Basketbal: een oer-Amerikaanse kick-ass sport

Basketbal: een oer-Amerikaanse kick-ass sport

Op ons fotoblog staan berichten over basketbal.

Origineel Amerikaans

De meeste coaches gaven les zoals zijzelf les gekregen hadden en dat was vaak met de paddle op de billen.

De meeste coaches gaven les zoals zijzelf les gekregen hadden en dat was vaak met de paddle op de billen.

Op de meeste Amerikaanse High Schools, Colleges en Universities is American Football de meest belangrijke en aansprekende sport, op de voet gevolgd door Basketball. Zowel voor jongens als voor meisjes is dit een belangrijke sport en een belangrijk instrument om de eer van de school en van zichzelf te bewijzen.

De meeste coaches zijn met basketball opgevoed. Zeker degenen die wat ouder zijn, zijn opgegroeid in een periode waarin prestatie en lijfstraf naadloos bij elkaar hoorden. Van jongsaf speelde basketball een grote rol, zowel op school als binnen een selectie. Of je nu een jongen was of een meisje, over het algemeen werd door de ouders aan de coach duidelijk gemaakt dat hij expliciete toestemming had om zoon- of dochterlief een pak op de billen te geven als het gedrag dat noodzakelijk maakte. Dat was toen gebruikelijk en daar geloofde men ook echt in.

Het resultaat was dat iedereen die in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw in Amerika jong was en aan sport (voornamelijk Football en Basketball) deed, regelmatig straf kreeg. In die periode was het logisch dat als je in de groei was en op school zat je straf kreeg. Zowel thuis als op school was er meestal maar één straf: een pak op de billen. En dat gold nog veel sterker voor sport.

Het kon gebeuren dat de coach vanaf het begin van de training tot het einde met een paddle in de hand liepen en waar nodig werd de paddle ook gebruikt. Als het menens was werd je even apart genomen in het kantoortje, waarbij meestal bleek dat een dun sportbroekje weinig bescherming bood. In de kleedkamer en voor en na het douchen gingen de klappen meestal op de blote billen.

Er werd daarbij geen onderscheid gemaakt tussen jongens en meisjes. Er was wel aparte training en sport voor jongens en meisjes. Hoewel er meestal een lichte voorkeur was dat jongens van een mannelijke docent of coach straf kregen en meisjes van een vrouwelijke, was het in de praktijk ‘wat de pot schaft’. Meisjes kregen ook gewoon van mannelijke coaches of docenten op hun billen en als dat zo uitkwam waren de billen bloot. Straf was gewoon straf en daar was niks sexueels aan.

Aparte regels voor het sporten

In het verleden werd op bijna iedere High School in Amerika vaak billenkoek gegeven en soms ook op de blote billen.

In het verleden werd op bijna iedere High School in Amerika vaak billenkoek gegeven en soms ook op de blote billen.

Een vrouw vertelde op een forum dat op haar christelijke High School in een klein stadje in Texas de paddle bijna dagelijks werd gebruikt. Dat was rond 1970. Als je echter aan sport, zoals basketball wilde meedoen, waren er aparte regels.

In het jaarlijkse welkomstpakket zat een formulier over lijfstraf.

Het eerste gedeelte van het formulier ging over de voordelen en hoe belangrijk het was, ook met een paar bijbelteksten. Daarna konden de ouders twee mogelijkheden kiezen door er een kruisje te zetten.

  1. De eerste was billenkoek met de kleren aan (‘spanking over clothes’), waarbij vermeld stond dat dit tijdens de lessen plaats kon vinden.
  2. De tweede was bijbelse billenkoek (‘biblical spanking’). Hier stond bij dat dit altijd in privé gedaan zou worden.

Voor iedereen was duidelijk wat de bijbelse billenkoek bedoeld werd. Dat was een flink hard pak slaag op blote billen.

Iedereen ging naar de kerk en kende elkaar daar en bovendien werd er in vrijwel ieder gezin ook altijd billenkoek op de blote billen gegeven, dus alle ouders kruisten beide mogelijkheden aan. In principe was er een ‘same sex policy’, dus de coach van de jongens was een man en bij de meisjes was het een vrouw.

