook gebeuren. Bij voorkeur zo snel mogelijk na de gebeurtenis.

De uitvoering in de praktijk

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat het volgens haar voor een opgroeiende meid of een jonge vrouw meestal al gênant genoeg is dat ze op haar billen gaat krijgen. Daarom mogen bij voorkeur haar teamgenotes er niet bij zijn als het gebeurt. Een uitzondering is wanneer meide samen overtredingen begaan. Die mogen dan ook samen gestraft worden. Een andere uitzondering betreft de aanvoerster van het team: als zij iets doet dat schadelijk is voor het team dan is het volgens Kate passend haar met de paddle op de billen te geven waar het team bij is.

In het algemeen wordt bij volleybal straf op de billen in beslotenheid gegeven.

De vraag is natuurlijk hoe dat in zijn werk moet gaan als een speelster op haar billen gaat krijgen.

In het algemeen is disciplinering een aangelegenheid tussen de coach en de speelster.

Beloningen en prijzen hoort publiekelijk, straf hoort in beslotenheid.

Het is voor een opgroeiend meid of een jonge vrouw meestal al gênant genoeg dat ze op haar billen gaat krijgen. Daarom gebeurt dit bij voorkeur niet ten aanschouwe van haar teamgenotes.

In de overtuiging van Kate zijn er twee uitzonderingen.

De eerste uitzondering is dat meiden die samen overtredingen begaan samen gestraft moeten worden.

De tweede uitzondering betreft de aanvoerster van het team. Als zij iets doet dat schadelijk is voor het team dan is het een serieuze overweging haar met de paddle te geven waar het team bij is.

In bijna alle gevallen neemt Kate het meisje even mee naar haar kantoortje.

Volgens Kate is de beste houding voor een meisje dat straf krijgt dat ze over een tafel buigt en de rand aan de andere kant beetpakt. Als ze haar hoofd omhoog houdt, haar buik op de tafel drukt en haar benen gestrekt houdt zal haar rug hol zijn. Haar billen zijn dan optimaal naar achteren en omhoog gericht en liggen optimaal gepositioneerd om de klappen van de paddle op te vangen.

Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat elke klap voldoende hard is en niet te zacht. Voldoende indrukwekkend en niet symbolisch.

Als de klappen gegeven zijn, wordt er direct weer aangesloten bij de training.

In de praktijk is er weinig verschil tussen wedstrijden en trainingen. Ook bij wedstrijden met publiek is er altijd wel een gelegenheid in een kleedkamer of een kantoortje om een speelster in rust straf te geven.

Bij uitwedstrijden zorgt Kate ervoor dat ze haar paddle altijd bij haar heeft en ze zorgt ervoor dat haar speelsters dat goed beseffen.

De invloed van de paddle

Volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat naar haar overtuiging gezonde volleybalmeiden het beste met volle energie, kracht en aandacht op hun billen kunnen krijgen.

Meiden kunnen het beste met volle energie, kracht en aandacht op hun billen krijgen.

Kate gaf aan dat er zijn twee redenen waren waardoor ze er door de jaren heen steeds meer van overtuigd is geraakt dat de paddle bij meiden een uniek hulpmiddel is.

De eerste reden is het vermogen van van bijna alle meiden om billenkoek op een goede manier te absorberen.

De tweede reden is het vermogen van meiden om te veranderen nadat of doordat ze op hun billen hebben gekregen.

Als iemand die behoorlijke ervaring heeft met het geven van billenkoek aan meiden tot een jaar of 20 is Kate vaak onder de indruk van het enorme vermogen van meiden om de billenkoek te absorberen op het moment dat ze op hun billen krijgen. Het is inderdaad niet voor niets dat de natuur bij meiden en jonge vrouwen zoveel aandacht heeft besteed aan het lichaamsdeel dat al eeuwenlang bedoeld is om straf in ontvangst te nemen.

Meiden kunnen daardoor heel wat op hun billen incasseren.

Maar het is meer dan incasseren, het is vooral absorberen. De energie en de boodschap wordt opgezogen, komt daadwerkelijk binnen en kan daar zijn heilzame werking doen.

Om dit tot stand te brengen moet een bepaalde intensiteit bereikt worden. Deze benodigde minimale intensiteit ligt per persoon verschillend maar meestal hoger dan de meeste mensen denken.

Iedere sessie moet verandering teweeg brengen

Een Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach schreef in 2011 op een forum over volleybal dat naar haar overtuiging iedere keer dat een speelster billenkoek krijgt voor haar voldoende redenen moet opleveren om te veranderen.

Iedere keer billenkoek moet voor een speelster voldoende aanleiding opleveren om te veranderen.

In principe is het volgens Kate aan te bevelen om meiden met volle energie, kracht en aandacht straf op hun billen te geven.

Er moet vanuit degene die straf geeft voortdurende afstemming zijn op het meisjes die de straf krijgt om te bepalen of de benodigde intensiteit bereikt is. Meer is niet nodig maar minder is zonde van de gelegenheid.

Volgens Kate is het hebben van veel ervaring uiteraard van onschatbare waarde. Ook al is Kate ervan overtuigd dat het voor bijna alle meisjes goed is dat ze van tijd tot tijd meemaken dat ze een stevig pak op hun billen krijgen, toch zal ieder meisje daar op haar eigen wijze op reageren.

Want dat is volgens Kate het tweede dat zo opvallend is: het enorme vermogen van meiden om te veranderen. Bijna alle meisjes veranderen acuut hun gedrag en hun houding nadat ze op hun billen hebben gekregen. De potentie van meiden om te veranderen met behulp van een goed pak op hun moet niet onderschat worden. Daarom is het ook zo belangrijk dat bij meiden niet te lang gewacht wordt.

Een goed geplaatst en terecht pak op de billen heeft bij een opgroeiende meid meer overtuigingskracht dan wat dan ook.

Het is daarom belangrijk dat iedere sessie de juiste indruk maakt en verandering teweeg brengt.

De keerzijde is dat bij sommige meisjes het effect wat minder lang in stand blijft dan bij anderen. Dat betekent dat bij sommige meisjes de billenkoek wat vaker herhaald moet worden.

Na de straf

De Amerikaanse vrouwelijke volleybal coach Kate schreef in 2011 op een forum over volleybal dat het haar ervaring is dat als meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen, de bereikte discipline zich vertaalt in betere resultaten.

Nadat meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen, vertaalt de bereikte discipline zich in betere resultaten.

De overeenkomst met thuis, op school en tijdens een training is natuurlijk, dat als een meisje straf heeft gekregen is de kwestie vergeven en vergeten. Het hoeft daarna niet meer ter sprake te komen.

Als coach voegt het ook weinig toe om de speelsters er doorlopend aan te herinneren dat ze op hun billen krijgen als ze niet goed hun best doen. Na enige tijd weten de speelsters dat wel.

Ze weten dan wat de regels en de bijbehorende consequenties zijn. Geen loze dreigementen, maar absolute zekerheid over wat er gaat gebeuren als ze de regels overtreden.

Volgens Kate is het belangrijk om juist in het begin van het seizoen de regels extra streng aan te zetten en te handhaven. Regels die consequent worden gehandhaafd hebben weinig aandacht nodig. Eventueel kan een meisje één enkele waarschuwing krijgen, maar meer ook niet. Ze weet dan dat een volgende herhaling van wat ze net deed een pak op haar billen op zal leveren. Het is dan uitermate belangrijk om bij een herhaling inderdaad door te zetten.

Er doen weinig dingen meer afbreuk dan met straf dreigen maar het niet uitvoeren.

Kate vindt het ook cruciaal dat een meisje dat zojuist straf op haar billen heeft gekregen, getroost wordt voordat ze haar kantoor weer verlaat.

Het uitgangspunt is dat we zo snel mogelijk weer aansluiten bij de training.

Voor sommige speelsters is het krijgen van billenkoek een simpele en duidelijke consequentie. Ze kunnen daarna gemakkelijk weer verdergaan. Meestal zijn dit ook meisjes die thuis of op school vaker op hun billen krijgen en daar ervaring mee hebben opgedaan.

Na de billenkoek even tot jezelf komen

Voor sommige meisjes is het belangrijk om even de tijd te krijgen om weer tot zichzelf te komen na het krijgen van billenkoek. Vooral als je het nog niet zo gewend bent.

Tot jezelf komen na het krijgen van billenkoek.

Voor anderen meisjes is het belangrijk om even de tijd te krijgen om weer tot zichzelf te komen. Vooral als de aanleiding en de toegediende straf serieus waren is het belangrijk om duidelijk te maken dat ze er nog steeds helemaal bij hoort. Eventuele onzekerheden en resterende schuldgevoelens moeten weggenomen worden. Alles is nu afgehandeld, vergeven en vergeten.

Hetzelfde geldt voor meisjes die van huis uit niet gewend zijn met de gevolgen van hun daden geconfronteerd te worden. Ze krijgen eigenlijk nooit straf en thuis al helemaal niet op hun billen. Toch zijn zij natuurlijk ook degenen die er het meeste van kunnen leren.

Juist de periode direct na de straf, waarbij de meiden hun billen nog goed kunnen voelen gloeien, is voor hen het meest waardevol. Ze zijn dan zich het meest bewust van hun gedrag en de mogelijke consequenties daarvan. Ze staan dan ook het meeste open om te leren en te ontwikkelen.

Nadat meiden de regels en de consequenties voor hun billen goed begrijpen en in de praktijk toepassen, vertaalt de bereikte discipline zich in betere resultaten. Niet alleen op sportief gebied, maar ook veel breder.

Over de knie: duidelijk, veilig en vertrouwd

Volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is ervan overtuigd dat meiden het beste functioneren nadat ze op hun blote billen hebben gekregen. Volgens haar is en blijft dit iets om naar te streven.

Meiden functioneren het beste nadat ze op hun blote billen hebben kregen.

Tegenwoordig beperken scholen het gebruik van lijfstraf tot de paddle. Volgens Kate is dat een enorme verworvenheid. In haar eigen omgeving ziet ze dat de acceptatie en steun voor lijfstraf nog heel groot is. Ze ziet ook dat deze acceptatie in het algemeen snel aan het afnemen is.

Het gebruik van een paddle brengt ook een zekere afstandelijkheid met zich mee. Zeker in coaching kan die afstandelijkheid goed werken.

Kate is er echter ook van overtuigd dat iets anders nog beter werkt.

Opgroeiende meiden leren volgens haar het beste als ze over de knie gaan en billenkoek op hun blote billen krijgen.

Een bewijs hiervoor ziet ze in het feit dat meiden het beste functioneren en het beste in hun vel zitten nadat ze een verhelderend pak op hun blote billen hadden gekregen. Volgens Kate profiteren meiden optimaal van klassieke billenkoek. Ze kunnen er prima tegen. Ze heeft dat keer op keer meegemaakt met haar eigen dochters en hun vriendinnen die blijven logeren. Volgens Kate gaat er voor meisjes tot een jaar of 20 die correctie of motivatie nodig hebben niets boven een klassiek pak billenkoek, over de knie en op de blote billen.

Kate heeft in haar loopbaan twee keer meegemaakt dat haar eigen dochter in het team zat. Uiteraard golden voor haar dochters dezelfde regels als voor de andere teamleden, maar in hun geval handhaafde ze de regels strenger om een voorbeeldfunctie neer te zetten.

Als er reden voor straf was gaf ze haar dochters op dezelfde manier straf als thuis. Dat betekent meenemen naar het kantoortje, de sportbroek en slip omlaag, over de knie en dan een flink pak billenkoek op de blote billen. Daar waren haar dochters mee opgegroeid en ze zag geen reden om dat bij de volleybaltraining anders tegaan doen. Uiteraard konden de andere teamleden dit horen. Meestal zaten bij er ook wel een paar meisjes in het team die wel eens bij hen gelogeerd hadden en dus zelf zulke billenkoek hadden meegemaakt.

De andere leden van het team kregen hun straf aanvankelijk op de normale manier: voorover gebogen, met de paddle op hun sportbroekje maar wel zo hard dat het serieuze indruk maakte.

Nadat elk meisje een paar keer de paddle hadden gevoeld, legde ze hen de keus voor.

Ze kon dan kiezen tussen de paddle op de manier zoals ze dat gewend was of ze kon over de knie zoals haar dochter straf kreeg.

Zonder uitzondering kozen alle meisjes er dan voor om dezelfde behandeling te krijgen als haar dochter. Kennelijk hadden ze dat liever dan het afstandelijke van de paddle. Dat was dan ook wat gebeurde. Zo kregen deze speelsters op dezelfde manier billenkoek op de blote billen zoals haar dochters en eventuele logées gewend waren te krijgen.

Na een korte tijd gold dat voor het hele team. Kate vertelde dat ze toen iedere speelster op dezelfde manier kon behandelen als haar eigen dochter. Zo voelde het voor die meiden zelf ook. De meiden zeiden dat ze het gevoel hadden dat ze een soort moeder voor ze was. Duidelijk, veilig en vertrouwd. Daar hoort bij dat straf gewoon op de blote billen is.

Dichterbij, indringender en duidelijker is niet mogelijk

In de overtuiging van volleybal coach en moeder van drie dochters Kate is de vanzelfsprekendheid waarmee een speelster haar sportbroek en onderbroek naar beneden schuift en over haar knie gaat liggen om billenkoek in ontvangst te nemen het hoogste is dat je kunt bereiken in de relatie coach-speelster. Er is voor de speelster geen andere manier waarop autoriteit meer toegelaten, geaccepteerd en gewaardeerd is. Dichterbij, indringender en duidelijker kan het niet worden. Voor de coach is er geen betere manier om iets duidelijk te maken. De vertrouwensband die dan tussen coach en speelster ontstaat is enorm.

Met een vanzelfsprekend gebaar de billen bloot maken om straf te krijgen.

In de overtuiging van Kate is de vanzelfsprekendheid waarmee een speelster haar sportbroek en onderbroek naar beneden schuift en over haar knie gaat liggen om haar straf in ontvangst te nemen het hoogste dat je kunt bereiken in de relatie coach-speelster.

Er is voor de betreffende speelster is geen andere manier waarop autoriteit meer toegelaten, geaccepteerd en gewaardeerd is.

Dichterbij, indringender en duidelijker is niet mogelijk.

Als coach is er geen betere manier om iets duidelijk te maken. Helaas komt dit ook maar zelden voor.

De vertrouwensband die dan ontstaat is enorm. De vormende waarde gaat dan ook veel verder dan sport alleen. De onderlinge betrokkenheid blijft ook vaak bestaan nadat de speelster het team verlaten heeft.

Kate omschrijft het dat zijzelf en de speelsters met wie ze dit meegemaakt heeft en met wie ze zulke dingen gedeeld heeft, onderdeel zijn geworden en en onderdeel blijven van elkaars geschiedenis.

Dat is een groot verschil met een standaard coach-speelster samenwerkingsverband. Dan blijkt men bij het terugkijken meestal slechts voorbijganger in elkaars leven geweest te zijn.

Softbal teams

Softbal teams

Dit voorbeeld over softbal is recent. Hier gaat het over een meidenteam, dat dezelfde behandeling en status wil als een jongensteam. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

Het meisjes softbalteam waar de coach van de jongens geen zin in had

Sommige softbal coaches hebben altijd een paddle bij de hand om over billen heen te halen als dat nodig. Dat gebeurde en gebeurt ook wel op het veld, waar de andere teamleden bij zijn.

Sommige softbal coaches hebben altijd een paddle bij de hand om over billen heen te halen als dat nodig.

Op een forum vertelde een meisje, Barbara,  het verhaal dat ze op high school aan softball deed.

Op een gegeven moment vertrok de coach naar een andere school.

Aan de school was ook een baseball team verbonden die in wedstrijden heel goede resultaten haalde.

Het was de bedoeling dat de coach van dat baseball team ook het softball team zou coachen, maar dat weigerde hij aanvankelijk. Hij vond dat meiden slappelingen waren.

Hij zei dat je bij de jongens tenminste regels kon afspreken en als die overtreden werden of als de inzet onvoldoende was kon je zonder problemen er een paddle overheen halen.

Tijdens de baseball training had hij inderdaad altijd een paddle in de buurt liggen en iedereen wist dat er regelmatig een jongen krom moest staan om een paar meppen op zijn achterwerk te krijgen.

Het gesprek met de coach en de ondertekening van de waiver

Vooral de sportcoaches vonden de paddle het juiste hulpmiddel om het beste uit meidenteams te halen.

Vooral de sportcoaches vonden de paddle het juiste hulpmiddel om het beste uit meidenteams te halen.

De meiden van het softbal team waren natuurlijk boos dat ze voor slappelingen uitgemaakt werden. Ze wilden doorgaan en beter presteren dan ze deden. Dat wilde Barbare zelf ook.  En vooral: bij voorkeur beter presteren dan de jongens.

In een bespreking met het team legde de potentiële coach uit hoe het voor hem zat.

Of ‘helemaal’, of ‘helemaal niet’. Zodra hij vond dat het ‘niet helemaal’ was, zorgt de paddle ervoor je er weer ‘helemaal’ voor gaat.

Als dat niet kan, is het wat hem betreft ‘helemaal niet‘. Dan bedankte hij voor de eer en wilde geen coach van het team worden. Hij had er alle begrip voor als ze dat niet wilden, want het deed inderdaad zeer als je met zijn paddle op je billen krijgt.

Hij zij dat iedereen op dat moment die pijn kon vermijden door hem niet als coach te benoemen of als de meerderheid van het team dat wel wilde, door weg te lopen.

Nadat hij weer weg was hebben we het erover gehad en unaniem afgesproken dat we door wilden gaan. We wilden ons niet laten kennen.

Degenen die wel eens van een leraar of de directeur met de paddle had gekregen zeiden dat het best wel meeviel. Dat het niet te vergelijken was met de straf die je thuis kreeg.

Het was in ieder geval duidelijk dat de coach een absolute voorstander was van het gebruik van de paddle. We gingen er toen ook wel van uit dat we vroeg of laat dus wel eens op onze billen zouden krijgen.

We vroegen weer of hij erbij wilde komen. We vertelden dat we unaniem hem graag als coach wilden en dat we dezelfde behandeling wilden als de jongens en dat we bereid waren om zijn voorwaarden te accepteren.

Hard aangepakt worden om veel te kunnen bereiken

Een team kan samen voor een harde aanpak van de coach kiezen, ook als die aanpak lijfstraf op de billen inhoudt. Sommige coaches zijn ervan overtuigd dat er niks beter voor de motivatie en correctie is dan een paar stevige klappen op de billen.

Een team kan samen voor een harde aanpak van de coach kiezen, ook als die aanpak lijfstraf op de billen inhoudt.

Hij ging even weg en kwam terug met zijn paddle en een stapeltje papieren, waivers.

We moesten de paddle bekijken en doorgeven, waarbij de coach omstandig uitlegde dat als hij het nodig vond, we krom moesten staan en met de paddle heel hard op onze kont zouden krijgen.We mochten allemaal even de paddle vasthouden en voelen hoe zwaar die was.

Daarna wilde hij dat we alle 14, stuk voor stuk zijn vragen beantwoordde en daarna de waiver ondertekende. ‘Wil je mij als coach?’ Ja! ‘Wil je er helemaal voor gaan?’ Ja! ‘Begrijp je dat je deze paddle op je kont gaat krijgen als ik vind dat het te weinig is? Ja! ‘Begrijp je dat de bedoeling is dat de paddle op je kont zeer doet?’ Ja! ‘Wil je mij als coach?’ Ja!

Kortom, we wilden het allemaal en we wilden het volledig. We wilden een harde aanpak om veel te bereiken.

Bij sommige teams is billenkoek heel gewoon. Als tikje na het scoren van een mooi punt of als correctie van de coach. Die gebruikt dan een paddle om een speelster die dat verdient 1 of meerdere meppen op haar billen te geven.

Bij sommige teams is billenkoek heel gewoon.

Daarna moesten we allemaal het briefje ondertekenen.

Het was trouwens de gewone standaard athletic waiver, die we ieder jaar toch al moesten ondertekenen. Dat er ook instaat dat de coach corporal punishement kan gebruiken kreeg opeens een heel andere betekenis. We wisten nu dat we ook echt met de paddle op onze billen zouden krijgen.

Zo stemde hij erin toe om ook ons softball team onder zijn hoede te nemen.

De coach had vanaf dat moment bij elke training een paddle in zijn tas en nam deze mee op het veld.

Als iets of iemand hem niet aanstond moest je bij hem komen en krom staan. Je kreeg dan 1 of 2 meppen met de paddle op je achterwerk en daarna moest je weer verder. Al snel bleek dat hij. die paddle ook veel ging gebruiken.

De praktijk

Softbal meiden zijn stevig genoeg om een paar klappen op hun kont te krijgen als ze dat verdienen. Er zijn coaches die vinden dat als je iets verdient, moet je het krijgen ook. Zeker als het gaat om een paar klappen op de billen van meiden die niet goed genoeg hun best doen.

Softbal meiden zijn stevig genoeg om een paar klappen op hun kont te krijgen als ze dat verdienen.

Het leek wel alsof hij aanvankelijk probeerde aan te tonen dat wij meisjes inderdaad zwakker waren en veel minder aankonden. In ieder geval was hij ons aan het uittesten.

Dat deed hij door ons extreem hard met de paddle op onze kont te geven, kennelijk in de hoop dat we ervan gingen huilen. Dat gebeurde echter niet, misschien had er wel eens iemand een traantje maar we zeiden niks. Het bleek dat we stevig genoeg waren om een paar klappen op onze kont te krijgen als we dat verdienden.

Uiteindelijk gaf hij ook toe dat hij niet gedacht had dat hij met zulke sterke en stevige meiden te maken zou hebben.

Hij vertelde ook dat hij oprecht respect had voor de inzet en het incasseringsvermogen van ieder individu en van het team als geheel.

Sterke en stevige meiden kunnen prima tegen een beetje billenkoek. Ze vinden het al snel gewoon en merken ook dat het werkt.

Sterke en stevige meiden kunnen prima tegen een beetje billenkoek en ze vinden het snel gewoon.

Als team hadden we toen een hele goede band met hem als coach en omgekeerd ook. Dat was niet alleen door die klappen natuurlijk maar door het geheel. We waren ook zeker niet het enige softbalteam waar de coach een paddle had.

Voor het gebruik van de paddle maakte dat echter geen verschil. Hij vond nog steeds dat hij het recht had om je tot de orde te roepen, en wij waren het daarmee eens. Dat recht hadden we hem gegeven en daaraan was niets veranderd.

Als je werd geroepen, dan kwam je. Je kreeg dan te horen wat er niet goed was en daarna wees hij simpel naar je enkels. Dat betekende dat je krom moest staan en je enkels beet moest pakken. Hij pakte dan zijn paddle en gaf dan 1 of 2 zeer pijnlijke en volwassen meppen op je strakgespannen broek. Hij deed nog steeds moeite om ons te laten huilen en wij deden nog steeds moeite om geen krimp te geven. Maar we hadden wel respect voor hem en zijn paddle.

We waren een goed team met veel gewonnen wedstrijden terwijl we bij nul begonnen.

Niet zwak, maar de paddle helpt om door te zetten

De meiden van het team van Barbara merkten zelf dat soms een harde klap op de kont met de paddle zowel fysiek als mentaal goed werkt. De coach vond ook een speelster direct haar gedrag verbeterde na een paar klappen op de billen. Bij de meeste meiden hebben gloeiende billen onmiddellijk effect. Bij sommige meiden waren er wat meer klappen nodig.

De meiden merkten zelf dat soms een goede klap op de kont zowel fysiek als mentaal goed werkt.

De meiden van het team van Barbara merkten zelf dat soms een harde klap op de kont met de paddle zowel fysiek als mentaal goed werkt. De coach vond ook een speelster direct haar gedrag verbeterde na een paar klappen op de billen. Bij de meeste meiden hebben gloeiende billen onmiddellijk effect. Bij sommige meiden waren er wat meer klappen nodig.

Barbara zelf zei dat ze altijd schrok als ze op haar billen kreeg. Ze was dan altijd even vergeten hoe veel pijn het deed. Ze deed daarna dan altijd veel beter haar best. Het feit dat haar billen dan nog nagloeiden hielp daar ook bij.

Tijdens de laatste training vlak voordat we ons diploma kregen zei hij dat we een geweldig stel meiden waren en dat hij hoopte dat hij weer zo’n team zou krijgen.

Terwijl hij zijn paddle erbij pakte zei hij dat hij dan wel een grotere moest kopen omdat veel softball vrouwen van die grote achterwerken hebben. Dat was waar, want er zaten drie meiden in het team die je met gemak massief kon noemen en die hadden alle drie ook heel vaak de paddle gekregen.

Maar hij zei ook dat hij veel geleerd had en dat wij ook veel geleerd hadden.

Hij vertelde dat hij geleerd had dat meiden helemaal niet zwak zijn, fysiek niet en mentaal niet. Hij had gezien dat wij  doorgezet en volgehouden hadden waar anderen waarschijnlijk zouden afhaken. Hij had ook gezien dat het doorzetten vooral door de werking van de paddle kwam. Zowel fysiek als mentaal hadden we bewezen dat een stevige klap op onze kont werkt en dat we daardoor meer gepresteerd hadden dan hij en wijzelf voor mogelijk hadden gehouden.

Onze les was dat als we ooit het moeilijk hebben en de neiging zouden voelen om het op te geven terwijl we eigenlijk zouden willen doorzetten, dat we er dan vooral voor moeten zorgen dat er iemand in de buurt is die niet bang is om een paar rake klappen op onze billen te geven.

Het klopte wel

Sommige softbal speelsters, waaronder deze Barbara, kregen (of krijgen) van hun coach heel consequent en vaak op hun billen en achteraf geven ze toe dat ze daar veel aan hebben gehad.

Sommige softbal speelsters krijgen van hun coach consequent op hun billen en hebben daar veel aan.

Zoals hij het zei klopte het wel. Het was absoluut niet zo dat hij een voorstander van mishandeling was. “No excuse for abuse!” En: “Use the power of the paddle!” waren zijn kreten.

Ik (en de anderen ook niet, want anders hadden ze echt wel geprotesteerd) heb me nooit misbruikt of mishandeld gevoeld.

Maar ik heb van hem wel enorm op mijn kont gekregen en dat had toch veel effect. Sindsdien heb ik het ook nooit meer zo meegemaakt.

Tot nu toe heb ik zo’n persoon als die coach niet in mijn buurt gevonden, maar wat nog niet is kan komen.

Aan die periode denk ik nog wel veel terug.

Dit is nog helemaal niet zo lang geleden.

Volgens Barbara werkt dezelfde coach nog steeds bij dezelfde High School. Tot de dag van vandaag krijgen jongens en meisjes op dezelfde manier met de paddle op hun billen.

Ze is ook zeker niet het enige meisje van haar team die ernaar verlangt om op een gegeven moment iemand tegen te komen die durft op te treden en waarvan ze een goed pak op haar billen kan krijgen. Ze hebben nu de ervaring dat dit achteraf heel vaak erg positief uitwerkt.

 

Kiezen voor een pak op de billen om geen softbal training te missen

Deze softbal speelster had een op haar school een overtreding begaan en kon kiezen tussen nablijven of de paddle. Ze koos veel liever een pak op de billen dan dat ze een softbal training zou moeten missen.

Deze softbal speelster heeft liever een pak op haar billen als straf dan dat ze een training moet missen.

Een Twitterbericht van een softbal speelster die op haar school een overtreding had begaan en kon kiezen tussen nablijven of de paddle. Ze koos voor een pak op de billen zodat ze geen softbal training hoefde te missen.Het algemene beeld is dat meiden die aan softbal doen wel tegen een stootje kunnen.

Waarschijnlijk kunnen alle meiden prima tegen een pak op de billen, maar voor softbal speelsters geldt dat zeker.

De echte, gemotiveerde softbal speelsters zijn dan de meiden die bereid zijn om een hard pak op de billen te incasseren om maar geen softbal training te hoeven missen.

Mensen die denken dat dit alleen maar fantasie is hebben het mis.

In juni 2016 plaatste een High School studente dat ze naar de College World Series Softball was geweest.