De basketbal coach was meestal het strengst

tumblr_ob76848oTy1u3i6rro1_1280De lerares geschiedenis van deze vrouw was ook basketbal coach. Tijdens de geschiedenisles was ze ook al streng en regelmatig moest er iemand naar de gang om krom te staan en met de paddle te krijgen. Als je niet oplette tijdens de basketbal training kon ze zeggen dat je na de les langs moest komen. Haar kantoor was naast de kleedkamer, dus zo privé was het niet. Afhankelijk van haar humeur ging je over de knie of moest je over de tafel krom staan om met de paddle te krijgen. De sportbroek en de onderbroek gingen omlaag en je kreeg net als thuis gewoon op je blote billen. En ook goed hard.

Er zijn ook voorbeelden bekend waarbij de basketball coach ook de paddle gebruikte als de prestaties op de andere schoolvakken onder de maat waren.

Voor veel oudere coaches in Amerika is dit de achtergrond. Toen zij jong waren was het de normaalste zaak van de wereld dat de coach gezag en invloed had, het recht had om straf op de billen te geven en van dit recht veelvuldig gebruikt maakte. Het is niet vreemd dat er coaches zijn die nu voor zich een vergelijkbare situatie willen creëren.

De coach in actie

Op High Schools waar lijfstraf gebruikt wordt brengt de sportcoach meestal de straf ten uitvoer,

Op High Schools waar lijfstraf gebruikt wordt brengt de sportcoach meestal de straf ten uitvoer,

Op High Schools in het zuiden van Amerika waar lijfstraf vandaag de dag nog veelvuldig gebruikt wordt, is meestal de sportcoach degene die de straf ten uitvoer brengt. Met voldoende pit en power een pak op de billen uitdelen kan ook wel beschouwd worden als een sportieve prestatie, zeker als het klassiek over de knie gebeurt en de dame in kwestie in bedwang moet worden gehouden. Dat geldt des te meer als er meerdere kandidaten zijn om straf te krijgen. Volgens de verhalen kwam het vaak voor dat er op één dag meerdere kandidaten zijn die naar de coach gestuurd werden om straf te krijgen en de statistieken lijken dat te bevestigen.

De gemiddelde studente die zich in een dergelijke situatie bevindt heeft over het algemeen respect voor de coach. Ze zal herhaaldelijk meemaken dat iemand in het kantoortje apart wordt genomen om een goed pak op de billen te krijgen. Als het niet een  team- of klasgenoot is, dan is het wel iemand anders die naar de coach gestuurd is. Bovendien zal bijna iedereen uit eigen ervaring ook weten hoe het is om van de coach op de billen te krijgen omdat ze dat zelf eens of vaker hebben meegemaakt.

Voor zo’n coach is het ook niet voor de hand liggend om iemand uit de klas te sturen. Het resultaat is uiteindelijk dat de studente toch weer naar de coach gestuurd wordt om de straf te krijgen. Dat kan efficiënter, dus zal de coach ervoor kiezen om iedereen die correctie nodig heeft direct uit eigen beweging een pak op de billen te geven, meestal buiten alle rapportages om.

Een pijnlijke ervaring tijdens de stage

Op sommige High Schools kun je ook als stagiair docent in opleiding op je blote billen krijgen als je je niet aan de regels houdt.

Op sommige High Schools kun je ook als stagiair op je blote billen krijgen als je je niet aan de regels houdt.

Een studente op een lerarenopleiding die stage loopt op een grote High School in Arkansas maakte aan den lijve mee dat een coach soms direct actie neemt. Ze liep stage op een school waar lijfstraf niet alleen toegestaan was maar ook vaak gebruikt werd.

Ze maakte ‘s ochtends gebruik van het schoolzwembad om een paar baantjes te trekken. Veel leden van sportteams deden dit ook in de ochtend. Na het zwemmen werd er gedouched. Er waren alleen groepsdouches en ze had al een paar keer meegemaakt dat ze gelijktijdig douchte met enkele leerlingen die ze les gaf. Hoewel in de twintig, zag ze er kennelijk jong uit.

Er waren strenge regels van kracht over het opruimen van kleding en het neerleggen van de handdoek. Op een ochtend doet een coach controle en het blijkt dat ze meerdere regels overtreden heeft. Het argument dat ze geen gewone student was maar lerares-stagiair hadden geen effect en zorgen niet voor immuniteit voor straf. Ze kreeg direct na het douchen drie harde meppen met de paddle op haar blote natte billen. Daarna overtrad ze nooit meer een kleedkamer voorschrift.