Anderhalve week daarna was ze betrapt bij het overtreden van een schoolregel. Ze schreef dat ze ervoor gekozen had om straf met de paddle op haar billen te krijgen om maar geen training van softbal te hoeven missen.

Het zoveelste voorbeeld dat op veel plaatsen volledig normaal is dat zulke meiden voor straf een pak op hun billen krijgen. De meiden zelf vinden het nog het meest normaal. Ze kiezen er zelf voor als er iets te kiezen is en ze schrijven erover op twitter.

 

Macon County: hernieuwde invoering van de paddle

Deze teamleden van het softball team van de Macon County High School krijgen weer met de paddle op hun billen. Tot voor kort was dit niet toegestaan. Met grote steun van de ouders heeft de school opnieuw de regel ingevoerd dat iedere docent en coach lijfstraf op de billen mag geven. De verwachting is dat zeker de sportcoaches daar gebruik van zullen maken. Voor sommige studenten zal dit betekenen dat ze voor de eerste keer in hun leven op hun billen krijgen.

Er zijn ook softbal teams waar de teamleden voor het eerst in hun leven met de paddle op hun billen krijgen, zoals dit team van de Macon County High School.

In het algemeen is de trend dat straf op de billen steeds minder gebruikt wordt. Dat past ook bij het algemene beeld dat straf op de billen iets van vroeger was en dan met name geschikt voor jongere scholieren.

Er zijn ook scholen in Amerika waar het gebruik van de paddle juist opnieuw wordt ingevoerd nadat het jaren nauwelijks tot niet gebruikt is geweest. Het wordt dan vooral ingevoerd op de High Schools, dus voor de oudere studenten.

Een voorbeeld is Macon County School District in Tennessee. Op de Macon County High School was al jarenlang de paddle niet meer gebruikt. Kennelijk was men hier niet tevreden over en was men op zoek naar een effectievere methode om gedrag en prestaties te verbeteren.

Formulier waarmee aan de ouders toestemming voor het opnieuw invoeren van lijfstraf op de billen werd gevraagd.

Formulier waarmee aan de ouders toestemming voor lijfstraf werd gevraagd (zie www.corpun.com)

In augustus 2015 werd aan de ouders van studenten op de Macon County High School toestemming gevraagd om de paddle te kunnen gebruiken.

De ouders hebben hierop massaal en positief gereageerd. De mogelijkheid om studenten op deze High School weer straf op hun billen te kunnen geven is in 2015 ingevoerd.

De meest recente bijwerking en hernieuwde goedkeuring van het beleid over de lijfstraf is van september 2018.

De regels waar de ouders hun instemming aan hebben gegeven schrijven voor dat iedere docent en dus ook iedere coach straf op de billen mag geven. De verwachting is dat zeker de sportcoaches daar gebruik van zullen maken.

Voor sommige studenten zal dit betekenen dat ze voor de eerste keer in hun leven op hun billen gaan krijgen.

Het nieuwe beleid voor lijfstraf op de Macon County High School per 8 september 2018. Iedere docent en coach mag de paddle gebruiken.

Het nieuwe beleid voor lijfstraf op de Macon County High School per 8 september 2018. Iedere docent en coach mag de paddle gebruiken.

Uit de statistieken blijkt dat het niet alleen een theoretische mogelijkheid is. Het gebeurt daadwerkelijk dat een student(e) op deze High School met de paddle op zijn of haar billen krijgt.

Sinds 2015 hebben al vele tientallen jongens en meiden hun straf op deze nieuwe manier gekregen. Gemiddeld is dat ongeveer 3 keer per week, voor een relatief kleine High School met kleine 900 studenten. Deze statistieken hebben alleen betrekking op de zg. ‘referrals’, studenten die een administratieve straf gekregen hebben. Straffen tijdens het sporten worden meestal niet uitgebreid geregistreerd.

Sinds de invoering in 2015 hebben tientallen meiden op de Macon County High School de paddle met volle kracht op hun billen gekregen. Voor deze studenten en sportvrouwen is billenkoek weer een gewoon onderdeel van hun leven geworden.

Sinds de invoering in 2015 hebben tientallen meiden op de Macon County High School met de paddle op hun billen gekregen.

Het eerste effect van de hernieuwde invoering van billenkoek op deze manier is in de bewustwording. Vooral voor meiden maakt het verschil dat ze weten dat ze op hun billen kunnen krijgen.

Het tweede effect is natuurlijk dat het soms ook daadwerkelijk gebeurt. Voor iedere student is het een feit dat een gewone schooldag verandert in een dat waarop je op je billen gaat krijgen.

Dit kan zijn omdat er iets gebeurd is waardoor er een andere consequentie van toepassing is, zoals ISS (In School Suspension) of OSS (Of School Suspension). Dit is een tijdelijke schorsing. Het betekent dat je niet deel mag nemen aan lessen en activiteiten. Voor alle toetsen en beoordelingen in die periode krijg je een 0. In het nieuwe beleid kun je dan kiezen voor de paddle. Je mist dan geen activiteiten en toetsen en je bent er sneller vanaf.

Er zijn ook situaties waar je direct op je billen gaat krijgen en waarbij geen keuzemogelijkheden zijn.

De routine is meestal hetzelfde. Je wordt apart genomen. Na een goed gesprek moet je je achterzakken leegmaken en voorover krom buigen zodat je billen goed uitsteken. Degene die de straf gaat regelen heeft voor een getuige gezorgd. Dit is altijd een andere docent of een andere coach. De directeur roept meestal de directiesecretaresse naar binnen. Vervolgens krijg de student meestal drie klappen, maar wel met volle kracht. Daarna wordt de administratie compleet gemaakt.

Als tijdens het sporten de coach besloten heeft dat een sporter gecorrigeerd moet worden is de procedure hetzelfde. De sporter wordt apart genomen in de docentenkamer of een kantoortje. Dan is het krom staan. In de aanwezigheid van een andere docent of coach worden dan (meestal) drie keiharde klappen met de paddle op de billen gegeven. De sportactiviteit gaat daarna gelijk weer verder. Vooral bij volleybalspeelsters gebeurt het dan dat de rode billen duidelijk zichtbaar zijn door het korte sportbroekje.

Het is de bedoeling dat tijdens de straf de billenkoek intens pijn doet en dat de studente gedurende een tweetal dagen haar billen nog voelt, bijvoorbeeld bij het gaan zitten. Bij sommige mensen trekken de zichtbare resultaten met een dag weg en bij andere blijft het wat langer zichtbaar.

Op de website worden de studenten ook op de hoogte gebracht van hun rechten in het geval dat ze met de paddle op hun billen hebben gekregen.

De rechten van studenten die op hun billen hebben gekregen: ze mogen binnen 48 uur NA de straf op de billen door een arts laten onderzoeken of de straf buiten-proportioneel was.

De rechten van studenten die op hun billen hebben gekregen.

Studenten die op hun billen hebben gekregen hebben de mogelijkheid om binnen 48 uur naar een arts te gaan om te laten onderzoeken of de billenkoek buitensporig is geweest. In elke situatie dat de straf buitensporig was, heeft de student de zelfde civiele en strafrechtelijke mogelijkheden als iedere andere student. Studenten van speciale scholen die met de paddle op hun billen gekregen hebben dezelfde rechten als studenten van openbare scholen.

Cheerleaders teams

Cheerleaders teams

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders. Kennelijk vond men billenkoek goed bij cheerleaders passen. Cheerleaders hadden een voorbeeldfunctie. Men vond dat straf op de billen bij de meisjes een positief effect had.

Bij sommige High Schools werd in het verleden heel vaak billenkoek gegeven, juist bij cheerleaders.

Het volgende voorbeeld over cheerleaders teams is ontleend aan forum over herinneringen over vroeger. Doordat alleen de laatste 10 pagina’s zichtbaar zijn, verdwijnen oudere onderwerpen geleidelijk uit beeld en dat is ook bij dit verhaal het geval.

Het speelde in dezelfde periode als het vorige voorbeeld, maar op een andere plaats: het oerconservatieve Alabama. Het gaat over ongelijke behandeling, waarbij vooral de meisjes direct billenkoek kregen als daar een aanleiding voor was. Kleine aanleidingen waren reden genoeg om straf op de billen te geven. Een vice-directeur had hiervoor van de ouders verregaande bevoegdheden gekregen, en gebruikte die ook.

Een vrouw, Nancy, beschreef in haar herinneringen hoe het toen op haar school eraan toe ging. Om de leesbaarheid te vergroten zijn tussenkopjes toegevoegd.

Mijn opvoeding als meisje in Alabama

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf. Nancy groeide op in de jaren vijftig en heeft hierover als volwassen vrouw haar verhaal verteld.

Vroeger moesten meisjes zoals Nancy gehoorzaam zijn en anders kregen ze straf.

Ik ben opgegroeid in een middelgrote stad in Alabama, vlak bij een grote legerplaats, en ging naar de enige High School die daar was. Dat was eind jaren 50, begin jaren 60.

Het was totaal anders dan nu. Voor bijna iedereen was het normaal dat als je iets verkeerds deed je een pak op je billen kreeg. Heel veel vaders werkten in het leger en bij dat soort mensen moest je niet aankomen met slappe praatjes. Bij mijn meeste vriendinnen was het thuis heel streng.

Jongens mochten meer, maar meisjes moesten zich netjes gedragen. Ze moesten vooral goed luisteren en doen wat de volwassenen zeiden. Meisjes moesten gehoorzaam zijn. Als meisjes ongehoorzaam of brutaal waren volgde er straf en dat ging meestal niet zachtzinnig. Met de paddle, een riem of gewoon met de hand kreeg het meisje bijbels (dus op de blote billen) straf. Als je van je kinderen hield, zorgde je ervoor dat je de roede niet spaarde. Billen waren door God bedoeld op straf op te geven en te krijgen. Dat deden de vaders en de moeders dan ook uit volle overtuiging, vooral bij hun dochters.

Bij mij thuis was het niet anders, maar ook als ik bij mijn opa en oma of bij ooms en tantes logeerde. Zo was het, zo hoorde het en zo gebeurde het. Bij elke aanleiding was de beslissing dat je op je billen ging krijgen en die beslissing stelde je niet ter discussie. Soms gebeurde dat zelfs zonder aanleiding. Ik had een tante die regelmatig haar vier dochters, mijn nichtjes dus, bij het naar bed brengen over haar knie legde en een pak op hun billen gaf voor de dingen die ze ongetwijfeld wel uitgespookt maar niet verteld hadden. Als ik daar logeerde gebeurde dat bij mij ook. Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Als meisje kreeg je gewoon op je blote billen. Punt uit.

Toen Nancy in de jaren vijftig opgroeide was het normaal dat meisjes altijd en direct op hun blote billen kregen als daar een reden voor was. Dat was voor haar en haar vriendinnen niet anders.

Meisjes zoals Nancy kregen altijd en direct op hun blote billen als daar een reden voor was.

Thuis was het denk ik zo’n twee keer per maand maar soms ook wel twee keer per dag. Aanleiding was meestal dat ik te brutaal was, mijn kamer niet genoeg had opgeruimd, mijn taken niet goed had gedaan of te laat was thuisgekomen.

Mijn moeder was een “wacht maar tot je vader thuiskomt type”. Als mijn vader dan de zaak dicht had gedaan en zover was ging hij op een stoel midden in de kamer zitten. Ik moest voor hem staan en terwijl hij meestal gewoon met mijn moeder doorpraatte over de belevenissen van die dag tilde hij mijn rok omhoog en deed mijn onderbroek omlaag. Vervolgens ging ik over zijn knie, klemvast. Hij pakte mijn hand vast. Toen kreeg ik een hard pak op mijn billen. Meestal was ik stil en gingen mijn ouders gewoon verder praten. Als ik het echt niet kon houden stokte het gesprek tussen mijn vader en mijn moeder maar de klappen gingen gewoon door.

Als mijn vader vond dat het genoeg was mocht ik opstaan. Eventuele tranen veegde hij weg en mijn vader en mijn moeder knuffelden me. Daarna ging het leven gewoon weer over tot de orde van de dag. En zo was het ook. De klappen waren vreselijk, maar zodra die voorbij waren vond ik het niet zo erg. Voor mij was het ook iets dat er volledig bij hoorde. Het was gewoon goed luisteren, gehoorzamen en heel vaak op de billen krijgen. Voor bijna alles.

Mijn zusje Deborah, die drie jaar jonger was, kreeg precies dezelfde behandeling. Heel vaak kregen we samen straf en moesten we op elkaar wachten. Zo ging het tot we het huis uitgingen om te trouwen, wat bij mij tot mijn 25ste was.

Op de lagere school

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was het ook op de lagere school heel gewoon dat meisjes over de knie gingen en op hun billen kregen. Meestal werd alleen het rokje omhoog gedaan zodat de billenkoek op de onderbroek ging, maar er waren ook juffen en meesters die de onderbroek omlaag schoven en altijd billenkoek op de blote bips gaven.

In het verleden was het op Amerikaanse lagere scholen heel gewoon dat meisjes op hun billen kregen.

De school was verbonden aan de kerk. De straf op de lagere school was afhankelijk van de leraar of lerares. Sommigen straften nooit of hoogst zelden, anderen maakten er een punt van er steeds mee te dreigen en iedere gelegenheid aan te grijpen om hun dreigementen uit te voeren.

In principe was straf op de billen een dagelijks gebeuren. De kerk ondersteunde en stimuleerde het geven van lijfstraf. In de lagere klassen ging je vaak over de knie. Jongens kregen meestal voor hun broek en meisjes op hun onderbroek. De juf van de tweede klas had daar heel speciale regels voor. Ze zei dat jongens ondeugend waren en meisjes hardleers. Jongens moesten grenzen leren en meisjes moesten leren dat ze te ver zijn gegaan. We hadden evenveel jongens als meisjes in de klas. Als de jongens ondeugend waren moesten ze direct naar voren komen en kregen ze een paar tikken op hun broek, maar zeker niet al te veel.