Er zijn ook andere verhalen van stageaires die net als de leerlingen van een coach met de paddle op hun billen kregen. Als reden daarbij was soms dat de coach van mening was dat ze net zo goed studente was als de anderen, of omdat hij het belangrijk vond dat ze als stageaire voelde wat de overige leerlingen voelde. Omdat de stageaires meerderjarig waren, werd dat wel vooraf afgesproken.

Instemming van de ouders

Op conservatieve High Schools waar billenkoek gegeven wordt, stemmen ouders hier vaak van harte mee in.

Op conservatieve High Schools waar billenkoek gegeven wordt, stemmen ouders hier vaak van harte mee in.

In het conservatieve zuiden van Amerika verandert er weinig. Ook de principes over goed en fout, beloning en straf zijn vaak rechtlijnig. Zeker in kleine gemeenschappen kent iedereen elkaar. Vaak blijft men wonen waar men woont. Mensen die elders een opleiding gevolgd hebben keren ook weer vaak naar de geboortegrond terug. Zodoende is het niet ongebruikelijk dat één of meerdere docenten van de school vroeger op dezelfde school gezeten heeft, samen met de ouders van de huidige leerlingen.

Maar ook zonder dat deze gemeenschappelijke geschiedenis hebben de meeste mensen respect voor autoriteit. Op scholen waar lijfstraf gegeven wordt is het gebruikelijk dat aan het begin van ieder jaar ouders aan docenten en coaches expliciet toestemming geven om lijfstraf toe te passen op hun kinderen, dit in aanvulling op een formulier dat hiervoor ingevuld moet worden. Het is zelfzaam dat de toestemming om lijfstraf te gebruiken niet wordt gegeven. Integendeel, het geven van billenkoek wordt vaak toegejuicht.

Basketbal is vaak voor meiden één van de meest belangrijke teamsporten. Het is een voorrecht om daarbij te zitten en de naam en de eer van de school te verdedigen. Dat beseffen de meiden maar al te goed en ze zijn ook vaak bereid om zich volledig in te zetten. Het basketbalteam is dan een soort elite.

De basketbalcoach zorgde voor de discipline

Op High Schools waar billenkoek wordt gegeven voert de basketbal coach vaak de straf uit.

Op High Schools waar billenkoek wordt gegeven voert de basketbal coach vaak de straf uit.

Het was niet ongebruikelijk dat de coach van het meisjes basketbalteam tevens de persoon is bij alle meiden van de school de verdiende lijfstraf ten uitvoer brengt. Iedere leraar stuurt dan een meisje dat een overtreding heeft begaan en straf moet krijgen met een briefje naar de basketbal coach, die vervolgens de dame een vastgesteld aantal klappen met de paddle geeft. Zodoende is de coach van het meisjes basketbal team voor alle meiden iemand waar je goed naar luistert.

Dat geldt helemaal voor de meiden die tot het basketbalteam zelf hebben kunnen toetreden. Er zijn coaches die het belangrijk vinden dat de meiden samen een hecht team vormen. Daarnaast zijn goede prestaties essentieel, zowel met basketbal als bij de overige schoolvakken. Tevens zijn ze van mening dat het consequent gebruik van straf een probaat middel is om dit te bewerkstelligen.

Om problemen en misverstanden te voorkomen gaat de coach op huisbezoek bij de ouders van de leerlingen om de ouders te leren kennen en om de regels te bespreken. Deze regels omvatten ook de minimale schoolprestaties die gehaald moeten worden om lid te kunnen blijven van het team. Bij overtreding van de regels en ook als er incidenteel een te laag cijfer wordt gehaald zal er altijd straf op de billen worden gegeven. Juist omdat dit de ouders ontlast van het controleren van schoolprestaties zijn de meesten het met deze aanpak meer dan eens.

Dit leidt er toe dat gedurende dat schooljaar de meiden van het basketteam erop kunnen rekenen dat ze bij elke aanleiding en met volledige steun van hun ouders een stevig pak op hun billen zullen krijgen. Net zoals het bij de vorige generaties ook het geval was. Een no-nonsense aanpak die nog steeds respect afdwingt.

Instemming van de meiden

Er zijn basketbal team waarbij de coach persoonlijke fouten met een spanking kan afhandelen.

Er zijn basketbal team waarbij de coach persoonlijke fouten met een spanking kan afhandelen.

Als de studenten ouder zijn gaat het niet meer om de ouders maar om henzelf. Dat geldt zeker op universiteiten en hogescholen.

In sommige Aziatische landen is het nog wel denkbaar dat er lijfstraf toegepast wordt ongeacht de instemming van de studenten.

In het algemeen is het voor coaches en docenten van volwassen studenten niet mogelijk om lijfstraf toe te passen.

Dat is natuurlijk geheel anders dit het met volledige instemming van de studenten zelf gebeurd.

Er zijn basketbal teams met volwassen meiden die ermee instemmen dat eventuele bestraffingen voor verloren wedstrijden of voor P’s (persoonlijke fouten) door de coach via een spanking afgehandeld worden.

Duidelijkheid vanaf de eerste trainingsbijeenkomst

Een groep sportmeiden die toegesproken wordt door de coach.

Sommige coaches maken vanaf het begin duideiijk dat speelsters die regels overtreden of straf verdienen altijd een goed pak op hun billen gaan krijgen.

Op een forum vertelt een meisje haar herinnering aan de eerste bijeenkomst van het basketbal team van haar universiteit waarvoor ze zich had opgegeven.
De coach, een stevige vrouw van middelbare leeftijd, begon met allerlei levenslessen. Alle daden hebben consequenties en die kunnen goed of vervelend zijn. De consequentie van hard werken en teamgeest bij het basketbal is succes, de consequentie van het overtreden van teamregels of ongewenst gedrag is straf. Na enkele momenten van stilte was er iemand die vroeg wat die straf betekende. Het simpele antwoord van de coach was: bij mij is dat altijd een pak op je billen. A spanking. Iedereen was verbaasd en in shock. Natuurlijk waren er protesten dat zoiets niet kon, dat we te oud waren voor zoiets, dat ze niet het recht had om het te doen, dat het verboden was, enzovoorts. Ze legde uit dat ze het meende, dat ze erin geloofde, dat het werkte en dat het zo ging gebeuren. En dat je je terug mocht trekken als je dat niet wilde.

Vervolgens kwamen er drie meiden naar voren die in het afgelopen jaar in het team hadden gezeten. Ze vertelden hoe de coach werkte, wanneer ze straf hadden gekregen en wat ze eraan hadden gehad. Een pak op de billen krijgen doet even zeer als het gebeurt, maar je wordt er ook rustiger van en zelfverzekerder. Ze hadden allemaal goede studieresultaten gehaald. Ze vertelden dat ze blij waren dat ze ingestemd hadden en het zeker nog een keer zouden doen als ze de kans kregen.

De meeste sportmeiden accepteren consequenties

Een coach en een meidensportteam.

Een strenge coach die eisen stelt en consequent is heeft het meeste effect.

Het resultaat was dat 2 meiden zich terugtrokken en 11 meiden verder gingen. De coach vertelde dat dit ongeveer hetzelfde was als wat ze in voorgaande jaren gewend was. Volgens haar was het voor sportmeiden heel normaal dat bepaalde acties bepaalde consequenties konden hebben. En het was voor sportmeiden ook heel normaal dat een strenge duidelijke aanpak beter werkt dan een halfzachte aanpak. Volgens de coach was een goed pak op de billen goed voor de meiden en goed voor de resultaten, en ze was blij maar niet verrast dat de meeste meiden een pak op hun billen zouden accepteren.

De meiden die besloten hadden om te blijven hebben allemaal een verklaring ondertekend waarin de regels stonden, inclusief de regel dat de coach diverse disciplinaire maatregelen kon opleggen als dat nodig werd geacht, met straf op de billen als een zeer expliciete mogelijkheid. En dat gebeurde ook. Op een één of andere manier kon de coach door de meiden heen kijken en was op de hoogte van alle studieprestaties. Het was achteraf een spannend en zeer productief jaar. Gemiddeld werd iedere meid 1 of 2 keer per maand over de knie gelegd om een pak op haar billen te krijgen.

Op de blote billen

Twee meiden die op hun billen hebben gekregen.

Bij meiden werkt de straf op de blote billen het beste.

Ergens in oktober maakte ze bekend dat er vanaf dat moment alleen nog maar op blote billen straf gegeven zou worden. Als het dan moest gebeuren, dan kon het maar beter gelijk goed gebeuren.