Bij meisjes ging het anders. Het voordeel was dat wij eerst nog extra waarschuwingen kregen: “denk er om!, je gaat bijna billenkoek op je blote bips krijgen!” Het nadeel was dat als je dan doorging, je ook echt de pineut was omdat we dan ook echt op onze blote billen gingen krijgen. Je moest dan naar voren komen en of je huilde of niet, ze tilde je rokje omhoog en trok je onderbroek naar beneden waarbij ze ook altijd vertelde dat meisjes die stout waren op hun blote bips horen te krijgen omdat ze er anders niks van leerden. Je ging dan over haar knie en kreeg heel lang een pak op je blote billen tot ze helemaal in brand stonden.

In verreweg de meeste keren was ik één van de toeschouwers en was het een bijzonder gezicht om te zien hoe de juf onverstoorbaar billenkoek gaf. Het meisje spartelde, gilde en huilde terwijl de juf haar billen vuur- en vuurrood sloeg. Het zelf meemaken was echt geen pretje.

Tot overmaat van ramp ging ze na schooltijd meestal op bezoek bij de ouders om te vertellen wat er gebeurd was. Dat deed ze volgens mij ook alleen bij de meisjes. Mijn vader was dan in de zaak, dus mijn moeder zei dan tegen mij “wacht maar tot je vader thuiskomt’ en tegen de juf zei ze dat ze vooral niet moest aarzelen om de volgende keer hetzelfde te doen omdat bij meisjes zoals ik een pak op de blote billen nou eenmaal het beste was. En ze vertelde ook dat ze het op prijs stelde dat ze even langs was geweest om het te vertellen. Uiteraard dacht ik daar anders over.

Op de Middle en High School

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

In principe was en bleef straf altijd op je billen, ook bij oudere meisjes. Dat was op school niet anders.

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was ook op de gemiddelde High School straf in principe altijd op de billen, ook bij de ouders meisjes. Dat was op Nancy haar school niet anders. Het was onbelangrijk hoe oud je was. Hooguit werden de klappen in de hogere klassen wat harder. Van de eerste dag in het eerste jaar tot de laatste dag in de examenklas was er billenkoek.

Op de Middle en High School hadden de meeste leraren hadden een paddle klaarliggen. Je moest dan mee de gang op en krom staan. Bij meisjes moest meestal de rok meestal omhoog. Sommige leraren stuurden je naar de directeur.

Dan was er ook nog de dominee. De dominee preekte soms over duivels gedrag en kastijding van het zondige  vlees. Goede ouders waren niet terughoudend hun kinderen billenkoek te geven. We hadden stichtelijke boekjes met plaatjes waarop een stout meisje door Jezus hoogstpersoonlijk over de knie ging en op haar billen kreeg.

In principe was en bleef straf altijd op je billen. Het deed er daarbij niet zo veel toe hoe oud je was. Bijna iedereen vond dat billenkoek de enige juiste en logische manier was om straf te geven. Alle ouders die het beste met hun kinderen voorhadden gaven billenkoek.

Je had billen om straf op te krijgen. Als een meisje straf had verdiend, waar meestal niet zo veel voor nodig was, kreeg ze per definitie billenkoek op haar blote billen. Het was de merkwaardige situatie dat preutsheid normaal was. Bij je benen of je schouders mocht er absoluut niet teveel bloot zijn. Een rok moest altijd over de knieën reiken, ook als je op een stoel zat. Als er echter straf nodig was vloog de preutsheid het raam uit. Vooral bij meisjes, in ieder geval tot en met de High School, ging straf bijna altijd op de blote billen.

Het verschil tussen jongens en meisjes

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide werd aan de jongens geleerd dat ze leiding moesten geven en grenzen moesten stellen. De meisjes leerden juist dat ze zich moesten aanpassen en gehoorzamen.

Jongens moesten leiding geven en grenzen stellen en meisjes moesten zich aanpassen en gehoorzamen.

De jongens leerden dat ze respectvol en voorzichtig met meisjes moesten omgaan. Meisjes waren gevoelig en breekbaarder dan jongens en als jongen was je verantwoordelijk voor het welbevinden van het meisje. De jongens moesten leiding te geven en grenzen stellen. Dat moest later als ze het hoofd van het gezin waren. Maar dat moest daarvoor, voordat er sprake was van een gezin. Daar tegenover stond dat meisjes zich moesten aanpassen en moesten gehoorzamen.

Al sinds de zondeval van Eva blijkt dat voor meisjes en vrouwen moeilijk te zijn met alleen maar narigheid als gevolg. Daarom moest je als man behalve zorgzaam ook steng zijn.

Een meisje dat ongehoorzaam was of op het punt stond een zonde te begaan moest daarom direct bescherming krijgen en discipline leren. Het meisje moest direct leren dat wat ze deed verkeerd was. Het middel bij uitstek daarvoor is een pak op de blote billen. Een aanvullend bewijs daarvoor was dat meisjes een stuk liever waren als ze net een goed pak op hun billen hadden gekregen. Bovendien trof deze straf de kern van het probleem: het zondige vlees.

Op school, thuis en bij familie gebeurde het ook vaak genoeg dat jongens getuige waren dat één of meerdere meisjes billenkoek kregen. Ze wisten ook dat zij die taak later zelf moesten uitvoeren. Huilen, hoe dramatisch ook, bleek dan voor de opvoeder geen reden om te stoppen. Alleen maar dat er oprechte spijt was en dat de billen vuurrood waren. Dat was ook een reden waarom de billen beter bloot konden zijn.

De zondagsschool

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide was de zondagsschool meestal nog strenger dan de gewone High School. Jongens en meisjes hadden per leeftijd aparte bijeenkomsten. Er ging bijna nooit een bijeenkomst voorbij zonder dat de dominee de paddle gebruikte om een meisje op haar billen te geven.

De zondagschool was meestal nog strenger.

Onze kerk had een zondagsschool en die was zo mogelijk nog strenger dan de gewone school. Als je ouder was dan 12 moest je elke week naar de jeugdgroep van de kerk. Jongens en meisjes hadden aparte bijeenkomsten maar wel in hetzelfde zaaltje. Aan de muur hing een indrukwekkende paddle, maar bij de jongens had deze paddle een andere rol dan bij de meisjes.

De dominee vertelden aan de jongens dat deze paddle er vooral voor de meisjes was. De jongens leerden dat je verantwoordelijk was en daarom bij meisjes duidelijk en steng moest zijn. Als meisjes ongehoorzaam of dwars waren, moest je direct optreden en dat je dan het beste een pak op de billen kunt geven. Bijvoorbeeld met een paddle of met een riem.

Bij de bijeenkomst van de meisjes was het vaste ritueel dat de dominee eerst de paddle van de muur pakte en voor zich op tafel neerlegde. Er ging eigenlijk nooit een avond voorbij waarbij de dominee de paddle niet gebruikte of straf te geven.

Soms direct bij het begin van de wekelijkse bijeenkomst, als de dominee wist (of dacht te weten) dat een meisje iets gedaan waarvoor ze nog geen straf had gekregen. Of als iemand een regel overtrad tijdens de avond. De dominee vertelde herhaaldelijk dat we zolang we niet optimaal ons best deden, Godvrezend of gehoorzaam waren, we straf op onze billen zouden krijgen.

Soms moest je aan het eind van de avond nablijven, en dan wist je zeker dat je met de paddle op je blote billen zou krijgen.

Uiteraard zei de dominee ook dat het allemaal bedoeld was om ons te beschermen. Uit zorg en voor onze bestwil.

Op bezoek bij de dominee

Toen Nancy in Amerika in de jaren vijftig opgroeide moest ze soms bij de dominee thuis komen om een preek en een pak op de blote billen te krijgen. Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden zo bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt. Soms werd Nancy samen met haar zus Deborah naar de dominee gestuurd.

Meisjes die bij de dominee thuis moesten komen kregen een preek en een pak op de blote billen.

Datzelfde gebeurde als je van de dominee uitgenodigd kreeg om bij hem op huisvisite te komen. Dat betekende dat je moest komen. Of je werd door je ouders gestuurd. Daar was niets vrijwilligs aan.

Meestal was er dan iets speciaals. Hij had dan het vermoeden dat je een oogje op een jongen had of andersom. Of er was ruzie met iemand die nog niet bijgelegd was.

Ook jonge ongetrouwde vrouwen werden regelmatig bij de dominee verwacht en werden op dezelfde manier aangepakt.

Soms werd ik samen met mijn zus Deborah naar de dominee gestuurd. Dat was dan ook vooraf door mijn ouders zo geregeld.

Je moest dan bij hem thuis komen en dan moest je naar zijn studeerkamer. Hij had op zijn studeerkamer een sofa en daar moest je dan op zitten. Hij kwam dan naast je zitten. Op de salontafel voor je lagen altijd prominent een paddle en een haarborstel klaar. Je kreeg dan een ‘vertrouwelijk gesprek’ en dat ging al snel over verleidingen en dat je die moest weerstaan. Het zondige vlees, de zondeval en dat je bij alles eerst je ouders om toestemming moest vragen.

Als het gesprek in zijn ogen klaar was pakte hij je kin, keek je diep in je ogen en zei “en wat gebeurt er als je zondig of stout bent?” en ik moest dan zeggen “dan krijg  ik straf”. Hij zei dan “dat is precies wat er gaat gebeuren” en trok je dan over zijn knie, deed je rok omhoog en je onderbroek omlaag en je kreeg dan een flink pak op je billen. Eerst met de hand en daarna met de haarborstel of de paddle. Soms kwam zijn vrouw zelfs binnen met een kopje thee voor hem, terwijl je bezig was een pak op je blote billen te krijgen. Het was niet alleen normaal op straf op de billen te krijgen, de meeste mensen vonden het noodzakelijk. Je ouders wisten dat zo gebeurde en vonden het prima.

Die strenge aanpak gold vooral in de jaren dat de jongens belangstelling kregen voor de meisjes en andersom. De jongens werden verantwoordelijk gehouden. Ze moesten begrijpen dat het hun taak was om ervoor te zorgen dat een meisje als maagd in het huwelijk arriveerde. De jongens kregen deze boodschap vaak genoeg te horen in ernstige gesprekken. Maar daarna was er wel vertrouwen.

Als meisjes werden we juist kort gehouden. De meisjes leerden dat ze zich precies aan de regels moesten houden en goed moesten luisteren naar wat volwassenen zeiden. Die boodschap werd overgebracht door als eerste reactie op een overtreding altijd direct en consequent een pak op de blote billen te geven. Dit gebeurde ook vaak in de jaren waarin ik bij de cheearleaders zat.

Geselecteerd voor de cheerleaders

Op de High School van Nancy was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo'n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo'n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar. Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Het was een eer om voor de cheerleaders geselecteerd te worden.

Op mijn High School was cheerleading erg belangrijk. Er was een grote groep cheerleaders samengesteld uit zo’n 15 meisjes van alle 4 jaargroepen, dus in totaal zo’n 60 meisjes. Dat was natuurlijk een grote groep enthousiaste meisjes bij elkaar.

Het was een eer om cheerleader te zijn. Je kon er niet uit jezelf bijkomen, je werd als potentiële kandidate aangewezen door de schoolleiding.

Aan het einde van klas 8 koos de schoolleiding wie ze komend jaar zouden uitnodigen om als nieuwe aanwas bij het team te komen.

Je wist dat de kans erin zat, je wist dat het streng was, je was er bang voor was maar toch hoopte je dat je er bij zat. Althans, dat gold voor mij. Voor sommigen was het een complete verrassing dat ze geselecteerd waren. Kennelijk vond de schoolleiding het dan een goed idee en die werden daarbij volledig door de ouders gesteund.

Tijdens de eerste schooldag kreeg je dan een officiële brief van de school uitgereikt, waarin stond dat jij geselecteerd was om als lid van het cheerleader team de school op de best mogelijke manier te vertegenwoordigen.

Als je de uitnodiging wilde aannemen, werd je verzocht om samen met je ouders aanwezig te zijn op een speciale avond.

De jaaropening en de code voor cheerleaders

Toen Nancy op cheerleading zat was billenkoek de enige disciplinaire maatregel die ze kon verwachten. Dat gebeurde ook volop.

In de praktijk was billenkoek de enige disciplinaire maatregel.

Op de avond van de jaaropening was er een buffet met eten.

De cheerleaders voor het komend jaar, zowel de nieuwe meisjes als de ouderejaars, de ouders van de betreffende meisjes, de schoolleiding, het schoolbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders uit de stad waren daar. Zo waren de burgemeester en directeuren van bedrijven die geld aan de school gaven aanwezig.

Ook was er een fotograaf en een journalist van het plaatselijke dagblad en de dag erna stonden er foto’s in de krant. Van iedere cheerleader werd de naam genoemd samen met de namen van de ouders. Die kregen later ook een mooie grote foto die op die avond gemaakt was, waarop je samen met je ouders poseerde.

Mijn ouders waren er trots op dat ik steeds uitgekozen werd om cheerleader te zijn en hingen deze foto ieder jaar in hun kapperszaak. Zo lang als de zaak heeft bestaan, hingen de 4 foto’s van mij en de 4 foto’s van mijn zus naast elkaar aan de muur.

Behalve de foto’s en het eten waren er uiteraard ook toespraken.

Naast alle successen van vorig jaar en het belang van de toonaangevende kwaliteit van het cheerleader team, kwam ook altijd de code ter sprake. Er was een speciaal reglement voor de cheerleaders, waarin stond dat zij de vertegenwoordigers waren van de school en dat er daarom van hen een hogere standaard op het gebied van gedrag verwacht werd. De cheerleaders dienden als een rolmodel voor alle andere studenten op school. Er stond ook in dat deze regels tijdens schooldagen gelden, maar ook tijdens alle activiteiten inclusief reizen. Dus eigenlijk altijd behalve zondag.

Het lijstje met de disciplinaire maatregelen die op ons cheerleaders van toepassing waren was kort: “counseling, corporal punishment (limited to spanking or paddling and administered only by the principal, assistant principal or a teacher), suspension, expulsion”. Een goed gesprek, een pak op je billen van de directeur, vice directeur of een leraar, schorsing of verwijdering. De opties weken niet af van de standaard disciplinaire maatregelen, ze waren alleen minder.

In de praktijk was voor ons cheerleaders billenkoek de enige disciplinaire maatregel waarmee je te maken had.

De voorbeeldfunctie van cheerleaders en het belang van billenkoek

Toen Nancy bij de cheerleaders zat vertelde de schooldirecteur tijdens het jaarlijkse openingsbuffet iedere keer dat de cheerleaders en de ouders de gedragscode goed moesten beseffen. Cheerleaders hadden een inspirerende voorbeeldfunctie. Alleen perfectie is acceptabel. Toonaangevende en voorbeeldige discipline was de drijfveer van het succes. Iedereen wist dat dit in de praktijk betekende dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

Iedereen wist dat cheerleaders vaak straf op hun billen gingen krijgen.

De schooldirecteur vertelde elk jaar opnieuw dat de cheerleaders en hun ouders het belang van de code goed moesten beseffen. Over de inspirerende voorbeeldfunctie die cheerleaders hebben. Dat aan het hoge niveau van onze cheerleaders nooit een concessie gedaan wordt. Hij had het elk jaar over de gemeenschappelijke afspraak om er strikt de hand aan te houden. Het enige dat acceptabel is, is perfectie. Minder is onvoldoende.

Toonaangevende en voorbeeldige discipline is de drijfveer van het succes. Iedereen begreep dat perfectie niet eenvoudig te bereiken was bij zo’n grote groep wilskrachtige en levenslustige meisjes. Een strenge en consequente aanpak met gepaste straf waar nodig heeft in het verleden bewezen dat deze hoge standaard toch bereikbaar is en het komend jaar zou dat niet anders zijn. Het was voor iedereen duidelijk wat die gepaste straf was. We zouden dan een pak op de billen krijgen. Als meisjes zaten we er altijd wat ongemakkelijk bij als het hier over ging. Voor de ouders was dat echter een extra reden waarom ze trots waren op hun dochter en de school en ze waren ervan overtuigd dat de hele ervaring bijzonder belangrijk was voor de opvoeding van hun dochter.

Tijdens de avond werd het reglement ceremonieel ondertekend door iedere cheerleader en haar ouders en vervolgens ingeleverd bij de schooldirecteur. Hij vroeg ieder meisje dat voor het eerste jaar bij het team kwam of ze besefte dat er nu meer op haar gelet zou worden dan wanneer ze gewoon leerlinge was omdat nu de verwachtingen veel hoger waren. En dat er daarom waarschijnlijk ook meer correctie nodig was. Dezelfde bevestiging vroeg hij ook aan de ouders. Kortom, je wist waar je aan begon en alle ouders wisten dat ook. Die vonden het in ieder geval geen probleem.

Bij dat soort gelegenheden zeiden mijn ouders ook altijd tegen de directeur dat voor terughoudendheid volstrekt geen reden is en dat ik er donders goed wist dat verkeerd gedrag of ongehoorzaamheid zonder uitzondering leidde tot een pak op de blote billen. Zo was het thuis en zo mocht het ook op school. Het is knap gênant als je ouders terwijl je er bij bent tegen de schooldirecteur of een leraar vertellen dat je bij ongehoorzaamheid op je blote billen krijgt en je bent al 14. Of ouder.

De eerste repetitie

Het was natuurlijk ook heel belangrijk dat iedereen goed haar best deed.

Bij de trainingen moest je goed je best doen.

Afgezien van de evenementen en de wedstrijden waren er elke week minimaal twee repetities. Dat was tegelijk voor het hele team waarbij bepaalde oefeningen per jaargroep gedaan werden.

Soms waren er ook extra trainingen om ons voor te bereiden op evenementen. Of er waren extra trainingen als de coach van mening was dat het niveau onvoldoende was. Er waren dan meer oefeningen.

Sommige oefeningen waren ook best gevaarlijk dus het was logisch dat iedereen goed haar best moest doen.

De cheerleader coach was een leuk mens, en vrouw van een jaar of 35. Streng en duidelijk, maar ook altijd veel grappen en vrolijkheid. Maar je moest natuurlijk goed opletten en steeds je best doen.  Volgens mij heeft zij nooit een tik uitgedeeld. Dat was haar taak ook niet.

Heel anders was dat met de vice schooldirecteur, die bij elke repetitie aanwezig was. Soms was hij de hele tijd in de gymnastiekzaal, maar meestal zat hij in zijn kantoor te werken. Hij kwam dan regelmatig en onverwacht langs om te kijken hoe het ging.

Het werd je bij de eerste repetitie duidelijk gemaakt dat je op deze vice-directeur moest letten. Het was ook niet zo dat niks mocht, maar als er bijvoorbeeld teveel gekletst werd of niet goed meegedaan werd, kon hij opeens optreden en 1 of meerdere namen noemen.

Heel vaak hadden we niet eens door dat hij in de hoek van de zaal stond toe te kijken.

Ook tijdens die eerste avond moesten al een paar meisjes met hem meekomen. Het waren een stel seniors, meiden uit de examenklas. Meiden die toen dus voor het vierde jaar bij de cheerleaders zaten.

Toen de meisjes later terugkwamen, was het wel duidelijk wat er gebeurd was. Hun ogen waren rood en je kon zien dat ze zojuist gehuild hadden. Ze moesten direct weer meedoen met de training.

Later in de kleedkamer was iedereen begaan met de slachtoffers en wilde meer details weten. Vooral de meisjes voor wie het nu de eerste keer was dat ze een cheerleader training hadden waren nieuwsgierig.

Ze hadden inderdaad een pak op hun billen gekregen. “Ja natuurlijk op de blote, wat dacht je dan?”.

Het deed er kennelijk niet toe hoe oud je was of hoe lang je al bij de cheerleaders zat. Als je straf kreeg, ging dat op je blote billen. Eigenlijk was dat ook niks nieuws, maar ik herinnerde me het toch wel als iets schokkends om daar zo mee geconfronteerd te worden.

Die eerste repetitie verliep verder voor mij zonder problemen.

De tweede repetitie, de eerste billenkoek

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor haar en veel cheerleaders helemaal niet vreemd om bij training billenkoek te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde. Het was ook niet vreemd dat de billen dan bloot gingen, omdat dat zo hoorde. Billenkoek ging niet op een rokje, dat ging op billen.

Voor veel cheerleaders was het niet vreemd om bij training straf op hun blote billen te krijgen, omdat dat thuis ook zo gebeurde.

En tijdens de tweede repetitie had ik er even geen erg in en toen werd opeens vanuit de hoek mijn naam genoemd. De vice-directeur had al een tijdje staan meekijken en dat had ik niet door. Het gevoel in mijn maag kan ik me nog wel herinneren.

De vice-directeur had toen vijf meisjes te pakken, 2 seniors, 1 sophomore en mijn vriendin Kathleen en ik.

We moesten meekomen.

Zwijgend liepen we voor hem uit en de ouderejaars wisten precies waar ze naar toe moesten. Op zijn kamer aangekomen, moesten we naast elkaar tegen de muur staan. Hij pakte het oudste meisje het eerst bij haar arm. Er werd geen woord gezegd maar ik hoorde het geluid van haar rokje en haar onderbroek en direct daarna het overbekende geluid van keiharde klappen op blote billen. Hier! Bij hem! De verhalen waren dus toch waar! En zelfs bij de oudste meisjes! En het ging hard. Serieus hard! Echt hard! En lang! Het geroep van het meisje ging over in gehuil maar de klappen gingen gewoon door.

Uiteindelijk moest ze opstaan en werd ze weer naar haar plek bij de muur gebracht en nam hij nummer twee mee. Er werd ook geen woord gesproken. Het was duidelijk dat zij ook niet voor de eerste keer in deze kamer was. Ze ging direct over de knie, rokje omhoog, onderbroek omlaag en een minuten lang pak billenkoek.

Toen zij klaar was en weer op haar plek bij de muur stond werd mijn buurvrouw bij de arm gepakt en mee genomen. Waar het vorige meisje hooguit een ‘oww’ en een ‘hmmpf’ lieten horen begon zijn al bij de eerste klappen te roepen en te gillen. Niet dat het iets uitmaakte, hij ging gewoon door.

Ik durfde toen wel even opzij te kijken en zag hoe de twee oudsten met hun neus tegen de muur en hun handen op hun hoofd stonden. Hun rokjes zaten opgeslagen in de tailleband gestopt en de onderbroeken lag op hun enkels. De meisjes leken groot en klein tegelijk. Een stuk groter dan ikzelf met een vrouwelijk postuur met een taille en grote volle billen, waar ik mezelf nog maar een meisje voelde. Maar ook klein en beteuterd, gehoorzaam staand met hun blote vuurrode billen naar achteren gericht.

Uiteindelijk werd mijn buurvrouw huilend en snotterend op haar plaats gezet, handen op het hoofd, rokje in de band.

Op de blote billen krijgen van vreemde mannen

Toen dit meisje in Amerika in de jaren vijftig opgroeide en op cheerleading zat was het in het begin wel vreemd om van allerlei mannen, zoals de vice-schooldirecteur en allerlei docenten, billenkoek te krijgen.

Van allerlei mannen op de billen krijgen.

Toen was ik aan de beurt. Ik ging voor de eerste keur over de knie bij de vice-directeur.

Hij pakte mij bij de arm. Ook weer zonder een woord te zeggen maar dat was ook helemaal niet nodig. Hij ging zitten op de stoel en zette mij voor zich, tussen zijn benen. Terwijl hij me strak in de ogen keek gingen zijn twee handen onder mijn rokje en trokken mijn onderbroek naar beneden, onder mijn knieën. Het rokje dat we als uniform hadden was blauw geplooid en ging tot halverwege je dijbeen en vormde kennelijk geen enkel beletsel. Vervolgens ging met één beweging dat rokje omhoog, drukte hij me in de rug over zijn ene knie en ging zijn andere been over mijn benen. Ingesloten. Vervolgens werd mijn rechterhand gepakt en zette hij zijn linkervoet op een soort steun waardoor mijn billen nog meer ophoog getild werden.

Toen begon het.

Nou had ik al heel vaak op mijn billen gehad en ik weet dat het pijn als de hel doet, en ik weet ook dat het wel goed komt. Ik wilde me net als de oudste 2 niet laten kennen. De gedachte dat je met je blote billen omhoog bij een man over de knie ligt die nauwelijks kent en misschien alles kan zien ben je snel vergeten als de klappen beginnen. Tjonge, wat sloeg die man hard en wat ging het lang door. Hij had me in een soort bankschroef vastgeklemd. De klappen gingen maar door.

Op zo’n moment vergeet je ook volledig dat je eigenlijk bij een vreemde man over de knie ligt.

Ik wist me stil te houden en dat vond ik al een hele prestatie. Maar ik had wel tranen in mijn ogen.

Toen het klaar wat werd ik op mijn benen gezet en nog steeds zwijgend naar mijn plekje aan de muur gebracht met zijn hand in mijn nek. Mijn neus werd tegen de muur gedrukt, mijn beide handen op mijn hoofd gelegd en mijn rokje werd ook in de taillerand geklemd.

Op de blote billen krijgen was volkomen alledaags

Toen Nancy op cheerleading zat was het voor de vice-directeur van de school volkomen alledaags om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Als je dat klaar was moest ze direct weer met de training meedoen.

Soms werden meisjes direct over de knie gelegd.

Toen was mijn vriendinnetje aan de beurt. Hoewel zij thuis ook heel vaak op haar billen kreeg (dat vertelde ze altijd wel, ik was altijd precies op de hoogte) was ze meer van het drama. Hard huilen en schreeuwen en smeken dat het alsjeblieft ophield. Het maakte allemaal geen verschil. Hij was totaal doof voor alle protesten en smeekbedes. Na een tijdje had zij haar behandeling ook gehad en stonden er vijf meiden doodstil of nasnikkend naast elkaar met hun blote rode billen naar achteren gericht. Hij zat achter zijn bureau, soms hoorde je papier omslaan of het gekras van een pen.

Het was duidelijk dat voor hem volkomen alledaags was om een meisje over de knie te leggen en en pak op haar blote billen te geven. Na een tijdje zei hij simpel dat we onze kleren goed moesten doen en daarna werden we weer naar het veld of de zaal gemarcheerd waar we weer met de oefeningen mee moesten doen. Alsof er niks gebeurd was. In ieder geval: alsof er niks speciaals gebeurd was.

Vanaf dat moment zou ik nog heel vaak op mijn blote billen krijgen van mannen die ik nauwelijks kende. Vooral de vice-directeur. Hij vond kennelijk dat hij het onbeperkte recht had om mij en de andere meiden op onze blote billen te geven en daar maakte hij ook onbeperkt gebruik van. Maar ook de andere docenten vonden kennelijk nu ook dat de cheerleaders hun straf altijd op hun blote billen moesten krijgen.

Billenkoek daarna

Toen Nancy op cheerleading zat kregen bij iedere training wel een paar meisjes op hun billen.

Bij iedere training kregen wel een paar meisjes op hun billen.

Ikzelf ben zo tot en met de laatste klas heel wat keren in dat kamertje geweest om billenkoek op mijn blote billen krijgen en hetzelfde gold voor alle andere meiden in het team.

Ik was een heel gewoon gemiddeld meisje. Achteraf denk ik dat ik gemiddeld bij één op de 10 bijeenkomsten mee moest komen.

Meestal ging hij 2 tot 3 keer per avond naar zijn kamer en kregen in totaal tussen de 5 en de 10 meisjes op hun billen. Soms meer, soms minder.

Als je geluk had werd je zonder veel poespas en omhaal van woorden over de knie gelegd, ging je rokje omhoog en je onderbroek naar beneden en kreeg je van hem het bekende formidabele pak billenkoek op je blote billen. Meestal eerst met de hand en daarna met een haarborstel die hij daarvoor klaar had liggen. Ik kon me meestal wel stilhouden en het stoïcijns over me heen laten komen, maar er waren ook veel meisjes die het uitgilden en zich los probeerden te worstelen. Kansloos, want de vice directeur was sterk.

Als je pech had moest je krom staan over zijn bureau. De rok ging omhoog en uiteraard ging je onderbroek naar beneden. Hij pakte dan een grote paddle en daar kreeg je uit alle macht klappen mee op je billen waardoor je voeten bijna van de vloer kwamen. Soms kon je echt merken dat hij boos was. Meestal vijf maar soms ook vaker, acht of tien. Bij de tweede of de derde kon ik het ook niet meer stilhouden.

Zeldzaam maar helemaal vreselijk was als je over de knie werd gelegd, en hij van begin tot eind de paddle gebruikte om te slaan. Dan waren je billen niet rood maar blauw.