Tijdens dezelfde training voerde ze haar dreigement uit, en wel bij de aanvoerdster die tevens de sterspeelster van het team was. Op een gegeven moment legde ze de training stil en gebood de aanvoerdster bij zich te melden. Ze vertelde dat dit de zoveelste keer was dat ze egoïstisch speelde zonder oog te hebben voor de andere speelsters die vrij stonden en dat de tijd van waarschuwen voorbij was. Voordat het meisje doorhad wat er gebeurde had de coach in één beweging haar sportbroek en onderbroek tot op haar knieën getrokken. In een tweede beweging had ze het meisje bij de middel gepakt, opgetild en over haar dijbeen en haar voet op de bank geplaatst. De aanvoerdster lag te spartelen en te protesteren maar de coach had haar klemvast. Zonder verder een woord te zeggen begon ze serieus en hard op haar blote billen te slaan die direct rood en op een gegeven moment vuurrood werden. Het gespartel en geprotesteer nam af en op een gegeven moment lag daar een snotterend meisje over de knie, terwijl de coach nog steeds doorging met op haar billen te kletsen. Waarschijnlijk was het maar 2 of 3 minuten maar het leek een eeuwigheid.

Toen ze de aanvoerdster van haar been liet glijden was er van haar arrogante en bulldozerende houding niet zoveel meer over. De coach pakte haar kin vast, keek diep in haar ogen en zei dat ze nu anders moest gaan spelen en dat ze op haar zou letten. Daarna richtte ze zich tot de groep, die in shock toegekeken had. Ze zei dat het vanaf nu duidelijk was dat iedereen die straf verdiende op dezelfde manier op haar blote billen zou krijgen.

Ze hield absoluut haar woord. Meestal kregen bij iedere training 2 of 3 meisjes zo’n behandeling. Gewoonlijk werd gezegd dat je na de training in het kantoor moest komen, maar soms gebeurde het ook in de zaal of in de kleedkamer waar de anderen bij waren. Ze leek alles te weten. Je cijfers, of als je in de problemen was gekomen. Of als je niet goed in je vel zat. Het was een prima mens, en dat vond iedereen, maar je kreeg voor alles bij haar op je billen. Maar steeds terecht, vonden we toen.

Een hele groep tegelijk

Vroeger kreeg soms een heel team straf op de billen.

Vroeger kreeg soms een heel team straf op de billen.

Vroeger was het niet ongebruikelijk om een heel sportteam of een hele klas straf te geven.

Soms om een voorbeeld te stellen of om groepsdruk te bevorderen.

Als bijvoorbeeld één teamlid te laat kwam op de training, kreeg het hele team daarvoor een paar klappen met de paddle op hun billen. De bedoeling hierbij was dat alle teamleden op elkaar druk zouden uitoefenen om zich aan de regels te houden.

Het was dan niet belangrijk of het eerlijk is dat ieder lid van een team of een klas straf krijgt omdat één persoon zich misdragen had.

Het ging erom dat het werkte. Dat deed het wel. De coach of docent moest ook even werken, om in korte tijd 10, 20 tot 40 meiden een pak op de billen te geven.

De High School examenklas Timpson

Timpson High School

Timpson High School

Wat ook wel gebeurde was dat daadwerkelijk een hele klas een regel overtrad.

Een recent voorbeeld is de eindexamen klas van de High School in Timpson (Texas) in oktober 2002. Op deze High School werd de paddle regelmatig gebruikt voor zowel jongens als meisjes. Dat geldt ook voor leerlingen die thuis geen billenkoek krijgen, hoewel dat waarschijnlijk zelfzaam is. De school hoeft ook vooraf niet te overleggen met de ouders. Wegens het uithalen van een examenstunt en daardoor te laat komen werd besloten dat alle betrokkenen (16 jongens en 15 meisjes van 17 of 18 jaar) straf met de paddle op hun billen moesten krijgen. Zo hoort dat nou eenmaal. De jongens moesten zich bij de sportcoach melden en de meisjes moesten naar de schooldirecteur. De directeur was van mening dat de leerlingen iets moesten leren van hun straf en dat lukt alleen als ze de billenkoek goed voelen. Daarom gaf hij vooral de oudere leerlingen altijd goed hard ook op hun billen en dat deed hij deze keer ook. Omdat de meisjes al hun mooiste (maar ook vaak een dunne) jurk aanhadden voor een feest die avond met daaronder meestal een string, was het alsof de klappen op onbeschermde billen terecht kwamen.

Hoewel er achteraf klachten ingediend werden over blauwe plekken die enkele meiden opgelopen hadden, werd de schoolleiding in de genomen beslissing bevestigd. De klacht dat er te hard is geslagen werd ongegrond verklaard. Dat de billen van een student of studente  rood of blauw nadat hij of zij de paddle gekregen heeft, is een logisch gevolg van de straf en geen bewijs dat er te hard geslagen is. Ook het verzoek om de regels aan te passen werd afgewezen. In dit geval hadden de meiden van de mannelijke directeur op hun billen gekregen zonder dat er een vrouwelijke getuige bij was. Ook op dat punt werd de schoolleiding in hun gelijk gesteld.