Als je met meerderen was moest je met je neus tegen de muur staan tot je aan de beurt was en tot iedereen klaar was en nog een tijdje daarna.

Uitgelaten maar beheerst

Toen Nancy op cheerleading zat vertegenwoordigde de vice-directeur van de High School de absolute autoriteit om straf te geven. Het deed er niet toe of een meisje 14 of 18 jaar was, straf betekende altijd dat de rok omhoog en de onderbroek omlaag ging, dat je over zijn knie ging en billenkoek op je blote billen kreeg. Achteraf was dat altijd wel met een terechte aanleiding.

Mensen met autoriteit konden straf geven. Sommigen deden dat heel vaak.

Het ingewikkelde was dat we wel cheerleaders waren en ook ons dus ook zo moesten gedragen. Dus vrolijk, levendig, uitgelaten en blij. We moesten onze yells gillen en schreeuwen vol overtuiging en bezieling. Dat deden we ook. Maar er waren wel grenzen. Als je die grens overging, kon het zijn dat je naam genoemd werd.

Als je naam genoemd werd dan was je de klos. Dan moest je je bij de vice directeur melden en dan wist je wat er ging gebeuren.

De vice directeur vertegenwoordigde toen echt de absolute totale autoriteit. We keken echt naar hem op. We wisten dat als je niet deed wat hij zei, je zo over de knie werd gelegd. Of je nou 14 of 18 jaar was, je wist dan zeker dat je rok omhoog ging en je onderbroek naar je knieën om voor de zoveelste keer een pak billenkoek op je blote billen te krijgen. Daarin werd hij ook gesteund, zowel door de ouders als door het schoolbestuur.

Aan de andere kant, als het ECHT onrechtvaardig of onterecht was dat hij jouw naam noemde, dan kon je protesteren. Kennelijk deden was dat altijd zo oprecht (en meestal vielen andere meiden je ook bij) dat hij dat geloofde en je liet gaan.

Ik heb in die periode vaak op mijn billen gekregen maar volgens mij heb ik nooit straf gekregen zonder dat er een terechte aanleiding voor was.

De paddle hoorde er voor iedereen bij

Op de High School van Nancy was de paddle een normale en veel voorkomende straf. De meeste meisjes kregen met de paddle omdat ze teveel in de klas kletsten of omdat ze te laat in de les kwamen. Maar dat was altijd op de bedekte billen. Voor de cheerleaders lag dat echter anders.

De paddle was de normale en veel voorkomende straf.

Ik had voordat ik bij de cheerleaders kwam nooit gehoord dat een gewone student of studente bij ons op de High School op de blote billen kreeg. De normale straf was om de paddle te krijgen terwijl de broek of rok gewoon aanbleef. Meestal werd je naar de gang gestuurd en de leraar liep er dan achteraan met een paddle. Het was dan ‘assume the position’ en er volgden een aantal meppen. We konden het wel horen maar niet zien.

Wat ook regelmatig voorkwam was dat je bij de vice-directeur of bij de sportcoach moest komen. Hier ging het om vastgelegde zaken. Bijvoorbeeld, als je voor de derde keer te laat kwam moest je bij de vice-directeur komen en kreeg je met de paddle. Er waren ook docenten die zelf geen straf gaven, maar ervoor zorgden dat je je moest melden.

De paddle was in die dagen een heel gewone en veel voorkomende straf. Heel veel meisjes – ik ook – kreeg wel eens met de paddle omdat we teveel kletsten. Of omdat we te laat kwamen in de les door we teveel treuzelden, vooral na de pauze of na de lunch. Het kwam op die manier voor dat je drie, vijf of tien met de paddle kreeg. Dat deed natuurlijk zeer, maar we wisten ook dat het zo werkte. Het hoorde erbij.

Maar het was altijd op de bedekte billen. Oók bij de vice-directeur die ook het toezicht op de cheerleaders deed.

Tijdens schooluren billenkoek in de lerarenkamer

Op de High School waar Nancy op zat was straf op de billen vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen. Bij de andere meisjes en ook bij de jongens ging het altijd op de bedekte billen.

Straf op de billen was vanzelfsprekend, maar bij cheerleaders ging het bijna altijd op de blote billen.

Dat bleek echter voor ons anders te zijn. Terwijl de andere meisjes en ook de jongens de paddle altijd op de bedekte billen kregen, was het voor ons cheerleaders juist een hoge uitzondering als de billen niet bloot gingen.

Als één van ons straf kreeg van een gewone leraar of van iemand anders dan de vice-directeur – wat weinig voorkwam omdat we braaf én voorzichtig waren – was het kennelijk voor alle leraren vanzelfsprekend dat bij ons straf op de blote billen hoorde omdat bij ons de standaard hoger was.

We werden dus niet meer naar de gang gestuurd om straf op onze billen te krijgen, wat normaal was.

Bij mij en ook de andere meisjes van het team ging het anders. Wij kregen dan ‘straf voor echte meisjes’, zo noemde sommige leraren het ook. Kennelijk was het belangrijk dat we als cheerleaders heel goed moesten beseffen dat we altijd op ons best moesten gedragen. Alleen perfectie is acceptabel. Tegelijk was het idee bij de docenten dat cheerleaders heel goed in de gaten gehouden moesten worden.

De minste of geringste overtreding was een reden of een aanleiding om straf te krijgen.

Als er zoiets gebeurde en het was weer zover, dan werden we bij de arm gepakt en soms bij het oor en naar de lerarenkamer gebracht.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen. Ze moesten aan een hogere standaard voldoen dan de andere studenten. Een geringe aanleiding was voldoende om billenkoek te krijgen.

Op deze school kregen vroeger de meisjes die bij de cheerleaders waren als straf altijd op hun blote billen.

Daar aangekomen moesten we onze onderbroek omlaag doen onder onze rok. Nadat we onze billen bloot hadden gemaakt werden we weer over de knie gedrapeerd of we moesten over een tafel buigen. De leraar hoefde alleen maar de rok omhoog te slaan en op onze rug te leggen. Vervolgens kregen we weer het zoveelste pak op de blote billen.

De docenten zeiden ook wel dat juist nadat we een pak op onze billen hadden gekregen, we op ons best waren.

Soms was er in de lerarenkamer nog een andere leraar toevallig aanwezig. Het was zodoende voor alle docenten duidelijk dat de cheerleaders – anders dan de gewone studenten – altijd straf op hun blote billen kregen.

Nadat de leraar vond dat de billenkoek met de hand genoeg was, werd ook regelmatig de paddle erbij gepakt. We kregen dan ook nog een aantal klappen, maar dan op onze blote billen.

Bij uitwedstrijden maar ook thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat waren de teamgenoten er meestal gewoon bij als een meisje over de knie ging en op haar blote billen kreeg.

Als een meisje straf op haar billen kreeg, waren de teamgenoten daar meestal gewoon bij.

Net zoals de meeste leraren, was ook de vice-directeur van mening dat je niet zoveel recht op privacy had.

Bij de uitwedstrijden ging altijd hij mee in de bus.

Hij zat dan voorin in een speciale stoel.  Als hij vond dat je te luidruchtig of ongehoorzaam was werd je geroepen en moest je naar voren komen. Je kreeg je ter plekke, in de bus, een fiks pak op je blote billen. Het hele team was daar bij, maar dat vond hij kennelijk de gewoonste zaak van de wereld.

Hetzelfde gebeurde ook wel in de kleedkamer. Voor zover ik weet is er echter behalve het team en de coach nooit iemand anders bij aanwezig geweest. Behalve de buschauffeur dan, maar die moest op de weg letten.

Onder de douche was trouwens iedereen toch bloot en dan kon je goed zien wie recentelijk straf had gekregen. Het was dan duidelijk dat bijna ieder meisje regelmatig straf kreeg en niet alleen van de vice-directeur maar ook thuis of elders.

Ook de oudste meiden hadden regelmatig sporen op hun billen terwijl ze die week niet in het kamertje bij de vice-directeur waren geweest. Kennelijk kregen ook die oudste meiden thuis nog gewoon op hun billen.

Het team als ons thuis

Toen Nancy bij de cheerleaders zat had ze ook veel voorrechten. Als cheerleader was je automatisch populair. Als er in de stad iets gebeurde werden de cheerleaders uitgenodigd en als prinsesjes behandeld.

Als cheerleader had je ook veel voorrechten.

Het lijkt allemaal heel erg, maar toch bleven de meeste meiden tijdens de hele schooltijd bij het team. Soms viel er iemand af door verhuizing of doordat ze te zwaar werd, of het echt niet leuk vond en zich niet in het team thuis voelde.

Het was heel leuk om bij de cheerleaders te zijn. Eigenlijk was er niks leukers denkbaar, ook omdat we bijna niks anders mochten doen. Ondanks de strenge vice-directeur en de invloed van de Fundamentele Baptistenkerk was het bij de cheerleaders toch altijd een vrolijk geheel.

Onderling hadden we een heel goede band. De andere cheerleaders waren echt mijn beste vriendinnen en ik denk daar ook regelmatig aan terug.

Je werd ook met eer behandeld. Als je bij de cheerleaders zat, was je automatisch populair. Als er in de stad iets specials gebeurde waren wij erbij om om het extra feestelijk te maken en werden we eigenlijk doorlopend als prinsesjes behandeld. We kregen de mooiste plekjes. Bij optochten liepen we vooraan of zaten op de mooiste auto’s.

Bij wedstrijden was er een speciale bus voor ons en wij kregen ereplaatsen.

Kortom, als cheerleader had je ook heel veel voorrechten en daar genoten we ook van.

Andere teams

Toen Nancy bij de cheerleaders zat het voor haar ook wel duidelijk dat cheerleaders van andere scholen ook van hun coach billenkoek kregen. Soms konden ze dat in de pauze of na afloop van wedstrijden duidelijk horen. Het was dus helemaal niet zo bijzonder.

Billenkoek was geaccepteerd en kwam ook bij andere teams voor.

Vergeleken met cheerleaders van andere scholen uit de staat waren we ook heel goed. Mensen kwamen niet alleen voor de wedstrijd, maar ook om naar ons te kijken.

Andere scholen hadden dan soms 10 cheerleaders bij zich die de standaard dingen deden. Die standaard oefeningen en trucjes deden ze dan ook niet bijzonder goed.

Bij ons waren het er altijd rond de 50 meiden met een spectaculaire voorstelling die liep als een trein. Zeker het groepje seniors had dan bijna 4 jaar lang elke week 2 of 3 keer samen geoefend en dan kun je ook wel wat. En we hadden een goede coach. Plus een enorme gedrevenheid en discipline. Al die klappen op onze billen hebben beslist geholpen om te bereiken wat we bereikt hebben. Daarom accepteerden we die klappen ook wel.

Bij die ontmoetingen met cheerleaders van andere scholen kwamen we er ook wel achter dat het voor die meiden ook heel normaal was om op hun billen kregen. Meestal kregen ze het niet zo vaak en met de paddle op de gewone manier. Dat het bij ons heel vaak gebeurde en dat wij daarbij altijd op onze blote billen kregen hielden we voor ons want dat was te gênant om over te praten.

Toch was het wel duidelijk dat we niet de enigen waren, omdat we een keer de vrouwelijke coach van een ander team er in de kleedkamer mee hoorden dreigen “Stilte! Of ik geef jullie allemaal op je blote kont ervan langs!” Het was toen wel direct stil in die kleedkamer! Het was duidelijk dat die meiden wisten dat hun coach dat dreigement serieus nam.

Meisjes bij elkaar

Toen Nancy bij de cheerleaders zat was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij. Ze waren met 50 tot 60 meisjes van 14 tot 18 jaar bij elkaar dus niemand vond het gek dat er elke dag wel een paar meisjes billenkoek kregen.

Het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis, het hoorde er helemaal bij.

Toch is was het ook heel bijzonder. Vijftig of zestig puberende meiden bij elkaar, dat zijn een heleboel!Het is dan soms ook heel moeilijk om gehoorzaam en braaf te zijn.

We wisten allemaal dat we zo over de knie konden gaan en dat gebeurde ook vaak genoeg. Maar voor de meesten was het thuis niet anders. Daarin bleven we meisjes.

Eigenlijk hadden we ook wel het gevoel dat het bij ons paste. Het was eerder prettig spannend dan vervelend en naar.

De momenten dat je echt op je billen kreeg waren vreselijk en het deed ook enorm zeer, maar als de klappen voorbij waren werd de pijn ook snel minder. Maar altijd als je dat naar het kamertje was geweest en zeker als je op je billen had gekregen waar de anderen bij waren, werd je opgevangen en getroost door de andere meisjes en had je een beetje de heldinnenstatus, ook al duurde dat maar die dag.

We waren eigenlijk heel jong in onze ontwikkeling, vergeleken met de jonge mensen die nu opgroeien, maar we voelden ons ook jong.

Het helpt ook niet om je volwassen te voelen als je als achttienjarig meisje over de knie gaat en een pak billenkoek op je blote billen krijgt waarvan je moet huilen terwijl veertienjarige meisjes met belangstelling toekijken hoe dat in zijn werk gaat en hoe je het verdraagt.

Maar een volgende keer waren de rollen weer omgedraaid en dan zijn zij degenen die op hun billen krijgen.

Billenkoek was een alledaagse gebeurtenis

Samen voelden we ons bij de cheerleaders ook helemaal thuis. Anders waren we niet jaar na jaar gebleven. Het was een beschermde omgeving die alles voor ons betekende. We waren steeds samen met onze vriendinnen en we hadden enorm veel plezier.

Voor ons allemaal was het krijgen van billenkoek een alledaagse gebeurtenis. Het hoorde er helemaal bij en het gebeurde heel vaak. Of je nou bij de cheerleaders zat of niet. Het enige verschil was dat we als cheerleader op school op onze blote billen kregen en de andere meiden niet. Natuurlijk waren we daarom wel eens jaloers op die andere meiden. Maar misschien waren zij weer jaloers op ons.

En natuurlijk waren er de ontelbare keren dat de vice directeur ons over de knie legde. Dat maakten die andere meiden ook niet mee. Dat was wel oneerlijk.

Toch hoopte je dat je ieder jaar opnieuw uitgekozen zou worden om cheerleader te blijven.

Na het afstuderen was vooral het afscheid van het cheerleaderteam één van de zwaarste dingen.

Basketbal teams

Basketbal teams

In het verleden was een strenge aanpak de beste manier om een winnend team te krijgen. Een teamlid dat de regels overtrad, bijvoorbeeld te laat kwam op een training, kreeg straf. In het verleden was die straf in Amerika bijna altijd billenkoek.

In het verleden was een strenge aanpak de beste manier om een winnend team te krijgen.

Dit voorbeeld van het toepassen van billenkoek op een heel sportteam speelt in een tijd waar lijfstraf de meest voorkomende disciplinaire maatregel was. Het bleek dat het gebruik van billenkoek juist vooral bij de meisjes effect sorteerde. Het voorbeeld is afkomstig van een website van een High School.

De situatie speelde zich af op een High School waar de paddle voor veel docenten de eerste keus was. De coach van het basketbal gaf de paddle bij overtredingen in het veld en bij onvoldoende schoolprestaties. Hoewel de aanpak bij de jongensteams en de meisjesteam in principe gelijk was, had het gebruik van de paddle bij meisjes meer effect.

Op een pagina voor afgestudeerden van een High School in Pennsylvania (waar lijfstraf inmiddels afgeschaft is) stonden interessante herinneringen. Eentje speelde in 1957, toen het gebruik van de paddle optioneel werd. Voor die tijd was in Amerika het afschaffen of optioneel maken van billenkoek op school behoorlijk vooruitstrevend. Ouders konden jaarlijks toestemming geven om lijfstraf bij hun kinderen toe te passen. Bijna alle ouders deden dat. Als een leerling een overtreding beging, kreeg hij of zij van de docent een briefje. De basketbal coach was degene die de straf voltrok en hij hield twee keer per dag een spreekuur om deze zaken af te handelen. De leerlingen moesten zich vervolgens met het briefje op het spreekuur melden.

Als je wil winnen, mag het wel even pijn doen op je billen

Als je wil winnen, is dat wel een paar klappen op je billen waard. Dat was de mening van de school en de coach, maar ook van de ouders en de studenten. Goed kunnen luisteren en gehoorzamen was belangrijk tijdens een sportwedstrijd maar ook in het hele leven. Dat was vooral zo voor meisjes.

Als je wil winnen, is dat wel een paar klappen op je billen waard.

De basketbal coach had meerdere jongensteams en meisjesteams. Tijdens de trainingen liet hij er geen twijfel over bestaan dat er wat hem betreft aan de paddle niks optioneels was. Als je bang was om met de paddle op je billen te krijgen, had je in zijn team niets te zoeken. Voor overtredingen in het veld en overtredingen qua gedrag gaf hij tussen de 2 en de 5 meppen.

Hij was van mening dat winnen belangrijker was dan meedoen. Winnen betekent dat je op de top van je kunnen moet presteren. Zodra hij het gevoel had dat iemand de kantjes ervan afliep, volgde er een paar stevige meppen op het achterwerk. Als je wil winnen, mag het wel even pijn doen op je billen, was zijn mening. Als er uiteindelijk dan gewonnen werd, was iedereen van mening dat klappen het wel waard waren geweest.

Je moet niet alleen optimaal presteren bij sport, maar je moest van hem ook goed presteren bij de overige vakken. Op de dag dat de rapportkaarten uitgedeeld werden, moest je die na het omkleden aan de coach laten zien. Als je overal een C had of hoger, mocht je de kleedkamer verlaten en de sportzaal in. Iedereen die lager had dan een C kreeg de paddle. Voor elke D 2 keer en voor een E/F 5 meppen, maar in totaal niet meer dan 10. Had je een E/F, dan kreeg je een wekelijkse of twee-wekelijkse afspraak. Zolang de docent van dat vak niet schriftelijk liet weten dat je nu een hoger cijfer had, bleven die afspraken staan en kreeg je elke keer 5 meppen met de paddle.

Straf op de billen is voor meisjes een zegening

Straf op de billen werkte niet alleen bij sport, maar zorgde ook voor betere schoolprestaties. Ook dat was een reden dat veel ouders de school steunden als er billenkoek gegeven werd. Niet alleen bij sporttrainingen, maar ook voor bijvoorbeeld lage cijfers of niet goed opletten tijdens de les. Meestal werd het de billenkoek thuis nog een keer overgedaan en dan op de blote billen: <em>a spanking at school is a spanking at home</em>.

Straf op de billen werkte niet alleen bij sport, maar zorgde ook voor betere schoolprestaties.

Een vrouw schreef dat ze in het team zat in het senior jaar. Het was al een paar jaar zo dat de meisjesteams hogere resultaten haalden dan de jongensteams en dat jaar werden ze zelfs kampioen.

Ze hadden er alles voor over om deze eer voor de school te verwerven. Maar voor henzelf was de grootste beloning dat ze als meiden stukken beter waren dan de jongens. De vrouw schreef dat de coach dit ook opmerkelijk vond. Hij deed bij de meisjes precies dezelfde trainingen en oefeningen als bij de jongens. Ook qua discipline en straf pakte hij de jongens even streng aan als de meisjes. Het grote verschil was dat de paddle bij de meisjes meer effect had en beter hielp. Dat terwijl de jongens het ook wel kregen als ze onder de douche vandaan kwamen, dus op hun natte blote billen. Bij de meisjes waren de billen minimaal bedekt door een onderbroek.

De coach zei sindsdien vaak dat de paddle voor jongens soms noodzakelijk was, maar voor meisjes een zegening. Ook de overige schoolprestaties waren bij de meiden beter dan bij de jongens. Hierdoor was de coach (en de meeste ouders) nog meer overtuigd van de juistheid van zijn aanpak. De kern van die aanpak was dat duidelijkheid belangrijk is en dat geldt vooral voor meisjes. Duidelijke regels en duidelijke verwachtingen met duidelijke straf als je minder presteert dan wat je zou kunnen. Een onmisbaar onderdeel van die aanpak is de absolute zekerheid dat die straf altijd op je billen krijgt.

Eigenschappen van een sportieve sportvrouw

Eigenschappen van een sportieve sportvrouw

Sportiviteit is overal in het leven belangrijk.

Sportiviteit is overal in het leven belangrijk.

Met sportiviteit wordt het gedrag bedoeld dat van een sportvrouw verwacht wordt als zij haar sport uitoefent. Het gaat daarbij om geschreven en ongeschreven regels die bij het sporten horen en die nagevolgd moeten worden.

Het is vooral belangrijk dat sporten een positieve ervaring is voor de sportvrouw zelf, voor het team waarin ze zit en eventueel voor andere betrokkenen, zoals de coach en eventueel publiek. Om dit te bereiken worden er bepaalde eigenschappen en een bepaald gedrag verwacht.

Het belang van deze eigenschappen is niet beperkt tot sport alleen, het geldt juist voor het hele leven. Het heeft vooral te maken met je houding ten opzichte van jezelf en anderen. Het heeft te maken met hoe je in het leven staat.

Daarom gaat de reikwijdte van deze website ook veel verder dan sport alleen. Sportiviteit is veel groter dan sport.

Het gaat om eigenschappen waar jezelf en anderen in je omgeving veel aan hebben en niet alleen maar als je met sport bezig bent. Hieronder worden een aantal van deze  kenmerken van een goede sporter beschreven.

Vertrouwen

Vertrouwen is gebaseerd op goede voorbereiding, niet alleen in de sport maar ook in de rest van het leven.

Vertrouwen is gebaseerd op goede voorbereiding

Een goede sportvrouw beschikt over een rustig vertrouwen dat gebaseerd is op een goede voorbereiding van haarzelf en haar teamgenoten.

Vertrouwen is niet iets dat automatisch ontstaat en vanzelf bevestigd wordt.

Door training en voorbereiding leer je waar je zelf en waar je team toe in staat is.

Als iets (een oefening, een tactiek) tijdens een training goed lukt, rechtvaardigt dat het vertrouwen dat het tijdens een wedstrijd ook goed zal gaan.

Vertrouwen op jezelf en op anderen is een overtuiging die gebaseerd is op regelmatige herhaling en voortdurende vooruitgang. Dit soort vertrouwen is besmettelijk binnen een team, en het ontstaat als sportvrouwen zich onderwerpen aan stevige uitdagingen en oefeningen en het belang inzien van hard werken.

Deze sportvrouwen ontwikkelen een “we gaan ervoor” mentaliteit, zijn niet bang voor een mislukking, en blijven vertrouwen hebben ook als het even “zwaar weer is”. Zij bereiden zich gedegen voor, iedere dag.

Als het succes volgt, zullen echte sportvrouwen vertellen dat dit veroorzaakt wordt door de inspanning die ze in de voorbereidingen gestopt hebben.

Het juiste vertrouwen ontwikkelen is een keuze.

Bereidheid om te leren

Je kunt maar beter bereid zijn om te leren - daardoor kom je verder.

Je kunt maar beter bereid zijn om te leren – daardoor kom je verder.

Een goede sportmeid is altijd bereid om te leren en zich te verbeteren. Zij staat op een enthousiasme manier open voor “ continue verbetering ”, iedere dag opnieuw. Het kan namelijk altijd beter, hoe goed je ook bent, hoeveel complimenten je ook van een ander krijgt. Dat geldt voor speelsters in de hoogste divisies maar ook veel sportvrouwen die op een lager niveau acteren.

Een sportieve sportvrouw beseft dat het altijd beter kan en dat het altijd beter moet.

Een sportieve sportvrouw weet ook dat verbetering geleidelijk gaat, in realistische stappen. Je gaat niet in één keer van de vijfde divisie naar de ere-divisie of van E-niveau naar A-niveau.

Een sportieve sportvrouw weet ook dat verbetering niet automatische gaat. Daarvoor moet je werken en oefenen.

Bij het werken en het oefenen is het belangrijk dat er een coach is die corrigeert waar hij een mogelijkheid voor verbetering ziet. Het is ook belangrijk dat de coach straft als er beneden het niveau gepresteerd wordt of als de sportvrouw onvoldoende reageert op een eerdere correctie.

Sportieve meiden hebben geleerd dat een correctie en een bestraffing opgevat moet worden als een compliment en beschouwen correctie en straf als een welkome mogelijkheid om te verbeteren en beter te presteren.

Een goede sportvrouw reageert als ze een correctie of straf krijgt met verbale en fysieke signalen dat ze luistert en leert.

Bereid zijn om te leren is een keuze.

Trots

Trots deel je met je teamgenoten. Het gaat niet alleen om het individu, maar vooral om het team.

Trots deel je met je teamgenoten. Het gaat niet alleen om het individu, maar vooral om het team.

De trots die een sportvrouw voelt deelt ze met anderen. Het is een onderdeel van de saamhorigheid en het plezier van gezamenlijk succes, een gevoel bij teamleden waarbij anderen slechts buitenstaander zijn.

Dit gedeelde gevoel van trots brengt de behoefte met zich mee om zo goed mogelijk worden voor jezelf en voor het team. Het omvat onbaatzuchtigheid en verantwoording nemen voor je daden.

Dit groepsgevoel wordt vooral ontwikkeld in spelmomenten die meer inspanning en doorzetting vereisen dan techniek en waar vastberadenheid belangrijker is dan talent.

Een voorbeeld hiervan is het “optimistisch terugkomen” op het moment dat tegendoelpunten worden geïncasseerd.

Het ontwikkelen van de juiste (groeps-)trots is een keuze.

 

 

 

 

Verantwoordelijkheid nemen

Sportieve meiden geven toe wanneer het fout ging en lopen daarvoor niet weg.

Sportieve meiden geven toe wanneer het fout ging en lopen daarvoor niet weg.

Een sportvrouw is verantwoordelijk en neemt ook duidelijk verantwoording voor wat ze doet en hoe het met haar gaat. Als het niet zo goed gaat, kijkt ze eerst naar zichzelf om te bepalen waar het beter kan en hoe ze een verschil kan maken.

Een sportieve sportvrouw staat open voor correctie. Een sportieve sportvrouw neemt verantwoording voor haar eigen gedrag en dat betekent vooral dat ze, als ze dat verdiend heeft, haar terechte straf ondergaat.

Verantwoordelijkheid nemen betekent ook dat je problemen oplost als die zich voordoen. Sportiviteit betekent dat je in staat bent om weerstand te bieden aan en om te gaan met stress.

Een echte sportmeid wordt juist vasthoudender als het moeilijk wordt. Juist als het moeilijk wordt.

Een sportieve meid beseft dat stilstand achteruitgang is en dat het simpelweg een keuze is tussen beter worden of slechter worden. Zo’n meid beseft ook dat als je je niet voortdurend verbetert, je terrein zult verliezen aan degenen die dat wel doen.

Verantwoordelijkheid nemen is een keuze

De vasthoudende wil om te winnen

Echte sportvrouwen willen doorgaan om te winnen. Een beetje pijn of ongemak hoort daar gewoon bij.

Echte sportvrouwen willen doorgaan om te winnen. Een beetje pijn of ongemak hoort daar gewoon bij.

Sportieve sportvrouwen en goede teams worden niet afgeleid door hindernissen onderweg en tegenslagen. Omdat een sportvrouw zich inzet om zichzelf continu te verbeteren, zal ze snel herstellen van een fout en weigert ze om teleurgesteld te blijven.

Positieve, competatieve,  vasthoudende sportvrouwen zijn mentaal sterk, een eigenschap die ze in staat stelt om als individu vol vertrouwen, enthousiasme en positiviteit te blijven.

Sportvrouwen die mentaal sterk zijn zullen eenvoudigweg niet toestaan dat hun geest gebroken wordt door een tegenslag. Zelfs als ze keer op keer van een tegenstander verliezen zullen ze uitkijken naar de volgende wedstrijd en revanche.

Ze verwelkomen uitdagingen en kijken uit naar zware competities en wedstrijden als een test voor henzelf.

Vasthoudende wil om te winnen is een keuze

 

 

Discipline

Goede sportvrouwen accepteren niet alleen discipline, ze omarmen het ten gunste van het team.

Goede sportvrouwen accepteren niet alleen discipline, ze omarmen het ten gunste van het team.