Misplaatste solidariteit

Sommige basketbal coaches vinden dat alle teamleden op hun billen moeten krijgen als één lid een regel overtreedt.

Sommige basketbal coaches vinden dat alle teamleden op hun billen moeten krijgen als één lid een regel overtreedt.

De Walter Cohen High School werd niet in het gelijk gesteld toen er geprotesteerd werd tegen de manier waarop de paddle bij de basketbal training werd gebruikt.

Recentelijk (november 2003) kwam deze school in de publiciteit omdat de coach van het meisjes basketball team te gemakkelijk met de paddle omging.

Het probleem was niet eens dat de basketbal meiden van de coach straf op hun billen kregen als ze iets verkeerds hadden gedaan. Op deze school was lijfstraf niet toegestaan, maar toch gebruikte de coach het vaak. De meiden zeiden dat vanaf het begin van het schooljaar ze van de coach een flink pak op hun billen kregen als ze bijvoorbeeld gespijbeld hadden.

Het ging mis toen de coach een nieuwe regel invoerde en ook toepaste. De nieuwe regel was dat ieder teamlid met de paddle zou krijgen als één van hen zich misdroeg. Omdat die dag één meisje gespijbeld had, begon ze één voor één alle 16 meisjes van het team met de paddle te geven. Ieder meisje moest krom staan en kreeg van de coach drie harde meppen met de paddle op de billen.

Toen Mydia Casimier, één van de teamcaptains, aan beurt was weigerde ze de klappen te accepteren. “Het was niet eerlijk”, volgens haar. “ik doe altijd mijn huiswerk. Ik heb goede cijfers en spijbel nooit.” Ze werd vervolgens door de coach uit het team gezet.

Hierdoor werd vervolgens de kwestie geëscaleerd en dit leidde tot schorsing van de betreffende coach.

Ook de ouders van Mydia Casimier steunden haar volledig. Ze lieten desgevraagd aan de plaatselijke krant weten dat ze er helemaal niet op tegen waren dat hun (toen zeventien jarige) dochter op haar billen kreeg, maar niet omdat een andere student zich misdragen had. “Normaal, als er sprake is van straf of een pak op haar billen, ben ik degene die dat doe”, zei Kevin Casimier, Mydia’s vader.

De weddenschap van Sue Bird

Sue Bird imagesDe professionele Amerikaanse basketbal speelster maakte in 2003 een publieke weddenschap op de radio. Tijdens een talk show werd er een weddenschap afgesloten dat er bepaalde statistische resultaten bereikt zouden worden (Bird’s assist-to-turnover ratio zou aan het eind van het seizoen hoger moeten dan zijn 2-1). Als Sue de weddenschap zou verliezen, zou ze van Mitch Levy, de interviewer, op de radio een pak op haar billen krijgen, waarbij ze “harder, pappa, harder” zou roepen. Als Sue zou winnen, zou Levy het hele seizoen kaartjes kopen en naar de wedstrijden gaan.

Hoewel de weddenschap in een sfeer van lol en vrolijkheid was afgesloten, kwam er toch veel kritiek, met name van docenten Vrouwenstudies op universiteiten en politici.

Het verhaal gaat dat de toenmalige coach van Sue Bird, Anne Donovan, na het betreffende interview op de radio in de kleedkamer in aanwezigheid van alle speelsters van het team een donderpreek afstak over publieke uitspraken en het effect daarvan. Vervolgens legde ze Sue over haar knie en gaf haar een stevig pak op haar blote billen. Daarna pakte de coach een oude sorority paddle en gaf 10 harde meppen op de al rode en pijnlijke billen. Volgens sommige teamgenoten was het een indrukwekkende gebeurtenis.

Hoewel Sue de weddenschap achteraf overduidelijk gewonnen zou hebben, trok ze zich toch publiekelijk terug. Namens haar basketbal team verklaarde ze: “hoe oprecht mijn bedoelingen ook waren, ik realiseer nu dat er ook negatieve gevolgen zijn van deze weddenschap en daarom bied ik mijn verontschuldigingen aan”.

Uiteindelijk kwam alles goed. Er werden aanzienlijk meer kaartjes verkocht en de resultaten van het team waren prima.