Feitelijk is discipline weinig meer dat gefocuste aandacht en inzet.

Om als individu of als collectief echt succesvol te zijn, moeten er soms offers gebracht worden waarbij discipline (‘gefocuste aandacht en inzet’) vereist is.

Goede sportvrouwen accepteren niet alleen discipline, ze omarmen het ten gunste van het team. Bij sommige vrouwen ontstaat dit vanzelf, anderen moeten hierbij geholpen, gecorrigeerd of gestraft worden.

Goede sportvrouwen hebben de kracht van hun persoonlijkheid om verleidingen en druk te weerstaan. De wetenschap dat er straf op de billen gegeven kan worden zal voor een aantal vrouwen hier positief aan bijdragen. Dit leidt ertoe dat ze zullen doen wat goed is voor het team  op het moment dat het er op aan komt.

Discipline blijkt uit oplettendheid, enthousiasme, sportiviteit, respect voor autoriteit en het nemen van persoonlijke verantwoording.

Omdat ze beschikken over ‘sportieve integriteit’ zijn gedisciplineerde sportvrouwen betere teamgenotes. Ze zijn betrouwbaar en vertrouwen waardig, ze zijn er als hun teamgenotes ze nodig hebben. Voor een team is discipline een eigenschap die onderscheidend is. Het maakt echt verschil en een voorsprong op anderen.

Gecorrigeerd worden en het besef dat je straf kunt krijgen zijn van oudsher onlosmakelijk verbonden met het vergroten van discipline en alle positieve kanten die daarmee verbonden zijn. Het is dan belangrijk dat de straf goed werkt en als straf gevoeld wordt. Sinds mensenheugenis is er dan bij meiden en vrouwen geen betere methode dan een hard pak op de blote billen.

Het ondergaan van discipline is een keuze

Het team eerst

De behoeften van het team zijn het belangrijkst.

De behoeften van het team zijn het belangrijkst.

Teamwork is een zeldzame gave die gewone mensen in staat stelt om buitengewone resultaten te bereiken.

Het proces om een goed en volwaardig teamlid te worden begint met een keuze vanuit een houding, met name een keuze van onderlinge afhankelijkheid boven onafhankelijkheid.

De sportieve sportvrouw stelt bewust de belangrijk en behoeften van het team boven die van zichzelf. Ze zal haar teamleden nooit laten vallen. Ze begrijpt dat iedereen binnen een team haar eigen rol heeft waardoor gezamenlijk het team sterker wordt.

In een goed team zijn alle rollen gelijkwaardig. Goede teams zijn samengesteld uit sportvrouwen die hun triomftocht naar eigen glorie opgegeven hebben en die zich geheel en van harte inzetten voor de groepsprestatie.

Sport betekent voor veel mensen goede herinneringen. Voor de echte sportvrouwen kan niets vergeleken worden met de herinnering dat je deel geweest bent van iets dat groter was dan jezelf.

Het belang van het team voor laten gaan en je teamleden niet laten vallen is iedere keer opnieuw een keuze

Eigenschappen van een onsportieve sportvrouw

Eigenschappen van een onsportieve sportvrouw

Onsportief gedrag heeft vooral te maken met een verkeerde houding (<em>attitude</em>. Het is heel goed mogelijk om een betere houding aan te leren. Bij meiden is dan straf op de billen een heel goed hulpmiddel.

Onsportief gedrag heeft vooral te maken met een verkeerde houding (attitude. Het is heel goed mogelijk om een betere houding aan te leren.

Zoals er eigenschappen zijn die het kenmerk vormen van een goede sportvrouw (en sporters in het algemeen), zijn er ook eigenschappen die niet passend zijn. Toch herken je de eigenschappen misschien wel, bij jezelf of bij anderen. Het is belangrijk dat je je hiervan bewust bent, omdat dat een eerste stap is om ze te veranderen.

Het is een verkeerd beginpunt om anderen te willen veranderen. Waarschijnlijk lukt dit niet, en ook zij zullen er zelf in moeten geloven. Het is veel beter om bij jezelf te beginnen en jezelf te gaan veranderen. Er zijn meiden die dit eenvoudig kunnen, het lijkt vanzelf te gaan. Willen is kunnen, en klaar. Er zijn ook meiden die hier meer moeite mee hebben. Ook al zouden ze wel willen, daarmee is het nog niet gedaan.

Het is een feit dat beloning en straf hierbij kunnen helpen. Er zijn veel meiden bij wie dat goed past. Misschien een ongebruikelijk standpunt, maar straf is nog steeds een probaat middel om slechte eigenschappen te corrigeren en af leren. Dat is  het is nu nog steeds zoals vroeger. Een ander ongebruikelijk standpunt is dat de beste manier om dit te laten werken is het gebruik van een goed pak op de billen bij meiden die dat verdienen.

Misplaatst vertrouwen

Een sportvrouw moet gecorrigeerd worden als ze blijk geeft van onjuist vertrouwen, dat niet gebaseerd is op voorbereiding, maar op factoren die ze zelf niet in de hand heeft. Misschien is ze een groot sporttalent. Misschien denkt ze dat het team haar wel zal opvangen en dragen. In elk geval, een sportvrouw die zich niet met dezelfde inspanning of oplettendheid inzet als haar teamgenotes werkt blokkerend op het ontstaan van het juiste vertrouwen en moet in dat gedrag gecorrigeerd worden.

Het juiste vertrouwen ontwikkelen is een keuze.

Ik-weet-alles-al-houding

Een sportvrouw die een correctie opvat als kritiek, geeft daarmee juist aan dat ze nog heel veel moet leren, ook al denkt en doet ze van niet. Het is niet ongebruikelijk dat dergelijke sportvrouwen reageren met excuses en smoesjes als je op hun gedrag of prestaties worden aangesproken.

Als coach moet je in zo’n geval soms heel duidelijk en doordringend zijn. In de geschiedenis en nu zijn er weinig zaken die zo duidelijk en doordringen zijn als een stevig pak op de blote billen.

Bereid zijn om te leren is een keuze.

Zelfingenomen trots

De trots van een onsportieve sportvrouw is gericht op zichzelf en egoïstisch. Zulke speelsters ontwikkelen vaak een soort “ster-allure”, waarbij ze ervan uit lijkt te gaan dat het beschikken over bepaalde sporttechnische vaardigheden een speciale behandeling rechtvaardigt.

In het verleden is gebleken dat meiden die door hun arrogant gedrag de irritatie van de groepsgenoten op de hals halen en de prestatie van de groep verlagen, zeer snel genezen worden als ze na een waarschuwing ten overstaan van de groep voor hun gedrag een pak op hun blote billen krijgen.

Het ontwikkelen van de juiste (groeps-)trots is een keuze.

Verantwoording afschuiven

De onsportieve sportvrouw geeft anderen en omstandigheden de schuld als het niet zo goed gaat. Ze richt haar aandacht vooral op zaken die ze zelf niet in de hand heeft in plaats van zaken die ze wel kan veranderen.

Verantwoordelijkheid nemen is een keuze

Het snel opgeven

Het ondergaan van discipline is een keuze. Een stoere keuze waardoor jij en je team betere resultaten gaan bereiken.

Het ondergaan van discipline is een keuze.

Onsportieve sportvrouwen zijn snel uit het veld geslagen. Mislukkingen en teleurstellingen uit het verleden spelen in het heden nog steeds een rol. Onsportieve sportvrouwen zijn niet goed in staat om snel te herstellen van fouten en vergissingen.

Vasthoudende wil om te winnen is een keuze

Ik-doe-wat-ik-wil-als-ik-dat-wil-houding

De onsportieve vrouw kiest voor eigen genot en belang (“ik heb met jou niks te maken”) in plaats van zelfbeheersing. Ze heeft alleen maar negatieve associaties bij discipline, correctie en straf.

Ze accepteert geen discipline, van gerichte inspanning en inzet tot gecorrigeerd worden, en verhindert daarmee het ontstaan van een sterk team.

Het ondergaan van discipline is een keuze

Het team is er om te gebruiken

Een onsportieve sportvrouw participeert selectief in een team, als het haar uitkomt. Ze is er vooral op gericht om haar eigen behoeften te bevredigen. Haar inzet is vooral gericht op zichzelf. Ze probeert vooral de aandacht op zichzelf te vestigen.

Het belang van het team voor laten gaan en je teamleden niet laten vallen is iedere keer opnieuw een keuze

Discipline bij het coachen van sportteams

Discipline en  billenkoek bij het coachen van sportteams

Er waren en zijn ook sportteams waar straf op de billen voor alle teamleden tot de mogelijkheden behoort. Vroeger was er meestal geen keuze en werd het bepaald. Nu komt het minder voor en dan meestal met onderlinge instemming, of in landen waar er wat minder vrijheid is.

Er waren en zijn ook sportteams waar straf op de billen voor alle teamleden tot de mogelijkheden behoort.

De meeste voorbeelden die bekend zijn over het toepassen van billenkoek in de sport hebben betrekking op individuele sporters. Het gaat dan om situaties waarin de cultuur en ook soms de wet het gebruik van billenkoek als straf, correctie of motivatie in het verleden goedkeurde of nog in het heden goedkeurt (zoals Engeland, Amerika, Zuid-Korea, China, landen in het voormalige oostblok).

Een duidelijk voorbeeld is de Amerikaanse sportcoach naast de gebruikelijke gesprekken en aanmoedigingen ook de mogelijkheid had om billenkoek te geven. Enige tientallen jaren geleden was dat mogelijk in heel Amerika, nu is die mogelijkheid beperkt tot ongeveer 20 staten. Op scholen waar studenten nog steeds lijfstraf op hun billen kunnen krijgen, zoals High Schools in het zuiden van Amerika, is het met name de coach die van deze ‘short sharp shock’ gebruikt maakt.

Als er regels zijn voor het toepassen van lijfstraf gelden die meestal zowel voor de jongens als voor de meisjes. Als dit dan nodig of verdiend was ging de sporter meestal even apart met de coach in een kantoortje voor een indringend gesprek en een daarop volgend pak op de billen. Tegenwoordig is het de regel dat dit niet in het bijzijn van andere leerlingen mag en dat de kleren aan moeten blijven. Een aantal decenia geleden kwam dit niet zo nauw en gebeurde het vaak in de kleedkamer, voor of na het douchen op de blote billen.

Individuele sportvrouwen en teams

Er zijn nog steeds wel voorbeelden van sportteams waarbij de coach straf op de billen kon geven. Er zijn High Schools waar leden van sportteams lijfstraf op hun billen moeten accepteren. Dat staat ook zo op hun website en in hun studentenhandboek. Er zijn colleges (waar de studenten volwassen zijn), waar de meisjes liever straf op hun billen krijgen dan dat ze veel rondjes moeten hardlopen.

Er zijn nog steeds wel voorbeelden van sportteams waarbij de coach straf op de billen kon geven.

Er zijn nog steeds wel voorbeelden van sportteams waarbij de coach straf op de billen kon geven. Er zijn High Schools waar leden van sportteams lijfstraf op hun billen moeten accepteren. Dat staat ook zo op hun website en in hun studentenhandboek. Er zijn colleges (waar de studenten volwassen zijn), waar de meisjes liever straf op hun billen krijgen dan dat ze veel rondjes moeten hardlopen.

De voorbeelden van het gebruik van billenkoek bij sport na de middelbare school leeftijd betreffen zowel jongens als meisjes. Meestal gaat het dan om individuele sportvrouwen, die een coach tegenkomen die niet bang is om een daad te stellen als dat nodig is. Zeker in Amerika zijn veel coaches die geloven in de toegevoegde waarde van spanking. Vooral bij  bij sportvrouwen bij wie het qua persoonlijkheid goed past. Een goed pak op de blote kont is dan de beste manier om iets op te ruimen dat in de weg zit. Dat geldt overigens niet alleen voor sportvrouwen.

Er zijn ook voorbeelden waarbij het voor alle leden van een sportteam alledaagse realiteit was dat ze van hun coach een pak op hun billen konden krijgen. Het was in die situaties voor alle betrokkenen duidelijk en geaccepteerd dat de coach ieder lid van het team een pak op haar billen kon geven. Meestal maakte de coach van die mogelijkheid ook regelmatig gebruik maakte. Als het gaat om meiden die op een middelbare school zaten waar een pak op de billen een mogelijke straf was, was er altijd sprake van instemming van de ouders. Maar billenkoek heeft ook prima resultaten bij oudere sportvrouwen. Uiteraard is dan de instemming van die sportvrouwen zelf nodig. Er zijn genoeg voorbeelden waar die sportvrouwen zo’n toestemming ook geven. Een voorbeeld is het damesvolleybal team van de USA bij de Olympische spelen van 2000.

Het is altijd moeilijk om te bepalen of te bewijzen of de verhalen op waarheid gebaseerd zijn. In realiteit blijkt de werkelijkheid soms opmerkelijker te zijn dan de vreemdste fantasie.

Verhalen over vrouwenteams met billenkoek

Er zijn genoeg verhalen waarin meiden zelf vertellen over hoe zij en hun teamgenotes bij het sporten op hun billen kregen. Het gaat dan vaak om Amerika, maar zeker niet alleen. Niet alleen lang geleden, maar ook heel recent. Of vandaag.

Er zijn genoeg verhalen waarin meiden zelf vertellen over hoe zij en hun teamgenotes bij het sporten op hun billen kregen.

Er zijn (of waren) verschillende bronnen op internet met belevenissen en verhalen van en over sportvrouwen, die samen met hun team op hun billen kregen. Sommige verhalen zijn al een tijdje geleden (zoals het voorbeeld van een groot cheerleadersteam in Alabama). Andere verhalen zijn heel recent. Hoogst waarschijnlijk krijgen de huidige speelsters van deze coaches nog net zo op hun billen als de sportvrouw die het verhaal vertelde.

Veel van deze verhalen spelen zich in Amerika af. Belangrijk daarbij is natuurlijk dat zoiets alleen maar kan bestaan als er acceptatie en waardering van billenkoek als disciplinaire maatregel is. In de conservatieve, zuidelijke staten van Amerika is dat zo.

Er zijn op deze manier verhalen gevonden over basketbal teams, cheerleader teams, softbal teams, volleybal teams, voetbal teams en verhalen van zwemsters en zwemteams.